ama.aman!

Piyasa

2009-08-03T12:25:00.018+03:00

Yeni haftaya başlarken küresel risk iştahını ve canlılığını koruyor. Son dönemde yaşanan belirgin değer artışları sonucu ortaya çıkan kar realizasyonu gereksinimi, iyimserliğin boyutunda bir miktar düşüşe yol açmış gibi görünse de mali piyasalardaki rallinin bir süre daha devam etmesi olası görünüyor. Biz de buna bağlı olarak tüm zavallılıkları, histeriyi, başka bir deyişle bazılarının hayatta usta, istikrarlı ve profesyonelce götürebildiği tek şey olan o "duygu sömürüsü eskperliği"ni Allah'a "havale" edecek gibi oluyoruz. Ama "Allah'ın oğlu da bu gezegene yeniden gelse Dünya Bankası'nda çalışırdı..." diyerek de hemen bu dileğimizden vazgeçiyoruz. Evet, belki bu anlamda, "havale" başarısızlığı spekülasyonu yayıyorlar... Ancak, hemen "problem çözücü" vasfımızla görev bilincimizi tetikleyip, Ganesha ve "Evren" ile video konferansa geçiyoruz ki senkronizasyonumuz sağlansın. Evren ve kendi sakil duruşlarına yakıştığı zannında oldukları "tüm kelimeler" de böylece başlarını sallayıp "Karma!" diye emrediyor; ben de görüyorum ki aslında hep "kazanan" tarafım. Yani, "Ne ekersen, onu biçersin, bebeğim." Çoğu zaman herşey bu kadar basit.

Bazı insanlar, kimi "gerçek" ortamlarda ve mekanlarda, sıfatları ile ederlerinin, bir de değerlerinin ne olduğunu bilseler çok üzülecekleri için şimdi bundan bahsetmeyeceğim. Ama eğer benim üstün danışmanlık hizmetinden yararlanmaya karar verip, iletişime geçmeye "tekrar" çalışırlarsa söyleyeceğim. Çünkü, ben bir babanın en üçüncü kızıyım. Başkasının değil.

Şimdi masamda bekliyorum ve elimde bir kelebek var.

Canımın içi, "Kelebekler de elbette ki an demektir; 'kalitesiz mal' her yerde 'kalitesizdir'."

ah, Carl, while you are not safe I am not safe...

2009-08-03T07:56:00.005+03:00

"Visions! omens! hallucinations! miracles! ecstasies!
gone down the American river!
Dreams! adorations! illuminations!

religions! the whole
boatload of sensitive bullshit!
Breakthroughs! over the river!
flips and crucifixions!
gone down the flood!

Highs! Epiphanies!
Depairs! Ten years' animal screams and suicides!
Minds! New loves! Mad generation! down on
the rocks of Time!

Real holy laughter in the river! They saw it all!
the wild eyes! the holy yells! They bade farewell!
They jumped off the roof! to solitude! waving!
carrying flowers!
Down to the river! into the
street!"

Kımılda!

2009-08-03T07:24:00.010+03:00

geçtiğimiz haftalar boyunca lansmanı beklenen şu meşhur "tirici" için ne satılır (everything my dear cha, our content is priceless), ona buna mektup yazarken ne denir (oh, it's great to read you, hope everything is good, I've a quick question, can you let me know if that's okay on your end, many thanks in advance), herhangi bi' listing nası' hazırlanır (ctrl+c, ctrl+v) diye yabancılaştıktan sonra haftasonlarında "normal" bir insan yavrusu gibi davranmamı kimse bekleyemezdi!

çünkü sanmasınlar ki, biz durup sadece excel tabloları dolduruyoruz. alakası yok. biz olmazsa olmaz dökümanlar hazırlıyoruz ki, diğer insan yavruları şu dosyaların ve günlerin jetler gibi uçtuğu garip bir bürokratik zincirin içerisinde bizim ne dediğimizi anlasınlar. ve böylece uzaya sinyal çıkıyor. yani, ben istanbul'dan oturup, iber yarımadası'nın göbeğine talimat veriyorsam bi' nedeni var. bu neden de çok gerçek: para, para, para. böylece, maliyeti en düşük, geliri en yüksek markanın tek askeri olarak saçlarıma kırları düşürmeye devam ederken, kendimden geçiyorum. ezberlediğim bir çok envanter ile uzman vasfında hizmet veriyorum.

bi' gün o uzaya çıkan sinyale binip, aniden adresini hatırladığım evime gideceğim, o zaman beni çok özleyecek bu sevgili üçüncü gezegen. ama herşeyden önce, buradaki düzene bağlı olduğum için daha çok para kazandıracak ve umarım ki kazanacağım ki kimseye "muhtaç" olmayayım, her işimi kendi başıma "kendim" yapayım. uzaylı olmama karşın, bunu böylesine iyi anlamamı çok başarılı buluyorum. içimdeki keskin samanyolu mantığını ve galaktik analitik zekamın devamlılığını çok takdir ediyorum. bazen sadece "keşki, arthur dent gerçek olaydı da, ben de dünyalı olmayı bu yitik insanoğlu yüzünden aşağı görmeyeydim" diye içleniyorum.

hani, erkek egemen toplumunuzda diyorlar ya "t*ş*klı karı" diye...

ben çoğu günler ve münferit yıldızlar boyunca oyum işte.

Çok Uzun ve Eski bir Mektuptan Alıntı

2009-07-31T09:17:00.003+03:00

"Çünkü hala daha aradığımızı bulamamıştık: Çok ama çok açtık dünyaya ve onunla uzlaşamamanın verdiği hırsa.

Kısacık uzlaşma anlarında duyduğumuz o sevincin bizi vardırdığı doyuma, evrenin bize sunduğu bilgilere; kitaplara, şarkılara...

Elbette şehirlere; o şehirlerin kestane ağaçlarıyla donanmış caddelerine, o caddelerdeki -kapısını açtığınız anda burnunuzu hiç tatmadığınız denli lezzetli olduğunu bildiğiniz o taze kahve kokusuyla dolduran- cafélere, içerideki güleryüzlü insanlara, köşede oturan kitap okuyan o yabancı genç kızın ya da genç erkeğin bilgisine ve dünyayı algılayışını duyduğumuz andaki kapılacağımız hayretle örtülü kıskançlık kokan hayranlık duygusuna, bu duygunun başka bir yerde, örneğin kahverengi masaları olan karanlık bir pubda kendisini aşka bırakacağı o yeniden buluşmaya, sonlarda gelen düşkırıklıklarına, belki ihanete, belki kendimizi tekrar tekrar kurmaya, ertesinde çılgınca dans edip, sokaklarda hiç bilmediğimiz bir dili konuşan çalgıcılarla sohbet etmeye çalışmaya, saatinde durağa gelen otobüslere, hiç olmayacak bir arzuyu dile getirmeye ve bunun hiç bir zaman gerçekleşmeyeceğini bilerek yine de umut ederek inancımızı sürdürmeye, doğanın içindeki yürüyüşlere, zeytin ağaçlarını incir ağaçları seviştirip melez yaz meyvelerine bakmaya, akdenizin yalnız mavisine, ağaçlardan frenk limonlarını kopartıp akşamın tuzlu serinliğinde votkanın içine atmaya ve çok ama çok uzaklarda olsak da, birbirimizi hatırlamanın bize vereceği o solgun ve sakin acıya: hüzünlenmek için bahane bulmaya... Kışın, kar yağarken çocuklar gibi kartopu oynamaya, baharda bisikletlere binip garip patikalardan geçmeye, kaybolmaya, tekrar yolumuzu bulmaya, yalnız kalmaya ve insanlarla olmak için verilen o kişisel ödünlere ve ödün vermemenin gururuyla birbaşına kalıp yücelmeye; lüks yemeklere, hiç bilmediğimiz otellerde, hiç bilmediğimiz kentlere doğru giderken duraklamaya, iş toplantılarına ve iş toplantılarından nefret etmeye; başarıya ve başarısızlığa; duyguya ve mantığa; gençliğe ve yaşlılığa; yaşadıklarımıza ve yaşamadıklarımıza; yani özetle tüm bunlarla süregelen ve süregelecek olan geçmiş yaşamımızda yarım kalanlarla, hayatın salt ve yalın çizgisinde karşımıza çıkacak, çıkmasını umduğumuz, hatta çıkmamasını istediğimiz şeylere bile delicesine açtık; susamıştık. Ama “şimdi”yi pek sevmiyorduk; çünkü üstünde düş kurulamıyordu; ne olacaksa oluyordu ve isteklerimizle, istemediklerimizle birleşen, kaynaşan yaşam nehrinin gelecekle birleşen o gözünü bulandırıp duruyordu. “Şimdi” masalımızı tüm sıradanlığıyla bozuyordu. O hep gittiğimiz barlarda oturup, saçmasapan tartışmalara çay ve kanyak kokuları arasında girdiğimiz küçük anları bile o “şimdi”nin ötesinde durup yeniden yeniden anımsamak ve aklımızda çektiğimiz o fotoğrafların içine tekrar girmek için çok şeyi verirdik. Ama “şimdi”de zaman aksın, biz de zamanla gelişelim, biz zamanın içinde hemen ama hemen “bir şey” olalım istiyorduk; teker teker, birer birer ve hızlı hızlı..."

Sansür

2009-07-30T20:27:00.011+03:00

-highlight the text for a second reading.

America I've given you all and now I'm nothing.
America two dollars and twenty-seven cents January 17, 1956.
I can't stand my own mind.
America when will we end the human war?
Go fuck yourself with your atom bomb
I don't feel good don't bother me.
I won't write my poem till I'm in my right mind.
America when will you be angelic?
When will you take off your clothes?
When will you look at yourself through the grave?
When will you be worthy of your million Trotskyites?
America why are your libraries full of tears?
America when will you send your eggs to India?
I'm sick of your insane demands.
When can I go into the supermarket and buy what I need with my good looks?
America after all it is you and I who are perfect not the next world.
Your machinery is too much for me.
You made me want to be a saint.
There must be some other way to settle this argument.
Burroughs is in Tangiers I don't think he'll come back it's sinister.
Are you being sinister or is this some form of practical joke?
I'm trying to come to the point.
I refuse to give up my obsession.
America stop pushing I know what I'm doing.
America the plum blossoms are falling.
I haven't read the newspapers for months, everyday somebody goes on trial for
murder.
America I feel sentimental about the Wobblies.
America I used to be a communist when I was a kid and I'm not sorry.
I smoke marijuana every chance I get.
I sit in my house for days on end and stare at the roses in the closet.
When I go to Chinatown I get drunk and never get laid.
My mind is made up there's going to be trouble.
You should have seen me reading Marx.
My psychoanalyst thinks I'm perfectly right.
I won't say the Lord's Prayer.
I have mystical visions and cosmic vibrations.
America I still haven't told you what you did to Uncle Max after he came over
from Russia.
I'm addressing you.
Are you going to let our emotional life be run by Time Magazine?
I'm obsessed by Time Magazine.
I read it every week.
Its cover stares at me every time I slink past the corner candystore.
I read it in the basement of the Berkeley Public Library.
It's always telling me about responsibility. Businessmen are serious. Movie
producers are serious. Everybody's serious but me.
It occurs to me that I am America.
I am talking to myself again.

Two Minutes of Hate

2009-07-30T15:47:00.029+03:00

Bi' de "ya da"nın nasıl yazıldığını öğrensen tam olacak bebeğim.

"Noktalama" işaretlerinden sonra "boşluk" tuşuna basma edimini gerçekleştirirsen belkim "evrim"in için hayırlı bir adım atacaksın; ancak daha on fırın ekmek yemen gerekiyor: sökük seni. Anladın sen burdaki "sökük"ün nedenini.

Ç'ye Bayan Post'tan not: Brahman falan değilsin evladım sen; içinde "ben" yaşıyorum.

Diğerinden, "Altergo Nebiye"den Hicivci bir Biçem Eleştirisi Notu: Heyt, o kadar anlamlı başlıklar atıyorum ki yazılarıma, derin ve son derece entelektüel altanlamlardan, üstanlamlardan, katmanlar arasından şıkırşıkır, tıkırtıkır, hımırhımır akıp, bir impala güzelliğinde zerafet saçarak sekiyorum adeta. Bazen de araya iki tane mitolojik öğe ve pekiştirmeli dramatik cümle de yerleştirince "tam" oluyorum. Bi' de boşluk bırakmadan "isim tamlaması" falan yazıyom ya, amanın nasıl da özgün bir edebi buluş! Şahane cidden... Yalarım ben kendimi. Üstüne üstlük, hayatımı herşeye malzeme ettiğim için profesyonel yahut terbiyeli de değilim. Muhteşem... Ohş. Bir ekolüm, bir ekolüm: ekollerin dışında. (Hah, işte beklenen iki nokta üstüste de geldi...)

"The Good, The Bad, and The Ugly"den gelen homurtu: "I've a Smith Wesson at my place; wanna see it?"

Değiştonton!

-(C)on-air ile kolaborasyona gir.

Heyfillerinfili. Fiillerinfitarihi;

om.

Giovanni ya da Lanetli Sözleşmenin Gizemi

2009-07-30T12:47:00.018+03:00

Sabah, 08:30. Adem'den "crackberry" üzerinden bombardıman ve onbeş dakika sonra da ofis koridorunda pusu:

- Cha, can you follow this clearence issue with the guys in Spain for me?
- Sure. But I clearly know that we have global rights and that one was a commission.
- Write to Spain anyway...
- Done that. I've learnt that Italy did the contract.
- Who at Italy?"
- Ivan told me it was "Giovanni".
- Giovanni, who?
- Some lawyer.
- There are three lawyers over there, and all them might be "Giovanni"s!
- Okay, I'll write Gabriella then. It's not my fault that Giovanni is a generic name!
- Yep. Write to her; there's only one Gabriella anyway.
- Aye, sergeant!
- What?
- Just mumbling to myself...

Tıngır, tıkır, takur, tıngır, takurt: klavye!

"Hey guys, hebedek höbedek. Agreement, rights, Romalı Perihan. Ciao bellos! All the best, imza süperfritöz Ç."

Gönder!

Daha sonra, Atako'dan sesleniş:

- Çe, Giovanni bana komünikeytırdan sözleşme soruyor.
- Ne sözleşmesi?
- Seninle ilgili...
- Eee, ben yazdım onlara, yanıt vermediler. Hey yarrabim, hem neden sana soruyor? Senlen ne alakası var?!
- Onda yokmuş en son hali, bize göndermiş.
- Bana göndermedi, kime göndermiş? Dur, dur. Ben bakacağım.

Daha da sonra bildiğimiz bir Giovanni ile başbaşa kalıyoruz; görüldüğü üzere hiçbirşeyi çözemiyoruz:

G: Anyway, we have full rights...
Ç: I know; but Vin wants to see the agreement.
G: Ehehe, I know Vin.
Ç: I'll write to his team and add you to courtesy copy.
G: Let me reply to your email first.
Ç: Alright, but who has the final version of this contract?
G: You should have it.
Ç: But I don't.
G: We have full rights.
Ç: I know; but Vin wants to see the agreement. Who was your contact in our office?
G: In our office?
Ç: In our office, I mean Istanbul... Madonna, Giovanni!
G: You're funny!
Ç: That wasn't my intention and as you know Vin can be funny, too.
G: Yes, indeed.
Ç: Did you notice that his teeth is always extremely white, it's amazing: he's great with that shiny smile!
G: He is. Very American...
Ç: What about the agreement?
G: It should there.
Ç: Where?
G: Hehehehehehe!
Ç: It's a vicious circle, eh?
G: I guess so.

Not: Bi' de sonra neden böyle sinirlisin diye soruyorlar. Ben sinirli değilim, yıldım ulan.

Edit: Sözleşmeleri arşivin en olanaksız yerinde bulmuş olmanın gururu içerisindeyim. Buna 5 saat harcadığımıza ister inan, ister inanma.

Pazartesi

2009-07-28T00:40:00.007+03:00

öldüm.
bittim.
bitirdim.
öldürdüm.
sisteme tarih girdim.
tarihe "an" düştüm.
bu yüzden kimse bana şiirden bahsetmesin şimdi.
bugün son derece kurumsal bir "şef" oldum.

bi' şey ifade etti mi?
bilmiyorum.
evrak çantalarına hala inanmıyorum.
bence sadece bir "excel" var: o da olabildiği kadar.

"Et puis, il y a les autres..."

2009-07-26T09:33:00.036+03:00

"rüzgar doğu ve kuzeydoğudan 4 ila 6 şiddetinde" diyorsa meteoroloji bültenleri, demek ki bu işte büyük bir yalan var. çünkü, benim durduğum yerin penceresinden içeri dalan, evimin tüm kapılarını birbiri ardına çarpan "fırtınamsı" istanbul'da süregelen şu kocaman bir yaz gününü alıp alıp bölüyor... ben de kapılar birbir çarparken, önlerine "bir şeyler" koyuyorum. hemen mutfakları topluyorum, derhal küllükleri boşaltıyorum, duraksamadan üç tane giysi katlıyorum. şüphesiz ki "kahve olsun!" diyorum ve ardından düşünüyorum: "kaç perşembeden beri hangi kuşlar ölüşüyor içimde?"

oysa düşünmenin zamanı geçti; geri alamadığın yanılgıların tümlemesi demek hayat ve tüm şu sorular da bu günün doğasının hükümsüzlüğünde beyim. yapısı gereği meşru bir tatil günü. elbette ki bankalar kapalı: çünkü bugün pazar... hani belki bizim gibileri -bembeyaz- güneşe çıkartacaklar da, hep ama hep bir umutla duruyoruz... sabah ile böylesine uzun bekledikçe biliyoruz; umudumuz yoksulluğa girsin diye hiç ama hiç çıkartmıyorlar. rüzgarla gelip tüm kapıları çarpıyorlar. bu yüzden söyleyin şimdi, ne yapayım ben? yapacaklarım bu kadar az olduğundan yahut yakacaklarım da sırtıma bunca yüküyle semer olarak takıldığından, kaşımı kaldırıp, bir sabah sigarası alayım mı? bence alayım, çünkü marlboro benim hayata ve en sevdiklerime karşı saydırdığım en büyük küfürdür -"fuck you!"- ve duman da böyle böyle dağılırken, bizi güneşine çıkartmadıkları şu hayat da tahtadan silerken tüm adanmış öykülerimizi, -saydığım kadarı ile hepimizin eskimiş bir yaşına denk olan "yirmiyedi perşembe"den beri- içimde ölüşen o kuşların bazı isimleri "uzakkınalı" ya da "komşugüvercin"olsa ne yazar? hem hani ekmek alacaktınız siz beyim, kuşlara değil de bana? hani hep ekmek alacaktınız sabahları böyle olunca bazı pazarlar; ardından güneşe çıkıp, sonra bazen akşama varınca da haftaortasının düzen karşıtı kesekağıtlarından taşan olgun meyveler belki? ne oldu onlara? başlarına perşembe gelmiş olabilir diye çok endişeleniyorum. çünkü bana bi' kere oldu ve ben bundan çok korkttum... farz edin ki beşiktaş'taydım, kendilerime çok fazlaydım. gökte kara bulutlar, -şart olsun ki- hayatımda sadece "cuma" vardı ve ben de o cuma'ya binip, kaçacaktım. dedim: "neden? neden? neden?" her zamanki gibi dediler ki: "neden sen, neden sen, neden sen." aklımdan vurulmuşa döndüm. "neden ben?" dedim. "hep" gibi, sonsuzluk gibi sustular. onlar susunca kadifenin bir köşesinde yuvalanmış o bara kapkara uçup herşeyi öldürene kadar üçbuzluviski içtim, içtim, içtim. hiç bu kadar soğukkanlı olduğumu hatırlamıyorum, çünkü hepsini de bitirip, için için bitip tekrarladım: "jack!" bunu dediğim sürece hiç ağlamadım. hiç ağlamadım ama nefesim kesildi. tahmin edersiniz ki, insanın nefesinin kesilmesi çok hüzünlü bir işkencedir. yine de bağır bağır bağırdım: "kamikaze!" bu bağırışımı pilot olmak isteyen kâmil duydu bir tek; diğerleri uyuyordu. aslında, yıllar öncesinde, içime çoktan doğmuştu o perşembe, hem de yapayalnız bambaşka bir perşembe günü, iber yarımadası'nın büyük bir şehrinde... çok şaşırmamam lazımdı, ama siz de bilirsiniz ki bir "perşembe" herşeye müsaittir. ben de bu yüzden kandım. şimdi soruyorum: hırçınçılgın karanfiliz diye 'fazilet"imizi neden görmezden gelir o akıllarınız ey toprağa küskün insanlar ve ah, sanki siz ekmek alacaktınız: sahi, bu şehirde güzel çay demleyen kim var? eski cumartesilerin meyhanelerinden kim dönerdi beş duble dolusu akan da akan kahkahalarla; kim düşer o en izbe sokaklarda ve garlarda da dizi bir roman gibi kanar?

ne büyük talihsizlik! tahta silindikçe hiç hatırlamıyorum; hiç kimseyi, hiç bir "gelen"i, hiç bir "giden"i, hiç bir "rol"ü, hiç bir "model"i. herkesi herşeyle karıştırıyorum, herşeyi herkesle. sahi, siz kim olacaktınız da ekmek alacaktınız, ben hiç bir nişana, hiç bir kırmızı kuşağa, hiç bir imzaya, hiç bir "kendi"me, özünde elbette ki hep aynı olan "sizler ve bizler" yüzünden inanmazken, neden "bana" ekmek alacaktınız ki? bakın işte, hepsi çok saçma... sıkıysa söyleyin şimdi: bu ettiğimiz dua hangi dua? defterlere, bordrolara, senetlere - yani devlet ile düzen sayesinde mutsuzluğu tümden garantilenmiş bazı kağıtlara- atmamızı istedikleri o imzalar önünde sonunda bizim ellerimizden çıksa da; neden hep bu kadar, neden herşey ama herşey gibi sahte geliyor sonra? hayat nasıl böyle yanlış; nasıl böyle "bile bile" bilenmişken ben akıp gidebilir acaba?

bazen suskunluğu andırabilen bir fısıltıyla diyorum ki: "şeytanın yanlış sözleri bunlar; şeytanın ve içimdeki tecrübesiz 'edibe'nin." beyim, siz de biliyorsunuz şimdi- ki avuçlarımın terlediği de gözlerden kaçmıyor. avuçlarım çokca terliyor pas tutmuş kelimelerinizden ve ellerinizden.. yazın tüm o muhteşem kıvrımlarını kapıldığım bu kavruk kayboluşla dolaşınca korkmam olağan. çünkü, bakın rüzgar esip, kapıları büyük bir gürültüyle kapatıyor: her sevişmenin teri de bu şekilde soğuyor. tüm sesleri alıp, çağrılmadığım ismimle yazıyorum başka başka tarihleri. şehrin tüm beyleri -ve aslında şehrin tüm hanımefendileri-, sizlerle ve evrak çantalarınızla belki ancak böyle konuşuyorum. sizlerle; bazen de alışveriş merkezlerinizle, içine kaçtığınız ve tükettiğiniz herşey ile... çünkü bir de böyle alaşağı etmek istiyorum tüm pazarlarınızı, sofra örtülerinizi, çay bardaklarınızı, yataklarınızı, aynalarınızı, büfelerinizi, avizelerinizi. uğruna savaşmadığınız herşey adına, o suni ve haddinden fazla sünni olan romantik saadetinizi kendi üzerimden bedbahtça tokatlamak: "bizi neden güneşe çıkartmıyorlar?" nereden çıkıyor bu yabancı hayaller, bu fabrikalar, bu gökdelenler, bu kartvizitler, bu kavgalar?

ve siz beyim, hani benim seslendirecek kadar dürüst olduğum hiç bir kötü içsese inanmayıp, yazdıklarıma ise asla aldırmayıp ekmek alacaktınız da, belki bazen sadece "ekmek" olacaktı? benim bununla ilgili bir sorunum olamaz. çünkü mahalle bakkallarını ve yusufcukları sonsuza kadar sevebilirim... ama, bizi neden bambaşka bir hayata koyup, yaşamamız gerekeni böyle köşebucak saklıyorlar? rica ediyorum, ne olur söyleyin bana mesela: "adnan polat yahut mustafa sarıgül neden var?" ya da "niye bazen bana bir parça gökyüzü ve ayçöreğini çok görüyor yalnızlaştıkça daha da korkunçlaşan şu insanlar?"

"Bu" ya da "Ananas Comosus"un Varoluş Gribi Üzerindeki Klinik Etkileri

2009-07-25T21:35:00.020+03:00

yaz gecesinin som altından dökülmüş sımsıcak elleri var; öyle bir altın ki sanki hep eriyik, hep sıcak. sanki, havada bugün tropik bir şey var. mesela ananas: ya da "gel götüreyim seni mandalinaların güneşli evine?"

şimdi, gelemediğim için özür diliyorum.

burada durup "spleen de istanbul" ile kendimi zımparalamam lazım. dün akşam cebrail böyle buyurdu; matta da geldi cuma akşamının son anlarında güzel bir "artizlik" çekti -ki herşeyi mükemmel yapmıştım.

kendimi yineleyip, dökümanları yenilediğim ve ertesinde son derece yenik, bitik, bir o kadar da kinik hissettiğim bir haftanın da içinden sular gibi geçtiğimi bilmek ne kadar "ferahlatıcı"? bunun hakkında düşünesim yok. çünkü sıkıldım. çok başka olan o çocukluk zamanlarından beri sıkıldığım için; bu durumu da çok önemsemedim sandım. ama, sanki birisi içimde yumruklarını sıktı... ben de bu kaskatı yumruklardan kurtulmak için "kendimi" unutmayı tercih ettim. eve gece bahçelerinden yürüdüm. seni eski sokaklarda bulup, ciğerlerinden tanıdım: bildiğim bir prometheus olmalıydın; ancak benim ödüm kopardı aşktan ve destanlara inanma yaşım da geçmişti. bu yüzden kitaplara ve yazıya kaçtım. kutsal haftasonu imparatorluğu'ndaki birinci gecede delirmemi dostlara ifşa edip, ikinci geceye aktım. ikinci gecede yazdıklarım beni belki kurtarabilirdi: belki yazarsam düzelebilirdim. üzerine düşündüm: en çok da bambaşka ülkeler ve belli başlı adaları... sonra, kent meydanları, kasaba çeşmeleri, devlet daireleri ve dalgalanan bayraklar geldi aklıma. gidilebilecek en uzun yolu düşündüm.

sanırım herkes gibi bıkmıştım "bunu" böyle yaşamak zorunda olmamızdan da hep "gidesim" geliyordu. sanki "gitmek" içime kazılmış en büyük emirdi de yerimde durdukça, sakatlanıyordum.

Killer Queen

2009-07-24T20:30:00.005+03:00

- You're the queen of the sleaze!
- I'm caviar and cigarettes: well versed in etiquette.

"Ici, maintenant, à la vie, à la mort!"

2009-07-23T11:19:00.004+03:00

cün: "bir evren var, bir de yelken. bu ikisi biricik gerçekler..."
atak: "comme elle vient/a se changer en roi/a hurler à la lune/a traquer la fortune/tout ça pour trainer son poids..."
ç: "ne dedin? ne dedin?"

Kafein Ertesindeki Muhteşem Pazartesi Öğleden Sonralarına Dair

2009-07-20T17:42:00.006+03:00

Hiç aksatmadan şaşırmayı sürdürüyorum.

En sevdiğim retorik soru:

"Acaba gezegenimizdeki ruh hastası nüfusu neden böyle fazla?"

Soru sonuna kadar retorik olmasına karşın siyahdubllerimden Nebiye dayanamıyor da, yanıtlıyor:

"Bırak dağınık kalsın; tüm gerzekler kendini biliyor aslında."

Değiştonton: Marlboro öp.

"Ah!" ya da Ses

2009-07-20T11:11:00.003+03:00

"Seni sonsuz biçimde buldum o biçimi almıştın

Sandviçlerle, kötü şehirle, terle başbaşa kalmıştın

Yürüdü üstüne herkesin neonu, herkesin babaannesi

Herkesin en eski olan kökü, en eski hanesi

Yeşili bozup suya çevirdin, akşamı sonsuz uzattın

Ne buldunsa o akşama uygun, ne buldunsa ona kattın

Sen bir atmacanın en uzun çığlığısın, her türlü gökte

Göğü büyüttün, otobüsleri aldın, şehirleri ufalttın

Seversin diye söylerim her şeyi, sana uygun olsun

Çünkü her şeyin birbirine uygununu sen bulursun

Gel ellerini ver en güzel ellerini öyle

Ruhum, ateş yüreğim, kokum birlikte öyle..."

T.U.

"Böylece bir kere daha boynunlayız sayılı yerlerinden"

2009-07-08T10:33:00.010+03:00

Güneş henüz yükseliyordu. Ovaların doygun toprağını taşıyan topuklarımı gizleyecektim kırmızı papuçlarımın içine. Bu yüzden sana dedim ki: “Güzel sabah, beni azat et.”

Duymadın da vapurun sesi girdi camdan içeriye ve bir martının kanadı çarpttı eline benimle. Omzumu aldın önce: omzumu, boynumu ve en güzel resimlerimi. Böylece, koyu kahve suyunu bekledi. Beyazıt Kulesi gözlerini kıstı gün kaynarken. Uzandım unuttuğun tüm dillerden öptüm. Öptükçe geç kaldık bazen çalışmalara; öptükçe bilinen bütün gramer kitapları, dünya atlasları ve hatta yıldız haritaları birbirine girdi. Öptükçe bunun nasıl olduğuna akılları yetmedi.

Oysa, bu hayrete hiç gerek yoktu.

Herşey “biz”dik bir an ve çokca gün:

sadece bu kadar...

Ayşem

2009-06-29T10:42:00.010+03:00

Bazı geceler ve günler öyle kesiliyor ki içim; sen beni bileklerimden, bir de tüm "ç"lerimden hemen sımsıkı tut, gözümün ta dibine bak da bak, acısı çok dehşetli olan o kalbine dayanama da bastır ve yüzüme tüm seslerinle "Ayşem!" diye haykır istiyorum.

Ama, bizi bin kere daha tutup kurşuna diziyorlar. Ben de bazı rüyalarımda Müjde Ar gibi ölüyorum. Çünkü şu şehirli rüzgarlar krepeli saçlarımı rutin olarak götürüyor. Tüm bu olanlara, "Düzen, düzenek, iş yemekleri, bazen kokteyller, çokca tayyörler ve yalnızlığın büyüsü" deyip geçmeliyim belki de ama geçemiyorum.

Bu sabah işe gelirken, Abbasağa Parkı'ndan yürüdüm, Selamlık Caddesi'nde bir sigara yaktım. Yıldız Sineması'nın önünde söndürdüm. Aklımda Beşiktaş makamında bir beste çaldı: ağlamadım, ağlaştım.

Bu sabah işe gelirken, herhangi bir halimizi düşündüm: kesin olan şu ki, biz bir evde bir zaman durduk, elbette ki bir mutfaktan su aldık. O, ev çoğu zaman imkansız göklere de varıyordu.

Bu sabah işe gelirken, içimden çokca eskimiş bir cumartesi gibi aktı bir şeyler: belki taze naneler. Yine yine, o ovalardan keman sesleri taşıdın bana.

Bu sabah işe gelirken, herşeyi düşündüm, akşam kokularını ve Lawrence'ın durmadan uzayan sakallarını.

Bu sabah işe gelirken ne kadar çaresiz olduğumuzu düşündüm. Ne kadar utandırıldığımızı, ne kadar yenik olduğumuzu ve bir şiir döktüm cadde boyunca peşimden, nedense buruk bir sesim vardı, kırgınlığıyla güvercin sanki çok çok kırıkkanatlı. Tüm bunlardan dolayı, o şiirin sadece bir cümlesi kaldı:

"Elimizde bir ufak bavulla şurdayız burdayız"

Benim de gidesim var; gidemiyorum.
Ne olursun, gel de al beni.

İyi

2009-06-22T23:59:00.012+03:00

Sadece bir dakika var, bu yüzden bu sana gelsin:

"Bir Kalır uzun duvarlar ve onların dipleri
Bir Kalır Yılgın Adamların hep “Evet” dedikleri"
T.U.

derkenar:

yılgınlığında yılkı atlarımı vurmuşluğum,

sonra sonra niobe kadar magnesia olmuşluğum vardır.

her ne kadar delice zeytinsem de kimi göksüz şehirlerde şimdi,

sen baz'an herşeyi unut:

dalaman'da bir böğürtlen olarak bil beni.

dipşiir:

"yerin üstünde gördük bunu unutma

herkes yeniden yaşadı ve unuttuk

alıntılarla uzak anılarla yakın

kendi görütünde bir kırmızı karaca

ne güzel yangındı o yangın

herkes yeniden yaşadı ve unuttu

yaktığımız mutluluğu unutma"

M.C.A.

Yara

2009-06-21T22:32:00.002+03:00

"kendini tekkelerde aramak, kendini arkadaşlarla unutmaya çalışmak, mucizeleri koluna takıp sonra göklere salmak, hüznün kalbinde oturup hayatı böyle anlamak, canınınhemdecanınıntamortası mayınlarla dolu bir savaşalanı olmasına karşın katlanmak, gündelikliğin sıradan yalanlarını dalga geçercesine benimsemiş gözükmek, gözükmeye çalışmak, köprülerden akmak, elbette kahve içmek, hamlet bilmek, ofelya oldurulmak, gökmek, gökselleşmek, bırakmak, sokulamamak, kavrulmak, kavruldukça dirileşmek, çekirdek kalmak, cenin olmak, ölmek, ölmek, doğmak, ah sancı, ah akciğer, ah canımın anlamı, sessizharfleriminkörelâbüyüsü, çevirdiğim nefesim, çağrılan suyum, korsanım: kayıp denizcilerden daha çok bahsetmeliyiz." diyen bir kadını anlatan bir öykü anlatmak isterdim sana. onu ve onun binbirgeceyaşamını. ama olmuyor.

"Kötü Rüzgar Saçlarını Götürüyor"

2009-06-20T23:11:00.004+03:00

rüyamda, önce prag baharını gördüm. sanki trenden henüz inmiştim ya da şaraptan çok içmiştim de arka sokakları birbirine karıştırıyordum. senin adın viyana'ya; yahut oraya varamayan bir kafka'ya benziyordu ve elele yürürken herhangi bir meyve bahçesinden bahsediyorduk. herhangi bir meyve bahçesinden, bir denizin kıyısında unutulmaz bir duruşumuzdan... aniden çok korkttum. tüm duruşlarımı ve ihtimallerimi unutup, geniş bir bulvara çıkmak için durmaksızın koştum. koşarken sık sık öksürüyor ve "ben bir nehirdir" diyordum. takvimler 1968 diye bağırıyordu. bulvarda tanklar vardı. anladım ki, ablam henüz doğmuştu, ben de aslında hiç yoktum. hemen zamanı büktüm. mekan dönüştü: gardan charpennes'e gidiyordum. her zamanki gibi, kırmızı mantomu giymiş, kırmızı bir ruj sürmüştüm. tramvayda gözlerini böylece buldum. evet, kestane yapraklarına benziyorlardı. bana bir şey hatırlattın: "terraux meydanında buluşacaktık." meydanda buluşup, ruhlarımızdan kalanları opera binalarında bırakacaktık, birisi "ave maria"yı söyler belki de temizlenirler diye. yüzümdeki durgunluk rüzgarda bir ihtilal sonrası gibi dalgalanıyor, adım "rhône"u andırıyordu. aklımın milenası uyanmış; sözcüklerden bir ejderhayı bile öldürecek denli güçlü bir zehir damıtıyordu. yine içtin, gülümsedin. bu sefer ölmedin: çünkü panzehir gibi öptüm hemen seni ve emperyal oteli'nin harfleri ile oynadım kafamda uyuruyanık. öylece eşikte durdum bir süre. tam olarak uyandığımda, ezan okunuyor, kırmızı civa 38,9'u işaret ediyordu. sanki trenden henüz inmiştim ve serin bir akşam ellerimi okşuyordu. bu haziran'da da mavi benekli çocuktum. çoğumuz sana mecburdu, sen yoktun.

Teldeki Kuşlar ve Kişilik Bölünmesi

2009-06-18T21:17:00.010+03:00

Malta şahinini dün uçurduk. Ama, kanatlamadan önce ofisime geldi. Ben planlar ve binbir döküman arasında mesaiden mesaiye koşuyordum...

Bi'iki dakkalığına beni durdurup, elimi sıktı. "Pazartesi döneceğim." dedi. Eski zamanlardaki "Thank you for your work." inceliğini göstermedi. İyice lokalize olduğu ve İsa üstüne basıp durduğu için: "Teklif, 'windowing', saatine bilmemkaç yüzbin," gibi şeyler söyledi. Ben de: "Versioning, Sonya, format, dijital," falan dedim.

O gittikten çok sonra her akşam "mesai" olan Finans Direktörü uğradı, muhabbet olsun diye "Eksel"ime baktı: "Neler var?" dedi; "Harika bi' ay olacak," dedim. "Geçen gün bi'şi' gördüm, Cumartesi miydi acaba?" diye sordu. Ben de "Kedidir, kedi." dedim. Güldük. "'Impairment' yapıyom Savaş Bey." diye de ekledim sonra, "Para verecek bize Sosyetenasyoneldöjeneral." Daha da güldük... Sonra ona "Credit Suisse" projelerinden gösterdim. İlgisini çekti. "Kim bu?" dedi. Yanıtladım tabii. Bir de "Ajan bence kendisi," diye de ekledim.

O, odadan çıkınca 2007'nin Haziran ayından beri bu denli yorulmadığımı düşündüm. O yaz, iki tane cenaze kaldırıp, bi' lansman yapmış, elbette deli gibi sigara içmiş, ciğerlerimin ağrıdığını herkesten saklamış ve bolca saç beyazlatmıştım. Alnımdaki üç çizgi de o zamanların hediyesiydi.

Ancak, tüm bunlar neticesinde çok iyi bir şekilde törpülenmiştim; bu olayların hepsini atlatmış olduğum için kendimi kutladım, "Raşaaa!" dedim. Yine güldüm. Artık kimse kalmadığı için bi' sigara yaktım odamda... Mahallenin ıhlamurları başlarını salladılar. İçeriye akşam güneşi vuruyordu.

İki senenin sonunda, masamda otururken kendimi "olduğum" gibi seviyor, nedense kahve çekirdeği gibi hissediyordum. Aslında çok tembellik edince herkes gibi kötü deliriyordum. Bunları düşünürken, saf mantık ve rasyonaliteden oluşmuş olan Kılıç Kraliçesi duruşum dönüştü bir anda. İmbatınçokbaharlıçocuğu oldum ve gözlerim doldu o eski yazdaki acılara: Mavi gözlerini tüm hıncıma rağmen çok özlediğim, bana kitap okumasını çok sevdiğim yaşlı bir kadın ölmüştü. Ona verdiğim ve yerine getiremediğim sözleri düşündüm, veremediğim sevgiyi. Çalan şarkı şöyle diyordu:

"Like a bird on the wire/Like a drunk in a midnight choir/I have tried in my way to be free/Like a worm on a hook/Like a knight from some old fashioned book/I have saved all my ribbons for thee..."

Tespit

2009-06-13T16:43:00.003+03:00

kelebek doğama, fil hafızam fazla geliyor.
"şimdi"nin içinden çıkıp, kendi içimi kıyıyorum.
bu işte varoluşumun en büyük acısı.
ah, dualite!

bi' şiir okudum ve ruh halim değişti:
"kaç zeytin yediğimi unutmadım."

Kuş Tüyü Anlar

2009-06-08T12:52:00.000+03:00

Finis Africae

2009-06-08T08:04:00.004+03:00

beni götürmediğin afrika'ya üzülebilirim ben ancak:
ve ben üzüldüğümde gül olur
saçlarımdan kaçmayan güvercin kırıkları,
belki nehir olur.

"Is the name of the rose indeed the same thing as the rose itself?"

Zamanın Doğrusal Olmayışının Mekana Övgüsü: Son İki Komboyu Karşılaştırınız.

2009-06-07T21:31:00.007+03:00

Bu üstteki iş yüzünden olanlardan bir tanesi: 2008'in Aralık ayı, her zamanki gibi Faşinktın ama içinde bu defa Adam's Morgan, Swann falan var. Adem'in Georgetown'da yüksek yaparken oturduğu ev de olabilir hatta. Bi' de elbette otel odası aynaları ile sokakların çekiciliği ile bazen bir milyon kere elâlaşan sol gözüm...

Bu üstteki ise en son tatil; içinde çok çok çok şey var: Maya Koyu, otelin önündeki mavi yengeç, tsunami tabelası, motorlarımızın plakası, ayaklarımız, dağ yolundaki derbeder benzinci, bir sabah kahvaltısı, hayalimin denizfeneri, balina şeklindeki rüzgar gülü, Cennet Plajı'ndaki balıkçı tekneleri, bir sokak yemekçisi, benim denizin üstünde kıvrık bir gülün dudakları ile gülümseyen Lapon halim, sabahın içindeki Buda resmi, her yere uçan balıklı mavi fularım, bir yolculuğun içindeki inanılmaz bir çok öykünün en renkli halleri...

Laertes'in Kızkardeşinin Kendi Kendine Konuşmasıdır

2009-06-07T15:27:00.011+03:00

saçlarım aslında sarı kumral, dipleri saymadığım aylar sonunda bol bol gri. düşünüyorum geceleri, düşünüyorum; nasıl da çoğu zaman böyle yokum. düşünüyorum, çakal işkadınlarını kuaförler nasıl hemen kandırıyor; manikürcüler nasıl da kolay avutuyor. ellerimizi bizden daha da kayıp olan kızlar nasıl böyle tutuyor: çalkalayın. törpü. çalkalayın: ne renk sürelim?

söylüyorum: rakı beyazı.

ve bazı şeylerimi kimseler bilmiyor; "sen" ve "sen" hiç hiç hiç bilmiyorsun: bilmiyorsun: bilmiyorsunuz.

böyle olunca daha da aklaşıyor.

sonunda tüm damarlarım görünür oluyor. ben herşeyi duyabiliyorum.

ben elbette "herşeyi" anlayabiliyorum. sadece bazı insanlar bana "karasinekleri" hatırlatıyor.

nedense yasak bir kelime olan “kalp” son bir sefer daha “ilk kez” gibi kırılıyor.

böylece herşey, tüm o duygulara karşı korunaklı kalıyor.

bazen çok suskunken yeryüzü, beni hep beklediğin herhangi bir yere dönmeni isteyebiliyorum. rüyamda, bi’ istasyonun sol kapısı olmanı mı diliyorum? dünyanın bütün içkilerini içmenin sonunda aslında aşık olmayacak kadar sarhoş olduğunu da unutmanı istiyorum. beni beklediğin yerde bozkır ayazında gecenin körü, gecenin dördü, gecenin enkazıyken herhangi bir satırda duruyorum. sonra, yollara düştüğüm zamanlarda yinelenen tüm rötar anonslarında gebermek geliyor aklıma. gebermek, ya da omzumu çökerten çantamla bi’ pazar öğleden sonrasının çarşılarında “ölsem de ne gam” mutluluğunda büyük bir çember çizmek. hiç bir şey anlamadan, elimi sallıyorum. camda senin yansıman var. biliyorum, bazen beni hiç görmüyorsun. elimi sallıyorum da sanki seneler öncesiyim ve sanki her yaz bir yaşlı kadın daha ölüyor. mayıs kelebek kanadı gibi dağıldığında, avcuma bir güvercinin sesini hapsedip, onu da seninle rüzgarlı bir günde gömmeye gidiyorum. gökdelenleri kalbime çakıyor, tüm veremime karşın çelik bir zırh kuşanıyorum. esiyor camii avlusundayken üstünden çokca zaman geçmiş bir salı. sen ise belki akşam oldu diye tekelden bi’ küçük kapıyorsun... tekelden bir küçük, ve başka şeyler: tekelden bir küçük, bana bir ciklet ve koskocaman yalanlar.

bence artık herşeyi içmelisin, çünkü dizlerinde bir zamanlar ak bir kedi otururdu. içmelisin! çünkü, artık tüm cerrahlar ve baban geceler gibi geldiler: “kangrenmiş,” dediler. kangrenmiş bu. köpek olsan da, artık biliyorsun ki kangren. belâ gibi ağrıyor. aklığında kararıyor. kangren: yani çok hastayız ve artık sadece ölü bir çocukluğumuz, bir kaç kere ölmüş bir kaç çocuğumuz ve küflü kahvaltılıklarımız var. iç ve itiraf et: artık hiç bir sabaha tutunamıyoruz ve yarın pazartesi.

ben de şehre, yarınki bir pazartesi sabahı gibi tüm hışmımla ve korkunç pelerinlerimle döndüm. döndüğümden beri istanbul ile akıl yarıştırıyor, sokakları delidivane dolaşıp: "öp beni Desiderius!" diyorum. içimden kaç tane "Faik" tuttuğumu unuttuğum için artık çoğu şeyi, gözyaşlarımla döktüğüm milyonlarca dilek kirpiğini hiç ama hiç önemsemiyor; büyükkentin azıdişli yalanlarını dinlemeye devam ediyorum.