Η Ζωη στην Κατηραμενη Νησο

Η μάχη του Καλού με το Κακό

2009-07-14T03:33:00.014+03:00

Η δαιμονοποίηση του Αδόλφου Χίτλερ έχει επιβάλει μια απλοϊκή ανάγνωση της Ευρωπαϊκής ιστορίας του περασμένου αιώνα που ενθαρρύνει μάλλον παρά εμποδίζει την επανάληψή της.

Στην "λαϊκή" αντίληψη ο Αδόλφος Χίτλερ έχει αναχθεί σε σύμβολο του απόλυτου κακού- χειρότερος από τον Μπούς, που ήταν απλώς ένας βλάκας. Χειρότερος από τον Σαντάμ που παρωδήθηκε εξαντλητικά στο South Park. Χειρότερος απ' τον Στάλιν, που τουλάχιστον πολέμησε εναντίον του. Χειρότερος από τους ξεχασμένους χασάπηδες των περασμένων αιώνων- τον Ναπολέοντα, τους ιερείς των Αζτέκων, όλους τους σφαγιαστές σταυροφόρους και χαλίφηδες του Μεσαίωνα, τον Βασίλειο τον Βουλγαροκτόνο, τον Βλαντ Τέπες, τον Τζέγκις Χαν και τον Αττίλα. Ο Αδόλφος Χϊτλερ είναι η επιτομή του Κακού, ο πιο μισητός, ο πιο σατανικός άνθρωπος στον κόσμο. Περιγράφεται με όρους υπερφυσικούς, βγαλμένους από τα μυθιστορήματα του Τζων Ρόναλντ Ρίουελντ Τόλκιν μάλλον, παρά από την ιστορία του 20ου αιώνα. Στην αναδυόμενη κουλτούρα του διαδίκτυου, ο Χίτλερ και οι ναζί είναι το ύστατο επιχείρημα: "Αυτά κάναν κι οι ναζί", "Έτσι σκεφτόταν κι ο Χίτλερ". Και μ' αυτή τη θέση στο συλλογικό ασυνείδητο του Δυτικού κόσμου, έχει γίνει η σφήνα που έχει ανοίξει το δρόμο για την αντίληψη της σύγχρονης ιστορίας με όρους "Καλών" και "Κακών".

Είναι σημαντικό να θυμόμαστε οτι η ανθρώπινη ιστορία και ειδικά η στρατιωτική ιστορία, δεν μπορεί να γίνει κατανοητή ως Η Πάλη του Καλού με το Κακό. Δεν είναι απλώς γελοίο να διαβάζει κανείς την ιστορία όπως διαβάζει τα κόμικς του Κάπταιν Αμέρικα που κατατροπώνει τον Χίτλερ και τα SS με τις πατριωτικές γροθιές του, είναι ηλίθιο κι επικίνδυνο. Ο κίνδυνος είναι να μεταφερθεί αυτή η αντίληψη των "Καλών" και "Κακών" εμπόλεμων στη σημερινή εποχή. Κι αυτό είναι επικίνδυνο επειδή αυτή η αντίληψη είναι ικανή να δικαιολογήσει τα πάντα. Και το έχει ήδη καταφέρει. Έχει δικαιολογήσει την επαναφορά των βασανιστηρίων αιχμαλώτων πολέμου στην καθημερινή διάταξη, στην ρουτίνα των στρατιωτών των δυτικών κρατών, και απ' ό,τι φαίνεται, όχι μόνο.

Πρόσφατα, στο ΗΒ αποκαλύφθηκε μια σειρά από περιστατικά βασανιστηρίων υπόπτων για τρομοκρατικές πράξεις. Οι ύποπτοι μεταφέρθηκαν ή συνελλήφθησαν στο Πακιστάν και άλλες χώρες όπου τα βασανιστήρια είναι νόμιμα. Εκεί, πράκτορες της μυστικής Βρετανικής υπηρεσίας ΜΙ5 συνεργάστηκαν με τους βασανιστές, δίνοντάς τους ερωτήσεις για τους κρατούμενους ή ανακρίνοντάς τους οι ίδιοι αφού είχαν βασανιστεί από τους ντόπιους. Κάποιοι από τους κρατούμενους, επιστρέφοντας στο ΗΒ, κατηγορήθηκαν ή καταδικαστηκαν με βάση τους εδώ αντιτρομοκρατικούς νόμους. Όταν κατέθεσαν τις δικές τους αγωγές και καταγγελίες για τα βασανιστήρια που υπέστησαν, η Βρετανική κυβέρνηση αρνήθηκε να αποκαλύψει στοιχεία στη διάθεσή της, διατεινόμενη οτι "θα έβλαπταν τη δημόσια ασφάλεια". Παρ' όλ' αυτά, το θέμα δεν φαίνεται να απασχολεί ιδιαίτερα την κοινή γνώμη.

Γιατί; Αισθάνονται άνετα οι Βρετανοί να είναι πολίτες ενός κράτους που εξάγει υπόπτους προς βασανισμό; Όπως αναφέρει στο άρθρο του ο Ian Cobain του Guardian:

Οι υπουργοί της κυβέρνησης μπορεί να μη θέλουν με τίποτα μια έρευνα [στις καταγγελίες για τη συνεργασία της ΜΙ5 με τους βασανιστές] άλλοι όμως κρατάνε μια πιο αισιοόδοξη στάση. Τον περασμένο μήνα, μια πηγή της αστυνομίας του Μάντσεστερ είπε στον Guardian οτι είναι λάθος να νομίζει κανείς οτι το σώμα ανησυχεί ιδιαίτερα για την υπόθεση του Rangzieb Ahmed [που καταδικάστηκε ως μέλος της Αλ Κάιντα και κατήγγειλε οτι υπέστη βασανιστήρια με τη συνεργασία των πρακτόρων της ΜΙ5]. "Η λογική που επικρατεί είναι οτι ο περισσότερος κόσμος στο Μάντσεστερ, και αλλού, θα σκεφτεί πως άξιζε ό,τι κι αν έπαθε. Κανείς δεν πιστεύει οτι αυτή η υπόθεση θα βλάψει την καλή μας φήμη".

Στην πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, η Δύση των Ανθρώπινων Δικαιωμάτων και της Δημοκρατίας, φαίνεται να οπισθοδρομεί στην κοπιαστική της πορεία από τον βαρβαρισμό του Μεσαίωνα. Εν μέσω του "Προβλήματος της Μετανάστευσης", δηλαδή της μετακίνησης πληθυσμών εξ' αιτίας της εκστρατείας του "Πολέμου ενάντια στην Τρομοκρατία" (που η ρητορική του εγκαταλείπεται αλλά οι επιχειρήσεις του καλά κρατούν) οι πολίτες των Δυτικών δημοκρατιών καλούνται να αποφασίσουν ποιοί είναι οι Καλοί και ποιοί οι Κακοί σ' αυτήν την σύγκρουση. Η ετυμηγορία τους είναι επόμενη: εμείς είμαστε οι Καλοί. Ό,τι κι αν κάνουμε στους Κακούς είναι δικαιολογημένο.

Άλλωστε, πολεμήσαμε τον Χίτλερ.

Αρχή της ανάρτησης: ο Αδόλφος Χίτλερ στην παιδική ηλικία. Πηγη, Wikipedia.
Τέλος της ανάρτησης: Βρετανός στρατιώτης αναγκάζει Ιρακινούς κρατούμενους να πάρουν "στάσεις καταπόνησης" ενώ φορούν κουκούλες κι έχουν τα χέρια τους δεμένα. Βίντεο που παρουσιάστηκε στην δικαστική έρευνα για την δολοφονία του Ιρακινού ξενοδόχου Baha Mousa από Βρετανούς στρατιώτες. Πηγή, Guardian.

Stonewall Inn, σαράντα χρόνια μετά.

2009-06-28T22:25:00.017+03:00

Σήμερα κλείνουνε σαράντα χρόνια από την πρώτη βραδυά των ταραχών στο Stonewall Inn, που θεωρούνται η αφετηρία του γκέυ κινήματος. Τα επεισόδια ξεκίνησαν με μια από τις συνηθισμένες εφόδους της αστυνομίας στο Stonewall Inn, ένα γκέυ μπαρ στο Γκρηνιτς Βίλλατζ - την τότε "μποέμ" περιοχή της Νέας Υόρκης. Οι θαμώνες και οι περαστικοί για πρώτη φορά αντέδρασαν. Καθώς οι αστυνομικοί μετέφεραν στην κλούβα όσους είχαν συλλάβει, μαζεύτηκε πλήθος να παρακολουθήσει. Οι συλληφθέντες αντιστέκονταν, μια λεσβία γυναίκα έδινε μάχη με τα χέρια δεμένα με χειροπέδες. Ο κόσμος άρχισε να φωνάζει και να κοροϊδεύει τους αστυνομικούς, να ταρακουνάει την κλούβα, τους στρίμωξε άσχημα. Αρχίσαν να πετάνε πέτρες, ελευθέρωσαν όσους μπορέσανε από την κλούβα, αναγκάσαν τους αστυνομικούς να υποχωρήσουν και να κλειδαμπαρωθούν στο μπαρ, προσπαθήσαν να ρίξουν την πόρτα χρησιμοποιώντας ένα παρκόμετρο σαν πολιορκητικό κριό και πέταξαν αναμένες εφημερίδες και ζιππέλαιο μέσα από τα παράθυρα για να βάλουν φωτιά.

Σύντομα φτάσαν τα ΜΑΤ- οι άντρες της Tactical Police Force, οπλισμένοι με κλομπ και κράνη. Σχηματίσαν φάλαγγα και προχώρησαν καταπάνω στο πλήθος, για ν' ανοίξουν δρόμο στους συναδέλφους τους που ήταν παγιδευμένοι μες' το μπαρ. Όταν αρχίσαν οι κλομπιές, ο κόσμος το έβαλε στα πόδια, έκανε το γύρο του τετραγώνου και βρέθηκε πίσω από τους ματατζήδες. Αυτοί γυρίσαν κι αντίκρυσαν το θέμα μιας αλυσίδας ανθρώπων που χόρευε καν-καν, τινάζοντας τα πόδια ψηλά και τραγουδώντας:

We are the Stonewall girls
We wear our hair in curls
We don't wear underwear
We show our pubic hair

Οι ταραχές κρατήσαν για έξι μέρες. Σήμερα θεωρείται οτι αυτή ήταν η σπίθα που πυροδότησε τη δημιουργία του Gay Liberation Front, της πρώτης μαχητικής γκέυ οργάνωσης στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Διαβάζοντας για το Stonewall στο ίντερνετ, ένα πράγμα που μου τραβάει την προσοχή είναι το πόσο διαφορετικές είναι οι περιγραφές, συνήθως από δεύτερο χέρι, για το τί έγινε εκείνες τις μέρες. Υπάρχουν πολλές διαφορετικές μαρτυρίες για το ποιός έκανε την πρώτη κίνηση, ποιός πέταξε την πρώτη πέτρα, ποιός ήταν εκεί και γιατί αντέδρασαν έτσι σε μια καθόλα συνηθισμένη έφοδο της αστυνομίας. Στο δίκτυο, οι εκπρόσωποι κάθε μιας από τις μικροκοινότητες στο εσωτερικό του λοατ κινήματος ισχυρίζεται οτι τα μελη της ήταν εκεί, αντέδρασαν πρώτα. Οι διαφυλικοί λένε οτι μια τρανς γυναίκα, η Sylvia Rivera έριξε την πρώτη πέτρα, κάποιοι γκέυ λένε οτι ο κόσμος ήταν πολύ συναισθηματικά φορτισμένος γιατί είχε παρακολουθήσει την κηδεία της Τζούντι Γκάρλαντ σχεδόν μια βδομάδα πριν, άλλοι ισχυρίζονται οτι αυτά τα λένε κάτι ρομαντικές "αδερφές". Άλλοι λένε οτι όλα τα ξεκίνησε η μπουτς που αγωνιζόταν να μη συλληφθεί, οι συντηρητικοί γκέυ λένε οτι δεν υπήρχαν drag queens στο Stonewall κι ένας στρέητ δημοσιογράφος επιμένει οτι το κοινό του Stonewall Inn ήταν οι τραβεστί και τα τσόλια, οι άστεγοι Αφροαμερικανοί νεαροί που ζούσαν στην περιοχή, κι όχι οι λευκοί μεσοαστοί που εμφανίστηκαν αργότερα.

Ένας από τους μύθους που επικρατούν σε σχέση με το Stonewall είναι οτι οι ταραχές ήταν ο ξεσηκωμός της γκέυ κοινότητας ενάντια σε δεκαετίες καταπίεσης. Αυτό θα ήταν αλήθεια αν η "γκέυ κοινότητα" αποτελούταν από τους θαμώνες του Stonewall. Οι τακτικοί πελάτες του μπαρ όμως ήταν κυρίως έφηβοι από το Queens, το Long Island και το New Jersey, με μερικές drag queens και άστεγους νεαρούς που έμεναν σε καταλήψεις σε εγκατελειμμένες πολυκατοικίες στο Lower East Side.

Αστυνομικοί μαζεμένοι έξω από την West Side Savings Bank την νύχτα της 2ας Ιουλίου. Η βιτρίνα του καταστήματος είχε σπάσει την προηγούμενη μέρα και οι υπάλληλοι είχαν αφήσει τα φώτα ανοιχτά, πιθανόν προσπαθώντας να δείξουν οτι κάποιος ήταν μέσα. Το πλήθος δεν δείχνει να πείθεται.

Τα 60'ς στις ΗΠΑ ήταν μια "ενδιαφέρουσα εποχή", κατά την Κινέζικη κατάρα- ευχή. Το Summer of Love, το αντιπολεμικό κίνημα, το κίνημα των πολιτικών δικαιωμάτων, το κίνημα της γυναικείας απελευθέρωσης, γεννήθηκαν τότε και συνεχίζουν την πορεία τους μέχρι σήμερα. Σύντομα τα ακολούθησε και το κίνημα της γκέυ απελευθέρωσης. Οι ταραχές στο Stonewall εντάσσονται σ' αυτήν την εποχή και για μας που δεν τη ζήσαμε, που μαθαίνουμε γι' αυτήν από δεύτερο και τρίτο χέρι, από αποσπασματικές μαρτυρίες και από αντικρουόμενες πηγές (με αντικρουόμενα συμφέροντα) δεν είναι εύκολο να καταλάβουμε τί ακριβώς έγινε και γιατί. Ξέρουμε μόνο οτι το Stonewal έγραψε ιστορία. Κι όπως κάθε ιστορία, αυτή γράφεται και ξαναγράφεται, συνέχεια.

Δείτε επίσης:
Stonewall, 40 χρόνια μετά.
Stonewall @ 40
Stonewall 0, +20, +40
40 χρόνια μετά: 40 πράγματα που πρέπει να ξέρουμε για το Stonewall

Toto, I've a feeling we're not in Kansas anymore.

*Το γραφικό στην αρχή της ανάρτησης είναι από τον Gay Super Hero

Industrial Placement

2009-06-27T00:09:00.001+03:00

Πριν λίγο γύρισα από μια συνέντευξη για δουλειά.

Πρέπει να κάνω ένα χρόνο "industrial placement" (επαγγελματική εξάσκηση) για το πτυχίο μου (αν θέλω- αλλοιώς πάω και κατευθείαν στον τελευταίο χρόνο). Άργησα λίγο να το πάρω απόφαση, είναι που δε θέλω να μείνω κι άλλο ένα χρόνο στην Αγγλία, αλλά κυρίως επειδή δεν περίμενα να βρω τίποτα. Ο λόγος είναι οτι από όταν το γύρισα και μετά δεν έχω δουλέψει στην Ελλάδα. Πριν έκανα δουλειές, όχι οτι πήγαινα και για καμμιά καριέρα, ζαχαροπλαστείο, μανάβικο, κούριερ, τέτοια, αλλά πάντως πρόβλημα να βρω δεν είχα. Πρώτη φορά που βρήκα "συμβατική" εργασία μετά από καιρό ήταν όταν ήρθα στην Αγγλία, που ως ένα βαθμό γι' αυτό κι ήρθα, ή τουλάχιστον είχα μια αμυδρή ελπίδα που δεν δεχόμουν να την εγκαταλείψω οτι εδώ θα ήταν καλύτερα τα πράγματα.

Το πρόβλημα όμως είναι οτι εδώ για να κάνεις οτιδήποτε θές βιογραφικό και συστάσεις και το δικό μου το βιογραφικό έχει μια τρύπα καμμιά δεκαριά χρόνια στη μέση, όπου φαίνεται να κάθομαι και να τα ξύνω. Και άντε, για ανειδίκευτη που έψαχνα όταν είχα έρθει, δεν τρέχει τίποτα, δε θέλουνε και μάστερς για να σηκώνεις πακέτα και να ταΐζεις μηχανήματα. Αλλά γι' αυτά που ψάχνω τώρα, είναι λίγο κάπως- άσε που όλες οι δουλειές που έχω να βάλω είναι τελείως άσχετες με το θέμα. Τί να κάνω λοιπόν, άφησα όλες τις ημερομηνίες απ' έξω κι αναπλήρωσα με σάλτσες "στο ζαχαροπλαστείο δούλευα με τα χέρια μου (εμ τί, με τα πόδια;) και έμαθα να μη φοβάμαι τη δουλειά", "στο μανάβικο διάλεγα τα καλύτερα καρπούζια για τους πελάτες και έκανα δημόσιες σχέσεις με τους τουρίστες", αυτό το στυλ, και καλά εμπειρίες απ' τη ζωή, "transferable skills" κι έτσι. Ποιός ξέρει, μπορεί και να έπιασε, γιατί με καλέσανε την επόμενη μέρα για συνέντευξη. Τί να πώ, μπορεί και να είμαι η μόνη που έκανε αίτηση, ή δεν ξέρω τι.

Τέλος πάντων, πήγα σήμερα κι είναι μια μικρή εταιρία, σχεδόν οικογενειακή, πέντε- έξι άτομα, που βγάζουν μια μέθοδο ξένων γλωσσών που περιλαμβάνει βιβλίο και software. Πολύ φιλικοί, χαλαροί, είχανε και το σκύλο μέσα στο γραφείο να κόβει βόλτες (ένα μαύρο λαμπραντόρ) κι είχανε ήδη έναν φοιτητή από το δικό μου πανεπιστήμιο που έκανε κι αυτός το placement του αλλά τελειώνει αυτό το μήνα. Η δουλειά που κάνουνε είναι ακριβώς αυτό που θέλω, λίγο απ' όλα με έμφαση στον προγραμματισμό. Θέλουνε να ξεκινήσουνε μια δικτυακή εφαρμογή, πράγματα δηλαδή που καλό θα ήτανε να τα ξέρω γιατί περνάνε, αλλά αποκλείεται να κάτσω να τα κάνω από μόνη μου (γιατί όλα αυτά τα client/ server programming κλπ τα βαριέμαι θανάσιμα). Το μόνο πρόβλημα είναι οτι είναι μια ώρα με το τραίνο από το Brighton μέχρι τον κοντινότερο σταθμό και μετά δεν ξέρουμε καν πότε κι αν έχει συγκοινωνία, ήρθανε και με πήρανε με τ' αμάξι. Σχεδόν εύχομαι να με βγάλουνε απ' τη δύσκολη θέση και να μου πούνε ότι... αλλά σουτ! Πρόσεχε τί εύχεσαι, ε;

Πήρα λίγο θάρρος πάντως. Αλλά τώρα δυσκολεύομαι ακόμη περισσότερο ν' αποφασίσω. Αν βρω όντως placement τί γίνεται; Απ' τη μια, θέλω να κάνω και Masters κι αν δεν έχω δουλειά δεν παίζει. Απ' την άλλη, είπαμε για πλάκα οτι έκατσα πέρσι τρεις μήνες καλοκαίρ στην Ελλάδα και φροντίζω να με κρατήσει για τρία χρόνια, αλλά μην το πάρουμε και στα σοβαρά... 'Ασε που έχω αρχίσει κι ανησυχώ στ' αλήθεια, λείπω τέσσερα χρόνια και φοβάμαι ήδη οτι δε θ' αναγνωρίζω την πόλη μου όταν γυρίσω. Φαντάσου στα εφτά.

Εφτά.

Κι η πόλη μου, ούτε αυτή θα μ' αναγνωρίζει πια...

Άλλο Αιγίδα κι άλλο σφραγίδα.

2009-06-18T14:49:00.010+03:00

Μια μικρή παρατήρηση, μιας και παρακολουθώ μια σχετική συζήτηση στο Απέναντι Πεζοδρόμιο αλλά κι αλλού. Πρόσεξα λοιπόν οτι κάποιοι, δημοσιογράφοι και μπλόγκερς, μιλάνε για την Αιγίδα που "δεν δίνει" ο Δήμος Αθηναίων στο Pride.

Θέλω απλώς να επισημάνω οτι η "Αιγίδα" δεν είναι κάτι που δίνεις, λέμε οτι θέτει κάποιος (στο πρωτότυπο, η Αθηνά, ο Ζεύς κι άλλοι τέτοιοι γραφικοί τύποι που γδέρναν κατσίκες και φτιάχναν ασπίδες από το τομάρι τους) κάποιον άλλον "υπό την Αιγίδα του", εννοώντας "υπό την προστασία του".

Δε διαφωνώ οτι είναι λίγο μπουρδούκλωμα να λες ολόκληρη την φράση "ο δήμαρχος Αθηναίων για τρίτη χρονιά αρνήθηκε να θέσει το Gay Pride υπό την Αιγίδα του Δήμου Αθηναίων" κάθε φορά που θες να κράξεις τον Κακλαμάνη. Δηλαδή διαφωνώ, αλλά για να γίνω κατανοητή από όσους τους αφορά θα πρέπει να το γράψω με δυο-τρεις λέξεις το πολύ, μονοσύλλαβες σίγουρα και κατά κύριο λόγο Αγγλικές, και να με σχωρνάτε αλλά εγώ από το να επικοινωνώ έτσι, προτιμώ να πάρω ένα κονσερβοκούτι και να κατεβάσω μόνη μου τη μούρη μου.

Κι όχι επειδή έχω κάνα κόλλημα με την Ελληνικήν Γλώσσαν, αλλά γιατί ο άνθρωπος συνεννοείται όταν μιλάει και καταλαβαίνει καί αυτός τί λέει καί οι άλλοι που τον ακούνε. Για να γίνει αυτό είναι βασική προϋπόθεση να μιλάμε όλοι την ίδια γλώσσα, κι αυτό πάλι το λέω από πρακτικής άποψης καθαρά. Φαίνεται όμως οτι για να το καταφέρουμε αυτό πρέπει να περιοριστούμε στα σύντομα μονοσύλλαβα ημι-Αγγλικά που λέω παραπάνω κι εγώ δεν μπορώ, αδυνατώ να χωρέσω τον πληθωρικό μου χαρακτήρα σε πέντε μίζερες και κιτς λεξούλες. Θέμα ελευθερίας της έκφρασης είναι, αν μπορείς να πεις αυτό που σκέφτεσαι, με πιάν'ς;

Απτά, θα επανέλθω, τώρα εχω κάτι δουλειές.

Ein Soap der Internetz (Διαδικτυακή Σαπουνόπερα)

2009-06-16T17:22:00.012+03:00

Πέρασα λοιπόν τα γεγονότα στον Βράιν (τον ηλεκτρονικό μου εγκέφαλο μέσα στη γυάλα ντε, αυτόν που απέκτησε αυτοεπίγνωση όταν του κάρφωσα ένα πηρούνι εν μέσω ηλεκτρικής καταιγίδας νομίζοντας οτι ήταν μπρόκολο πικαλίλι). Και να τί μου απάντησε:

+++Δεδομένα+++

++Ο αρχικός επιστολογράφος "ΔΕΜΑΣΑΜΕΡΕ" στερείτο χειροπιαστών στοιχείων κι αναπλήρωσε με φλύαρη χυδαιολογία και λαϊκίστικες θεωρίες συνωμοσίας.

++Ο ιδιοκτήτης/ συντάκτης του γνωστού μπλογκ για τα Ελληνικά ΑΕΙ δήλωσε οτι προτιμάει να διασυρθεί ένας αθώος παρά να κουκουλωθεί μια ανυπόστατη κατηγορία.

++Ο δικηγόρος της κυρίας θιγομένης κατάφερε να κατεβάσει το γνωστό μπλογκ από κεκτημένη ταχύτητα κι ως αποτέλεσμα να διαδώσει την πληροφορία που ήθελε να περιορίσει τη διάδοσή της, σ' ολόκληρο το διαδίκτυο.

++Ο ίδιος δικηγόρος προσπάθησε να κάνει χιούμορ στο τουίτερ και κατάφερε να επισύρει την οργή επίσης ολόκληρου του διαδίκτυου.

++Τα μπλογκ πήραν φωτιά αλλά ο mainstream τύπος δεν φαίνεται να νοιάστηκε ιδιαίτερα για την υπόθεση.

+Διευκρίνιση: αναμενόμενα τίθεται το ερώτημα κατά πόσο θίγονταν όντως τα συμφέροντα της κυρίας θιγόμενης από τη λασπολογία εναντίον της σε κλειστό κύκλο και κατά πόσο οι σπασμωδικές αντίδρασεις της Δικαιοσύνης στα προβλήματα που ανακύπτουν λόγω της διαδικτυακής επικοινωνίας είναι δυνατόν να γίνουν αντικείμενο εκμετάλλευσης.

++Το Wordpress ανέστειλε τη λειτουργία του γνωστού μπλογκ με τρόπο που εξέπληξε κάθε ενδιαφερόμενο.

+Διευκρίνιση: Αναμενόμενα τίθεται το ερώτημα κατά πόσο το Wordpress ήθελε απλώς να τσουγκρίσει τα κεφάλια κάποιων μεταξύ τους.

++Το τουίτερ και το φέησμπουκ είναι για τα μπάζα, γι' αυτό και τα μπαζάρει ο κόσμος.

++Σχετικοί Σϋνδεσμοι

+http://tinyurl.com/gurfsuspensionbuzz
+http://tinyurl.com/gurfsuspensionownwords
+http://sandbox.cs.uchicago.edu/blog_el/?p=1375
+http://sandbox.cs.uchicago.edu/blog_el/?p=1357

+++Εξαγωγή Συμπερασμπάτων++
Α&Β&(Γ/Δ+Ζ&(Ε*2^3/(Ρ+π*4χ+ψ/2+(888/666+777)))$#*&^@&^*&^
___+++++_____^_^_Τ_Τ______--->>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
.........................+++++++++++++****&&&&&ΟΟΟΙΙΙΙ...
. . . . . . !!!!!!#$@#!!!
+++Βλάβη Έλλειψης Όξεος+++
+++Υπερθέρμανση Ανθοκράμβης+++
+++Διακοπή Επεξεργασίας+++

Ε, ναι, είναι νευρικός ο Βράιν... για τους περιορισμούς της τεχνητής νοημοσύνης ("Η φυσική κουταμάρα πάντοτε υπερισχύει της τεχνητής ευφυΐας", Pratchett et al) θα μιλήσω σε επόμενο ποστ. Προς το παρόν, πάω να δω τί κάνει το φαγητό μου. Ακούγεται σαματάς από το μπουντρούμι, θα λύθηκε πάλι...

Ποιός τραμπούκος θα σε τρομοκρατήσει φέτος;

2009-06-09T21:10:00.005+03:00

Ήτανε τότε που άλλαξε η κυβέρνηση, έφυγε το ΠΑΣΟΚ και βγήκε ο Καραμανλής ο Β'. Δε θυμάμαι τί χρονιά ήτανε. Έτρωγα τότε κάτι σπίντες και γύρναγα όλο το βράδυ με τα πόδια, μέχρι το πρωί. Τη νύχτα των εκλογών ήμουνα στην Πλάκα, εκεί που έχει κάτι αρχαία περιφραγμένα, κάτω απ' τους Αέρηδες. Άκουγα νά 'ρχεται το νταβαντούρι του πανηγυριού από το Σύνταγμα και τ' αυτοκίνητα που περνούσανε και κορνάρανε. Κι όπως πανηγύριζε ο λαός, ζωή σε λόγου του, εγώ κοιτούσα έναν γέρο άστεγο, με μούσια, ντυμένο με κάτι σακκιά από χοντρή τσόχα ριγμένα πάνω του όπως όπως, και ξυπόλητο, να τριγυρνάει νευρικά απ' τη μια μεριά στην άλλη, ούτε ξέρω γιατί.

Μετά από λίγο βρέθηκα στο Σύνταγμα όπου γινότανε η μεγάλη γιορτή. Μπήκα στα Έβερεστ να φάω κάτι, γιατί είχα ρέψει, κι είχε μια ουρά σαν του γαϊδάρου. Σε κάποια φάση, εκεί που είχε φτάσει η σειρά μου και περίμενα να μου δώσουνε το σάντουϊτς, τί είχα πάρει, άρχισε ένα μαλακισμένο να βρίζει την μια από τις γυναίκες που δουλεύανε στο μαγαζί, κι ήτανε ξενη. Το μαλακισμένο, ήτανε σαν το σκατό της γίδας κι είχε παρέα δυο-τρεις γκόμενες σαν ξεπεσμένες μπουζουξούδες από μαγαζί στην Εθνική πριν την Άρτα. Κι άρχισε να γκαρίζει και να λέει "άντε και που έρχεστε εδώ" και "να πάτε σπίτια σας" και "θα σου πώ εγώ μωρή" και βρισιές άλλες, δε θυμάμαι. Στην γυναίκα πίσω από τον πάγκο όλα αυτά. Γύρισα και την κοίταξα, και προσπαθούσε να χαμογελάσει, με τα χίλια ζόρια, δεν έλεγε τίποτα, έκανε τη δουλειά της με κινήσεις νευρικές κοιτώντας κάτω κι οι συνάδελφοί της είχανε λουφάξει στο βάθος μακρυά από τον κοντό. Γύρισα και πίσω μου και κοίταξα τον σεκιουριτά του μαγαζιού, που μου ανταπέδωσε το βλέμμα ανέκφραστος. Κοίταξα και τους πελάτες στην ουρά, που είχε σαφώς γαϊδάρους και κοιτούσανε κι αυτοί χωρίς να εκφράζονται.

Γύρισα και κοίταξα και τον εαυτό μου στον καθρέφτη πίσω απ' τον πάγκο με τα φαγιά. Άσε τώρα πώς ήμουνα και τί πέρασε απ' το μυαλό μου εκείνη τη στιγμή. Άσε και τί σκεφτόμουνα μετά για καμμιά βδομάδα, τί δεν είπα και τί δεν έκανα και γιατί- κι αν θά 'χε περισσότερες πιθανότητες να την απολύσουνε, η γυναίκα, αν είχε πει κανείς και είχε κάνει κάτι, ή όχι. Αν την απολύσανε έτσι κι αλλοιώς, κι αν θά 'χε νοιώσει καλύτερα τουλάχιστον να ξέρει οτι δεν είναι όλοι εναντίον της σ' αυτήν την πόλη, κι οτι δεν θα κάτσουνε όλοι με σταυρωμένα χέρια, έστω κι αν δε βγαίνει τίποτα έτσι. Ούτε ξέρω τί θα γινότανε μετά, ήτανε γεμάτο το Σύνταγμα μαλάκες, κι αυτό το σκουλήκι για να κάνει έτσι δε θά 'τανε εκεί πέρα μόνο του, θά 'χε το κοπάδι του, που δε θά 'τανε όλοι μισεροί σαν το σκατό της μισορριξιάς. Και πώς την είδα, στην τελική, τί είμαι, η She-male Hulk? Κι είμαι και κατά της βίας...

Τέλος πάντων, τά 'πα πολλά μαζεμένα τώρα και μπλέχτηκε το θέμα, τί ήθελα να πώ. Εμένα πάντως, αυτό μού 'μεινε από τις τελευταίες εκλογές που έζησα στην πόλη μου, ένα πλήθος από κομπλεξικούς μπουνταλάδες που περιμένανε να βγάλουνε πρωθυπουργό δικό τους για να βρίσουνε μια ξένη γυναίκα που τους έφτιαχνε να φάνε.

Θυμίστε μου λοιπόν του χρόνου, πάλι, όταν βγάλει ο λαός ο περήφανος τον Παπανδρέου το Γ', γιατί πρέπει να ψηφίζουμε στις εκλογές. Γιατί πρέπει να πάω κι εγώ να δηλώσω συμμετοχή στη φάρσα, παρέα με μερικά εκατομύρια γελοίους γλείφτες.

Πάμε για μπάνιο

2009-06-03T23:14:00.007+03:00

(Βρετανός λουόμενος στην παραλία του Μπράιτον, εδώ κάτω απ' το σπίτι μου).

Στα πάτρια λέει, επικρατεί μια σύγχιση, αν θα πας για μπάνιο ή θα ψηφίσεις. Εγώ απέχω σταθερά από το Λύκειο (με τις εκλογές για το δεκαπενταμελές) βέβαια. Εδώ πάνω δεν τίθεται θέμα, αλλά αν είναι το μπάνιο η εναλλακτική, τη βάψαμε.

Κατά τ' άλλα, ήρθε το καλοκαίρι στην Αγγλία (όπως λέμε ήρθε το queer στην Ελλάδα;) κι έχουνε ξεχυθεί όλοι οι Εγγλέζοι στους δρόμους, σαν τςου μπομπόλους με τη βροχή, να λιάσουνε τα κρέατά τους. Έβγαλα κι εγώ τα εκτυφλωτικά μου πόδια έξω, είμαι για το μαύρο θέατρο... Βέβαια, όταν λεμε "καλοκαίρι" εδώ, εννοούμε "μέχρι τις μία", μετά πάλι Φθινόπωρο. Το δάγκωσα λοιπόν κι ησύχασα, να μάθω.

Έχω εξετάσεις, δε. Τελειώνω την Παρασκευή. Μετά, βλέπουμε.

Η Ταϊλανδή "ladyboy" κικμπόξερ βγάζει νοκάουτ το φύλο.

2009-05-22T04:33:00.002+03:00

(Από το National Geographic news
Laura Green, 25 Μαρτίου 2004)

Η Λώρα Γκρην, παρουσιάστρια του National Geographic On Assignment, ταξίδεψε στην Ταϊλάνδη για να ζήσει στον κόσμο των ladyboys- του "τρίτου φύλου" της Ταϊλάνδης. Εκεί συναντήθηκε με την πιο διάσημη ladyboy της χώρας- μια πρώην πρωταθλητή του kickboxing ονόματι Nong Tum.

Σ' ετούτο το άρθρο η Γκρην περιγράφει τη γνωριμία της με τον Τουμ και την μεταμόρφωσή του από έναν αρρενωπό μποξέρ σε μια λεπτοκαμωμένη, όμορφη νεαρή γυναίκα. Η ιστορία της Τουμ είναι η υπόθεση της καινούργιας ταινίας Beautiful Boxer.

Πηγαίνω να συναντήσω μια διασημότητα που βγάζει νοκ-άουτ το φύλο. Εδώ, στην Ταϊλάνδη, η Νονγκ Τουμ είναι πασίγνωστη.

Το να συναντάς μια σταρ στην καλύτερη περίπτωση σου τσακίζει τα νεύρα. Σήμερα όμως έχω έναν λόγο παραπάνω ν' ανησυχώ.

Η Νονγκ Τουμ είναι πρωταθλήτρια του κικμποξ. Είναι η νικήτρια σε 22 επαγγελματικούς αγώνες, έναν για κάθε χρόνο της ζωής της- 18 νοκ άουτ και αμέτρητες ματωμένες μύτες στη διάρκεια μιας εξάχρονης καριέρας στα ρινγκ. Και τώρα η ζωή της είναι το θέμα μιας ταινίας με πολύ καλές κριτικές.

Έχω έρθει σ' ένα παραδοσιακό Ταϊλανδέζικο σχολείο μποξ, στα περίχωρα της Μπανγκόκ, για να βρω τί κάνει αυτήν την συγκεκριμμένη διασημότητα να ξεχωρίζει τόσο. Από το δρόμο περνάω με τα πόδια ανάμεσα σε σεμνά παραπήγματα και γυναίκες που μαγειρεύουν σε μια εξωτερική κουζίνα γκαζιού.

Ο υπαίθριος χώρος εξάσκησης βρίσκεται δίπλα σε ένα κανάλι. Η κακοσμία του νερού ανακατεύεται με το ζεστό αέρα που είναι φορτωμένος με την δυσωδία από τους ιδρωμένους παλαιστές. Αγόρια παίζουν ανάμεσα σε κοκόρια και τα απομεινάρια του μποξ- γάντια, κολλητικές ταινίες και λάστιχα αυτοκινήτων.

Ξαφνικά, μέσα από τους αιωρούμενους σάκους του μποξ εμφανίζεται μια λυγερόκορμη, ομορφη νεαρή γυναίκα. Η θηλυκότητα της Νονγκ Τουμ είναι ακόμη πιο εντυπωσιακή μ' ένα τέτοιο αρρενωπό φόντο. Τα πάντα πάνω της είναι λεπτεπίλεπτα: το χαμόγελό της, οι ήπιοι τρόποι της, και η απαλή φωνή της.

Αυτό θα ήταν από μόνο άξιο λόγου, αν αναλογιστεί κανείς τη βίαιη φύση αυτού του πιο μάτσο από όλα τα αθλήματα. Είναι ακόμη πιο εκπληκτικό όμως, όταν σκεφτείς οτι η Νονγκ Τουμ ήταν κάποτε άντρας.

Παλεύοντας για να ξεφύγεις από τη φτώχεια.

Για πολλούς νεαρούς Ταϊλανδούς άντρες, το κικμποξ είναι ένας τρόπος να ξεφύγουν από τη φτώχεια, μια ευκαιρία να βγουν από τα όρια της συχνά αγροτικής ζωής σε μια αναπτυσσόμενη χώρα όπου ο μέσος ετήσιος μισθός είναι λιγότερο από 2000 δολλάρια. Άλλωστε το κικμποξ θεωρείται κάτι σαν θρησκεία. Το παραδοσιακό στυλ που είναι γνωστό ως Muay Thai κάποτε αποφάσιζε τις τύχες βασιλέων- τελετουργίες και εθιμοτυπικό περιβάλλουν ετούτη την πιο ευσεβή από τις αιματοβαμμένες μάχες. Οι πρωταθλητές γίνονται εθνικοί ήρωες. Και είναι μόνο για τους άντρες.

Η Νονγκ Τουμ (γεννημένη Parinya Charoenphol) ξεκίνησε το μποξ σαν αγόρι- σαν απάντηση στις κοροϊδίες και τα σχόλια των συμμαθητών που γελούσαν με τα κοριτσίστικα φερσίματά του. Αλλά την πρώτη φορά που η νεαρή Νονγκ Τουμ αντέδρασε, τα γέλια σταμάτησαν.

Στα χρόνια που ήρθαν, στο ρινγκ, ως παρενδυτικός πρωταθλητής μποξέρ, η Τουμ φιλούσε τους αντιπάλους της στο μάγουλο μετά από κάθε μάχη όπου μετέτρεπε την αλλαζονία τους σε μια ματωμένη μάζα στο καναβάτσο.

Μ' όλα αυτά στο μυαλό μου μπαίνω στο χώρο εξάσκησης με κάποιο δέος. Είναι όμως δύσκολο να αισθανθείς φόβο μπροστά σε μια πυγμάχο που η τελευταία της κίνηση πριν αρχίσει το ζέσταμα είναι να βάλει άλλη μια στρώση λιπ γκλος. Πέρα όμως από το κραγιόν, αυτή η κοπέλα μπορεί ακόμη να πυγμαχήσει. Τα βαριά δερμάτινα γάντια που μου δίνει η Νονγκ Τουμ είναι ακόμη υγρά από το τελευταίο ιδρωμένο ζευγάρι χεριών που προστάτευσαν και γελάει με την γκριμάτσα μου στην μυρωδιά και την αίσθησή τους.

Η Τουμ έχει φορέσει αυτές τις εξαρτύσεις επαγγελματικά από τότε που ήταν έφηβος. Κατακτώντας τίτλους και διασημότητα, η Νονγκ Τουμ έγινε διάσημη τόσο για το στυλ και τη χάρη της στο ρινγκ, και την παλιομοδίτικη τεχνική της σ' αυτό το ιστορικό σπορ, όσο για το κόκκινο κραγιόν της και την κορδέλλα που έβαζε στα μαλλιά της για να αντιμετωπίσει τους αντιπάλους της.

Η όμορφη πυγμάχος

Οι νίκες της κάναν τους ομοφοβικούς και τους επικριτές της να σωπάσουν. Αλλά για την Τουμ, οι νίκες και τα χρήματα των βραβείων σήμαιναν μόνο ένα πράγμα: ήταν ένα βήμα πιο κοντά στην αληθινή της επιθυμία να γίνει γυναίκα, μέσω της πανάκριβης επέμβασης επαναπροσδιορισμού του φύλου.

Το θέμα με τους σάκους του μποξ είναι οτι είναι βαρύτεροι απ' ό,τι φαίνονται. Και στριφογυρνάνε. Αν έχετε χτυπήσει κανέναν με τις γροθιές σας θα ξέρετε οτι ένα λάθος χτύπημα δεν εξασφαλίζει χειροκροτήματα. Και πονάει.

Έπειτα, είναι τα λακτίσματα. Σαν οπαδός της Λάρα Κροφτ, πάντα φανταζόμουνα τον εαυτό μου σ' αυτό το ρόλο. Η Νονγκ Τουμ κατεύθυνε μια- δυο τέλειες στριφογυριστές κλωτσιές στο σάκκο και τέλειωσε την επίδειξη με μια σειρά καλαμιές που προσγειώθηκαν μ' έναν ικανοποιητικό κρότο καθώς η σάρκα χτυπούσε το δέρμα. Οι δικές μου προσπάθεις ήταν λιγότερο εντυπωσιακές, παρ' όλο που η σύσταση της Τουμ να συγκεντρωθώ στο θυμό μου πριν το επόμενο χτύπημα σίγουρα βελτίωσε την απόδοσή μου.

Παρά τα πολεμικά της μουγγρητά και το σίγουρο πάτημά της, είναι τόσο δύσκολο να δεις τον άντρα μέσα της. Ρίχνω συνέχεια κλεφτές ματιές στο όμορφο πρόσωπό της, την γυαλιστερή χαίτη των μαλλιών της που τινάζεται, και, ναι, τα πολύ πειστικά της στήθη. Με το θερμόμετρο να ξεπερνάει τους 32 βαθμούς κελσίου, κολλάω στον ιδρώτα. Ενώ η Τουμ ούτε που έχε αρχίσει να ιδρώνει.

Μετά από μισή ώρα εξάσκησης, έχω εξαντληθεί. Έτσι, αφού την παρακολουθήσω να δίνει άλλη μια συνέντευξη σ' άλλο ένα τηλεοπτικό συνεργείο - έναν ντόπιο ρεπόρτερ κι έναν καμεραμάν που την κοιτάνε με φανερό δέος για τη φήμη της- η Νονγκ Τουμ με παίρνει να πάμε για ψώνια.

Καθώς περπατάμε ανάμεσα στους πάγκους της Siam Square της Μπανγκόκ, παιδιά μας κοιτάνε μ' ανοιχτό το στόμα, γυναίκες σταματάνε και χτυπάνε τα χέρια τους με ενθουσιασμό, και μερικοί πλησιάζουν προσεκτικά για ένα αυτόγραφο και μια χειραψία.

Καθώς σταματάμε σ' ένα υπάιθριο μπαρ για γλυκό, γαλακτερό παγωμένο τσάι, η Τουμ μου λέει οτι ελπίζει πως η ταινία που μόλις βγήκε για τη ζωή της, Beautiful Boxer, θα προκαλέσει τα στερεότυπα για ανθρώπους όπως αυτή: τις Ταϊλανδές ladyboys.

Οι Ladyboys της Ταϊλάνδης

Κανείς δεν ξέρει γιατί, αλλά η Ταϊλάνδη έχει έναν ασυνήθιστα μεγάλο αριθμό από ladyboys. Συχνά αποκαλούνται katoey, μια αργκό έκφρασή για έναν άντρα που επιλέγει να ζει σαν γυναίκα.

Συνήθως μια katoey θ' αρχίσει να παίρνει γυναικείες ορμόνες γύρω στην εφηβεία για να αναστείλει την αρσενική της ανάπτυξη. Πολλές αργότερα θα κάνουν προσθετικές επεμβάσεις στο στήθος και κάποιες, αλλά όχι όλες, θα κάνουν την τελική επέμβαση επαναπροσδιορισμού του φύλου για να ολοκληρώσουν την μεταμόρφωσή τους.

Ακόμη κι όταν έχει αποκτήσει το σώμα μιας γυναίκας, η ζωή για μια katoey είναι κάθε άλλο παρά εύκολη. Η Ταϊλάνδη είναι μια Βουδδιστική χώρα όπου η ανοχή βασιλεύει. Παρ' όλ' αυτά, κάτω από την επίσημη αποδοχή, υπάρχει ένα ισχυρό ρεύμα προκατάληψης.

Οι περισσότερες katoey καταλήγουν να εργάζονται ως χορεύτριες, κάποιες σαν πόρνες. Αποζητούν έναν κόσμο όπου θα είναι ελεύθερες να φέρονται όπως θέλουν, όπου κανείς δεν θα γελάει μαζί τους- ένα μέρος όπου να μπορούν επιτέλους να ταιριάξουν.

Η Νονγκ Τουμ μου λέει οτι πάντα ήξερε πως έχει την καρδιά μιας γυναίκας. Το κικμποξ της παρείχε την οικονομική δυνατότητα να υποστηρίξει την οικογένειά της και την έβγαλε από την φτώχεια της αγροτικής ζωής. Η δύναμη κι η επιδεξιότητά της στο ρινγκ, και η ικανότητά της να βγάζει νοκ άουτ τους πιο σκληρούς αντιπάλους, της εξασφάλισε διασημότητα και αποδοχή. Αλλά το θέλγητρο της εκπλήρωσης της ανάγκης της να είναι εντελώς θηλυκή, οδήγησε την Νονγκ Τουμ να αρχίσει να παίρνει τις ορμόνες.

Μια katoey αισθητικός ήταν εκείνη που εφοδίασε την πρόθυμη Τουμ με το πρώτο μπουκάλι χαπιών. Οι φαν του μποξέρ έπαθαν σοκ. Καθώς οι μυς αρχίσαν να φθίνουν και οι γραμμές του προσώπου μαλάκωσαν, το ίδιο έγινε και με τις γροθιές που κατακτούσαν βραβεία. Αλλά με την ελπίδα να γίνει επιτέλους τελείως γυναίκα, η Νονγκ Τουμ τελικά πέρασε από τα μαχαίρια για την ολοκληρωτική επέμβαση επαναπροσδιορισμού του φύλου το 1999.

Εκπαιδεύοντας τους πρωταθλητές του μέλλοντος.

Πέντε χρόνια μετά είναι ειλικρινά δύσκολο να καταλάβεις οτι αυτή η γλυκειά γυναίκα ήταν κάποτε άντρας. Οι μέρες του πρωταθλητισμού της έχουν τελειώσει. Στο Muai Thay, οι γυναίκες δεν επιτρέπεται ούτε να μπουν στο ρινγκ. Έτσι η Νονγκ Τουμ εκπαιδεύει παιδιά που θέλουν ν' ακολουθήσουν τα βήματα του πρωταθλητή τους, χωρίς άλλο γοητευμένα από τον ρομαντισμό μιας ιστορίας με αίσιο τέλος.

Η Τουμ δεν θα γίνει ποτέ δεκτή ως γυναίκα στην πατρίδα της. Η ταυτότητα που μου δείχνει λέει "Mr." δίπλα από την κοριτσίστικη φωτογραφία της. Ποτέ δεν θα παντρευτεί, ποτέ δε θα γεννήσει, και ποτέ δεν θα παλαίψει ξανά επαγγελματικά. Παρ' όλ' αυτά είναι ευτυχισμένη.

Μου λέει οτι δεν μπορείς να διαλέξεις πώς γεννιέσαι, αλλά μπορείς να διαλέξεις πώς ζεις. Χρησιμοποιεί την προκατάληψη και την έλλειψη σεβασμού εναντίον της για να θυμίζει στον εαυτό της οτι πρέπει να δουλέψει σκληρά για να κερδίσει με το μέρος της τους ανθρώπους και να αποδείξει οτι έχει καρδιά και ψυχή σαν όλους τους άλλους.

Η Τουμ λέει οτι γεννήθηκε μ' ένα μειονέκτημα, ούτε άντρας ούτε γυναίκα αλλά ένα "τρίτο φύλο". Αλλά συμφωνεί μαζί μου οτι στάθηκε επίσης τυχερή. Γεννήθηκε με μια μοναδική ικανότητα στο κικμποξ που την έκανε πλούσια και διάσημη και που της επέτρεψε να κερδίσει την αποδοχή. Τέτοια καλή τύχη δεν την έχουν όλες οι katoey.

Οι Βουδδιστές πιστεύουν στην μετενσάρκωση. Έτσι, καθώς λέμε αντίο, ρωτάω την Τουμ αν μπορούσε να διαλέξει, πώς θα ήθελε να γεννηθεί στην επόμενη ζωή της, σαν άντρας ή σαν γυναίκα; Η απάντησή της με ξαφνιάζει.

Η Τουμ λέει οτι οπωσδήποτε θα διάλεγε να γεννηθεί άντρας. Αυτή τη φορά όμως, ένας αληθινός άντρας, με μια αντρική καρδιά για να ταιριάζει με το σώμα του άντρα.

Μικρή αισθητική παρέμβαση για την Επέμβαση

2009-05-22T01:38:00.003+03:00

Ο αυτοπροσδιορισμός όμως, χρειάζεται κατ' αρχήν και μια συνειδητοποίηση, αυτογνωσία. Πόσες φορές έχω μιλήσει με γυναίκες που έχουνε κάνει την Eπέμβαση και μου λένε, This Is What I've Always Wanted, "αυτό είναι που ήθελα πάντα" (όλο μ' Αγγλίδες την κάνω αυτή τη συζήτηση). Και λέω τώρα εγώ. Όταν το λες αυτό, τί ακριβώς εννοείς; Οτι αυτό που πάντα ήθελες ήταν να κάνεις εγχείρηση; Εσύ δηλαδή, δεν ήθελες να έχεις γεννηθεί γυναίκα απ΄την αρχή και να ξεμπερδεύεις, ήθελες μια ζωή να τυραννιέσαι με επιπλοκές και διαστολείς και όλα τα κακά της μοίρας σου, και να σου λένε κι από πάνω πως "ό,τι και να κόψεις, για μένα γυναίκα δε θα γίνεις ποτέ;".

Εκείνο που ήθελα εγώ πάντα, ήταν η ζωή της πριγκίπισσας Σίντυ με τα μεταξωτά μαλλιά, στο μικρό σπίτι στο λιβάδι με το μικρό μου πόνυ. Έλεγα "θέλω να γίνω κορίτσι", κι ούτε καν ήξερα ποιά είναι η διαφορά, νόμιζα οτι τα κορίτσια έχουνε πουλάκι σαν τ' αγοράκια (να ο Λακάν :) απλά είναι κολλημένο κάτω από τα πόδια τους και πρέπει να κάτσουνε για να κάνουνε πιπί τους. Πού ήξερα εγώ για τους χασάπηδες της πατριαρχίας και τ' αστραφτερά τους μαχαίρια;

Σ' αυτό τον κόσμο βρέθηκα όμως κι έτσι είναι τα πράγματα και δεν έχεις πολλές επιλογές. Ή το βουλώνεις και μαθαίνεις να συμβιβάζεσαι: δεν μπορείς να έχεις το σώμα που ήθελες ποτέ, αλλά μπορείς τουλάχιστον να έχεις κάτι σαν αυτό στο περίπου, τη δουλειά του θα την κάνει, αν κλείσεις λίγο τα μάτια και γυρίσεις πίσω με το μυαλό σου, στην εποχή που ήξερες ακριβώς τί ήθελες πάντα. Ή το βουλώνεις και κρύβεσαι, "δεν είναι για μένα αυτά τα πράγματα" λες, και ζεις τη ζωούλα σου σαν αντρούλης, παντρεύεσαι μια γυναικούλα να κάνετε παιδάκια και τα μεγαλώνετε και κοιτάς να μη σε πάρουνε χαμπάρι και τα κάνεις όλα μαντάρα, φουκαρά, που ακόμη δεν μπορείς να ξεκολλήσεις από τα παιδικά σου όνειρα, κοτζάμ μαντράχαλος στα σαράντα σου.

Κι αυτή βέβαια είναι η συζήτηση που έχω κάνει τόσες φορές με τόσες διαφορετικές τρανς γυναίκες που έχω χάσει το μέτρημα. "Γιατί κάθεσαι κι ασχολείσαι μ' αυτά", μου λένε, "με τις επιπλοκές και τους πόνους, και την απώλεια αίσθησης και τις διαστολές, γιατί ασχολείσαι μ' όλα αυτά τα άσχημα πράγματα;". Να το βουλώσω λοιπόν, κι αν δεν μου φτάνουν αυτά που μπορώ να έχω, ας τα συμπληρώσω με άρνηση και προσωπικές μυθολογίες.

Μα έτσι θα καταντήσω κι εγώ μια μέρα να μιλάω για την "πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου" και "αυτό που πάντα επιθυμούσα", με τα χέρια περιστέρια στο στήθος και τα μάτια σεμνά χαμηλωμένα, έτοιμοι οι ουρανοί να σκιστούνε και να κατεβούνε οι άγγελοι με τις τρομπέτες (τζαζ άγγελοι, δες!).

Κι ακόμη χειρότερα, θα μάθω να αυτοπροσδιορίζομαι σαν κάτι που δεν είμαι: "είμαι αυτό που πάντα ήθελα να είμαι". Αυτό που ήθελα να είμαι δεν "γίνεσαι", γεννιέσαι, και πες το όπως θες. Και μπορεί να είμαι γυναίκα, με το δικό μου τσαγανό και των αλλονών την κατανόηση, αλλά το σώμα μου δεν μπορώ να τό 'χω όπως θέλω ποτέ. Και καμμία ριζοσπαστική θεωρία για το φύλο, καμμία εγωπαθής πίστη στην ανώτερη συνειδητοποίησή μου ποτέ δε θα μου το δώσει. Μπορώ όμως να ζω έτσι, στην καθημερινότητά μου, κι όχι μόνο μέσα στο μυαλό μου, χωρίς να χρειάζεται να λέω μαλακίες ούτε στον εαυτό μου ούτε σε κανέναν, για να βαφτίσω το κοτόπουλο ψάρι και ν' ανανοηματοδοτήσω αυτό που κάθε βράδυ αγκαλιάζει ένας άνθρωπος που μ' αγαπάει.

Η Μόσχα και τα μοσχάρια

2009-05-17T17:02:00.002+03:00

Χωρίς να παραβλέπουμε το γεγονός οτι η ακόλουθη είδηση δημοσιεύεται σε Βρετανική εφημερίδα (και γνωρίζοντας οτι σύμφωνα με τον Βρετανικό τύπο η Ρωσσία είναι ο μεγάλος εχθρός της ελευθερίας και της δημοκρατίας στην Ευρώπη), μεταφέρω εδώ τα καθέκαστα για τη διάλυση της πορείας διαμαρτυρίας στη Μόσχα με την ευκαιρία της Eurovision:

"Ματατζήδες" συλλαμβάνουν τον Peter Thatchell στην γκέυ πορεία στη Μόσχα

Η διαμαρτυρία που επρόκειτο να συμπέσει με την Eurovision απαγορεύθηκε για να αποτραπεί η "ηθική παρακμή".

Από τον Shaun Walker στη Μοσχα, Κυριακή 17 Μαϊου 2009

Δυνάμεις καταστολής της αστυνομίας στη Μόσχα διέλυσαν ανελέητα μια ειρηνική διαμαρτυρία για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων εχτές, σε κάποιες περιπτώσεις χρησιμοποιώντας βία για να συλλάβουν τους συμμετέχοντες. Οι αρχές της πόλης είχαν απαγορεύσει την πορεία που είχε προγραμματιστεί να συμπέσει με τον υποτιθέμενα φιλικό προς τους γκέυ διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision, αλλά περίπου 30 ακτιβιστές αποφάσισαν να διαμαρτυρηθούν παρ' όλ' αυτά, αλλάζοντας το σημείο όπου θα ξεκινούσε η διαδήλωση την τελευταία στιγμή.

Συγκεντρώθηκαν κοντά στο κυρίως πανεπιστήμιο της Μόσχας, φωνάζοντας συνθήματα και ανοίγοντας πανώ που διαμαρτύρονταν για την ομοφοβία στην Ρωσσική κοινωνία. Οι περισσότεροι από τους διαδηλωτές, συμπεριλαμβανόμενων του διοργανωτή, Nikolai Alexeev και του Βρετανού υποστηρικτή των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων, Peter Thatchell, στοιβάχτηκαν σε αστυνομικά φορτηγάκια και μεταφέρθηκαν σε αστυνομικά τμήματα. Ο δήμαρχος της πόλης έχει αναφερθεί στους ομοφυλόφιλους ως "Σατανιστές" και οι αρχές υποστήριξαν οτι η πορεία απαγορεύτηκε για την αποφυγή "παρακμής των ηθών".

Στην Πλατεία Πούσκιν στο κέντρο της Μόσχας, όπου είχε αρχικά προγραμματιστεί να λάβει χώρα η γκέυ διαδήλωση είχαν μαζευτεί περίπου 1000 δυνάμεις καταστολής της αστυνομίας. Σε ένα άλλο μέρος της πόλης, μια μικρή "αντί- γκέυ" πραγματοποιήθηκε με την άδεια των αρχών, αν και έξι Χριστιανοί Ορθόδοξοι ακτιβιστές συνελλήφθησαν στην Πλατεία Πούσκιν.

"Δεν θα επιτρέψουμε σε αυτούς τους ανθρώπους να κάνουν την πόλη μας Σόδομα", είπε ένας από τους διαδηλωτές, ο Igor Miroshnichenko, λίγο πριν προσαχθεί.

Ο κος Thatchell αφέθηκε ελεύθερος χωρίς να κατηγορηθεί το απόγευμα, αφού η Βρετανική πρεσβεία ζήτησε να επικοινωνήσει μαζί του, αλλά την ίδια ώρα οι περισσότεροι από τους άλλους συμμετέχοντες στην γκέυ διαδήλωση κρατούνταν ακόμη από την αστυνομία. Ο κος Alexeev κρατούνταν χώρια από τους υπόλοιπους. "Δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε μαζί του", είπε ο Κος Thatchell. "Ανησυχούμε πολύ για την ασφάλειά του και την σωματική του ακεραιότητα".

Πρόσθεσε οτι ήταν "απογοητευτικό" που ελάχιστη ανοιχτή υποστήριξη είχε δοθεί στις διαμαρτυρίες από τους συμμετέχοντες στη Eurovision. "Βρίσκονται κάτω από τρομερή πίεση να αποφύγουν κάθε αντιπαράθεση σ' αυτό το θέμα".

Η αστυνομία είχε προσπαθήσει να συλλάβει διαδηλωτές τις μέρες πριν από την πορεία, και οι ακτιβιστές είχα περάσει δυο μέρες κρυμμένοι σε ένα αγρόκτημα έξω από την πόλη. Κατάφεραν ν' αποφύγουν μπλόκα στους δρόμους για να βρεθούν στη Μόσχα εχτές το πρωί, αλλά, μέσα σε πέντε λεπτά από την αρχή της διαμαρτυρίας στον καινούργιο χώρο της, που δεν είχε ανακοινωθεί, είχαν όλοι τεθεί ύπο κράτηση, με την αστυνομία να χρησιμοποιεί σκληρές τακτικές ακόμη κι όταν δεν προβαλλόταν αντίσταση.

Ο παρασιτισμός ως αναπαραγωγική στρατηγική

2009-05-15T17:19:00.020+03:00

Οι μύγες του γένους Pseudacteon τοποθετούν τα αυγά τους στο σώμα ενός ζωντανού μυρμηγκιού του γένους Solenopsis invicta (γνωστών στις ΗΠΑ ως Fire Ants).

(ωοθέτης της pseudacteon curvatus)

Όταν τα αυγά εκκολαφθούν, μία από τις προνύμφες μεταναστεύει στο κεφάλι του μυρμηγκιού, όπου τρέφεται με την αιμολύμφη (το αίμα των αρθρόποδων), και τον μυϊκό και νευρικό ιστό του ξενιστή.

Καθώς το κεφάλι του μυρμηγκιού αδειάζει από τον εγκέφαλό του, το σώμα του (που χάρη στο απλό νευρικό σύστημα των εντόμων παραμένει δραστήριο) αρχίζει να περιφέρεται άσκοπα για δύο εως τέσσερις εβδομάδες.

Κάποιοι επιστήμονες αναφέρουν οτι η προνύμφη της μύγας, κατά κάποιο τρόπο καταφέρνει να ελέγξει το σώμα του μυρμηγκιού και να το οδηγήσει προς ένα σημείο με υγρά υπολείμματα φύλων, όπου μπορεί να αναδυθεί από το κεφάλι του ξενιστή μακρυά από τα άλλα μυρμήγκια που θα της επιτίθονταν.

Η προνύμφη αποκόβει το κεφάλι του μυρμηγκιού απελευθερώνοντας ένα ένζυμο που διαλύει την μεμβράνη που το κρατάει ενωμένο με το σώμα του. Ύστερα συνεχίζει να αναπτύσσεται για άλλες δυο εβδομάδες μέσα στο αποκομμένο κεφάλι πριν αναδυθεί τελικά.

Επιστήμονες στην πολιτεία του Τέξας εισήγαγαν το είδος obtusus, της μύγας Pseudacteon με σκοπό να ελέγξουν τον πληθυσμό των Fire Ant μυρμηγκιών, που αποτελούν "ξένο" είδος στις Νότιες πολιτείς των ΗΠΑ και έχουν εκτοπίσει τα ντόπια είδη.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, αν και οι μύγες δεν σκοτώνουν αρκετά μυρμήγκια για να μειώσουν τον πληθυσμό τους, τα μυρμήγκια φαίνεται να τις φοβούνται τόσο που ακόμη κι η παρουσία των μυγών σε μια περιοχή είναι αρκετή για να τα αναγκάσει να κρυφτούν στις φωλιές τους και να αποφεύγουν να μετακινηθούν σε αναζήτηση τροφής. Θεωρείται οτι μ' αυτόν τον τρόπο ανακόπτεται σε σημαντικό βαθμό η εξάπλωσή τους.

Ένα μικρό δείγμα από αυτό που λέω "εξελικτική νοημοσύνη"- ίσως "χημική" ή "βιολογική" είναι πιο ακριβείς όροι. Λέω για την ικανότητα των εντόμων κυρίως αλλά και άλλων ζωντανών πλασμάτων (συνήθως όμως των απλούστερων μορφών ζωής) να υιοθετούν ιδιαίτερα περίπλοκες τακτικές για να εκμεταλλευτούν το περιβάλον τους ώστε να επιβιώσουν και ν' αναπαραχθούν, συχνά χρησιμοποιώντας τον οργανισμό τους σαν "χημικό εργαστήριο" για να παράγει σχεδόν κατά παραγγελία τις ουσίες που χρειάζονται.

(Φωτογραφίες και πληροφορίες από το National Geographic και την Wikipedia)

Στους εραστές της επανάστασης.

2009-05-15T00:53:00.013+03:00

Μ, όχι, δεν είμαι ισορροπημένο άτομο. Κυρίως γιατί είμαι γεμάτη πάντα με πίκρα κι οργή που δεν είμαι πια δεκάξι. Μα ποτέ δεν ήμουν δεκάξι. Δεκάξι ήταν ένα αγόρι με σκισμένα ρούχα και βαμμένα μάτια, που το περνούσαν γι' αδερφή, επειδή του χαϊδεύαν το πουλί και τούρλωνε τον κώλο. Εμ, τί θες να σε περνάνε μετά, για στρεητά βαρβάτο; Δεν είμαι δεκάξι πια, γαμώτο, γαμώτο! Θα πούλαγα την ψυχή μου στο διάβολο, να τυραννιέται για μια αιωνιότητα, αν ήταν ν' ανασάνω για μια στιγμή τον αέρα της εφηβείας μου.

Αλλά μή μου δίνετε σημασία. Έτσι με πιάνουν αυτά, μετά μου περνάει και αντικρύζω με θάρρος το μέλλον- τότε που θα είμαι πάλι δεκάξι, και δυο και τρεις και τέσσερις φορές. Μακάρι.

Μίλαγα μ' ένα φίλο μου λοιπόν και μου λέει "δε γουστάρω να έχω πούτσο" μου λέει. "Έβλεπα ρε συ τη φίλη μου και ήθελα να τη γαμήσω, μου μιλούσε και το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ ήταν οτι θέλω να τη γαμήσω. Μού 'χε σηκωθεί και μού' χε γίνει κάγκελο". Μα καλά, πάω να του πω, νορμάλ δεν είναι αυτό ρε σύ; Κι εκεί άρχισε να μου λέει οτι έκανε ενέσεις στον πούτσο του με κόλλα ούχου, και δεν σηκωνότανε πια. Έπαθα πλάκα. "Ρε μαλάκα.. " του λέω "Τον πούτσο σου;" με φρίκη. Σηκώνει το χέρι του. Ωπ! "Δεν κατάλαβα; Δικός μου δεν είναι; Ό,τι θέλω δεν τον κάνω;" Ε, και το βούλωσα βέβαια γιατί στη δική μου κατάσταση δε λες στον άλλο κόσμο τί να κάνει και τί να μην κάνει με το σώμα του και τη ζωή του ολόκληρη.

Κι έτσι σκόρπιες κουβέντες, θυμάμαι μια που μου είπε όταν μιλούσαμε για αναρχίες κι επαναστάσεις- αυτός, που είχε γκρεμίσει το σπίτι του και είχε πάρει τους δρόμους, κι είχε ξεφύγει τελείως γιατί.. ε, γιατί ξέρω 'γω, κάποια στιγμή δεν αντέχει άλλο το μυαλό και κλατάρει. Και μου είπε αυτό, το πιο λογικό πράγμα που έχω ακούσει ποτέ από άνθρωπο που αν του δώσεις μαρκαδόρο θα σου γεμίσει τον τοίχο αλφάδια:

"Εγώ καταλαβαίνω οτι δεν είναι όλοι αναρχικοί, οι περισσότεροι απλά δε γουστάρουνε πολύ-πολύ εξουσία, να, σαν εσένα".

Να, σαν εμένα. Σωστά.

Τρώμε αχινούς
Τρώμε Ισπανούς
Τρώμε καραμέλες
Και καραμέλες loli-pop
Γη αντίφασης
Γη φασισμού
Τρώμε καραμέλες loli-pop
Ενάντια στην υποκουλτούρα
Του ψυχαναγκασμού
Κέντρο της αντίφασης
Ισπανικό αυγοτάραχο
Φάτε καραμελίτσες
Εγώ κι ο ταύρος
Κοιτάμε αν είσαι μαύρος.

"Στο φίλο μου Σ****, το πουλάκι του να ζει αυτό και να γαμάει αιώνια."

(Σωτήρης Κανέλλης, Ένταση ειρήνης, από τη συλλογή Σάλπισμα της Λύσσας, εκδ Πλανόδιον. Πολυτονικό στο πρωτότυπο).

Οδός Πόθου, Κλουβιά, Μουμπάι. Η Heena Hijra.

2009-05-10T00:49:00.012+03:00

Οι Hijras είναι η κάστα των ευνούχων στην Ινδική χερσόνησο. Ντύνονται γυναικεία και δουλεύουν ως πόρνες, ζητιάνες ή χορεύτριες σε γάμους, βαφτίσια και πανηγύρια. Ο Firoze Shakir, είναι Ινδός Σιίτης Μουσουλμάνος που φωτογραφίζει της ζωής τους. Αναδημοσιεύω εδώ μεταφρασμένη μία από τις αναρτήσεις στο μπλογκ του και την φωτογραφία της γυναίκας στην οποία αναφέρεται, όπως είχε την καλωσύνη να μου επιτρέψει. (πολλές) Περισσότερες φωτογραφίες και αναρτήσεις μπορείτε να βρείτε στο μπλογκ του και το άλμπουμ του στο flickr.

Οδός Πόθου, Κλουβιά, Μουμπάι. Η Heena Hijra.

Peela House στην συνοικία με τα κόκκινα φανάρια, στην περιοχή Κλουβιά του Μουμπάι.. η ιστορία των ξεπεσμένων γυναικών.

Εδώ είναι που μένει, ο δρόμος του πόθου που θα ζήσει, θα γεράσει και θα πεθάνει. Όλοι γνωρίζουν το δρόμο, αλλά κανείς δεν αναγνωρίζει τον πόνο τους, τον πόνο των ζωντανών νεκρών. Νωρίτερα εκείνη την ημέρα, έβγαζα φωτογραφίες μέσα από ένα ταξί που προχωρούσε, επειδή οι κάτοικοι αυτού του σκοτεινού και θλιβερου κόσμου δεν θέλουν να τους βγάζεις φωτογραφίες. Τις περισσότερες τις έχουν πουλήσει εδώ για σκλάβες και έχουν κόψει τους δεσμούς τους με τις ζωές και τους συγγενείς τους επειδή η πορνεία είναι ένα επάγγελμα που φέρνει ντροπή.. που δεν έχει την έννοια της αξιοπρέπειας που έχει συνήθως η εργασία. Έκανα πολλές διαδρομές εδώ, μερικές φορές περπατώντας ξυπόλητος και τραβώντας φωτογραφίες κυνηγημένος από τις σκληροπυρηνικές πόρνες και τους νταβατζήδες τους...

Όμως πέρσι γνώρισα μια αισθησιακή σειρήνα.. μία διαφυλική Hijra καλλονή που λέγεται Heena.. γίναμε φίλοι και άρχισα να την επισκέπτομαι πολύ τακτικά... για να απαθανατίσω την ζωντανή της αγωνία. Η Heena με αγαπάει πολύ και οι φήμες λένε οτι την είχε απαγάγει από αυτά τα κλουβιά ένας γηραλέος Ντον που τώρα έχει πεθάνει, μα που την ελευθέρωσε αφού την χόρτασε. Η Heena είναι αυτή που κάνει κουμάντο σ' ετούτο το παζάρι της σάρκας.

Μια μέρα μετά την Ashura είδε το ματωμένο μου κεφάλι στην εφημερίδα Rashtriya Sahara, αμέσως με πήρε τηλέφωνο για να ρωτήσει, με παρακάλεσε να την επισκεφτώ, έτσι κι έκανα.. Η σχέση μας είναι μια εκλεπτυσμένη πλατωνική σχέση, η Heena υποστηρίζει τον αγώνα μου για τις Hijras και λατρεύει την ποίησή μου γι' αυτές.

Η Heena έχει το δικό της διαμέρισμα σε μια πολυτελή συνοικία αλλά ζει στα Κλουβιά.. η γκουρού της, που επίσης λέγεται Laxmi είναι μια πιστή Ινδουίστρια ακόλουθος της Durga Ma. Η Heena νηστεύει το Ραμαζάνι, διαβάζει τις Γραφές και έχει βοηθήσει αυτούς που βρίσκονταν σε ανάγκη.. έχει αποκαταστήσει πολλά νεαρά παιδιά που έρχονται στη Βομβάη για να βρουν δουλειά στο Μπόλυγουντ και καταλήγουν παγιδευμένα στο παζάρι της σάρκας.

Η Heena Hijda έχει φροντίσει τη ζωή της, ακόμη και σήμερα έχει προσφορές για το χέρι της αλλά η Heena περιμένει ακόμη να εμφανιστεί ο Πρίγκηπάς της.. Όταν γνώρισα πρώτη φορά τη Heena, ανέβαινα τα σκαλιά για να τραβήξω την περιοχή των Κόκκινων Φαναριών από ένα παράθυρο ενός σπιτιού για απόμαχες πόρνες στη συνοικία Peela House, με πέρασε κι εμένα για ευνούχο.. μετά γίναμε φίλοι όταν της είπα για την Γκουρού μου, Laxmi Narayan Tripathi.

Αργότερα, η Heena Hijra κι η Laxmi Narayan Tripathi συναντήθηκαν στην εκπομπή του Salman Khans στην τηλεόραση.

Αυτή είναι η αφιέρωσή μου στη φιλία μας.. η ιστορία ενός είδους υπό εξαφάνιση που λέγεται Hijras του Μουμπάι.. Και που τώρα δημοσιεύω.

Από την Τήλο στο Στρασβούργο (την πόλη των στρας;)

2009-05-05T19:54:00.004+03:00

Φαντάζομαι θα το έχετε μάθει ήδη από αλλού, αλλά για παν ενδεχόμενο, αναδημοσιεύω εδώ την είδηση, όπως μου την έστειλε ο Τυφωεύς με ταχυδρομικό περιστέρι:

Ακυροι οι γάμοι των ομοφύλων στην Τήλο

Χαρακτηρίζονται ανυπόστατοι. Απορρίπτεται το σκέλος των αγωγών του εισαγγελέα Πρωτοδικών Ρόδου που στρέφεται κατά του δημάρχου Τάσου Αλιφέρη

Εξεδόθη από το Πολυμελές Πρωτοδικείο Ρόδου η απόφαση για τους γάμους των γκέι και των λεσβιών, που είχαν παντρευτεί με πολιτικούς γάμους στην Τήλο τον περασμένο Ιούνιο.

Οπως δήλωνε χθες το βράδυ στο «Εθνος» ο δικηγόρος των δυο ζευγαριών, Βασίλης Χειρδάρης, το δικαστήριο κάνει δεκτό το αίτημα του εισαγγελέα Πρωτοδικών Ρόδου, Γ. Οικονόμου, ο οποίος με δύο αγωγές είχε στραφεί εναντίον των ζευγαριών, γεγονός που -όπως σημειώνει ο δικηγόρος- σημαίνει πως το δικαστήριο κηρύσσει ανυπόστατους τους δύο γάμους των ομοφύλων.

Παρ' όλα αυτά το σκεπτικό της απόφασης δεν είχε καθαρογραφεί μέχρι αργά χθες το βράδυ. Σύμφωνα ωστόσο με τις ίδιες πληροφορίες, η ίδια απόφαση απορρίπτει το σκέλος των αγωγών του εισαγγελέα που στρέφεται κατά του δημάρχου Τήλου, Τάσου Αλιφέρη.

«Εμείς περιμέναμε ότι δεν θα ήταν διαφορετική η απάντηση του δικαστηρίου, από τη στιγμή που υπήρξε τέτοια πίεση από τον εισαγγελέα του ΑΠ, Γ. Σανιδά, και από τον τότε υπουργό Δικαιοσύνης, Σ. Χατζηγάκη», σχολίαζε χθες η Ευαγγελία Βλάμη, που παντρεύτηκε πέρυσι τον Ιούνιο τη σύντροφό της στο Δημαρχείο της Τήλου.

Η ίδια ωστόσο αποκαλύπτει πως το λεσβιακό ζευγάρι κατέθεσε τον περασμένο Απρίλη «κοινή φορολογική δήλωση»... «Φαίνεται πως υπάρχει αντίθεση μέσα στο ίδιο το κράτος», σχολιάζει η κ. Βλάμη κι εξηγεί:

«Το δικαστήριο ακυρώνει τους γάμους μας και η εφορία δέχεται την κοινή μας φορολογική δήλωση. Οταν πήγαμε αρχικά στην εφορία, μας απάντησαν πως δεν μπορούν να αναλάβουν την ευθύνη, επειδή θα γινόταν πρώτη φορά κάτι τέτοιο. Απευθυνθήκαμε, μέσω της δικηγόρου μας στο υπουργείο Οικονομικών, το οποίο έκανε δεκτό το αίτημά μας κι έτσι η εφορία δέχτηκε την κοινή μας δήλωση».

ΓΙΑΝΝΗΣ ΦΩΣΚΟΛΟΣ

(Το Έθνος)

Κι όπως την αναδημοσιεύει το Απέναντι Πεζοδρόμιο, και το Tales from the Other side of Town :

Ακυρώθηκαν από το Πολυμελές Πρωτοδικείο Ρόδου οι γάμοι των ομόφυλων ζευγαριών
in.gr, 5-5-2009
Δεκτές έκανε το Πολυμελές Πρωτοδικείο Ρόδου τις αγωγές που είχε καταθέσει ο εισαγγελέας Πρωτοδικών Ρόδου Γιώργος Οικονόμου για την ακύρωση των δύο γάμων ομόφυλων ζευγαριών, που πραγματοποιήθηκαν στο δημαρχείο της Τήλου τον Ιούνιο του 2008.
Η απόφαση δεν έχει καθαρογραφεί, αλλά σύμφωνα με πληροφορίες που δημοσιεύονται στο Έθνος, με την ίδια απόφαση το δικαστήριο απορρίπτει το σκέλος των αγωγών που στρέφεται κατά του δημάρχου Τήλου Τάσου Αλιφέρη.
Ο εισαγγελέας ζητούσε να κηρυχθούν άκυροι και ανυπόστατοι οι δύο γάμοι.
Από την πλευρά τους, οι νομικοί σύμβουλοι των δύο ομοφύλων ζευγαριών και του Δήμου Τήλου ζητούσαν να απορριφθούν οι αγωγές του εισαγγελέα, τις οποίες χαρακτήρισαν «απαράδεκτες, αβάσιμες και ανεπίδεκτες δικαστικής εκτιμήσεως», επικαλούμενοι άρθρα του Συντάγματος για την ισότητα.

Κι εδώ από τον Πισωγλέντη:

Ανυπόστατοι και ανύπαρκτοι κηρύχτηκαν από την ελληνική Δικαιοσύνη οι πρώτοι πολιτικοί γάμοι ομόφυλων ζευγαριών, που τελέστηκαν στην Τήλο τον περασμένο Ιούνιο, ξεσηκώνοντας θύελλα αντιδράσεων.

Το Πολυμελές Πρωτοδικείο Ρόδου εξέδωσε χθες την απόφαση της εκδίκασης των αγωγών, που είχε καταθέσει ο εισαγγελέας Πλημμελειοδικών, Γιώργος Οικονόμου, κατά του δημάρχου Τήλου, κ. Τάσου Αλιφέρη και κατά των ομόφυλων ζευγαριών.

Όπως αναφέρεται στην απόφαση, οι γάμοι των δύο ομόφυλων ζευγαριών, δηλαδή της Ευαγγελίας με την Όλγα και του Θεμιστοκλή με τον Δημήτρη, κρίνονται «ως παρανόμως τελεσθέντες και ανυπόστατοι, νόμω ανύπαρκτοι και χωρίς να παράγεται εξ αυτών κανένα έννομο αποτέλεσμα».

Ωστόσο, το δικαστήριο απέρριψε τις αγωγές που αφορούν τον δήμαρχο Τήλου, Τάσο Αλιφέρη, εναντίον του οποίου είχε στραφεί ο εισαγγελέας υποστηρίζοντας πως «γνώριζε ότι η ενέργεια και πράξη του αυτή είναι παράνομη, διότι μεταξύ των θετικών προϋποθέσεων για την τέλεση νόμιμου και έγκυρου γάμου μεταξύ δύο προσώπων απαιτείται απαραίτητα η διαφορά φύλου».

Οι αποφάσεις δημοσιεύθηκαν χθες στα βιβλία του Πρωτοδικείου της Ρόδου, ωστόσο δεν έχουν ακόμη καθαρογραφεί, προκειμένου να γίνει γνωστό το σκεπτικό τους.

Όπως παρατήρησε ο Tales, φαίνεται να υπάρχει μια σύγχιση των μέσων σχετικά με το αν χαρακτηρίστικαν "άκυροι" ή "ανυπόστατοι" οι γάμοι.

Τέλος πάντων, απ' ό,τι λέει η Ευαγγελία Βλάμη, αυτά θα τα βρει το Στρασβούργο...

Διάφορα νέα...

2009-05-01T18:23:00.003+03:00

Ο θάνατος των γιγάντων.

Πέθανε ο David Arneson, ο ένας από τους δύο θρυλικούς δημιουργούς του αρχικού Dungeons and Dragons, του πρώτου επιτραπέζιου παιχνιδιού ρόλων. Πριν από μερικούς μήνες είχε πεθάνει και ο έτερος δημιουργός του, ο Gary Gygax. Κάποιες ιδέες αλλάζουν τον κόσμο. Σήμερα, τα παιχνίδια ρόλων, είτε επιτραπέζια, είτε -κυρίως- ηλεκτρονικά και μάλιστα διαδικτυακά, είναι κομμάτι της δυτικής ποπ κουλτούρας, όπως το Σταρ Τρεκ και... ε, και εκείνο το άλλο έργο με "Σταρ" στο όνομά του.

Από το Giant in the Playground Games:

Πολλοί από τους νεαρότερους αναγνώστες μας μπορεί να μην ξέρουν ποιός ήταν ο κος Arneson, αλλά η συνεισφορά του στη δημιουργία του χόμπι μας ήταν θεμελιακή. Κατά κοινή παραδοχή, ήταν εκείνος που επινόησε το είδος των παιχνιδιών ρόλων. Αν και επρόκειτο να μοιραστεί την αναγνώριση ως δημιουργού των κανόνων του αρχικού Dungeons & Dragons με τον κο. Gygax, ο κος Arneson ήταν ο πρώτος που πήρε τους κανόνες του Chainmail [το παιχνίδι στρατηγικής που οι κανόνες του χρησιμοποιήθηκαν ως η βάση για το αρχικό D&D] και οργάνωσε ένα παιχνίδι στο οποίο οι παίχτες ήλεγχαν έναν μοναδικό χαρακτήρα ο καθένας, αντί για έναν στρατό, και περιέγραφαν τις πράξεις του χαρακτήρα τους σ' έναν διαιτητή που όριζε πώς το περιβάλλον τους αντιδρούσε σ' αυτές. Στην ουσία κάθε επιτραπέζιο παιχνίδι ρόλων (και πολλά ηλεκτρονικά παιχνίδια) έλκουν την καταγωγή τους από αυτήν την αρχική ιδέα. Ακόμη, επινόησε τον πρώτο κόσμο εκστρατείας (campaign world), το Blackmoor, πράγμα που δεν εκπλήσσει αφού είναι εκείνος που επινόησε την ίδια την έννοια των κόσμων εκστρατείας. Μου είναι αδύνατον να υπερβάλω την επιροή που τα παιχνίδια του είχαν σ' αυτό που επρόκειτο να γίνει το κοινό μας χόμπυ.

Πειρατές στο Διαδίκτυο

Το Σουηδικό Κόμμα των Πειρατών (του Ίντερνετ βρε χαζό, όχι εκείνων με τις αναχρονιστικές περικεφαλαίες με τα κέρατα) είναι πιθανό να κερδίσει έδρα στην Ευρωβουλή:

Από τον Independent:

Νέα δημοσκόπηση δείχνει οτι ένα Σουηδικό κόμμα που ζητά την νομιμοποίηση της δικτυακής ανταλλαγής αρχείων πιθανόν να κερδίσει μία έδρα στην Ευρωβουλή τον Ιούνιο.

Η δημοσκόπηση που δημοσιεύτηκε εχτές στην εφημερίδα της Στοκχόλμης, Dagens Nyheter δείχνει οτι η υποστήριξη για το Pirate Party εκτινάχτηκε στα ύψη μετά από την δικαστική απόφαση εναντίον του ιστότοπου ανταλλαγής αρχείων Pirate Bay.

Η έρευνα ανάμεσα σε 1500 άτομα δείχνει οτι 5.1% των Σουηδών ψηφοφόρων υποστηρίζουν το Κόμμα των Πειρατών. Το ελάχιστο ποσοστό για την κατάκτηση μιας έδρας στην Ευρωβουλή είναι 4%. Το περιθώριο σφάλματος της έρευνας ήταν 1.8%.

Το Κόμμα των Πειρατών ιδρύθηκε το 2006 με σκοπό την νομιμοποίηση της μη εμπορικής ανταλλαγής αρχείων μουσικής και βίντεο στο διαδίκτυο.

Διαβάστε εδώ για την καταδικαστική απόφαση εναντίον του Pirate Bay. Εν τω μεταξύ μια πρόσφατη έρευνα δείχνει οτι οι "πειρατές" αγοράζουν δέκα φορές περισσότερη μουσική από ό,τι ο υπόλοιπος πληθυσμός.

Δολοφονική επίθεση

Στην Ολλανδία, πέθανε σήμερα ο οδηγός του αυτοκινήτου που σκότωσε πέντα άτομα περνώντας μέσα από το πλήθος των θεατών, στην Ημέρα της Βασίλισσας. Ο 38χρονος άντρας είχε μάλλον στόχο το πούλμαν της βασίλισσας Βεατρίκης, και "έκοψε δρόμο" μέσα από τον συγκεντρωμένο κόσμο.

Από τον Independent εχτές:

Ένα μαύρο Σουζούκι Swift, με οδηγό έναν 38χρονο άντρα, πέρασε με μεγάλη ταχύτητα από τις απαγορευτικές δοκούς της αστυνομίας και τα πλήθη των θεατών, και αφού πέρασε λίγα μέτρα από το ανοιχτό βασιλικό λεωφορείο τσακίστηκε στη βάση μιας μνημειακής στήλης, στο Απελντοορν, μια κωμόπολη 90 χιλιόμετρα ανατολικά του Άμστερνταμ.

Οι μεταδόσεις της τηλεόρασης δείχνουν το αυτοκίνητο, με την οροφή και το καπώ του ήδη στραπατσαρισμένα από την σύγκρουσή του με το πλήθος να περνάει με φόρα δίπλα στο βασιλικό λεωφορείο και να προσκρούει στην στήλη. Άλλες σκηνές δείχνουν ανθρώπους να πετιώνται στον αέρα με δύναμη και μέλη της βασιλικής οικογένειας να κρύβουν το πρόσωπό τους σοκαρισμένα.

Η "Ημέρα της Βασίλισσας" είναι η γιορτή των γενεθλίων της Βασίλισσας Βεατρίκης και θεωρείται επίσης η ημέρα εορτασμού της Ολλανδικής εθνικής ταυτότητας- κάτι σαν τη δική μας 28η Οκτωβρίου.

Η πανδημία πάει διακοπές.

Από τα νέα του National Geographic:

Οι ζεστές και υγρές μέρες του καλοκαιριού μπορεί να αποδειχτούν θανατική καταδίκη για την επιδημία της Γρίππης των Χοίρων που εξαπλώνεται στον πλανήτη, τουλάχιστον στην Αμερική και το Μεξικό και το υπόλοιπο Βόρειο Ημισφαίριο, λένε οι ειδικοί.

Και μερικά βίντεο:

Οι παπαγάλοι, και άλλα είδη πτηνών που μπορούνε να μιμηθούν την ανθρώπινη γλώσσα, αντιλαμβάνονται το ρυθμό. Και χορεύουν... από το National Geographic πάλι.

Το τηλεμάρκετινγκ που προτιμάμε:

Τρέηλερ για την ταινία που βασίζεται στο βιβλίο της Ναόμι Κλάιν. Ποιά είναι αυτή; Ωραία animations βασικά.

Πολύκαρπος έφη.

2009-05-01T02:09:00.004+03:00

Αναρρώνω, και δεν έχω μυαλό για να μπω στις συζητήσεις που θέλω, αλλά όταν βλέπω μαλακίες που βγάζουνε μάτι, πρέπει να πω κάτι, δε γίνεται.

Το παρακάτω σχόλιο λοιπόν, όχι το μάτι μού 'βγαλε, διαμπερές τράυμα στο κρανίο μού άφησε:

Προσωπικά νομίζω ότι πρέπει οι άντρες να πάμε στα δικαστήρια τις γυναίκες γιατί μένουν έγγυες καιπαίρνουν άδεια τοκετού. Αυτό είναι διάκριση "φύλου"

Γειά σου ρε Πολύκαρπε, που είσαι και χιουμορίστας...

Αλλά επειδή εγώ από χιούμορ δεν καταλαβαίνω, να εξηγήσω γιατί πέταξε μαλακία εδώ ο (άγνωστός μου) μπλόγκερ. Διακρίσεις σε βάρος των αντρών από τις γυναίκες, δεν υφίστανται. Όταν λέμε "διάκριση" εννοούμε προνομιακή μεταχείριση μιας ομάδας ατόμων εις βάρος μιας άλλης. Προνομιακή μεταχείριση δεν είναι η άδεια τοκετού, κάθε εργαζόμενος που χρειάζεται ιατρική φροντίδα δικαιούται άδεια. Προνομιακή μεταχείριση είναι η διαφορά στις αμοιβές ανδρών και γυναικών για την ίδια εργασία, ας πούμε. Ή η διαφορά στα ποσοστά πρόσληψης και προαγωγών ας ξαναπούμε.

Αυτή τη μαλακία για τον αντίστροφο ρατσισμό (περί αυτού πρόκειται) την ακούω συχνά. Τη μια είναι οι τεμπέληδες Αφροαμερικανοί που παίρνουν τη δουλειά των τίμιων κι εργατικών λευκών Αμερικανών, την άλλη αναρωτιέται κάποιος γιατί "ενώ αν το λέγαμε αυτό για τους Εβραίους όλοι θα ξεσηκώνονταν αλλά όταν το λέμε για τον χ, ψ, ζ δεν νοιάζεται κανείς", κ.ο.κ.

Στην πραγματικότητα όμως, δεν κινδυνεύουν οι κυρίαρχες πλειοψηφίες από τις μειονότητες ή τις ευαίσθητες ομάδες. Ακριβώς επειδή είναι μειονότητες, ή ευαίσθητες ομάδες, αυτές δεν έχουν τη δυνατότητα, ό,τι προκατάληψη κι αν έχουνε, και μίσος τρελλό ακόμη αν θέλετε νά 'χουνε, προς τους άλλους, δεν έχουνε λέω τη δυνατότητα να ασκήσουν διάκριση σε βάρος της κυρίαρχης πλειοψηφίας γιατί δεν έχουν την κοινωνική ισχύ της.

Για να ασκήσεις διακρίσεις, πρέπει νά 'χεις το πάνω χέρι. Πάρτε το χαμπάρι και φτύστε την την ρημάδα την καραμέλα... Που αισθάνεται οτι τον ρίχνουν κιόλας ο Πολύκαρπος επειδή δεν του δίνουν κι αυτουνού άδεια τοκετού. Κατάλαβες;

Χτεσινά νέα.

2009-04-25T19:52:00.012+03:00

Ανανέωση:
Δείτε επίσης την πορεία διαμαρτυρίας που οργανώθηκε σήμερα στη Νέα Ιωνία με αφορμή αυτά τα επεισόδια.

Από την Ελευθεροτυπία:

Εστησαν μπλόκα και τραυμάτισαν με σιδηρογροθιές τουλάχιστον 19 Πακιστανούς τις τελευταίες 15 μέρες. Πραγματοποίησαν, ανενόχλητοι, πάνω από 30 επιθέσεις, εκεί όπου ζουν Πακιστανοί σχεδόν τρεις δεκαετίες: στη Ν. Ιωνία, την Καλογρέζα, το Γαλάτσι, τον Περισσό, το Ηράκλειο. Το καταγγέλλουν οι εκπρόσωποι της πακιστανικής κοινότητας, προσθέτοντας ότι όλα έγιναν οργανωμένα από δύο ομάδες που δρουν με αυτοκίνητα και μηχανές την ώρα που ξέρουν πως οι Πακιστανοί ξεκινούν για τις λαϊκές αγορές.

Ο 25χρονος Μοχάμετ περιγράφει: «Ηταν πεντέμισι το πρωί. Περίμενα το λεωφορείο στη στάση της λ. Ηρακλείου (Περισσός). Με πλησίασαν πέντε άτομα. Με κλότσαγαν με τις μπότες, χτυπούσαν με σιδηρογροθιές. Για να ξεφύγω έφτασα στη μέση του δρόμου, όπου πέρναγαν αυτοκίνητα. Ο ένας τούς έκανε σινιάλο να περάσουν και οι άλλοι συνέχιζαν. Μέχρι που σταμάτησε ένα λεωφορείο. Με άφησαν αιμόφυρτο κι έφυγαν».

Ο Αχμέτ Μπασίρ, μεταφραστής, που δέχτηκε επίθεση περιγράφει: «Στη Λαμπρινή επιτίθενται συχνά στα σπίτια που νοικιάζουν Πακιστανοί. Οι επιθέσεις ξεκίνησαν από την πλατεία του Αγ. Ανδρέα. Μας κυνηγούν μέχρι το σπίτι μας, στην οδό Συρακουσών. Τρεις φορές έσπασαν τις πόρτες και τα παράθυρα, μπήκαν στο σπίτι, στις 18 Απριλίου, τραυμάτισαν 7 άτομα. Τη δεύτερη μέρα παρακολουθούσαν, περίμεναν να βγούμε από το σπίτι και μας χτύπησαν. Οι γείτονες κάλεσαν την Αστυνομία. Αστυνομικοί ήρθαν στις 18 Απριλίου, έπιασαν μόνο έναν 18χρονο κι άλλον ένα 22 χρόνων που έλεγε ότι είναι αστυνομικός. Πήγα στο Α.Τ. και ο αστυνομικός στην είσοδο απείλησε να με χτυπήσει αν μπω μέσα».

Σ' ένα πακιστανικό καφενείο, στη Ν. Ιωνία, είναι συγκεντρωμένοι δεκάδες Πακιστανοί. Οι τραυματίες, συγγενείς τους, εκπρόσωποι της πακιστανικής κοινότητας. Τρομαγμένοι και θυμωμένοι επισημαίνουν ότι «σχεδόν τριάντα χρόνια πέρασαν από τότε που ήρθαν οι πρώτοι Πακιστανοί στην περιοχή. Και ποτέ δεν υπήρξε πρόβλημα. Μόνο τις τελευταίες 15 μέρες».

«Δύο ομάδες»

Μιλώντας για τις επιθέσεις, που συνεχίζονταν μέχρι χθες το πρωί, οι εκπρόσωποι της πακιστανικής κοινότητας Τζ. Ασλάμ και Ι. Ταμούρ διευκρίνισαν: «Ολες οι περιγραφές συμπίπτουν σε κάποια σημεία. Στην ευρύτερη περιοχή δρουν δύο ομάδες. Στην πρώτη, που δρα στη Ν. Ιωνία, συμμετέχουν από 15-30 άτομα, ελληνικής καταγωγής, ηλικίας 20-22 ετών. Χτυπάει κάποιος με τατουάζ, άλλος με μούσι. Η κοπέλα 20 ετών είναι οδηγός του αυτοκινήτου. Διαθέτουν 4-5 αυτοκίνητα και μηχανές. Κάθε φορά χρησιμοποιούν διαφορετικό αυτοκίνητο. Βγαίνουν για περιπολίες τα ξημερώματα -περίπου τέσσερις με πεντέμισι- που ξέρουν πως ξεκινούν οι Πακιστανοί για τις λαϊκές. Ανακαλύπτουν μεμονωμένα άτομα, ειδοποιούν, μαζεύονται τέσσερα αυτοκίνητα στις γωνίες για να μην μπορεί να ξεφύγει. Βγαίνουν τέσσερα άτομα, με σιδηρογροθιές. Τον περικυκλώνουν. Ο ένας τον χτυπάει στο πρόσωπο. Ολοι είναι χτυπημένοι στο πρόσωπο από σιδηρογροθιές».

«Η δεύτερη ομάδα δρα από τη Ν. Ιωνία μέχρι το Χαλάνδρι. Κάνουν περιπολίες με 3-4 μηχανές, κι όποιον πετύχουν στον δρόμο τον εγκαταλείπουν αιμόφυρτο».

«Είναι απορίας άξιο γιατί η ελληνική πολιτεία καθώς και η κοινωνία μένουν απαθείς και άπραγες μπροστά σ' αυτές τις αθλιότητες, σε βάρος μιας ήσυχης και ειρηνικής κοινότητας μεταναστών που με την ενεργό παρουσία της συμβάλλει στην οικονομική πορεία του τόπου», προσθέτει ο Ιρφ. Ταμούρ, εκπρόσωπος της πακιστανικής κοινότητας.

Συλλαλητήριο

Καλούμε σε αντιρατσιστικό συλλαλητήριο την Κυριακή στις 5 το απόγευμα στο ΚΕΠ Ν. Ιωνίας, πρόσθεσε ο Π. Κωνσταντίνου (Επιτροπή κατά του Συμφώνου Μετανάστευσης και Ασύλου της Ε.Ε.), προσθέτοντας πως «οι αστυνομικοί συνέλαβαν μόνο δύο ανήλικους από τους επιτιθέμενους».

Το αναδημοσιεύω κυρίως με αφορμή το ποστ του Θωμά Ξωμερίτη. Από διάφορα νέα που ακούω τώρα τελευταία, μου φαίνεται και μένα οτι κάποιο όριο έχει ξεπεραστεί. Τρισήμισι χρόνια λείπω και μου την κάνατε κιόλας μπουρδέλο την πόλη μου...

Ανανέωση:
Από το tvxs:

Πρόστιμο ύψους 87.000 ευρώ επέβαλε η Νομαρχία Αθηνών, για πρώτη φορά, σε ιδιοκτήτη αποθήκης στη Νέα Ιωνία, την οποία οι Πακιστανοί ενοικιαστές της είχαν μετατρέψει σε άτυπο τζαμί.

Στο δρόμο που μένω, δυο στενά από μένα, υπάρχει ένα τζαμί. Δεν είναι ντροπή; Εγώ πάντως ντρέπομαι να λέω οτι είμαι Ελληνίδα, απόγονη των Αρχαίων Ελλήνων, όταν οι Βρετανοί, βάρβαροι, ένας από τους πιο ξενοφοβικούς, ρατσιστές και μισαλλόδοξους λαούς στην Ευρώπη (μην πώ τον κόσμο όλο), που φέρεται στους ίδιους αυτούς ανθρώπους με το χειρότερο τρόπο κατά τ' άλλα, δεν διανοείται παρ' όλ' αυτά να τους στερήσει το αυτονόητο δικαίωμα να λατρέψουν τη θρησκεία που επιλέγουν.

Ίσως στην παρούσα φάση δεν έχουμε λόγο ν' ανησυχούμε μήπως βρεθούμε εμείς στη θέση των Πακιστανών της Νέας Ιωνίας. Η Ελλάδα είναι Χριστιανική χώρα, ποιός θα μας δυσκολέψει τη ζωή εξ' αιτίας της πίστης μας (όχι τη δική μου- εγώ δεν είμαι Χριστιανή, απλά λέω.); Τα πράματα όμως, αλλάζουν κι αλλάζουν μ' απρόβλεπτο τρόπο.

Διαλέγουμε, σήμερα, τον κόσμο όπου θα ζήσουμε αύριο.

(Ζήτα σήμερα, κλπ... :p)

Επί προσωπικού.

2009-04-23T04:00:00.002+03:00

Το ομολογώ. Έχω προσωπικά με τον κο. Πλεύρη. Γι' αυτό τον κράζω σαν κακιά καρακάξα. Όχι επειδή έχω πρόβλημα με τις μαλακίες που λέει. Αλλά επειδή έχω πρόβλημα με τον ίδιο σαν άτομο.

Γιατί είναι δυνατόν να σε πειράζει τί λέει οποιοσδήποτε, αν δεν έχεις κάποιο πρόβλημα προσωπικό μαζί του; Κι αντίστοιχα, γιατί να έχεις πρόβλημα με κάποιον απλώς και μόνο επειδή λέει τις ανεκδιήγητες μαλακίες;

...προς θεού... λοατ άτομα είμαστε, μην ξεχνάμε την παράδοσή μας. Αν κάποιος σε κράζει, είναι επειδή σε ζηλεύει.

Γεγονός.

(Έτσι για να φτιάξουμε ατιμόσφαιρα).

"To be free one must give up a little part of oneself..."

2009-04-20T21:39:00.004+03:00

"...And I know just the doctor to take it".

Ταυτότητα Φύλου και Σεξουαλικότητα

2009-04-19T02:32:00.035+03:00

Η Τζέσσικα Λαμ είναι μετεγχειρητική τρανς γυναίκα. Στην εκπομπή του Λάρυ Κινγκ εμφανίστηκε με τους δυο γυιούς της. Σε ερώτησή του, εξήγησε οτι προτιμάει γυναίκες για ερωτικές συντρόφους.

Σκέφτομαι οτι αν είχε εμφανιστεί αυτή η γυναίκα στην Ελληνική τηλεόραση θα είχε γίνει freak show: "Ο Μπαμπάς Μας Είναι Μια Εγχειρισμένη Τραβεστί Λεσβία". Θυμάμαι ας πούμε κάποτε που είχα μιλήσει σε κάτι άλλες τραβεστί για μια τρανς λεσβία που είχα γνωρίσει (πάει δεκαετία) και είχε γίνει ανέκδοτο, οτι "είναι μία που έκοψε τον πούτσο της για να τρίβεται με μούτζες". Εγώ πάλι, δεν έχω πειστεί οτι είναι και τόσο σπάνια τα διαφυλικά άτομα με ομοφυλόφιλη κατέυθυνση- κι όχι μόνο "έξω".

Έχω ξανασυζητήσει οτι εδώ στας Ευρώπας, λεσβίες τρανς γυναίκες ή γκέυ τρανς αγόρια δεν είναι τίποτα ασυνήθιστο. Για παράδειγμα, η δήμαρχος του Κέημπριτζ το 2007 με '08 ήταν μια μετεγχειρητική τρανς γυναίκα που συζεί με μια επίσης μετεγχειρητική τρανς γυναίκα. Ούτε πρόκειται για "καταπιεσμένες" τάσεις ανθρώπων που αναγκάστηκαν, από τις οικογένειές τους, να συμμορφωθούνε με μια ταυτότητά φύλου που δεν προτιμούσαν (που μπορεί να μας φαίνεται πιο κατανοητό). Αν ήταν έτσι, δε θα εξακολουθούσαν να έχουν την ίδια ερωτική κατεύθυνση και μετά τη μετάβαση.

Το Βρετανικό National Health Service λέει οτι από τα τρανς άτομα που ζητάνε ορμονοθεραπείες ή χειρουργικές επεμβάσεις, ένα τρίτο είναι ομοφυλόφιλα (με βάση το φύλο της επιλογής τους), ένα τρίτο ετεροφυλόφιλα κι ένα τρίτο αμφιφυλόφιλα ή ασεξουαλικά. Το ποσοστό δηλαδή αυτών που επιλέγουν συντρόφους από το φύλο τους, είναι μεγαλύτερο απ' ό,τι στον γενικό πληθυσμό- όπου είναι πολύ λιγότερο από το ένα τρίτο!

Φυσικά δεν υπάρχουνε τέτοια στοιχεία για τα σε τα μάς. Αλλά εγώ προσωπικά δεν έχω λόγο να πιστέψω οτι θα δείχναν κάτι διαφορετικό αν υπήρχαν. Άλλωστε φαίνεται να δεχόμαστε το "10%", ποσοστό που επίσης στηρίζεται σε "ξένα" στοιχεία. Απ' την άλλη, εμπειρικά, η συντριπτική πλειοψηφία των τρανς ατόμων στην Ελλάδα είναι ετεροφυλόφιλα.

Η δική μου εξήγηση είναι οτι η ταυτότητα του φύλου δεν εξαρτάται μεν από τη σεξουαλικότητα, αλλά η σεξουαλικότητα καθορίζει το κατά πόσο θα εκφραστεί η ταυτότητα του φύλου ή όχι. Θέλω να πω οτι για ένα θηλυπρεπές αγόρι που του αρέσουνε τ' αγόρια, η ανάγκη να εκφράσει τη θηλυκότητά του θα είναι πολύ πιο επιτακτική απ' ό,τι για ένα αγόρι που θα προτιμούσε να είναι κορίτσι, αλλά του αρέσουνε τα κορίτσια. Ανάλογα και για τα τρανς αγόρια.

Δεν προσπαθώ ν' απλοποιήσω τα πράγματα και δεν υπάρχουνε εύκολες απαντήσεις σ' αυτά τα θέματα (ή τουλάχιστον τις απαντήσεις που έχω ακούσει εγώ και θεωρούν οτι "τα πράγματα είναι απλά", δεν τις έχω δει να δουλεύουνε στην πραξη, ιδίως επειδή υπάρχουν άνθρωποι σαν την Τζέσσικα από πάνω). Επίσης δεν παραβλέπω το γεγονός οτι οι ταυτότητες του φύλου, ο άντρας και η γυναίκα, διαφέρουν από τόπο σε τόπο και σίγουρα ανάμεσα στη Μεσόγειο και τη Βόρεια Ευρώπη. Ούτε αγνοώ οτι πολλές τραβεστί δεν θεωρούν απαραίτητα οτι έχουν θηλυκή ταυτότητα επειδή έχουν θηλυκή εμφάνιση και συμπεριφορά. Κι όχι μόνο στην Ελλάδα. Η ιδέα οτι τα τρανς άτομα ανήκουμε όντως στο φύλο που επιλέγουμε, κι όχι σ' ένα "τρίτο φύλο" είναι μάλλον Δυτικόφερτη (όπως γενικότερα η σύγχρονη αντίληψη για το φύλο και τη σεξουαλικότητα).

Νομίζω όμως οτι, τουλάχιστον σ' αυτή τη φάση, αν προσπαθούσα να καταλάβω πώς βλέπει κανείς το φύλο του, θα ρωτούσα πώς θα προτιμούσε να είναι το σώμα του, κι όχι με ποιόν ή ποιά προτιμάει να πέφτει στο κρεβάτι. Απ' την άλλη, η εμπειρία μου είναι οτι η απάντηση στις ερωτήσεις τύπου "άσπρο ή μαύρο;" είναι συνήθως "γκρίζο"...

Έτσι, μερικές σκέψεις ξεκάρφωτα, την ώρα που θα έπρεπε να απαντάω μέηλ, ή να κάνω κάνα μάθημα... :)

Ανανέωση:
Εκείνο που δεν εξηγώ είναι οτι αναρωτιόμουνα για αρκετό καιρό, από τότε που είδα αυτή τη διαφορά στην σεξουαλικότητα των τρανς ατόμων (κυρίως των γυναικών) ανάμεσα στο Δυτικό κόσμο, κυρίως τον Αγγλόφωνο και τον υπόλοιπο κόσμο βασικά (γιατί Νότια Ευρώπη, Νοτιοανατολική Ασία, Νότια Αμερική, κλπ λίγο πολύ μοιάζουν σ' αυτά τα θέματα). Αυτό είναι που προσπαθώ ν' απαντήσω, αλλά νομίζω οτι τίθενται και θέματα κοινωνικής τάξης, οικονομικής άνεσης κλπ που σηκώνουν κι άλλη κουβέντα.

Ο τροχός των στοιχείων

2009-04-18T01:20:00.004+03:00

Παραδίνουμε τα σώματα των νεκρών στα στοιχεία: τους θάβουμε στη Γη, τους αποτεφρώνουμε στη Φωτιά και βυθίζουμε στο Νερό όσους πεθαίνουν στη θάλασσα. Κι οι Ζωροαστριστές παραδίνουνε τα σώματα των νεκρών τους στον Αέρα, τ' αφήνουνε στην κορυφή των χαμηλών, επίπεδων πύργων που ονομάζουνε συνήθως dakhmeh ή άλλοτε dagdah, astodan, deme και άλλα.

Στην κορυφή του dakhmeh, οι νεκροί τοποθετούνται σε τρία ομόκεντρα αυλάκια, το εξωτερικό για τους άντρες, το εσωτερικό για τα παιδιά και στη μέση αυτό για τις γυναίκες. Τα νεκροφάγα πουλιά καταβροχθίζουν την "ακάθαρτη" νεκρή σάρκα. Τα κόκαλα μένουνε να ξασπρίζουν στον ήλιο, εως και για ένα χρόνο. Έπειτα τοποθετούνται στην οστεοθήκη στο κέντρο του πύργου, όπου διαλύονται στον ασβέστη και ξεπλένονται στη θάλασσα.

Στην Ινδία, τις τελευταίες δεκαετίες, οι Παρσί Ζωροαστριστές (ο πιο διάσημος γυιός τους ήταν ο Farrokh Bulsara) έχουν αναγκαστεί να στραφούν σε διαφορετικές μεθόδους "ταφής". Ο πληθυσμός των νεκροφάγων πουλιών έχει μειωθεί κατά 99%, δηλητηριάζονται από το αντιφλεγμωνώδες diclofenac που χορηγείται στα βοοειδή, όταν τρώνε τα πτώματά τους. Δεκάδες εκατομύρια νεκροφάγα πουλιά έχουν δηλητηριαστεί και ψοφήσει μόλις στα δέκα τελευταία χρόνια. Καθώς τα πουλιά αυτά ανταγωνίζονται τα άγρια σκυλιά, αυτών εδώ οι αριθμοί έχουν αυξηθεί υπερβολικά. Και καθώς αυξάνονται τα άγρια σκυλιά, αυξάνονται και τα ανθρώπινα θύματα της λύσσας, που φτάνουν πια τις 50.000, πάντα στα τελευταία δέκα χρόνια.

Η επικρατούσα σύγχιση κι η συνεχιζόμενη βία

2009-04-13T05:05:00.011+03:00

Περισσότερα για τις εκετλέσεις Ιρακινών ομοφυλόφιλων απο το pinknews.co.uk, μέσω του 10% (μεταφράζω το πλήρες κείμενο της είδησης):

Αυξάνεται η σύγχιση για τις αναφορές εκτελέσεων ομοφυλόφιλων στο Ιράκ.

Οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων προσπαθούν να εξακριβώσουν κατά πόσο κάποιοι άντρες έχουν εκτελεστεί στο Ιράκ επειδή ήταν ομοφυλόφιλοι.

Η ομοφυλοφιλία δεν είναι παράνομη στο Ιράκ αλλά θεωρείται ταμπού. Την τελευταία εβδομάδα, έξι ομοφυλόφιλοι άντρες πυροβολήθηκαν και σκοτώθηκαν στην Σιιτική συνοικία Σαντρ Σίτυ της Βαγδάτης.

Η Διεθνής Αμνηστία ανέφερε στην αρχή του Μαρτίου οτι οι Ιρακινές αρχές σκόπευαν να εκτελέσουν 128 κρατούμενους που δεν κατονομάστηκαν, μέσα στις επόμενες μέρες.

Την εβδομάδα που πέρασε το ίδιο υποστήριξε και η οργάνωση Iraqi LGBT, που έχει έδρα της το Λονδίνο, η οποία δήλωσε οτι πέντε ομοφυλόφιλοι άντρες βρίσκονται ανάμεσα στους 128.

Κάποια πρακτορεία ειδήσεων αναφέρουν τώρα οτι καί οι 128 άντρες είναι ομοφυλόφιλοι ενώ κυκλοφορεί μια σχετική αίτηση για υπογραφές που αναφέρει αυτόν τον αριθμό.

Παρ' όλ' αυτά ο Αλί Χίλι της Iraqi LGBT είπε οτι οι αναφορές οτι καί οι 128 άνδρες είναι ομοφυλόφιλοι είναι λανθασμένες.

Είπε "Πρόκειται για λάθος. Φαίνεται οτι διαδόθηκε από μπλόγκερς. Εμείς δεν είπαμε ποτέ οτι είναι όλοι γκέυ".

Πρόσθεσε: "Ακόμη προσπαθούμε να βρούμε περισσότερες πληροφορίες μέσα από το Ιράκ αλλά είναι πολύ δύσκολο. Το ζήτημα είναι πολύ ευαίσθητο."

"Έχουμε επιβεβαίωση από δύο αστυνομικούς. Ξέρουμε μόνο για πέντε άντρες που πρόκειται να εκτελεστούν επειδή είναι ομοφυλόφιλοι αν και έχουμε ακούσει οτι κρατούνται 20 ."

Η Διεθνής Αμνηστία δεν έχει ακόμη καταφέρει να επιβεβαιώσει οτι έχουν πραγματοποιηθεί οι εκτελέσεις, που στην αρχή προγραμματίζονταν για τον περασμένο μήνα, ή κατά πόσο οι κρατούμενοι επρόκειτο να εκτελεστούν για λόγους ομοφυλοφιλίας.

Η Human Rights Watch επίσης προσπαθεί να επιβεβαιώσει τα γεγονότα.

Ο διευθυντής για τα ανθρώπινα δικαιώματα της οργάνωσης, Boris Dittrich, δήλωσε οτι οι αναφορές τον "ανησυχούν ιδαίτερα".

Όπως είπε: "Ασχολούμαστε με αυτήν την υπόθεση και προσπαθούμε να εκτιμήσουμε την κατάσταση. Μιλάμε με αυτόπτες μάρτυρες και έχουμε τηλεφωνικές επαφές με πολλούς ανθρώπους στο Ιράκ. Επιπλέον βρισκόμαστε σε επαφή με πρεσβείες στο Ιράκ."

Την περασμένη εβδομάδα, ο κύρος Χίλι κοινοποίησε στο σάιτ UK Gay News μία επιστολή από ένα μέλος της Iraqi LGBT στην Βαγδάτη.

Ο αποστολέας υποστήριζε οτι επρόκειτο να εκτελεστεί σύντομα επειδή είναι μέλος της οργάνωσης και ζητούσε βοήθεια.

Η επιστολή ήταν μεταφρασμένη από τα Αραβικά στα Αγγλικά και η αυθεντικότητά της δεν ήταν δυνατόν να διαπιστωθεί καθώς το όνομα και η διεύθυνση είχαν αφαιρεθεί από αυτήν.

Εκπρόσωπος του Αμερικανικού Υπουργείου Εσωτερικών δήλωσε στον ιστότοπο γκέυ ενημέρωσης της Βοστώνης, EDGE, οτι η είδηση δεν είναι αληθής.

"Στο Ιράκ, η ομοφυλοφιλία δεν αποτελεί έγκλημα", δήλωσε ο John Flemming, ο υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων του Γραφείου για τη Μέση Ανατολή.

"Τα άτομα που έχουν καταδικαστεί σε θάνατο στο Ιράκ έχουν καταδικαστεί για βίαια εγκλήματα, όπως φόνους, τρομοκρατία, ένοπλη αντίσταση και απαγωγές".

"Κανένας τους δεν έχει καταδικαστεί για το 'έγκλημα' της ομοφυλοφιλίας," είπε ο Flemming. "Μάλιστα, αυτό το θέμα δεν έχει καμμία σημασία για τους Ιρακινούς."

"Ειλικρινά, άλλα είναι τα ζητήματα που τους απασχολούν όπως η στοιχειώδης επιβίωση, να βρουν φαγητό και νερό. Είναι πολυτέλεια για τον μέσο Ιρακινό να ανησυχεί για την ομοφυλοφιλία".

(Η υπογράμμιση δική μου, κι η ζεστή ανθρωπιά που ξεχειλίζει από την καρδιά του Αμερικάνου εκπρόσωπου, όλη δική σας.)

Φαίνεται οτι η "σύγχιση" ξεκίνησε από την Edge. Στο άρθρο τους της 2ης Απριλίου αναφέρουν οτι:

Μία οργάνωση που ονομάζεται Iraqi LGBT, και διευθύνεται από το Λονδίνο, από τον εξόριστο αυτοπροσδιοριζόμενο ως γκέυ, Αλί Χίλι, υποστήριξε οτι η Ιρακινή κυβέρνηση ετοιμάζεται να εκτελέσει περισσότερους από 100 άντρες για το "έγκλημα" της ομοφυλοφιλίας, σύμφωνα μ' ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στις 31 Μαρτίου στο UK gay news.

Το UK gay news όμως, στο άρθρο της 31 Μαρτίου, "με τίτλο Ιρακινοί ομοφυλόφιλοι καταδικασμένοι σε θάνατο για τη σεξουαλικότητά τους κινδυνεύουν μ' εκτέλεση" γράφει τα εξής:

Λονδίνο, 30 Μαρτίου 2009 - Περισσότεροι από 100 κρατούμενοι στο Ιράκ κινδυνεύουν μ' εκτέλεση - και κάποιοι από αυτούς πιστεύεται οτι έχουν καταδικαστεί για "το έγκλημα της ομοφυλοφιλίας", όπως αποκάλυψε σήμερα το απόγευμα η οργάνωση Iraqi LGBT που βασίζεται στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Η δε έκκληση για υπογραφές που αναφέρει το pinknews μιλάει επίσης για "πολλούς" από τους κρατούμενους, κι όχι για εκατό, ή όλους:

Επείγουσα δράση είναι αναγκαία για να εμποδιστεί η εκτέλεση 138 μελλοθάνατων κρατούμενων στο Ιράκ. Πολλοί από αυτούς που πρόκειται να εκτελεστούν είχαν καταδικαστεί για το έγκλημα της ομοφυλοφιλίας, σύμφωνα με την Iraqi LGBT.

Στο μπλογκ της Iraqi LGBT μπορείτε να δείτε την ανάρτησή τους της 7 Απριλίου, για την επιστολή του μέλους της που έχει καταδικαστεί σε θάνατο. Στην ίδια ανάρτηση, αναφέρεται οτι από τους 128 καταδικασμένους σε θάνατο, 5 είναι ομοφυλόφιλοι. Εκεί μπορείτε να δείτε και το βίντεο που αναρτώ στην αρχή του ποστ.

Είναι επίσης ενδιαφέρον να δείτε, στο ίδιο μπλογκ, άλλα βίντεο και ειδήσεις από τα διεθνή μέσα ενημέρωσης σπου αναφέρονται στο ίδιο θέμα.

Του κώλου τα Πονήματα

2009-04-07T02:29:00.014+03:00

Μιας λοιπόν και βρέθηκα τελευταία να συζητάω για τα βιβλία του κ. Πλεύρη, είπα να ξεσκονίσω τις γνώσεις μου στο έργο του και να ξαναδιαβάσω το "Οι Κίναιδοι". Εδώ και χρόνια λοιπόν, δεν καταφέρνω πια να διαβάσω βιβλία (έστω και τόσο απολαυστικά) μονορούφι. Πρέπει πάντα να σταματάω και να σκέφτομαι αυτό που διαβάζω. Με τους Κίναιδους, χτες το βράδυ, σταμάτησα σ' αυτό το απόσπασμα (τηρουμένης της στίξης του πρωτότυπου, αν κι όχι του τονισμού):

Όπως είναι γνωστόν κάθε όργανον του σώματος επιτελεί ωρισμένον σκοπόν, με συγκεκριμένην λειτουργίαν π.χ. οι οφαλμοί, δια να βλέπωμεν, τα ώτα δια να ακούωμεν, ο στόμαχος δια να χωνεύωμεν κ.τ.λ. Οποιαδήποτε παρέκκλισις εκ του σκοπού ή της λειτουργίας των σωματικών οργάνων συνιστά ανωμαλίαν, με δυσμενείς συνέπειες.
(σελίδα 19, κεφάλαιο : 3. Διαστροφή, ως παρέκκλισις, εκ του φυσιολογικού).

(ήθελα να σαρκάσω σχετικά με την παρά φύσι χρήσι της κοινής υποδιαστολής από τον κον. Πλεύρητα, αλλά άσε).

Παρακάτω προχωρεί ο συγγραφεύς αναλύοντας γιατί η τοποθέτηση του πέους εις τον πρωκτόν, κατά την διάρκειαν της ομοφυλοφιλικής επαφής αποτελεί ανωμαλίαν, αφου το πέος δεν τοποθετείται εις τον κόλπον όπου φτιάχτηκε για να τοποθετείται.

(αυτά τα "ν" είναι κολλητικά. Επίσης αναρωτιέμαι αν τα σώβρακα-καγκουρώ αποτελούν ανωμαλία.)

Όπως όλοι που χρησιμοποιούν την βιολογία σαν απόδειξη για το ορθόν (no pun not intended) της μισαλλοδοξίας τους ο κ. Πλεύρης αγνοεί τα βασικά της. Η χρήση οργάνων σε διαφορετικούς από τους "φυσικούς" τους ρόλους είναι μία από τις κινητήριες δυνάμεις της εξέλιξης. Για παράδειγμα, όταν τα θαλάσσια θηλαστικά αφήσαν τη στεριά για τη θάλασσα, κολυμπούσαν αρχικά με τα πόδια τους, "φύσει" φτιαγμένα για περπάτημα, που τελικά εξελίχτηκαν σε πτερύγια, χάρη στην "αφύσικη" χρήση τους. Το ίδιο έγινε και με τα μπροστινά πόδια των πουλιών και των νυχτερίδων που εξελίχτηκαν σε φτερά, τις ουρές των μαϊμούδων (αυτό περίμενα να το ξέρει) που έγιναν συλληπτήριες, τα πόδια τα δικά μας που έχασαν την συλληπτήρια ικανότητά τους για να σταθούμε όρθιοι κοκ. Αλλά τί μου λες τώρα, εδώ ο άνθρωπος πιστεύει οτι οι Έλληνες ήρθαν από τον ουρανό σε χάλκινα πλοία, σιγά μην καταλαβαίνει και τη θεωρία της εξέλιξης. Η "φύση", σου λέει, "μας έφτιαξε". Ε, καλά τώρα.

Καλά. Συνεχίζω να διαβάζω εγώ, δεν θα κάτσω να κάνω κι ολόκληρη ανάλυση. Απλά έτσι μού' ρθε τώρα.

Πρωταπριλιά στο youtube... :)

2009-04-02T00:53:00.002+03:00

Η "σεξουαλική γενοκτονία" του Ιράκ

2009-04-01T17:28:00.025+03:00

Η παρακάτω είδηση δημοσιεύτηκε στο Απέναντι Πεζοδρόμιο πριν μερικές μέρες (εδώ). Επειδή τη θεωρώ πολύ σημαντική και ξέρω οτι ο περισσότερος κόσμος δεν κατέχει τα Ισπανικά αρκετά καλά για να διαβάσει τόσο μεγάλο κείμενο το πέρασα στα Ελληνικά. Ισπανικά δεν ξέρω, το πέρασα από πρόγραμμα μετάφρασης στα Αγγλικά, κι από 'κει στα Ελληνικά. Μετά το ξανάστειλα στον erva να το διορθώσει μία. Επίσης τον παρακάλεσα να το ανεβάσει κι εκείνος στο ΑΠ (εδώ), που έχει κίνηση, για να το διαβάσει όσο το δυνατόν περισσότερος κόσμος.

Ο λόγος που θέλω να μαθευτεί όλο αυτό, δεν είναι μόνο οτι είναι μια τραγική κατάσταση. Πιστεύω πολύ σοβαρά οτι στους Έλληνες λοατ ανθρώπους, όπως και γενικώς στους Έλληνες, λείπει αυτό που λένε οι Εγγλέζοι perspective, η οπτική διάσταση, η δυνατότητα να δούμε κάποια θέματα στις αληθινές τους διαστάσεις- το φαινόμενο της ομοφοβικής βίας ας πούμε, όπως το βιώνουμε εμείς στην Ελλάδα, όπου είναι αμελητέο σε συγκριση με τον υπόλοιπο κόσμο (ή τουλάχιστον τον περισσότερο κόσμο).

Δεν προσπαθώ να μειώσω τα προβλήματά μας, ούτε να απαξιώσω τα αιτήματα της λοατ κοινότητας στην Ελλάδα. Θέλω να υπενθυμίσω οτι ενώ εμείς αγωνιζόμαστε για πολιτικά δικαιώματα και ορατότητα, σε άλλα μέρη του κόσμου αγωνίζονται να επιβιώσουν, κι όχι με τη μεταφορική έννοια. Δεν πιστεύω οτι συνειδητοποιούμε πως ένα τσακ να γίνει, κάλλιστα μπορούμε να βρεθούμε κι εμείς στην ίδια ακριβώς θέση. Θυμηθείτε τον εμφύλιο, μόλις μια γενιά πριν.

Κι έπειτα είναι κι αυτό που είπα και στον erva. Τώρα τελευταία βλέπω πολλά λοατ άτομα που παίζουνε επανάσταση, ή έχουνε κάποιο φετίχ με τα φουλάρια, ή στο κλίμα των ημερών αισθάνονται πολύ σέξυγουάου να μιλάνε για αναρχία. Πέρα από το γεγονός οτι αυτά τα κάνουνε εκεί που τους παίρνει, δεν καταλαβαίνουνε οτι φωνάζουνε και χτυπιούνται ενάντια στους ίδιους μηχανισμούς (αυτήν ακριβώς την έννομη τάξη που χλευάζουνε), που τους εξασφαλίζουν το δικαίωμα στη ζωή, και το προστατεύουν κατ' αρχήν και πάνω απ' όλα- εξ' ού κι οι βορβορυγμοί, το Δεκέμβρη (κι όχι μόνο) από τους συνήθεις καυλομπίστολους γάιδαρους, του στυλ "αφού δεν προστατεύει το κράτος τις περιουσίες μας, να οπλιστούμε για να τις προστατέψουμε μόνοι μας".

Η οργανωμένη κοινωνία που έχουμε, δεν είναι ιδανική, χαίρω πολύ- αλλά το μόνο που έχει υπάρξει ποτέ αντί γι' αυτήν (και μάλιστα όταν αυτή καταρρεύσει), είναι αυτό που περιγράφεται στο κείμενο που ακολουθεί- η αναρχία, με την κυριολεκτική της έννοια στην αληθινή, ιστορική της διάσταση.

Κι όταν γκρεμιστεί το σύστημα, οι πρώτοι που πεθαίνουνε μαζί του είμαστε εμείς.

(Ναι, το κείμενο της είδησης είναι μεγάλο. Ε, σκάσε και διάβαζε :)

Η "σεξουαλική γενοκτονία" του Ιράκ

Mónica G. Blackish Βηρυτός (elmundo.es, 30/03/2009)
Ο Αχμέντ ήταν 14 χρονών όταν εκτελέστηκε από την Ιρακινή αστυνομία στην Ντόρα, μια σουνιτική συνοικία της Βαγδάτης. Συνέβη το Μάιο του 2006, όταν τέσσερις αστυνομικοί ήρθαν στο φτωχικό του σπίτι, τον κατηγόρησαν οτι "διαφθείρει" και "σκανδαλίζει" την κοινότητά του και τον πυροβόλησαν δύο φορές στο κεφάλι.

Το έγκλημά του ήταν οτι προσέφερε σεξουαλικές υπηρεσίες σε άντρες επί πληρωμή. "Δεν είναι ξεκάθαρο αν ο Αχμέντ ήταν γκέι ή όχι", λέει ο Αλί Χίλι, υπεύθυνος για την Iraqi LGBT, μια Μη Κυβερνητική Οργάνωση που έχουν σχηματίσει 30 Ιρακινοί εξόριστοι στο Ηνωμένο Βασίλειο. "Προσέφερε σεξουαλικές υπηρεσίες σε άντρες με αντάλλαγμα μικροποσά και γεύματα. Το έκανε για να βοηθήσει την οικογένειά του. Μερικές φορές είναι τόσο απελπισμένοι που κάνουνε σεξ με αντάλλαγμα πατάτες ή ψωμί."

Όπως ο Αχμέντ, 480 ομοφυλόφιλοι, λεσβίες, αμφιφυλόφιλοι και διαφυλικοί Ιρακινοί έχουν δολοφονηθεί - συχνά από την Αστυνομία - από την αρχή της εισβολής, σε αυτό που η Μη Κυβερνητική Οργάνωση περιγράφει ως "μία από τις πιο οργανωμένες και συστηματικές εκστρατείες γενοκτονίας σεξουαλικών μειονοτήτων στην Ιστορία".

Πρόκειται για μία από τις λιγότερο γνωστές πλευρές της Ιρακινής τραγωδίας, παρά τις καταγγελίες όπως η αναφορά του ΟΗΕ, το 2006, για το πώς "Ισλαμικές οργανώσεις και πολιτοφυλακές είναι γνωστές για την ιδιαίτερη εχθρότητά τους προς τους γκέι ενώ οργανώνουν συχνές και δημόσιες εκστρατείες βίας εναντίον τους."

Θανατική ποινή
Νομικά, η κατάσταση δεν είναι και πολύ καλύτερη αφού το "απελευθερωμένο" Ιράκ είναι μια από τις εννιά χώρες του κόσμου όπου ισχύει η θανατική ποινή για τους ομοφυλόφιλους. Η ΜΚΟ καταδίκασε σήμερα με ανακοίνωσή της το γεγονός οτι 128 κρατούμενοι, ανάμεσά τους πολλοί "καταδικασμένοι για το 'έγκλημα' της ομοφυλοφιλίας", θα αρχίσουν να εκτελούνται σε ομάδες των 20 από αυτή τη βδομάδα. Εξ' ού και η ατιμωρησία που απολαμβάνουν οι εξτρεμιστές, παρ' ό,τι πριν την εισβολή [το Ιράκ] ήταν μια από τις πιο ανεκτικές χώρες στην περιοχή.

Οι διώξεις για λόγους σεξουαλικότητας περιλαμβάνουν κράτηση σε απομόνωση, βασανιστήρια, ακρωτηριασμούς και εξευτελισμούς, συχνά μαγνητοσκοπημένους υπό τα γέλια των βασανιστών.

Εκατοντάδες άτομα έχουν πέσει θύματα αυτών των πρακτικών, που ενθαρρύνει ο κλήρος από το 2004 όταν, μετά την κατοχή, τα κύρια σιιτικά κόμματα ενίσχυσαν τις οπλισμένες ομάδες τους και ενεπλάκησαν σε έναν αδελφοκτόνο πόλεμο κατά τη διάρκεια του οποίου όποιος παρουσίαζε "τάσεις" που δεν θεωρούνται αρκετά ευσεβείς -όπως το να πίνει αλκοόλ, να ακούει ποπ μουσική ή να χορεύει, να φοράει τζην ή στην περίπτωση των γυναικών να μη φοράει πέπλο- έπεφτε θύμα ανεξάρτητα από τη θρησκεία του.

Η κατάσταση αυτή δημιούργησε μια επείγουσα ανάγκη που οδήγησε στην σύσταση της ΜΚΟ, όπως εξηγεί ο Χιλι στο elmundo.es, επιδιώκοντας την "ασφάλεια και την προσφορά καταφύγιου και γευμάτων στα λοαδ άτομα που προσπαθούν να ξεφύγουν από τη βία και τις απειλές του θανάτου". Η δουλειά της οργάνωσης στο Ιράκ, όπου τα μέλη εργάζονται χωρίς επίσημη υποστήριξη -πολλά έχουνε δολοφονηθεί- συνίσταται στην καταδίκη της καταδίωξης των μελών της λοαδ κοινότητας αλλά και τη δημιουργία "ασφαλών καταφυγίων" όπου οι διωκόμενοι επιβιώνουν σε μικρές ομάδες, κρυμμένοι από τα βλέμματα του κόσμου.

Τραγική Κατάσταση.
Η Iraqi LGBT φροντίζει συνολικά 40 άτομα -με τη χρηματοδότηση της Ολλανδικής ΜΚΟ Hivos- αν και ο Χίλι λέει οτι τα νούμερα θα ήταν πολύ μεγαλύτερα αν υπήρχαν τα μέσα, γι' αυτό και προσπαθεί να μαζέψει χρήματα μέσω της ιστοσελίδας του. "Εκτός Ιράκ, σκοπός μας είναι να στεγάσουμε σε γειτονικές χώρες τα λοαδ άτομα που έχουμε καταφέρει να διασώσουμε σ' αυτά τα καταφύγια και να τα καταγράψουμε για λογαριασμό του ΟΗΕ", συνεχίζει αυτός ο Ιρακινός που άφησε τη χώρα του εννιά χρόνια πριν.

Η οργάνωση προσπαθεί να διευκολύνει την παροχή ασύλου σε όσους πλήττει η βία από το Ηνωμένο Βασίλειο όπου και βρίσκεται η βάση της. Δεν είναι η μόνη ΜΚΟ που ασχολείται με αυτό το θέμα, ταμπού για το σύγχρονο Ιράκ, όπου η δημοκρατία συγχέεται με τη θεοκρατία Ιρανικού στυλ. Η Οργάνωση Ουράνιο Τόξο για τη Ζωή αγωνίζεται στην Βαγδάτη, όπου μόνο στο πρώτο τρίμηνο του 2007 κατέγραψε 30 εκτελέσεις ομοφυλόφιλων. "Τα πτώματα βρέθηκαν βασανισμένα, ακρωτηριασμένα και συχνά με σημάδια βιασμού", ανέφερε στο πρακτορείο IRIN Mustafa Salim ο επικεφαλής της οργάνωσης.

"Η κατάσταση για τα λοαδ άτομα και τις σεξουαλικές μειονότητες στο Ιράκ είναι τραγική. Έχουμε λάβει αναφορές για 487 άτομα που δολοφονήθηκαν για λόγους σεξουλικότητας από το 2004" εξηγεί ο Χιλι, κάποτε DJ στην Βαγδάτη. "Η εκστρατεία εκκαθάρισης του Ιράκ από τις σεξουαλικές μειονοτήτες πρέπει να σταματήσει και θρησκευτικές προσωπικότητες όπως ο Μουκτάντα Αλ Σαντρ και ο Αλή Αλ Σιστανί (σιίτες ηγέτες) πρέπει να οδηγηθούν στη δικαιοσύνη για την υπόθαλψη του μίσους και την υποκίνηση των πιστών τους σε δολοφονίες ομοφυλόφιλων, λεσβιών και διαφυλικών".

Ο Χιλι αναφέρει ένα φετβά -Ισλαμική οδηγία προς τους πιστούς- που πυροδότησε τα εγκλήματα. Τον Οκτώβριο του 2005, ο μέγας αγιατολάχ Αλί Αλ Σιστανί, υπέρτατος θρησκευτικός άρχοντας των σιιτών στο Ιράκ, δήλωσε για την ομοφυλοφιλία "Ποια πρέπει να είναι η γνώμη μας για τον σοδομισμό και τον λεσβιασμό;" αναρωτήθηκε "Οτι είναι απαγορευμένα. Τιμωρήστε τους. Λοιπόν, σκοτώστε τους. Όσοι εμπλέκονται πρέπει να δολοφονηθούν με τον χειρότερο, τον αυστηρότερο δυνατό τρόπο".

Τα λόγια του, δημοσιευμένα στην ιστοσελίδα του, έστρεψαν τους εξτρεμιστές στο Ιράκ εναντίον των ομοφυλόφιλων σε μια από τις πιο ευαίσθητες στιγμές του Ιράκ, όταν ο αγώνας ενάντια στην κατοχή, τα εγκλήματα και ο εμφύλιος πόλεμος επέτρεπαν κάθε πράξη βίας να παραμένει ατιμώρητη. Οι Ταξιαρχίες Μμπαντρ, η ένοπλη πτέρυγα του Ανώτατου Συμβούλιου της Ισλαμικής Επανάστασης (ενός από τα κυριότερα σιιτικά κόμματα) έθεσαν την οδηγία σε εφαρμογή και εξαπέλυσαν ανθρωποκυνηγητό εναντίον των ομοφυλόφιλων στο Ιράκ, πράγμα πρωτόγνωρο για την πλειοψηφία των Αραβικών χωρών.

Η απόσυρση του φετβά ένα χρόνο αργότερα δεν άλλαξε τίποτα. Το 2007, η Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ ειδοποιήθηκε για την "ύπαρξη θρησκευτικών δικαστηρίων, υπό την εποπτεία κληρικών, όπου οι θεωρούμενοι ως ομοφυλόφιλοι 'δικάζονται', 'καταδικάζονται' σε θάνατο και εκτελούνται". "Συνολικά τρείς φετβάδες έχουν εκδοθεί από κληρικούς που δίνουν την άδεια στους 'καλούς Μουσουλμάνους' να κυνηγήσουν και να δολοφονήσουν ομοφυλόφιλους", συνεχίζει η αναφορά.

Από τότε οι διώξεις επιβλέπονται από τις Ταξιαρχίες Μπαντρ που έχουν υπό τον έλεγχό τους το Υπουργείο Εσωτερικών και, ως αποτέλεσμα, την αστυνομία, γι' αυτό το λόγο και οι δολοφόνοι φοράνε τη στολή του Στρατού του Μαχντί, της πολιτοφυλακής του Μουκτάντα Αλ Σαντρ.

Άλλα μέλη της Iraqi LGBT διηγούνται πώς, στα μέσα της δεκαετίας του 80 και τις αρχές αυτής του 90, η νυχτερινή ζωή των ομοφυλόφιλων στην Βαγδάτη ήταν μοναδική στη Μέση Ανατολή. Τόσο που τραβούσε γκέι από το Κουβέιτ ή τη Σαουδική Αραβία στις όχθες του Τίγρη, στην λεωφόρο Αμπού Νοουάς -ενός από τους μεγάλους Άραβες ποιητές, ανοιχτά ομοφυλόφιλου- όπου συναντιόνταν, συχνά μακιγιαρισμένοι, στα μπαρ και τα ξενοδοχεία όπως το Σέρατον της Παλαιστίνης. "Μέχρι το 1991, είχαμε σεξουαλική ελευθερία. Ήταν μια εποχή επανάστασης", συνεχίζει ο Χίλι.

Αυτές τις μέρες, ένας Ιρακινός ομοφυλόφιλος δε θα τολμούσε να χρησιμοποιήσει κραγιόν. Κάτι τέτοιο θα τον καταδίκαζε σε μια αβέβαιη μοίρα. Ο Καμάλ ήταν 16 χρονών όταν, το 2005, τον σταμάτησε μια ομάδα ένοπλων. Στην προσπάθειά του να τους ξεφύγει, φάνηκε ότι το στήθος του ήταν ξυρισμένο, πράγμα που μαρτυρούσε τη σεξουαλική του κατεύθυνση. Για 15 μέρες βιαζόταν συνεχώς από τους απαγωγείς του, μέχρι που η οικογένεια δέχτηκε να πληρώσει περισσότερα από 1000 ευρώ σε λύτρα. Ποτέ δεν παραδέχτηκε μπροστά τους ότι είχε κακοποιηθεί.

Ο Αλί Χίλι, ψευδώνυμο που χρησιμοποιεί για να προστατέψει την οικογένειά του, ζητάει την εγκαθίδρυση μιας πραγματικής δημοκρατίας όπου τα θεμελιώδη δικαιώματα να γίνονται σεβαστά. "Ζούσα στην Βαγδάτη ως ανοιχτά ομοφυλόφιλος, με την αποδοχή και το σεβασμό των φίλων και των συναδέλφων μου, και επιθυμώ να το ξανακάνω."