tag:blogger.com,1999:blog-15993246522261124582009-12-08T08:43:25.027-08:00మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.comBlogger46125tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-82257131431342679842009-11-28T23:57:00.000-08:002009-11-29T09:28:08.136-08:00<div>పైశాచిక ఆనందమంటే ఏమిటో నాకిప్పుడే.. దానిని అనుభవిస్తుంటే అర్ధమౌతోంది... త్వరలో అతన్ని మానసికంగా హింసించబోతున్నాను. నా భర్త పరాయి స్త్రీతో అక్రమసంబంధం పెట్టుకున్న విషయం నేనీమధ్యనే రహస్యంగా కనిపెట్టాను. ఎప్పటినుంచో <span>ఎదురుచూస్తుంటే.. </span>ఇన్నాళ్ళకి ఓ తప్పుకి దొరికాడు. దీనిని ఎత్తి చూపిస్తూ రేపటి నుండీ అతన్ని ఎంతలా టార్చర్ పెట్టబోతున్నానో తలచుకుంటుంటే ఓ రాక్షస తృప్తి కలుగుతోంది. </div><div> </div><br /><div>ఎందుకిలా ఉద్వేగంతో ఊగిపోతున్నాను?.. నేను నిజంగా ఈ విషయానికి ఆనందపడుతున్నానా?.. <span>అతను </span>నన్ను మోసగించాడ<span>న్న </span>బాధ నాకేమాత్రమూ లేదా?..</div><div> </div><br /><span>నిజం</span> <span>చెప్పాలంటే.. </span><span>మోసగింపబడ్డానన్న </span><span>బాధ</span> <span>తాలూక</span> <span>స్పృహ</span> <span>అయితే</span> <span>ఇప్పటివరకూ</span> <span>కలుగలేదు</span>. <span>కానీ</span> <span>ఓ</span> <span>మనసు</span> <span>మాత్రం</span> <span>తాను</span> <span>ఆరాధించిన</span> <span>విలువల</span> <span>మేరు</span><span>శిఖరం</span> <span>కూలిపోయిన</span> <span>విషయాన్ని</span> <span>వెంటనే</span> <span>అంగీకరించలేక,</span> <span>తన</span> <span>ఆత్మ</span><span>గౌరవాన్ని</span> <span>శిధిలాల్లో</span> <span>వెతుకుతూ</span> <span>కుమిలిపోతోంది</span>. <span>ఈ</span> <span>బాధే</span> <span>లేకుంటే</span> <span>నా</span> <span>ఆనందం</span> '<span>పైశాచికం'</span> <span>ఎలా</span> <span>అవుతుంది</span>?.. <span>బాధతో</span> <span>కూడిన</span> <span>ఆనందం</span> <span>వలన</span> <span>వచ్చిన</span> <span>శాడిజం</span> <span>ఇది</span>. <span>హ</span> <span>హ</span> !!..<br /><br />Its sheer 'hatred'. అతన్ని ఎందుకు అంతలా ద్వేషిస్తానో నాకు తెలియదు. కారణాలు వెతకను కూడా. వెతకలేని నా అశక్తత బయటపడిపోతే నేను భరించలేను. వంటగదిలో చాకుని చూసిన ప్రతీసారీ I feel like hurting myself. చాకు ఎడమచేయి చర్మాన్ని లోతుగా కోస్తుంటే, ఆ బాధతీవ్రత నా ద్వేషాన్ని అధిగమించిన కొన్ని క్షణాల పలాయనం కోసం హాయిగా కోసుకోవచ్చు కూడా. కానీ ఇది నన్ను మరింత మూర్ఖంగా చూపిస్తుందని నన్ను నేను సంభాళించుకుంటాను.<br /><br />తీక్షణమైన తృణీకారభావమేదో అతని సమక్షంలో నన్ను కాల్చేస్తూ ఉంటుంది. నిజానికి అతను ఎటువంటి తృణీకారభావాన్నీ చూపించడు. 'నువ్వు తప్పు' అని నేను చెప్పడానికి వచ్చిన ప్రతీసారీ నేను చెప్పేదీ వింటున్నట్టే.. నా భావాల్ని గౌరవిస్తున్నట్టే కనపడతాడు. కానీ నాకుమాత్రం అతని రీజనింగ్ ముఖం మీద చాచి లెంపకాయ కొట్టినట్టే అనిపిస్తుంది. లెంపకాయే చాలా సున్నితమేమో!.<br /><br />పెళ్లికి ముందు నాకతనంటే హీరో-వర్షిప్. Future technologies మీద ఇన్వెస్టర్లకి అవగాహన కల్పించడం కోసం ఏర్పాటుచేసిన ఓ సెమినార్లో నేను అతన్ని మొదటిసారిగా కలిసాను. ఇందులో ప్రసంగించడానికి అతను వక్తగా వచ్చాడు. మా CEO నాకు అందరితో పాటు అతన్నీ పరిచయం చేసాడు. ఒక అనాధ బాలుడి స్థాయి నుండి ప్రముఖ చిప్ మాన్యుఫేక్చరింగ్ కంపెనీ అధినేతగా ఎదిగిన అతని సక్సెస్ స్టోరీని నేనిదివరకే చదివాను. ఎదుటివారి కళ్ళల్లోకి సూటిగా చూస్తాడీ మనిషి. ఎదుటివారిలోని కల్మషం లేని మానవస్ఫూర్తిని పలకరించడానికి వెతుకుతున్నట్లుగా ఉంటుంది అతని చూపు. మామూలుకన్నా ఓ రెండు క్షణాలు ఎక్కువగా మా చూపులు కలిసి వీడాయి. తరువాత ప్రసంగాలు మొదలయ్యాయి. అతని ప్రసంగం క్లుప్తంగా.. ఓ focused strategy తో సాగింది. But the words used, the visuals presented and the thoughts projected were very radical in sense. అతని తర్వాత వచ్చిన వ్యక్తి ప్రసంగం వినడానికి మెదడు కొంచం టైం తీసుకొంది. లంచ్ టైంలో ఇద్దరం ఆక్సిడెంటల్ గా పక్కపక్కన కూర్చున్నాం. 'Your talk is quite outstanding.'- కితాబిచ్చాను. కృతజ్ఞతాపూర్వకంగా నవ్వాడు. కాసేపటికి తలెత్తి చూస్తే అతను నన్ను దీక్షగా చూస్తున్నాడు. 'మీరు చాలా అందంగా ఉన్నారు.' - నాకిచ్చిన మొదటి కాంప్లిమెంట్. సిగ్గు గుప్పుమంది. ఆ రోజు కొన్ని గంటలపాటు ఏవో ఆదర్శాల గురించో, ఆశయాల గురించో మాట్లాడుకున్నాం.<br /><br />'సత్యం పలుకవలెను.' అన్న ఆదర్శం గురించి మాట్లాడుకోవడం బానే ఉంటుంది.. కానీ దానిని నిజంగా ఆచరించేవారిని చూస్తే.. 'ridiculous!!' అనిపిస్తుంది. పెళ్లయ్యాక అతని గురించి నాకలాగే అనిపించింది. అలాగని అతను సమాజం నిర్దేశించిన ఆదర్శాలని పట్టించుకునే టైప్ కాదు. ఎదుగుతున్న క్రమంలో తాను పరిశీలించి, విశ్వసించిన ఆదర్శాలనే పాటిస్తాడు. పాటించడమేమిటి.. ఆ ఆదర్శాలే అతను. సమాజంలో పదిమందితో మెలిగే తీరు, కనీస మర్యాద ఇవేవీ మనోడికి తెలియవు. తనకి నచ్చని లేదా ఇబ్బంది కలిగించే ఏ పనీ.. అది ఎంత చిన్నదైనా చెయ్యడు. ఊరకనే లాభాన్ని ఆశించడు.. తీసుకోడు. He is totally insane. A little hypocrisy, adjustment, manipulation.. ఇవి లేని మనిషి మనిషే కాడు.<br /><br />పెళ్లయిన కొత్తలో అతను పెట్టబోయే కొత్త ప్లాంట్ కోసం ఇద్దరమూ కలిసి వర్క్ చేసాము. ఆ టైంలో రోజులెలా గడిచాయో తెలియలేదు. అతనితో కలిసి పనిచేస్తున్నప్పుడు ప్రత్యేకించి పని చేస్తున్నట్టుగా అనిపించదు.. It was as if we both were instrumental in a greater spirit. ఇంతలో తనకి సడన్ గా వేరే ప్రాజెక్ట్ రావడంతో ప్లాంట్ కి సంబంధించిన మిగిలిన మేనేజిరియల్ పనులని నాకొదిలేసి క్లైంట్ లొకేషన్ కి మూవ్ అయ్యాడు. రెండు నెలల తర్వాత అతను వచ్చిన మొదటిరోజునే నన్ను టెర్మినేట్ చేసేసాడు. 'You dont suit our work culture.' - ఈ ఒక్క స్టేట్మెంటే అతను నాకిచ్చిన explanation. టెర్మినేషన్ ని భరించగలిగానేమో కానీ ఆ తర్వాత అతను ఏమీ జరగనట్టు, ఎటువంటి గిల్టీ ఫీలింగులూ లేకుండా నాతో ఎప్పటిలా ఉండటాన్ని మాత్రం అస్సలు భరించలేకపోయాను.<br /><br />నాకు లోలోపల ఒకటే కోరిక - అతను కృంగిపోతుంటే, బాధపడుతుంటే చూడాలి. మొదట్లో ఈ విషయాన్ని నేనే ఒప్పుకోలేకపోయాను. కానీ క్రమంగా ఆ కోరికే నా అస్తిత్వమయ్యింది. అతన్ని దెబ్బతీయడానికి నా వంతుగా నేను ప్రయత్నిస్తునే ఉన్నాను. తద్వారా అతనికో పాఠం నేర్పించాలి. అసలు అందుకు కూడా కాదు.. నన్ను నేను సమర్ధించుకోవడానికి అతను ఫెయిలవ్వాలి. కానీ ఒక పని తాలూకా ఫలితమెప్పుడూ అతన్ని కృంగదీయదు. తనవంతుగా 'పూర్తి ప్రయత్నం చేసానా..' అన్నదే అతని concern. So, ఫలితాన్ని ప్రభావితం చెయ్యడం ద్వారా అతన్ని దెబ్బతీయలేం. పోనీ చేతులు, కాళ్లూ, నోరూ తీసేస్తే.. Damn him!.. I cant control his mind.<br /><br />నిద్రమాత్రల సీసాని రెడీగా పెట్టుకున్నాను. వచ్చాక అతని భాగోతం నాకు తెలిసిపోయిన విషయాన్ని బయటపెట్టి, సూటిపోటి మాటలాడి, వీటిని మింగేయడానికి- just to see him broke with guilt. అతనొచ్చాడు. wardrobe దగ్గరనుండి తన ఈల సన్నగా వినబడుతోంది. నేనున్న గదిలోకి వచ్చాడు. 'హాయ్..' అంటూ నా భుజం మీద చేయి వేసి పక్కన కూర్చున్నాడు. నా ఊపిరి వణుకుతోంది. 'ఏంటి!.. ఒళ్లు కాలుతోంది.. ఒంట్లో బాలేదా?..' అంటూ కొంచం వడిగా నా నుదిటి మీద, మెడ మీద అరచేతిని పెట్టి చూస్తున్నాడు. నేను తలెత్తి చూసాను. అతని కళ్ళలో నా పట్ల concern కనపడింది. ఎటువంటి అపరాధభావమూ లేదు. గొంతులోనూ, చేతి స్పర్శలోనూ మార్ధవముంది. '<span>ముంబై</span> <span>ట్రిప్</span> <span>నుండి</span> <span>వచ్చిన</span> <span>ప్రతీసారీ</span> <span>మీరు</span> <span>కొత్తగా</span>, <span>ఫ్రెష్</span> <span>గా</span> <span>కనపడతారు</span>. <span>ఏదో</span> <span>తెలియని</span> <span>మార్దవం</span> <span>కనపడుతుంది</span>.' అనుకున్నట్టే మొదలెట్టాను గానీ అంతలోనే డీవియేట్ అవ్వడాన్ని గ్రహించాను. ప్రతిగా కళ్ళలో చిన్న ఆశ్చర్యంతో మనస్పూర్తిగా నవ్వాడు. అతని సమక్షంలో అప్రయత్నంగా నాలో పూర్తి వైరుధ్య భావాలు ఆక్రమణ చేసాయి. ఎందుకు ఇంతలా అతన్ని హింసిస్తున్నానని ఓ క్షణానికి అనిపించింది. వేరొకరి దగ్గరైనా స్వాంతన పొందుతున్నాడని momentarily I felt happy for him. నాకు నేనే క్రూరంగా కనిపించాను. ఈరోజతన్ని హింసించలేను అని అర్ధమైపోతుంది. మరోవైపు లోలోపల ఏదో బాధ తన్నుకొస్తోంది. అతని ముందు బయటపడడం ఇష్టం లేక లేచి, వడిగా నా రూమువైపు అడుగులేసాను. 'డాక్టర్ ని పిలవనా?..' అని అతనేదో అడుగుతున్నాడు. 'అవసరం లేదు. crocin వేసుకుంటే సరిపోతుంద'ని ముక్తసరిగా సమాధానమిచ్చి రూంలోకి వెళ్లి, బెడ్ మీద పడిపోయాను. కళ్ళ నుండి నీటి ధార ఆగట్లేదు. అలా ఎంతసేపయ్యిందో. లేచి ముఖం కడుక్కున్నాను.<br />ఈరోజు తప్పించుకున్నావు. See you tomorrow Mr. Businessman.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-8225713143134267984?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-57392193475500101772009-09-07T21:53:00.000-07:002009-11-29T00:29:27.384-08:00అనంత సాగర గర్భాన్ని దాటుకొని తీరానికి పరుగులెత్తిన అలలా ఈ క్షణం కోసమే ఎన్నో బరువైన దాహపు ఝాముల్ని ఈది వచ్చాను.<br /><br />వర్షించే క్షణం కోసమే బతికిన మేఘం వర్షించాక మాయమైనట్టు ఈ క్షణం కోసమే.. ఈ క్షణం లోనే గడిపిన మునుపటి కాలమంతా గమ్మున తన అస్తిత్వాన్ని జారవిడుచుకుంది.<br /><br />నా ఎదురుగా.. సాహితి.<br /><br /><div style="text-align: left;">* * * * *<br /></div><br />నిండు గుండె వెంటనే తొణకలేనట్లుగా ఆ స్థానే నిశ్వాసలు అధికమై, పొడి పొడి మాటలు పల్లవించాయి.<br />'వచ్చేసావా?'<br />'ఊ!.. నీ పరీక్షలు అయిపోయాయా?'<br />'ఊ..'<br />ఇద్దరివీ సమాధానం తెలిసిన ప్రశ్నలే. కానీ మనసులు అటూ, ఇటూ ప్రవహించడానికి భౌతికమైన ఏదో సంధి ఏర్పడాలిగా.<br /><br />ఇద్దరం పక్కపక్కన ఇసుకలో కూర్చున్నాం. మేమెప్పుడూ కలిసే ఏకాంత సాగరతీరమిది. కాసేపటికి నా కాళ్ల మీద తలపెట్టుకొని తను.. ఇంకాసేపటికి తన కాళ్లమీద తల పెట్టుకొని నేను. కాలం కరుగుతోంది. మాటల తలంబ్రాలు, స్పర్శలు రేపే నూనూగు కాంక్షల మేళాల నడుమ హృదయాల కళ్లాపులు.<br /><br />నా కళ్లకెదురుగా ఆకాశం.. అవధుల్లేకుండా. పగలు, రాత్రి మాలాగే ప్రేమికులై ఇప్పుడే కలుసుకుంటున్నారేమో. ఆకాశంలో అందమైన సంధ్య ఆవిష్కృతమౌతోంది. తన తోడుగా నా ప్రపంచం ఇప్పుడింత అందంగా ఉందన్న విషయం ఒక్కసారిగా అనుభవంలోకి వచ్చింది. ఈ భావన నిజమేనని నిర్ధారించుకోడానికో ఏమో తన అరచేతిని తీసుకొని నా చెంపకి తాకించాను. వెచ్చగా, నిబ్బరంగా అనిపించింది. తనేవో మాట్లాడుతోంది. చెంప మీదున్న అరచేతిని కాస్త ముందుకు జరిపి మనస్పూర్తిగా ముద్దాడాను. మా చూపులు కలిసాయి. తన చేయి నా నుదురు మీదుగా పోయి జుట్టుని నిమిరింది. చెంపకి చేతిని అలానే ఆనించి ఉంచి అడిగాను-<br />'నా ప్రపంచాన్నిఇంత అందంగా ఎప్పుడు మార్చేసావు?' అని.<br />'నీ ప్రపంచం ఎక్కడిది. అది నాది కదా!.' అంటూ నవ్వింది.<br />నేను లేచి, కిందకి జరిగి, తన పాదాల పక్కకి వచ్చి పడుకొని ఆమె అరిపాదాలను నా గుండెల మీద చేతులతో బంధించాను. ఎప్పటినుంచో ఇలా చెయ్యాలని ఉంది. కానీ నేనకున్న ఫీల్ రావట్లేదు. షర్ట్ బటన్స్ విప్పి నగ్నమైన ఛాతి మీద తన పాదాల్ని వేసి రెండు చేతులతో పట్టుకున్నాను. అంతే!.. అనిర్వచనీయమైన సౌందర్యభావన 'నేను' అనే ఉనికిని తటాలున ఖండించింది. నేను లేను.. తనూ లేదు..ఈ ప్రపంచమూ లేదు.. కేవలం అనుభూతి సౌందర్యమే మిగిలింది.. విశ్వమంతా. ఇంతలో తన చేయి నా చెవి వెనుక జుట్టుని బలంగా పట్టి ఒక్క ఉదుటున నా తలని తన ఒళ్ళోకి తెచ్చుకొని ఆమె గుండెల మధ్య బిగపెట్టి కౌగిలించుకొంది. కొన్ని క్షణాల పాటు అలానే ఉండిపోయామో లేదా కాలమే స్థంబించిందో తెలియదు.<br /><br />ఇక టైమవుతుందని విడిపోవడానికి సిద్ధపడ్డాము. సడన్ గా సాహితి సైలంటయిపోయింది. బై చెపుతున్నప్పుడు చూసాను- తన కళ్ళల్లో సన్నని నీటి పొర. తననెప్పుడూ అలా చూడలేదు. ఎప్పుడూ మానసికంగా చాలా స్థైర్యవంతురాలిగా కనపడుతుంది. ఇలా చూసేసరికి ఆందోళనతో దగ్గరకి వచ్చాను. అదే సమయంలో తను నా<br />కోసమని ఇలా బేలపడిందన్న విషయం గొప్పగా అనిపించింది. నేను గమనించానని గుర్తించగానే తను తలదించుకుంది. కనురెప్పలు వాలాయి. ఎడమకన్ను నుండి ఓ నీటి చుక్క అపురూపంగా కిందకి జారింది. చప్పున పెదవులతో దానిని అందుకున్నాను. నోటికి ఉప్పుగా తగిలింది.<br /><br />ఎవరు చెప్పారు ఉప్పు తియ్యగా ఉండదని?.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-5739219347550010177?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-78451570114798811952009-08-14T02:46:00.000-07:002009-08-14T03:17:09.934-07:00ప్రాతః నిశీధి, బంగారు లేత కిరణాలు<br /><br />నాలోకి నువ్వు.<br />-----------------------------<br /><br />రసహీనత, నీ అరనవ్వు<br /><br />వ్యాధికి సూదిమందు.<br />-----------------------------<br /><br />రవి కిరణాన్ని వాన చినుకు అడ్డిన క్షణం, నీ క్రీగంటి చూపు తాకిన క్షణం<br /><br />నా సృజనకి మరుజన్మం.<br />-----------------------------<br /><br />మెడ దిగువున నీ పుట్టుమచ్చ, నా చూపు<br /><br />బోధి కింద బుద్ధుడు.<br />-----------------------------<br /><br />వేసవిలో మల్లెలు విరిసిన సంధ్య, చిన్ని చిన్ని ఆనందాల కేరింతలు<br /><br />నీ సాంగత్యపు సౌరభం.<br />-----------------------------<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-7845157011479881195?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-19365005710785042982009-07-04T03:34:00.000-07:002009-07-04T20:17:22.865-07:00<span>చుట్టూ</span> <span>గడియలేసి</span> <span>పహారా</span> <span>కాస్తున్న</span> <span>నా</span> <span>హృదయపు</span> <span>అంతఃపురం</span> <span>లోనికి</span> <span>వెన్నెల్లా</span> <span>నువ్వెప్పుడు</span> <span>వచ్చేసావో</span>!.. <span>పందిరిలా</span> <span>అల్లుకునేసరికి</span> <span>ఈ</span> <span>గోడలెపుడు</span> <span>వాటి</span> <span>గంభీర</span> <span>అస్తిత్వాన్ని</span> <span>కోల్పోయాయో</span>!..<br /><br /><span>నీ</span> <span>ఉనికి</span> <span>తీరాన</span> <span>స్వాంతన</span> <span>పొందుతున్న</span> <span>నా</span> <span>పాదముద్రలు</span> <span>ఎప్పటికప్పుడు</span> <span>చెరిగిపోతున్నా</span> <span>దారిలో</span> <span>ఏరుకున్న</span> <span>గవ్వలు</span> <span>జ్ఞాపకాల</span> <span>పేజీల్ని</span> <span>ఇంకా</span> <span>అలంకరిస్తున్నాయి</span>.<br /><br /><span>సముద్రంలా</span> <span>నువ్వు లోపల ఉన్నావన్న నిజాన్ని ఆ కాపలావాడు అస్సలు భరించలేడు. </span><span> లోపలికి</span> <span>ఎవరూ</span> <span>చొరబడలేదన్న</span> <span>భ్రమనే</span> <span>ఇంకా</span> <span>శ్వాసిస్తున్నాడు</span>. <span>నిజానికి</span> <span>కొన్ని</span> <span>భ్రమలే</span> <span>మనల్ని</span> <span>బ్రతికిస్తుంటాయి</span>. <span>లేదంటే</span> <span>నాలోని</span> <span>వాడు</span> <span>ఏమైపోయేవాడో</span>..<br /><br /><span>నీ</span> <span>అవాజ్యమైన</span> <span>ప్రేమంటే</span> <span>నాకు</span> <span>గొప్ప</span> <span>భయం</span>. <span>ఓపలేను</span>. <span>అందుకే</span> <span>నా</span> <span>వైకల్యం</span> <span>కనపడనీకుండా</span> <span>నీనుంచి</span> <span>తప్పించుకు</span> <span>తిరుగుతుంటాను</span>. <span>కానీ</span> <span>నేను</span> <span>పారిపోతున్నది</span> <span>నానుంచే</span><span>నని</span> <span>ఎప్పటికప్పుడు</span> <span>మర్చిపోతాను</span>.<br /><br />'<span>నన్ను</span> <span>పరిహసించదానికే</span> <span>వచ్చావా</span>?.. <span>పో</span>!.. ' <span>అని</span> <span>నిష్టూరమాడుతాను</span>. <span>కానీ</span> <span>నువ్వు</span> <span>నా</span> <span>కసురుని</span> <span>పట్టించుకోనట్లే</span> <span>కనబడతావు</span>. <span>అందుకు</span> <span>నాకు</span> <span>మరీ</span> <span>కోపం</span>.<br /><br /><span>నిన్ను</span> <span>స్వీకరిద్దామనుకుంటే</span> <span>నా</span> <span>అంత</span> <span>స్వార్ధపరుడు</span> <span>ఉండడు</span>. <span>వదులుకుందామంటే</span> <span>నా</span> <span>అంత</span> <span><span>మూర్ఖుడూ </span></span><span>లేడు</span>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-1936500571078504298?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-37392976855849701832009-03-04T21:23:00.000-08:002009-03-30T10:28:30.020-07:00బ్లాగులో కొత్త <span class="">టపా (</span>కధ) రాసి చాలా రోజులయ్యింది. ఈ మధ్యన <span class="">ఐడియాలే </span>రావట్లేదు. 'ఏమిటి.. నా బుర్ర వట్టి పోయిందా..ఇప్పటి వరకూ రాసినవి తప్పితే మరే స్టోరీ ఐడియాలు <span class="">లేవా?</span>.. రావా?..' ఇలా ఆత్మన్యూనతా భావాలు నన్ను <span class="">పీడిస్తుంటే </span>పేపరు, పెన్ను పట్టుకుంటే ఏదో ఐడియా <span class="">తట్టకపోదా </span>అని బలవంతంగా కూర్చున్నాను. రాయక ముందర <span class="">ఆత్మన్యూనత; </span>రాసాక నచ్చుతుందా, <span class="">నచ్చదా.. </span>కామెంట్లు వస్తాయా, రావా.. అన్న <span class="">టెన్సన్లు; </span>నచ్చకపోతే <span class="">ఫ్రస్ట్రేషన్, </span>నచ్చితే మరింత మంది మెచ్చాలన్నఉబలాటం.. <span class="">ఇలా </span>టపా రాసే క్రమంలో ఏ <span class="">దశ </span>కూడా బాగోదు ఒక్క - 'మెరుపులాంటి ఆలోచన మెదలడం, రాయడం' అన్న ఫేజ్ తప్పితే. ఇంకొంచం లోతుగా ఆలోచిస్తే ఆ 'మెరుపు మెరవడం, అదిచ్చే ప్రేరణ' లో కూడా నా గొప్పతనం ఏమీ లేదు. మరెందుకో ఈ పితలాటకం. కొంచం ఎక్కువ ఆలోచిస్తున్నానిపించింది. మళ్ళీ ఏదో కధ రాయాలన్న విషయం మీద దృష్టి పెట్టాను. <span class="">బుర్రలో </span>ఏ మెరుపూ మెరవట్లేదు. 'అలా కాకుండా ఎందుకు రాయలేను? ఒక <span class="">స్టాండర్డ్ </span>స్ట్రక్చర్ ని ఫాలో అయితే సరి.' అనుకొని ముందుగా ఒక కారెక్టర్ ని సృష్టించాను. మగవాడే. వాడికి 'శీను' అని పేరు పెట్టాను. వాడి కారెక్టర్ ఎస్టాబ్లిష్మెంట్ కోసం ఆలోచిస్తూ ఉంటే అన్నీ నా లక్షణాలే <span class="">అగుపిస్తున్నాయి (</span>మెరుపు మెరవకపోతే అలానే ఉంటుంది మరి.). మెల్లగా వాడు నేనయ్యాను.<br /><span class=""></span><br />దూరంగా ఎక్కడో మెరుపు మెరిసింది. నేను ఎప్పటిలాగే కొండని ఎక్కుతూ ఉన్నాను. నాలాగే చాలామంది కొండ శిఖరాన్ని అందుకునే ప్రయత్నంలో ఉన్నారు. ఆ శిఖరం పేరు విజయం. కొన్నిసార్లు దానిని అందుకుంటాను. కానీ కాసేపు కాగానే నేనున్న ప్లేస్ చదునుగా మారి విజయశిఖరం మరింత ఎత్తులో కనపడుతుంది. చుట్టుపక్కలవారు అప్పటికే ఎక్కేస్తూ ఉంటారు. దాంతో గాభరాగా నేనూ పోటీ పడతాను. అప్పుడప్పుడు పడిపోతూ ఉంటాను. దాంతో ఫ్రస్ట్రేట్ అయ్యి మరింత తీవ్రంగా ప్రయత్నిస్తుంటాను. కొండని ఎక్కే ప్రయత్నం ప్రారంభించిన మొదట్లో ఉన్నంత స్పష్టత ఇప్పుడు లేదు. నా దృష్టి రానురాను మందగిస్తూ ఉందేమో. ఇలా ఆత్మావలోకనం చేసుకొనే ఆలోచనలు రాకుండా ట్రాఫిక్ శబ్దాలు నన్ను మళ్ళీ రొటీన్ లో పడేస్తాయి. ఇలా జీవితాంతం కష్టపడుతూ, కష్టపడుతూ ఇప్పుడు మృత్యువు అంచుకు చేరుకున్నాను. ఇంకొన్ని ఘడియలే మిగిలాయి. తర్వాత చేసేదేమీ లేదని బోధపడ్డాక ఇప్పుడు చేస్తున్నది నిరర్ధకమనిపించింది. వదిలేసాను. చాలా రిలీవ్డ్ గా ఫీలయ్యా. ఆఖరి క్షణాల్లో విచిత్రంగా దృష్టి మెరుగయ్యింది. విజయం కన్నా వైభవంగా మరొక శిఖరం కనపడింది - ఆనందం. అసలు నేను మొదట బయలుదేరింది దానికోసమే. పోటీలో పడి ఆ విషయమే మర్చిపోయాను. నేనెక్కడ ఉన్నానో తెలుసుకుందామని తలెత్తాను. నాకన్నా చాలామంది ఎత్తులో ఉన్నారు. కిందకి చూస్తే తెలిసింది నేను కూడా చాలామంది కన్నా ఎత్తులో ఉన్నానని. అసలిదంతా సబ్జెక్టివ్ గా అనిపించింది. నేను వచ్చిన మార్గంలో పక్కగా కొన్ని 'సంతృప్తి' మజిలీలున్నాయి. వస్తున్నప్పుడు వాటిని నేనంతగా పట్టించుకోలేదు. నా సహచరులు కొందరు అక్కడే సేదతీరుతున్నారు. విచిత్రంగా వారికి ఆనందశిఖరం అందుతూ ఉంది. నా అంతిమ క్షణాలు సమీపించాయి. చుట్టూ ప్రకాశం అలుముకుంటోంది. ఇంకొక రెండు క్షణాలు ఉందనగా ఆ వెలుగులో నాకు సమాంతరంగా మరొక మార్గం కనపడింది. అక్కడ ఎత్తులు-పల్లాలు లేవు. ఆత్మానందం అనే ఉచ్ఛ స్థితి అది. అక్కడ నడుస్తున్నవారు ఒక గొప్ప విలువకో లేదా పదిమందికి ఉపయోగపడే ఒక ఉన్నతమైన ఆశయానికో లేదా ఒక కళ కోసమో తమని తాము ఆనందంగా కోల్పోయి అంకితమవుతున్నారు. వీరు పాటుపడుతున్న విలువలు మాత్రం జనరేషన్స్ తో సంబంధం లేకుండా భూత భవిష్యత్తులకి వెరవకుండా స్థిరంగా ప్రకాశిస్తున్నాయి. మెల్లగా ప్రపంచమంతా ఒక తెల్లని కాంతిలా మారింది. శీను దేహాన్ని ప్రాణం వీడింది.<br /><br />నా పెన్ను ఆగింది. రాసిన కధని మళ్ళీ చదువుకున్నాను. 'ఇదొక స్టోరీనా?.. దీనికెవరూ కామెంటు చెయ్యరు.' అనుకొని విసుగ్గా పక్కన పడేసాను. మూడ్ పాడయింది. రాత్రవ్వడంతో ఈరోజుకిక పని కాదనుకొని పక్క మీద వాలాను.<br /><br />జీవితాంతం విజయం, గుర్తింపు కోసం పాటుపడి సంతృప్తి చెందక చనిపోయిన శీను ఆత్మగా మారాడు. ఈ టపా ద్వారానైనా పదిమందికీ తెలుస్తాను కదా అనుకొని రచయిత పడుకున్నాక రహస్యంగా బ్లాగర్ లోకి లాగిన్ అయి టపాని పబ్లిష్ చేసాడు.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-3739297685584970183?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-74735565894473370042009-02-11T20:04:00.000-08:002009-02-18T07:55:49.195-08:00జనవరి మాసపు <span><span><span><span><span><span><span><span>ఓ</span></span></span></span></span></span></span></span> ఉదయాన డిజికామ్ పట్టుకొని వీధుల <span>మీద</span> <span>పడ్డాను</span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZoz11rqNeI/AAAAAAAAAOo/4bpGicR90L0/s1600-h/IMG_2981.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZoz11rqNeI/AAAAAAAAAOo/4bpGicR90L0/s400/IMG_2981.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303608511218464226" border="0" /></a><br /><br /><span><br />కాసేపు</span> నడవగానే 'మరుమల్లెల్లో ఈ జగమంతా విరియగా..' పాట మనసులో మెదిలి పెదవులపైకి వచ్చింది.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZo06gvtiuI/AAAAAAAAAOw/U0WIb63OtTE/s1600-h/IMG_2978.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZo06gvtiuI/AAAAAAAAAOw/U0WIb63OtTE/s400/IMG_2978.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303609691009288930" border="0" /></a><br /><br /><span><br />కుక్కపిల్లలు</span> ఒకదానిమీదొకటి సుఖంగా <span>పడుకున్నాయి</span>.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZo4lKaDJgI/AAAAAAAAAO4/UWvT-6-3jE0/s1600-h/IMG_2938.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZo4lKaDJgI/AAAAAAAAAO4/UWvT-6-3jE0/s320/IMG_2938.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303613722282108418" border="0" /></a><br /><br /><br />ఓ రోజా పువ్వు వికసించింది.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZjmS6tv2DI/AAAAAAAAANg/9fy6w6Qzb5s/s1600-h/IMG_3024.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZjmS6tv2DI/AAAAAAAAANg/9fy6w6Qzb5s/s320/IMG_3024.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303241773901928498" border="0" /></a><br /><br /><br />'చలికాలం పొద్దున్న ఎండకాసుకుంటే భలే ఉంటుంది కదూ!.'<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZjpEnzqCDI/AAAAAAAAANw/8oBo4-IVEqs/s1600-h/IMG_3053.jpg"> <img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZjpEnzqCDI/AAAAAAAAANw/8oBo4-IVEqs/s320/IMG_3053.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303244826843154482" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZo7oFB5IrI/AAAAAAAAAPA/hZRgVysHV-Q/s1600-h/IMG_2966.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZo7oFB5IrI/AAAAAAAAAPA/hZRgVysHV-Q/s320/IMG_2966.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303617070913102514" border="0" /></a><br /><br />ఒకాయన టీ తాగుతూ సమ్మగా పేపర్ చదువుకుంటున్నాడు.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZjwFNvngmI/AAAAAAAAAOg/73pWivU6d0Q/s1600-h/IMG_3108.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZjwFNvngmI/AAAAAAAAAOg/73pWivU6d0Q/s320/IMG_3108.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303252533608153698" border="0" /></a><br /><br /><br />పిల్లలు కూడా ఎంచక్కా ముగ్గులేస్తున్నారు.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZjnk6zxwdI/AAAAAAAAANo/_YnYTIbo-w4/s1600-h/IMG_3050.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZjnk6zxwdI/AAAAAAAAANo/_YnYTIbo-w4/s320/IMG_3050.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303243182676492754" border="0" /></a><br /><br /><br />వీధులు శుభ్రం చేసేవాళ్ళు ఏ గుర్తింపుకీ నోచుకో<span>కపోయినా </span>స్థితప్రజ్ఞుల్లా తమ పని తాము చేసుకుపోతున్నారు.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOkGm5qJ0I/AAAAAAAAAL4/rFUAie1oAms/s1600-h/IMG_2974.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOkGm5qJ0I/AAAAAAAAAL4/rFUAie1oAms/s320/IMG_2974.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301761619773761346" border="0" /> </a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZjp2P14PuI/AAAAAAAAAN4/JImQCjQulFU/s1600-h/IMG_3056.jpg"> <img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZjp2P14PuI/AAAAAAAAAN4/JImQCjQulFU/s320/IMG_3056.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303245679403482850" border="0" /></a><br /><br /><br />బసవన్న 'టింగురంగా!..' అంటూ వీధుల్లో తిరుగుతున్నాడు.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZjuFMUAc9I/AAAAAAAAAOI/qg22jRF2j8k/s1600-h/IMG_3068.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZjuFMUAc9I/AAAAAAAAAOI/qg22jRF2j8k/s320/IMG_3068.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303250334200656850" border="0" /></a><br /><br /><br />పూలమ్మి అప్పుడే షాపుని తెరిచింది.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZjtRME5SwI/AAAAAAAAAOA/zkuOAORKCt4/s1600-h/IMG_3062.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZjtRME5SwI/AAAAAAAAAOA/zkuOAORKCt4/s320/IMG_3062.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303249440784075522" border="0" /></a><br /><br /><span></span><span></span><br />'ఇడ్లీ. ఇడ్లీ..'<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOp7zfUr7I/AAAAAAAAANY/ja3p2MW_uEc/s1600-h/IMG_3017.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOp7zfUr7I/AAAAAAAAANY/ja3p2MW_uEc/s320/IMG_3017.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301768031244169138" border="0" /></a><br /><br /><br />అన్నా, చెల్లెల్ల ఇసుకలాట.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOoaqZO_SI/AAAAAAAAANA/p-pwb-2TrOQ/s1600-h/IMG_2998.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOoaqZO_SI/AAAAAAAAANA/p-pwb-2TrOQ/s320/IMG_2998.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301766362355399970" border="0" /> </a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOjOE9dt1I/AAAAAAAAALw/6nKhvI90qGo/s1600-h/IMG_2972.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOjOE9dt1I/AAAAAAAAALw/6nKhvI90qGo/s320/IMG_2972.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301760648590243666" border="0" /></a><br /><br />నేను తోడు రాకపోతే తాత పేపర్ కొనుక్కోలేడు. పాపం!. పోనీలే.. ఆని వస్తా.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOioyuXgUI/AAAAAAAAALo/u3jyMSlpk8M/s1600-h/IMG_2970.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOioyuXgUI/AAAAAAAAALo/u3jyMSlpk8M/s320/IMG_2970.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301760008039924034" border="0" /> </a><br /><br /><br />"School time .. bachchon ka school time."<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOioyuXgUI/AAAAAAAAALo/u3jyMSlpk8M/s1600-h/IMG_2970.jpg"> </a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZo9JW1uwUI/AAAAAAAAAPI/1eV5Cs4jtAY/s1600-h/IMG_3067.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZo9JW1uwUI/AAAAAAAAAPI/1eV5Cs4jtAY/s320/IMG_3067.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303618742141239618" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOkhTTLwRI/AAAAAAAAAMA/WpHAkDMmNgo/s1600-h/IMG_2976.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOkhTTLwRI/AAAAAAAAAMA/WpHAkDMmNgo/s320/IMG_2976.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301762078368579858" border="0" /></a><br /><br /><br />చదువుల బరువు అమ్మకూ తప్పదు.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOpf1PywgI/AAAAAAAAANQ/1NExH8PMTjg/s1600-h/IMG_3000.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOpf1PywgI/AAAAAAAAANQ/1NExH8PMTjg/s320/IMG_3000.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301767550679564802" border="0" /></a><br /><br /><br />అమ్మ బ్యాగ్ మోస్తుంటే హీరో ఎంత దర్జాగా నడుస్తున్నాడో..<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOnwyb1yoI/AAAAAAAAAM4/223QJ_PXwoc/s1600-h/IMG_2997.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOnwyb1yoI/AAAAAAAAAM4/223QJ_PXwoc/s320/IMG_2997.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301765642959309442" border="0" /></a><br /><br /><br />అన్నతో ఎంచక్కా సైకిల్ <span>మీద</span>..<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOm3BNZM2I/AAAAAAAAAMo/MF1Zxh3fmlw/s1600-h/IMG_2989.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOm3BNZM2I/AAAAAAAAAMo/MF1Zxh3fmlw/s320/IMG_2989.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301764650492834658" border="0" /></a><br /><br /><br />ఇప్పుడు స్కూలుకి వెళ్లాలా.. అంత అవసరమా!..<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOiABs22SI/AAAAAAAAALg/vzjTx-NNPzs/s1600-h/IMG_2969.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOiABs22SI/AAAAAAAAALg/vzjTx-NNPzs/s320/IMG_2969.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301759307685484834" border="0" /></a><br /><br /><br />నేనిక్కడ దాక్కుంటున్నా..<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZjvfgDqr2I/AAAAAAAAAOY/K5hBeA8mfVg/s1600-h/IMG_3082.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZjvfgDqr2I/AAAAAAAAAOY/K5hBeA8mfVg/s320/IMG_3082.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303251885689057122" border="0" /></a><br /><br /><br />అసైన్‌మెంట్ చెయ్యలేదు.. ఇంట్లో ఏం చెప్పి స్కూల్ ఎగ్గొడదాం?..<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOpA40sEsI/AAAAAAAAANI/MUGrWsuJcN4/s1600-h/IMG_2999.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOpA40sEsI/AAAAAAAAANI/MUGrWsuJcN4/s320/IMG_2999.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301767019063677634" border="0" /></a><br /><br /><br />నాకెవరూ తోడు లేరు. నేను స్కూలుకి రాను.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOmH4kOf_I/AAAAAAAAAMg/FfX72bwKuQM/s1600-h/IMG_2983.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOmH4kOf_I/AAAAAAAAAMg/FfX72bwKuQM/s320/IMG_2983.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301763840718831602" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOnRgta0ZI/AAAAAAAAAMw/B3iLmh-2I5k/s1600-h/IMG_2994.jpg"> </a><br /><br /><br />నాది కూడా సేమ్ ఫీలింగ్.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOnRgta0ZI/AAAAAAAAAMw/B3iLmh-2I5k/s1600-h/IMG_2994.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOnRgta0ZI/AAAAAAAAAMw/B3iLmh-2I5k/s320/IMG_2994.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301765105625256338" border="0" /></a><br /><br /><br />స్కూల్లో సార్లతో పరేషానే గానీ..దోస్తుగాల్లతో మస్త్ ఎంజాయ్ మల్ల.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOlPsUmeKI/AAAAAAAAAMI/IKFv1Q73up4/s1600-h/IMG_2977.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_aYcr_n4lFj0/SZOlPsUmeKI/AAAAAAAAAMI/IKFv1Q73up4/s320/IMG_2977.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301762875359393954" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-7473556589447337004?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-31794048985231944572009-01-23T06:26:00.000-08:002009-01-23T09:43:32.737-08:00డాబా మీదకి వచ్చాను. వెన్నెల పాలిపోయి ఉంది. చంద్రుని వైపు చూడబుద్ధి కాలేదు. చూస్తే మళ్ళీ వెక్కిరిస్తూ నవ్వుతాడు. పక్కగా ఓ గాలి తెమ్మెర వెళ్ళింది. నువ్వు వెనుకగా వచ్చి నడుముకి చేయి జార్చి, చెవుల మీది కురులను సవరించి చెంపకి చెంప ఆనించిన అనుభవాన్ని తట్టి లేపింది. దానిని గమనించనట్టే ముఖాన్ని పక్కకి తిప్పుకున్నాను. ఆ మాత్రం గాలివిసురుకే చున్నీ ఎగిరి పక్కనున్న గులాబీ మొక్కకి చిక్కుకుంది. హే!.. దీనికో పువ్వు పూసింది. ఆప్యాయంగా ముఖాన్ని గులాబీకి దగ్గర చేశాను. ఉచ్ఛ్వాస గులాబీ పరిమళాన్ని పూసుకోగానే గుండె గదుల్లో నీ మందహాస సమ్మోహనం పొగమంచులా ప్రవేశించింది. తన్మయత్వానికి చేతి వేళ్లలో తన్యత పెరిగిందేమో గులాబీ ముల్లు వేలిలో దిగింది. ఈ బాధ వలనైనా శరీరానికి కొంచం స్పృహ వస్తుందని అలాగే పట్టిఉంచాను. కానీ నీ మత్తు మహత్తు చేసిన తిమ్మిరికి ఈ నొప్పి ఎలా తెలుస్తుంది.<br /><br />స్నానం చేసి మనసు కొంచం తేలికపడ్డాక పడుకుందామని బాత్రూంలోకి వెళ్లాను. షవర్ నీరు కురుల మీదుగా శతాధిక పాయలుగా చీలి తనువంతా పారుతుంటే దేహం కోటి తంత్రుల ఘోషగా మారింది. షవర్ నీటికి ముఖాన్ని ఎదురుగా పెట్టి, చేతులతో జుట్టుని వెనక్కి తోసుకుంటూ ఓసారి తమకంతో నా చేతికండని పంటితో గిచ్చాను. బట్టలు వేసుకుంటున్నప్పుడు చూస్తే, ఆ భాగం ఎర్రగా కంది ఉంది. పదహారణాల సిగ్గుకి పూసంత మురిపెం కలిసి నా ముఖంలో మెరిసింది. <br /><br />బాహ్యంగా పవళించినా పలవరింతలు మాత్రం ఆగలేదు. కుడి చేయి తివాచీ పరచి ఆహ్వానిస్తున్నట్లుగా పరచుకొని ఉంది (నీకోసమేమీ కాదబ్బాయ్!.). ఏ అధఃపాతాళానికో జారిపోతున్నట్లు గుండెలు నీ ఆసరా కోసం కొట్టుకుంటున్నాయి. నడుము దొంతరల మధ్య నీ చేయి కాకుండా గాలి దూరినందుకు నడుము ఉక్రోషంతో విలవిలపోతోంది. కొంటె ఊహల పీయూషాన్నిఎదబిందెలు పట్టలేకపోతుండడంతో పెదవులు అర్థపావు విచ్చుకొని ఉన్నాయి. ఎద ఎగిసిపడేకొలదీ ప్రతిగా నాభి నడుము లోపలికి పోతోంది. తరంగమైపోతానేమోనని ఇరుపాదాల వేలికొసలని నొక్కిపట్టి దేహానికి జారుముడి వేసాను. అయినా లాభం లేదాయే!.<br /><br />పరుపు మెత్తదనం శత్రువయ్యిందని కటికనేల మీదకి చేరితే అది నీ బాహువుల కాఠిన్యాన్ని గుర్తుచేసింది. ఇది నిజంగా టార్చర్ తెలుసా. ఇలా కాల్చే కన్నా గుండెల్లో ఓ పిడిబాకుని దింపి ఒక్కసారిగా చంపెయ్యొచ్చుగా. ఇలా మధురూహలతో పోరాడి, అలసి ఎప్పటికో నిద్రపోయాను.<br /><br />పొద్దున్నే లేచి అందంగా తయారయ్యాను. నీకోసం అలంకరించుకోవడమన్నది ఎంత మనోహరమైన వ్యాపకమో!. ఈ రోజు నువ్వు రావని తెలుసు. కానీ 'పొరపాటున వచ్చేస్తేనో!' అని ఆశపడే మనసుకి ఏమని సర్దిచెప్పను?. తయారయ్యాక ఏమి చెయ్యాలో తెలియక గుమ్మం దగ్గరకి వచ్చి ద్వారానికి చెంపని ఆనించి అలా చూస్తూ ఉండిపోయాను. అలా ఎంతసేపయ్యిందో అమ్మ తట్టి లేపేవరకూ తెలిసిరాలేదు. ఇది ఏ ధ్యానమో.. పరధ్యానమో!..<br /><br />ఈ భోగమెంతటి వైభోగమైన నరకమో!.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-3179404898523194457?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-26838646553787964692008-12-26T04:53:00.000-08:002008-12-29T07:52:26.260-08:00నేను నిద్రపోయాక <span>రాత్రంతా</span> <span>మనసు</span> <span>నీ</span> <span>దగ్గరే</span> <span>తచ్చాడుతుందేమో</span>. <span>పొద్దున</span> లేవగానే ఊహని స్పృశించే మొదటి రాగం నీ తలపే. <span></span>నా సబ్కాన్షస్ పెట్టె నిండుగా నీ సుగంధంతో తొణుకుతుంటే అహం బిత్తరపోయి అంతలోనే సర్దుకుంటుంది. గంభీరమయిపోతాను. కొన్నిసార్లు నా గంభీరతని చూసి నేనే ఫక్కున నవ్వేసుకుంటాను.<br />బాత్రూమ్ లోకి బద్ధకంగా దూరాక, బకెట్ లోని నీటి మీద వేలితో అప్రయత్నంగా నీపేరు రాస్తాను. అది చెరిగిపోతుంది. కానీ అందులో నీ పేరుందని నాకు తెలుసు.<br />ఓసారి రోడ్డు మీద వెళుతున్నప్పుడు ఒక చిన్నమ్మాయి నన్ను వింతగా చూసినప్పుడు అర్థమయ్యింది- నువ్వు గుర్తొచ్చి నా ముఖం ముద్దుగా నవ్వుతోందని. వెనక్కి తిరిగి ఆ అమ్మాయిని పట్టుకొని <span>ఫాస్ట్ </span>గా ఓ ముద్దిచ్చేసి అక్కడి నుంచి పరిగెత్తా.<br />రాత్రి మేడ మీద తిరుగుతున్నప్పుడు నువ్వెప్పుడూ పాడే పాట గుర్తొస్తుంది. నీకస్సలు పాటలు పాడటం రాదు. ఆ పాటనైతే దారుణంగా ఖూనీ చేస్తావు. అప్పుడు వెక్కిరించాను గానీ ఇప్పుడు నీ పాట నాకెంతిష్టమో!!. నువ్వు పాడినట్లే పాడుతూ మళ్ళీ మళ్ళీ నవ్వుకుంటాను. నవ్వుకుంటున్నా సరే ఓ నీటితెర నా కళ్ళని అడ్డుగా కప్పేస్తుంది.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-2683864655378796469?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-75401599007066665802008-12-05T06:12:00.000-08:002009-11-28T23:56:43.057-08:00<p>రాత్రి ఒంటిగంటన్నర. నిద్ర రావట్లేదు. చలికాలం కావడం చేత ట్రైన్ లో అందరూ ముసుగులు తన్ని పడుకున్నారు. ఇంకొన్ని గంటల్లో తనని కలవబోతున్నాను. మనసులో ఏదో హుషారు ఈల. ట్రైన్ ఏదో స్టేషన్లో ఆగింది. స్టేషన్లో ఓ చిల్లర వ్యాపారి టీ కంటైనర్ ని పక్కన పెట్టుకొని బెంచి మీద కునుకు తీస్తున్నాడు. టీ తాగాలనిపించింది. ట్రైన్ దిగి వాడిని లేపి టీ అడిగాను. టీ ఇచ్చి ఎప్పటిలాగే నాలుగు రూపాయలు తీసుకున్నాడు. 'ఇంత రాత్రి వేళ నిద్ర చెడగొట్టుకొని సెర్వ్ చేస్తున్నాడు. extra చార్జ్ చెయ్యొచ్చు కదా.' అనుకున్నాను. నేను స్వతహాగా business man ని కావడంతో ఇలాగే ఆలోచిస్తాను. అతను ఎక్కువ చార్జ్ చేసుంటే అతనిమీద గర్వపడేవాడిని. ఒక సిగరెట్ కూడా తీసుకున్నాను. నాకు సిగరెట్ అలవాటు కాదు. అప్పుడప్పుడూ తీసుకుంటాను. materialistic things కి గానీ, మానవ బంధాలకి గానీ బానిసవడం, నన్ను నేను కోల్పోవడం నాకు నచ్చవు. ప్రశాంతమైన ఈ అర్థరాత్రి పూట చలిగాలిలో ఛాయ్ తాగుతూ దమ్ము లాగుతుంటే బాగుంది. I fucking loved this moment. స్టేషన్లో దూరంగా ఓ ఇద్దరు మాట్లాడుకుంటున్నారు. బయటవాళ్లెవరికీ నేను సిగరెట్ ని ఎంజాయ్ చేస్తున్నట్టుగా నా ముఖంలో ఎటువంటి భావాలూ కనపడవు. ఇది నా పర్సనల్ ఆనందం. నా ఆనందానికి ఎంత value ఇస్తానంటే పంచుకునేవారికి కూడా అదెంత valuable అని గ్రహించగలిగి ఉండాలి. ట్రైన్ కూత పెట్టడంతో ఎక్కాను. </p><p>నా గమ్యం వచ్చింది. ట్రైన్ దిగాను. చుట్టూ ఉన్న జనాలు పలచనయ్యాక తను కనపడింది. ఆమె కళ్ళలో నేను రానేమో, కనపడనేమో అన్న ఆలోచనల తాలూక ఒత్తిడి ఏమాత్రమూ లేదు. తను నా భార్య కాదు. నా భార్యకి బిజినెస్ పని మీద ముంబై వెళుతున్నానని చెప్పి ఈమెను కలవడానికి వచ్చాను. మేమెప్పుడూ పలకరించుకోం. కలిసి రెండు నెలలవుతున్నా గతక్షణమే మాట్లాడుకొని కంటిన్యూ చేస్తున్నట్లుగా మాట్లాడుకుంటాం. నేను దగ్గరకి వచ్చాను. కళ్ళు కళ్ళు కలుసుకున్నాయి. 'My desire is peaking.' అని కళ్ళలోకే చూస్తూ చెప్పాను. తను నవ్వింది. చిన్న pause. మళ్ళీ నవ్వింది. ఈసారి నవ్వుతో పాటు తన కళ్ళలో కోరిక కూడా. నా కళ్ళు హర్షాన్ని తెలిపాయి. నా గెస్ట్ హౌస్ కి వెళ్లి మా కోరిక తీర్చుకున్నాం.<br /><br />సుమారుగా ప్రతి రెండు నెలలకొకసారి మేం కలుసుకుంటాం. ఓ రెండుమూడు రోజులు కలిసుంటాం. తను ఓ సోషల్ వర్కర్. ఒక NGO ని నడిపిస్తోంది. నేను వ్యాపారిని. నాకు సోషల్ వర్క్ మీద ఆసక్తి లేదు. తనకి కూడా బిజినెస్ చెయ్యాలన్నఇంటరెస్ట్ లేదు. మా మధ్య ఆర్ధిక లావాదేవీలేమీ లేవు. మా ఇద్దరికున్న common point ఒక్కటే. మా వృత్తులపట్ల మాకున్న భావాలు. వ్రత్తి అని చెబితే వేరుచేసినట్లవుతుందేమో. నా గురించి నేను ఊహించుకున్నప్పుడల్లా నా బిజినెస్సే కనపడుతుంది. నారూపం కనపడదు. బయటవారందరికీ నేను ఏ ఫీలింగ్సూ లేని ఒక business man ని. కానీ అతికొద్దిమందికి మాత్రమే తెలుసు - నేనూ, నా వృత్తి వేరుకామని. తను కూడా అంతే. social work కి అవరోధమవుతుందని పెళ్లి, కుటుంబాన్ని వద్దనుకుంది. ' ఎప్పుడూ ఎమోషనల్ కాని ఈమెకేం తెలుసు social work. ', 'ఈవిడొక చండశాశనురాలు.' .. ఇలా తెలియనివారు ఈమె గురించి చెబుతుంటారు. మేము తొందరగా emote కాము ఎందుకంటే emotions మాకు చాలా విలువైనవి. ఇలాంటి చెప్పుకోని భావాలే తనని, నన్నుదగ్గర చేసాయి. మేం కలిసున్నరోజులు తిరగడం, తినడం తప్పిస్తే ఇంక చేసేవి రెండే పనులు- మాట్లాడుకోవడం, సెక్స్. మేము sweet nothings మాట్లాడుకోము. ఫ్యామిలీ విషయాలు అసలే ఉండవు. కేవలం మా పనుల గురించి, మా గురించే మాట్లాడుకుంటాము. ఇక సెక్స్ విషయానికొస్తే రెండు నెలలకొకసారి కలిసిన ఫస్ట్ టైం violent గా ఉంటుంది. మా frustrations reflect అవుతాయనుకుంటా. చివర్లో విడిపోయేముందటి కలయిక మాత్రం ఒక స్పూర్తివంతమైన అనుభవం. soft గా.. మాట్లాడుకుంటూ.. సున్నితంగా intimacy ని అద్దుకుంటూ.. నిన్నటి గాయాల, రేపటి భయాల ఉనికి లేకుండా.. really ఒక charging experience అది. మాది ప్రేమనా, వ్యామోహమా.. అని ఒక పేరు ఇవ్వడానికి, define చెయ్యడానికి నేను ప్రయత్నించను. ఎందుకిలా జరిగింది.. తను పరిచయం కాకపొతే ఏంటి?.. లాంటి ప్రశ్నలకి సమాధానాల కోసం వెతకను. irrational feelings కి నేను logic apply చెయ్యను. ఆలోచించేదల్లా నాకు కరెక్టా.. కాదా..అని. ఇప్పటి డెసిషన్ కి ఫ్యూచర్ లో బాధ పడతానా.. లేదా అని. నా కొడుక్కి 18 ఏళ్ళు వచ్చేవరకూ తండ్రి అవసరమని భావించాను. అందుకే తను, నేను దగ్గరయ్యామన్నవిషయం అనుభవంలోకి వచ్చాక (అప్పుడు నా కొడుక్కి 14 సంవత్సరాలు) నాలుగు సంవత్సరాల వరకూ మేము కలుసుకోలేదు. ఈ ప్రపంచానికి మా వ్యవహారం తెలిసినా మేమిద్దరం భయపడం, బాధపడం. నా భార్య నుండి విడిపోవడానికి నాకేమీ అభ్యంతరం లేదు. ఎన్నో ఏళ్లుగా మేమిద్దరం కేవలం బాధ్యతలని మాత్రమే షేర్ చేసుకుంటున్నాం. నా విషయం ఎప్పటికయినా తెలియాల్సిందే. నేను చెప్పకపోతే తను కొన్ని రోజులు ప్రశాంతంగా ఉంటుంది. విషయం తెలిస్తే తను బాధపడుతుంది. నా ద్వారా కాకుండా వేరే విధంగా బయటపడితే ఇంకొంచం ఎక్కువ బాధపడుతుంది. ఈ ఇంకొంచం ఎక్కువ బాధపడడాన్ని, చెప్పకపోవడం వలన తనకి దొరికే కొద్ది రోజుల ప్రశాంతతని కంపేర్ చేస్తే రెండవదే ఎక్కువ తూగింది. అందుకే నేనుగా ఈ విషయం తనకి చెప్పలేదు. ఇది తప్పని, ఒప్పని అనుకోకపోవడం వలన నాకెటువంటి గిల్టీ ఫీలింగ్ కూడా లేదు. </p><p>రెండు రోజుల తర్వాత ఇంటికి వచ్చాను. ఆ రోజు రాత్రి పక్క మీద నా భార్య ఇలా అంది- 'ముంబై ట్రిప్ నుండి వచ్చిన ప్రతీసారీ మీరు కొత్తగా, ఫ్రెష్ గా కనపడతారు. ఏదో తెలియని మార్దవం కనపడుతుంది.'. తనింతలా expressive గా మాట్లాడటాన్ని, లోతుగా విశ్లేషించడాన్నినేను చాలారోజుల తర్వాత గమనించాను. తనని చూస్తూ అప్రయత్నంగా నా ముఖంలో ఒక మందహాసం మెరిసి మాయమయ్యింది. </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-7540159900706666580?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-70337900084959157302008-10-24T06:51:00.000-07:002008-10-26T00:19:34.260-07:00ఉరుకుతూ బస్సెక్కాను. చీర చెమటతో <span class="">తడిసిపోయింది. </span>పొద్దంతా కూలి చేసి, సాయంత్రం ఆ డబ్బులతో మా చంటోడికి బట్టలు కొని, మా ఊరి <span class="">బస్సెక్కేసరికి </span><span class="">రాత్రి </span>తొమ్మిది దాటింది. కండె<span class="">క్టరు టి</span>కేట్ ఇచ్చాక చేతిలో రెండు రూపాయలే మిగిలాయి. <span class="">ఊరెళ్ళాక </span>పనికొస్తాయని దాచుకున్నాను. బాగా ఆకలేస్తుంది. పనితో ఒళ్ళు హూనమైనా నిద్ర పట్టట్లేదు. పొద్దుట్నుంచి తిండి లేదు. ఇంకేమీ చెయ్యలేక కళ్లు మూసుకున్నాను. ముందు సీట్లో ఒక బట్టతల ఆయన <span class="">ప్రక్కవాళ్లకి </span>దేవుని గురించి అందరికీ వినిపించేలా చెబుతున్నాడు. 'మనిషికి భగవంతుని మీద తప్ప మరే విషయం మీద అనురక్తి ఉండకూడదు.' అని ఇంకా ఏవేవో చెబుతున్నాడు. అందరూ ఆసక్తిగా వింటున్నా నాకేమీ ఎక్కట్లేదు. వాళ్ళెవరికీ ఆకలి లేదు. నాకుంది. కడుపు నిండాకే దేవుడు.<br /><br />బస్ లో <span class="">లైట్లాపేశారు. </span>బయట కూడా చీకటిగానే ఉంది.మధ్యలో ఆగినప్పుడు ఒకాయన బస్సెక్కి నా పక్కన కూర్చున్నాడు. కొంచం కళ్ళెత్తితే ఆయన బూట్లు కనపడ్డాయి. మళ్ళీ చీకటి. కాసేపటికి ఆయన నా వైపుకి ఒరుగుతున్నాడు. నిద్రలో ఉన్నాడో ఏమో. నాకు అతన్ని పక్కకి తోసే <span class="">ఓపిక </span>ఎంత మాత్రం లేదు. ఆకలిని జయించడానికి నా శరీరాన్ని పట్టించుకోవడం మానేసాను. ఇంకాసేపటికి అతని చెయ్యి నా ఒంటి మీదకు చేరింది. నాకు పెద్దగా ఏమీ అనిపించలేదు. పైగా వచ్చే స్టాపులో అతని ద్వారా ఏమన్నా తినడానికి దొరుకుతుందన్న ఆశ కలిగింది. నా ఒంటి మీద అతని చెయ్యి కదులుతోంది. ఒళ్ళంతా <span class="">చెమటతో, </span>కండరాలు పీకుతూ నా శరీరం నాకే <span class="">అసహ్యంగా </span>ఉంది. కానీ నాకు అసహ్యమైన శరీరమే అతనికి అమృతప్రాయంలా ఉంది. అసలు నిజంగా వెలుగులో నేనతనికి <span class="">నచ్చుతానా?</span>.. అయినా ఆకలి గా ఉన్నప్పుడు ఏమి దొరికింది అని చూడము కదా. ఒక్కోసారి చీకటి (అజ్ఞానం)లో కూడా ఆనందముంటుంది. ఇంతలో బస్సాగింది. లైట్లు వెలిగాయి. అతని వయస్సు ముప్పై పైనే ఉంటాయి. చామనచాయితో ముఖమంతా మొటిమలున్నాయి. ఆకలేస్తుందని చెప్పాను. రెండు గారెలు, ఒక <span class="">టీ </span>ఇప్పించాడు. కడుపు తృప్తి పడింది. మళ్ళీ బస్సు కదిలింది. అలాగే అతని చెయ్యి నా ఒంటి మీద. కానీ నాకిప్పుడు అయిష్టం, కంపరం కలుగుతున్నాయి. ఇంతకుముందు 'కొంచం తిండి పెడితే చాలు వీడేమి చేసుకున్నా.' అని భావించిన నేను ఇప్పుడేంటి అస్సలు భరించలేకపోతున్నాను. అవసరం తీరిందనా?.. శారీరక అవసరాలు తీరాక మానసిక అవసరాలు వస్తాయేమో. అతని చేతిని పక్కకి తోసాను. మళ్ళీ చేయి వేయబోయాడు. 'ఏంటిది?' అని గట్టిగా అరిచాను. మానుకున్నాడు.<br /><br /><br />బస్సు కీచుమంటూ సడెన్ బ్రేకుతో ఆగేసరికి ముందు సీటుకి గుద్దుకునేంత పనయ్యింది. నిద్ర చిటికేసినట్టు ఎగిరిపోయింది. అందరూ ఏంటని అనుకుంటూ ఉండగానే వినపడింది ఓ గాండ్రింపు. చెవులు, గుండె రెండూ అదిరిపదేలా. ఆ గాండ్రింపుకి బస్సు అద్దాలు కూడా వణుకుతున్నాయి. అందరూ నోరెళ్ళబెట్టి అలాగే ఉండిపోయారు. ఎదురుగా హెడ్ లైట్ల వెలుగులో పెద్దపులి. ఆ ప్రాంతం అడవికి దగ్గరగా ఉండటం వలన పులి ఇలా అనుకోకుండా రోడ్డు మీదకి వచ్చిందేమో. అందరి ముఖాలు భయముతో బిగుసుకిపోయి తెల్లగా పాలిపోయాయి. కండక్టరు శబ్దం చెయ్యొద్దని అందరికీ సైగ చేసాడు. పులి గాండ్రింపు ఆపింది. కానీ అక్కడే నిలబడి బస్ వైపు చూస్తూ ఉంది. కండక్టరు నెమ్మదిగా అందరి దగ్గరకు వచ్చి, 'ఎవరూ కదలకండి. అందరూ కలిసి ఉంటే పులి ఏమీ చెయ్యదు.' అని లోగొంతుకలో చెప్పాడు. ఇంజన్ సౌండ్ తప్పించి మరే శబ్దమూ లేదు. ఇంతలొ పులి కదిలింది. మెల్లగా, ఠీవిగా అడుగులేస్తూ బస్ దాటింది. కానీ పులి మా కుడి వైపుకి రాసాగింది. అప్రయత్నంగా మేమంతా ఎడమవైపుకి జరిగాము. ఈ ప్రయత్నంలో కొంత శబ్దమయ్యింది. దేవుని గురించి మాట్లాడిన బట్టతలోడు గాభరాగా ఎడమవైపున్న డోర్ ని చేరుకున్నాడు. మళ్ళీ నిశ్శబ్దం. ఇంతలో పులి గాండ్రు మంటూ కుడివైపున్న కిటికీని పంజాతో కొట్టింది. అంతేమరుక్షణం బస్సులో ఎవరూ లేరు. అందరూ తలొక దిక్కు పరిగెత్తారు. అందులో ముందున్నది ఆ బట్టతల భక్తుడే. నేను నా మీద చెయ్యి వేసిన ఆ మొటిమలవాడిని అనుసరించాను. కొంతదూరం పరిగెత్తాక ఆయాసంతో రొప్పుతూ ఒక దగ్గర ఆగిపోయాము. వెన్నెలరాత్రి కావడంతో కొంచం కనపడుతోంది. మాకు కొంచం దూరంలో ఒక ముగ్గురు నలుగురి గుంపు కూడా ఆగి సేద తీర్చుకుంటున్నారు. ఇంతలో ఎవరో మా దారినే వస్తున్న శబ్దం వినపడింది. అతికష్టంగా నడుస్తున్నట్టు తెలుస్తూంది. దగ్గరికి వచ్చాక చూస్తే అతనికి ఒక కాలు కొద్దిగా కుంటి. తనని భుజం మీద వేసుకొని తీసుకెళ్ళమని మొటిమలవాడిని అడిగాడు. కాసేపటికి పదివేలకి బేరం కుదిరింది. డబ్బుకి బదులుగా వంటి మీదున్న బంగారం ఇస్తానన్నాడు. భుజం మీద కుంటివాడిని వేసుకొని మేము బయలుదేరబోతుండగా పులి ఎదురు గుంపు మీద దాడి చేసినట్టుంది. ఒక్కసారిగా పులి ఘర్జనలు, అరుపులు, పరుగులు. మేం కూడా పరుగులంకించుకున్నాం. ప్రాణం మీదున్న తీపికి కాళ్ళకి ముళ్ళు గుచ్చుకుంటున్నా నొప్పి తెలియట్లేదు. కాసేపటికి మొటిమలోడు సంభాలించుకోలేక పడిపోయాడు. దాంతో అతని భుజం మీదున్న కుంటివాడు ఎగిరిపడ్డాడు. దగ్గర్లోని చెట్టుకు తల తగలడంతో 'అమ్మా!.. ' అని గట్టిగా అరుస్తూ కుప్పకూలిపోయాడు. అతని తల చిట్లి రక్తం కారుతోంది. ఇంతలో మాకు చాలా దగ్గరలోనే పులి గాండ్రింపు వినపడింది. సగం ప్రాణాలు పైకెగిరిపోయినట్టు అనిపించింది. ఏదన్నా చెట్టెక్కమని మొటిమలోడు చెప్పాడు. దగ్గర్లోని చెట్లన్నీ పొడవుగా ఉన్నాయి. ఎక్కడమవ్వట్లేదు. ఇంతలో మొటిమలోడు కుంటివాడి బాడీ ని ఒక చెట్టు కింద పెట్టి వాడి మీద కాలు వేసి చెట్టెక్కాడు. నేను ఘోరమనుకుంటూ నిలబడ్డాను. ఇంతలో మళ్ళీ మా వెనుకగా పులి గాండ్రింపు. భయంతో వెన్ను జలదరించేసరికి నేను కూడా కుంటోడి బాడీ మీదెక్కి చెట్టేక్కేసాను. గుండె మీద కాలు వేస్తున్నప్పుడు అతని నోటి నుండి భళ్ళున రక్తం రావడం నా కంట పడింది. దగ్గర్లో కాసేపు పులి గాండ్రింపులు, జనాల హాహాకారాలు వినపడ్డాయి. కాసేపటికి మళ్ళీ నిశ్శబ్దం రాజ్యమేలింది. అలా చెట్టు మీదే ఒక మూడు గంటలు బిక్కు బిక్కు మంటూ కూర్చున్నాం. క్రిందన కుంటోడి తల నుంచి చిక్కటి నెత్తురు వెన్నెల వెలుగులో నల్లగా కనపడుతోంది. తరువాత చాలా సేపటి వరకూ పులి శబ్దాలు వినిపించకపోవడంతో చెట్టు దిగాము. ముందుగా దిగిన మొటిమలోడు కింద బాడీని చూసి చచ్చిపోయాడని చెప్పాడు. కుంటోడి శ్వాసని కూడా పరీక్షించలేదు. నాకు అనుమానమే.. కానీ అనుమానాన్ని పాతర వేసాను. ఒకవేళ బ్రతికి వుంటే గనుక ఆ కుంటివాడికి నేనే సహాయపడాలి. నా పక్కనున్నోడు పట్టించుకునేలా లేడు. ఇప్పుడా బాధ్యతని తీసుకునే పరిస్థితుల్లో నేను లేను. ఎందుకీ లేనిపోని తలనొప్పి. అదే చనిపోయాడని మనసుని సర్దిచెప్పుకుంటే .. ఇంకేం చెయ్యలేమని ముందుకి వెళ్ళవచ్చు. అందుకే కనీసం అతనివైపైనా చూడకుండా మొటిమలోడినిఅనుసరించాను. ఒక నాలుగు అడుగులు వేసాక నా ముందు నడుస్తున్న మొటిమలోడు ఆగి వెనక్కు వెళ్ళాడు. నేనూ వెనక్కి తిరిగి చూసాను. బహుశా ఆ కుంటివాడికి హెల్ప్ చేయ్యదానికేమో అనుకున్నా. కాని మొటిమలోడు కుంటివాడి మెడలో ఉన్న రెండు గోల్డ్ చైన్లు, వేళ్లకున్న మూడు ఉంగరాలు జేబులో వేసుకున్నాడు.<br /><br />అందరం బస్సుని చేరుకున్నాం. ఒక్క కుంటివాడు తప్ప. కుంటివాడిని మేం చూడలేదని చెప్పాం. కాసేపు చూసి బస్సు కదిలింది. తెల్లారేసరికి మా ఊరి దగ్గరకి వచ్చేసాం. అటూ ఇటూ కాకుండా పట్టిన నిద్రకి మనసు కొంచం తేలిక పడింది. ఆ కుంటోడి సంఘటనని మనసులోంచి చేరిపెసాను. నాకు నేనే ఆ కుంటివాడు లేకుండా రాత్రి సంఘటనలని విజువలైజ్ చేసుకొని అవే నిజమని మనసుని హిప్నటైజ్ చేసేసాను. ఎంతలా అంటే నాకు నేనే నమ్మేంతలా. ఇంతలొ ఒకటి గుర్తొచ్చింది. పక్కన కూర్చున్న మొటిమలోడితో కుంటివాడి మెడలోని ఒక చైను నాకిమ్మని బ్లాక్మైల్ చేశాను. వాడు బెదిరి ఇచ్చేసాడు. మనసుకి ఇప్పుడొక కొత్త విజువల్ని ఆడ్ చేశాను - దారిలో నాకీ చైను దొరికినట్టు. <p><br />మా ఊరొచ్చింది. నాతోపాటు బట్టతల భక్తుడు, మరికొందరు దిగారు. బట్టతలోడు పక్కవాళ్ళకి ఇదంతా దైవనాటకమని చెబుతున్నాడు. నాకు మనిషి ముసుగేసుకొని ఆడుతున్న నాటకంలా అనిపించింది. ముసుగులోపల మనిషి ఒక ప్రాధమిక జంతువే. ఒక్క క్షణం పాటు నా మీద, మనుషుల మీద విపరీతమైన చీత్కారం కలిగింది. మరుక్షణం బిగ్గరగా నవ్వాను.</p><p><br />బేతాళుడు పట్టువదలని విక్రమార్కుడిని అడిగాడు - 'రాజా!.. కధ విన్నావు కదా. ఇంతకీ ఆవిడ ఎందుకలా నవ్వింది?'.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-7033790008495915730?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-86984883797826726632008-09-26T07:24:00.000-07:002008-09-26T22:47:43.084-07:00నా ఇంట్లో ఆ రూముని నేనెప్పుడూ తెరవలేదు. ఆ రూము నుంచి ఎప్పుడూ ఏవో ఏడుపులు, మూలుగులు, అరుపులు వంటి భయంకరమైన శబ్దాలు వస్తూ ఉంటాయి. ఆ రూమన్నా, అందులో ఉండే ఆ పిచ్చిదన్నా నాకు చాలా భయం. అసలు నా ఇంటిని నేను పెద్దగా పట్టించుకోను. ఇంట్లో మిగిలినవారి గురించి, ఆ రూము గురించి చుట్టుపక్కల వారికి తెలిసిపోతుందేమో.. తెలిస్తే వారేమనుకుంటారో.. అని ఎప్పుడూ ఇంటికి తాళం వేసి బయటనే తిరుగుతా. కానీ ఏదో మిస్ అవుతున్నాను అన్న ఫీలింగు వచ్చేస్తుంటుంది. నాకు నేనే డొల్లగా కనపడతా.. ఏదో వేషం వేసుకున్నట్లు. ఆ రూములో పిచ్చిది ఎందుకో నన్ను కలవడానికి ఆరాటపడుతూ ఉంటుంది. కానీ నేను ఆ రూము తలుపు తీయనుగా. నేను స్పృహలో ఉన్నప్పుడు నా పర్మిషన్ లేకుండా తను రాలేదు. అందుకే నేను నిద్రలోకి జారినప్పుడు తను వస్తుంది- ఓ పీడకలలా.<br /><br />ఇంటిలో ఓ చిన్నమ్మాయి కలివిడిగా తిరుగుతూ ఉంటుంది. దానికీ, వరండాలో కూర్చొని ప్రపంచాన్ని చూసే బామ్మకి అస్సలు పడదు. కానీ ఆ చిన్నమ్మాయి అంటే నాకు భలే ఇష్టం. దానితో ఉంటే నాకూ పిల్లచేష్టలు వచ్చేస్తాయి. మళ్ళీ పదిమందీ నన్ను చూసి నవ్వుతారేమోనని భయం. అందుకే ఎవాయిడ్ చేస్తా. మరొక రూములో లంగా- వోణీ, తలలో పూలు, వాలు జడ, పట్టీలేసుకొని ఒకమ్మాయి. పక్క రూంలోనే స్లీవ్లెస్ జాకెట్, మినీ స్కర్ట్, చింపిరి జుట్టేసుకొని సిగరెట్ కాలుస్తూ మరొక అమ్మాయి. వీళ్ళిద్దరికీ ఎప్పుడూ గొడవే. ఎవరిని సమర్థించాలో అర్థం కాదు.<br /><br />ఒకసారి వరండాలో బామ్మ ఒడిలో తలపెట్టుకొని కలలుకంటూ అడిగా - 'నా రాకుమారుడుని ఎలా కనిపెట్టడం?' అని. 'ఎవరైతే నీ ఇంటికి వచ్చి ఆ రూము తలుపు తీయగలడో వాడే నీ రాకుమారుడు' అని. అప్పటినుంచి చాలామంది అబ్బాయిలను ఇంటికి తెచ్చా. కొందరు బామ్మ చాదస్తానికి, అది దాటినవారు చిన్నమ్మాయి అల్లరికి పారిపోయారు. మరికొందరు లంగా-వోణీ అమ్మాయి దగ్గర, ఇంకొందరు చింపిరి జుట్టు చోరీ దగ్గర బోల్తాలు పడ్డారు. <span class="">ఇంతలో </span>మావోడు పరిచయమయ్యాడు. వీడే వాడు అని గుర్తించేలోపే బామ్మని ఇంప్రెస్ చేసేసి, చిన్నపిల్లతో చెమ్మచెక్కలాడాడు. లంగా-వోణీని ముగ్గులోకి దించాడు. సిగరెట్ పాపతో డేటింగ్ కూడా చేసాడు. ఒకరోజు సడన్ గా ఆ రూముని నా(తన) సమక్షంలో తెరిచాడు(ను). లోపల ఒకమ్మాయి రోగంతో బాధపడుతూ కనపడింది. నాకు భయం వెయ్యాలా. ఎందుకో భోరున ఏడ్చేసాను. తనపై చాలా జాలి కలిగింది. ఆశ్చర్యంగా నావాడు నన్ను అర్థం చేసుకున్నాడు. అప్పట్నుంచి నేను నా ఇంటివాళ్ళతో చక్కగా గడపటం మొదలుపెట్టాను. దాంతో ఆ రూములోని అమ్మాయి బాగా కోలుకోంది. నా చొరవతో బామ్మ, చిన్నమ్మాయి, లంగా-వోణీ, సిగరెట్, జబ్బుది అందరూ ఒకరితో ఒకరు దగ్గరవ్వసాగారు. వాళ్ల మధ్య పూర్తి సఖ్యత కుదిరాక ఒక గమ్మత్తైన క్షణంలో అందరూ నాలో కలిసి మాయమయిపోయారు. నేను నేనుగా.. నిండుగా అయిపోయాను. భలే ఆనందమేసింది. పరిగెత్తుకొని వెళ్లి నా రాకుమారుడిని కౌగిలించుకున్నాను. అంతా హ్యాపీస్. కధ కంచికి .. మనమింటికి.<br /><br />నోట్: ఇక్కడ 'నా ఇల్లు' అనేది నా మనసుని (స్పెసిఫిక్ గా ఒక అమ్మాయి మనసుని ) సూచిస్తుంది. ఇంటిలోని ఇతర పాత్రలు నా మనసులో ఉండే భిన్న పార్శ్వాలు.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-8698488379782672663?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-89685402898867217862008-09-15T23:56:00.000-07:002008-12-05T10:10:15.603-08:00జీవితపు దారిలో నడుస్తూ ఈ చోట నీకోసమని ఆగిపోయాను. నేను వచ్చిన దారిలో విరిసిన ప్రతి పువ్వునీ కోసి అపురూపంగా పట్టుకువచ్చాను. మరి నీకు నచ్చుతాయో.. లేదో. అందుకున్నప్పుడు వాటి ముళ్ళు నిన్ను గాయపరుస్తాయేమోనన్న భయం కూడా ఉంది.<br /><br />నా కాంప్లెక్సుల ఒంటరి వసారాని ఇంపుగా సంపంగెవై అల్లుకుంటావని...<br /><span class="">ఉబుసుపోని ఉక్కబోతలోకి బిగిసిపోయే బంధాల గంధమై వస్తావని ... నీకోసం ఆగిపోయాను. </span><br /><span class=""></span><br /><span class="">నాదొక ఒంటరి క్షణం.. నీదొక ఒంటరి క్షణం.. కలిసిన క్షణమది కమనీయమవుతుందని... </span><br /><span class="">నాదొక మాట.. నీదొక మాట.. మురిపాల మూటలై మనసుల్ని వడకాస్తాయని...</span><br /><br /><span class=""><span class="">నాలోని దాగుండిపోయిన పసివాడు నీ సమక్షంలో బయటకి వచ్చినప్పుడు వాడి మారాన్ని, కేరింతలని కాకిఎంగిలి చేసి పంచుకుంటావని...<br />నా అనురాగాన్నంతటినీ ముద్దులు చేసి ముద్దలుగా నీకు కొసరి, కొసరి తినిపించాలని... </span>నీకోసం ఆగిపోయాను.</span><br /><span class=""></span><br /><span class="">అలసిపోయి ఇంటికొచ్చిన సూరీడు పశ్చిమప్రౌఢ గుండెల్లో తలదాచుకున్నాడు.</span><br /><span class="">గూటికి చేరుకున్న గువ్వలు జంటగా సేదతీరుతున్నాయి.</span><br /><span class="">ఆరుబయలు ఏటిలో వెన్నెల నగ్నంగా ఆరబోసుకుంది. </span><br /><span class="">నేను ఒంటరిగా నీ తలపులతో తపించాను. ఎదోనాడు ఈ క్షణం మనదవుతుందని...</span><br /><span class="">కాగిన దేహాలు కరిగిన సాక్షిగా మన జీవితలక్ష్యాలకి ఒకరికొకరం ఆజ్యమవుతామని...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-8968540289886721786?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-49631316668266109012008-09-05T06:32:00.000-07:002008-09-06T01:59:58.242-07:00నేను నడుస్తూ ఉన్నాను. నా నడక వెనక ఎటువంటి మోటివ్ గానీ లాజిక్ గానీ లేవు. ఐ జస్ట్ ఫెల్ట్ లైక్ వాకింగ్. కానీ నడిచేకొద్దీ నా ఈ ప్రయాణానికి ఏదో సిగ్నిఫికన్స్ ఉందన్న ఊహ బలపడసాగింది. ఎవరిదో గొంతు నన్ను ముందుకి వెళ్ళమని చెబుతున్నట్లుంది. అలా నడుస్తూ చెట్లూ, మొక్కలతో కంచె వేయబడిన ఒక ప్రాంతానికి చేరుకున్నాను. నేను లోపలకి వెళ్లబోయాను. లోపలికి వెళ్లేముందు పర్మిషన్ తీసుకోమని ఆ గొంతు నన్ను హెచ్చరించింది. చుట్టూ మనుష్యులెవరూ లేరు. మరి ఎవర్ని పర్మిషన్ అడగాలా అని చుట్టూ ఉన్నా చెట్లూ, మొక్కల్ని చూసాను. సడన్ గా అవన్నీ జీవం తెచ్చుకున్నట్లుగా అనిపించాయి. వాటిని కూడా సహజీవులుగా చూడటమనేది నాకు ఒక రివేలేషన్ లా అనిపించింది. వాటిని చూసి మనసులోనే పర్మిషన్ అడిగాను. సన్నగా గాలికి చెట్ల కొమ్మలు ఊగాయి. వాటినుండి వచ్చిన గాలి నా ముఖాన్ని తాకింది. ఐ గాట్ మై మెసేజ్. లోపలకి వెళ్లాను. ఏదో తోటలా ఉంది. ఎన్నో ఏళ్లుగా నా రాక కోసం వేచి ఉన్నట్లు అనిపించిందా ప్రదేశం. ప్రకృతి కాంత ఎక్కడిదో ఓ ఆలాపన అందుకొంది. అది చాలా మిస్టీరియస్ గా, చిన్న విషాదపు జీరతో ఉండి వింటున్న కొలదీ నన్ను మరింత ఉద్విగ్నతకు లోనుచేసింది. 'అవును. ఈ రాగమే నన్ను జన్మజన్మలుగా వెంటాడుతోంది 'అన్నఫీలింగ్.. నడుస్తూ ముందుకు వెళ్లాను. ఓ పెద్ద భవంతి ఎదురయ్యింది. నేను వెతుకుతున్నదేదో ఇక్కడే ఉన్నట్లనిపించింది. ప్రధాన ద్వారం ముందరి రాతి మెట్లను ఎక్కుతుంటే అవి నా పాదాల్ని చల్లగా తాకాయి. మెట్లను దాటి నా చేయి ముఖద్వారానికున్న తలుపుని తాకగానే అంత పెద్ద తలుపు కూడా మృదువుగా తెరచుకుంది. లోపలంతా చీకటిగా పాడుబదినట్లుగా ఉంది. కానీ ఎవరో ఆ చీకట్లో రహస్యంగా నన్ను పిలుస్తున్నారు. లోపలకి అడుగు పెట్టగానే ఒక్కసారిగా చుట్టూ వెలుగుతో నిండిపోయింది. లోపలంతా కొత్తగా రంగురంగుల అద్దాలతో, గాజుదీపాలతో శోభాయమానంగా రాజమందిరంలా మారిపోయింది. రాజుల కాలంలా ఉంది ఆ వాతావరణం. ఎవరో వాగ్గేయకారుడు తన్మయత్వంతో పాడుతూ ఉంటే నలుగురు నాట్యకారిణిలు నృత్యం చేస్తుండగా మరికొందరు వాద్యసహకారం అందిస్తున్నారు. వారెవరికీ నా ఉనికి కూడా తెలియట్లేదు. జాగ్రత్తగా గమనిస్తే ఆ వాగ్గేయకారుడు నాకు మల్లెఉన్నాడు. నా రూపానికి ఓల్డ్ వెర్షన్ లా. ఆ నలుగురు డాన్సర్స్ లో ప్రధాన నర్తకి వాగ్గేయకారుని పాటకి అంతే తన్మయత్వంతో నాట్యం చేస్తున్నది. వాళ్ల చూపులూ, దేహప్రతిస్పందనల వలన వారిరువురి మధ్య గాఢమైన ప్రేమపాశం ఉందని చెప్పకనే తెలుస్తూంది. ఇవన్నీ కాకుండా దూరంగా ఉన్న ఓ శిల్పం నన్ను విపరీతంగా ఆకర్షించింది. నేల మీద కూర్చొని నాట్య భంగిమ లో ఉన్న ఓ ముసలి నర్తకి శిల్పమది. కానీ ఆశ్చర్యంగా ఆమె కళ్లు సజీవంగా ఉండి నన్నే చూస్తున్నాయి. అప్రయత్నంగా నా అడుగులు తన వైపుకి నడిచాయి. ఆశ్చర్యం!.. నేను దగ్గరవుతున్న కొలదీ ఆ శిల్పం ఓ యవ్వనవతిలా మారసాగింది. నేను వెతుకుతున్న ఆత్మబంధువు తనే అన్న భావన ఆమె కళ్ళను చూస్తే కలుగుతోంది. జీవితమంతా ఈ క్షణం కోసమే వేచానేమో. నేను దగ్గరవుతున్న కొలదీ తనకి ఆ ప్రధాన నర్తకి ఛాయలు రాసాగాయి. కానీ ఆమె కళ్లు తప్ప మిగిలినవేవీ జీవం లేకుండా శరీరం అదే భంగిమలో ఉంది. ఆమె కళ్లు నా మీద తన ప్రేమని వర్షిస్తున్నాయి. ప్రేమభావం నన్ను ఉప్పెనలా ముంచెత్తింది. ఆర్తిగా ఆమె పెదవులను ముద్దాడాను. . తనలో కొద్దిగా చలనం వచ్చింది. తన పెదవులను తాకిన నా పెదవులు స్వర్గపు కవాటాలను తెరిచాయి. మరింత ఆవేశంగా చుంబించాను. ఇంతలొ గొల్లున నవ్వు వినపడింది. ఆ వాగ్గేయకారుడూ, డాన్సర్లూ మా చుట్టూ చేరి నవ్వుతున్నారు. అప్పుడు అర్ధమయ్యింది- తను ముద్దుతో పాటు నా జీవాన్ని కూడా లాక్కొని తను బ్రతుకుతోందని. అందుకే నేను ఫూల్ నయ్యానని వాళ్ళంతా నవ్వుతున్నారు. ఒక క్షణం సందిగ్ద పడ్డాను. తన కళ్ళలో అప్పటిలాగే ప్రేమభావం, నిరీక్షణ కనపడ్డాయి. ఈ ఏకత, పరిపూర్ణతల కోసమే ఇన్నాళ్ళూ పరితపించాను. ప్రేమ ఇవ్వడం, పొందడంలోని మాధుర్యాన్ని అనుభవించిన రెండు నిమిషాల బతుకు చాలు అని డిసైడయ్యాను. నా జీవితంలో నేను తీసుకున్న గొప్ప డెసిషన్ ఇది అని అనిపించింది. మళ్ళీ తన కౌగిలి బంధనంలో మమేకమయ్యాను. ప్రేమ అనే అందమైన రంగు కరిగిపోతూ దాని స్థానే తెల్లటి వెలుగు చోటు చేసుకుంటున్న భావన.. మెల్లగా నాలో జీవం పోయింది. ఇప్పుడంతా ప్రకాశమే!.. హాయిగా, తేలికగా ఉంది. అంతలోనే ఒక డౌట్ వచ్చి నన్ను నిలువునా కుదిపేసింది. నేను చనిపోయాక మరి ఎలా ఆలోచించ గలుగుతున్నాను? నా మెదడు ఎక్కడుందీ అని. చాలా గాభరా వేసింది. అంతే. ఆందోళన పెరిగి దిగ్గున లేచాను. కల చెదిరింది. ప్రాతః భానుడు పక్కనే ఉన్న కిటికీలను వెలిగిస్తున్నాడు. ఇంతలొ నా భార్య వచ్చి 'ఏమైందండీ!.. అలా లేచారు. కొంపదీసి నేనేమన్నా కలలోకి వచ్చానా ?' అంటూ నవ్వుతూ అడిగింది. తను నవ్వుతూ ఉంటే ఆ ప్రధాన నర్తకి ముఖచాయలు తనలో లిప్తకాలం పాటు తలుక్కున మెరిసాయి. గుండె ఆగిపోబోయి సంభాలించుకున్నాను. అన్నట్టు చెప్పడం మరిచాను. నా శ్రీమతి పేరు - 'కల్పన'.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-4963131666826610901?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-44759201521692337592008-07-24T08:38:00.000-07:002008-12-05T10:17:42.914-08:00నేను దేని గురించి వెతుకుతున్నానో తెలియదు. యే విజయపు వేకువ కోసమో తెలియదు. అసలు విజయమన్నదే లేదు, ప్రతీదీ గొప్ప అనుభవమేనన్న పరిణితి కోసమో ఏమో నేనైతే వెతుకుతున్నాను.<br /><br />నేను స్వార్థపరుడినో, ప్రేమమూర్తినో తెలియదు. మంచి చేసావు అని ఇతరులు చెప్పే ప్రతి పనిలోనూ నా అంతస్స్వార్ధమే కనపడుతుంది. స్వార్ధం పెరిగి ప్రేమవుతుందా లేక స్వార్ధం కరిగి ప్రేమ పుడుతుందా?.. నాకు తెలియదు. నేను వెతుకుతున్నాను.<br /><br />నేనెవరిని సమాధానపరచాలనుకుంటున్నానో తెలియదు. నా వాళ్లు, నా చుట్టూ ఉన్నా ప్రపంచానికా .. లేక నాకు నేనేనా?.. ఆత్మసాక్షికే అయితే ప్రత్యేకించి సమాధానం చెప్పనవసరం లేదు కదా!. బహుశా ఈ సమాధానం చెప్పనవసరం లేదు అన్న జ్ఞానం ఇచ్చే స్థితి కోసమేనేమో నేను వెతుకుతున్నాను.<br /><br />ప్రతీ అందానికీ ప్రతిస్పందిస్తాను. దానిని నాదాన్ని చేసుకొని, అనుభవించి, పరవశించి తేలికవ్వాలో లేక ఆ అందం లోనూ నన్నే చూసుకొని మురిసిపోవాలో తెలియదు. నేను...<br /><span class=""></span><br /><span class="">జ్ఞానముండీ మాయ కమ్మేస్తుంది. ప్రతిక్షణం ఏమరుపాటుగా ఉండి మాయతో పోరాడాలో లేక మాయలో ఆర్తిగా మునిగిపోయి, రమించి ఆ తీక్షణత కు మాయ కరిగినప్పుడు బోసినవ్వులా బయటపడాలో ఏమో.. నేనైతే... </span><br /><span class=""></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-4475920152169233759?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-31030232239663923482008-07-11T23:07:00.000-07:002008-11-03T09:56:48.725-08:00రాత్రి ఒంటిగంట. గగనకాంత మోహనక్రుష్ణుని కౌగిలి బంధనం లో మునిగిపోయి గాఢ నీలపు రంగులోకి మారిపోయింది. చంద్రుడు చుక్కలతో దొంగాట ఆడుతూ మా పెరటి చెట్టు వెనక్కి నక్కాడు. నేను సబ్దం చెయ్యకుండా పెరటి తలుపు తీసి మెల్లగా అడుగులో అడుగు వేసుకుంటూ మేడెక్కాను. మా మేడని ఆనుకొని ఉన్న ఇంకొక రెండు మేడలని దాటేసరికి సాహితి వాళ్ల మేడ వచ్చేసింది. తను ఇంకా రాలేదు. గత కొన్ని రోజులుగా మేమిలాగే కలుసుకుంటున్నాము. కలిసి చేసేది కూడా ఏమీ లేదు. మనసులని కాసిన్ని కబుర్లతో ఆరబోసుకుంటాము. కొన్ని నవ్వులు విచ్చుకుంటాయి. ఈ కేరింతల నడుమనే కలహాలు కూడా మొదలవుతాయి. ఇక మూతి విరుపులు.. కోర చూపుల బాణాలు.. అరనిమిషపు అలకలు. గుండెల్లోని తొలిప్రేమ భావాలు, ఆకర్షణ, మైకం, పద్దెనిమిదేళ్ళ ప్రాయపు ఉద్విగ్నత ఇవన్నీ కలిసి అందంగా బయటపడాలని ప్రయత్నించి , విఫలమయ్యి ఇలా సిల్లీ కబుర్లు, అర్థం లేని తగాదాలుగా మారిపోతాయి. అయితేనేం.. మనసు కన్వే చెయ్యాలనుకున్నది అండర్ కరెంటు గా కన్వే అయిపోతుంది. తను వచ్చి చూస్తే వెంటనే కనపడకూడదని వాళ్ల మేడని, పక్క మేడని కలిపే పిట్టగోడ వెనక దాగున్నాను. ప్రపంచమంతా నిద్దురపోతోంది. అప్పుడప్పుడూ విసురుగా వచ్చే గాలి దగ్గర్లోని కొబ్బరి చెట్టు ఆకుల్లోకి దూరి ఒక వింత శబ్దం చేస్తుంది. ఇంతలోనే సన్నగా ఓ సిరిమువ్వ ఘల్ మంటూ నా చెవిన పడింది. తను చప్పుడు చెయ్యకుండా వద్దామని ప్రయత్నిస్తున్నా తన పట్టీల కున్న నా ఫేవరేట్ సిరిమువ్వ నాకు సిగ్నల్ ఇస్తూ ఉంది. తను నేనున్న దగ్గరికి వచ్చింది. నేను కనపడకుండా గోడ వెనక కదలకుండా అలాగే కూర్చున్నాను. ఒక్క క్షణం రెండువైపులా నిశ్శబ్దం. ఇంతలొ ఒక్కసారిగా తన కురులు నా ముఖాన్ని కప్పేసాయి. వెనుకగా తన నవ్వు .. సన్నగా.. తెరలు..తెరలుగా. ఆమె రెండు చేతులు నా రెండు చెక్కిళ్ళను పట్టేసాయి. అలా తన కురులు నన్ను కమ్మేస్తూ ఉంటే.. ఎంత బాగుందో.. లేచి మాట్లాడుకున్నాం. పరికించి చూస్తే .. రెండు ఆత్మలు తమ అస్తిత్వాన్ని కోల్పోయి గాల్లో చెట్టపట్టాలు వేసుకుని కనపడతాయి. అవి ఏంటి మాట్లాడుతున్నాయని చెవి పెట్టారనుకోండి .. మౌనం లోనుంచి ఓ మోహనరాగం విశ్వజనీనమై మిమ్మల్ని పలకరిస్తుంది.<br /><br />టైము గాడు బండిని సర్రున లాగించేసాడు. జెలసీ ఫెలో. మేము వెళ్ళిపోవాల్సిన టైము వచ్చేసింది. లేచి నిల్చున్నాం. నేను సాయంత్రం రాజాం వెళ్ళిపోతున్నానని చెప్పా. నేను వేరే ఊర్లో(రాజాం లో) ఇంజనీరింగ్ సెకండ్ ఇయర్ చదువుతున్నాను. సెలవులకని ఇంటికి వచ్చా. మళ్ళీ బయల్దేరాలి. తను నా కళ్ళలోకి చూసింది. దగ్గరగా వచ్చింది. ఇంకా దగ్గరగా వచ్చి కౌగిలించుకుంది. ప్రియురాలి మొదటి కౌగిలింత. ఫస్ట్ భయమేసింది. మెల్లగా కళ్లు మూసుకున్నాను. భయం కొంచం తగ్గింది. నా చేతులను తన చుట్టూ వేసాను. భయం మాయమయ్యింది. తన చెక్కిలికి నా చెక్కిలి చేర్చాను. అంతే.. ఆ క్షణం అనంతమయ్యింది. ఒక్క అనుభూతి సౌందర్యం తప్ప మరేమీ లేదు. 'నేను' అన్న ఉనికి కూడా లేదు. గురుత్వాకర్షణ ప్రభావం కోల్పోయి లైట్ గా అయిపోయాను. క్షణం కరిగింది. కౌగిలి విడింది. ఎవరింటికి వాళ్లు వెళ్ళిపోయాం.<br /><span class=""></span><br /><span class="">సౌందర్యం క్షణికమే కావచ్చు.. కానీ క్షణం సత్యమ కదా!.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-3103023223966392348?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-29822819959549984012008-06-26T07:59:00.000-07:002008-12-05T10:10:15.603-08:00నీవు భావస్పందనల హృదయరాగానివి. కనులు మూసినంతనే<br />ఊహల వినీలాకాశంలోంచి ధవళవస్త్రాలతో సమ్మోహనంగా<br />ఏతెంచుతావు. నిదురిస్తున్న నా వక్షస్థలం వేదికగా మోహినిలా<br />నాట్యమాడుతావు. నీ ప్రతి పదఘట్టనకీ -<br />నాలో ఒక్కో కవిత విరబూసుకుంటుంది... హృదయములో<br />సంగీతం సెలయేరై పారుతుంది... భావం గుండెలోంచి ఒలికి<br />భౌతికతని సంతరించుకుంటుంది.<br /><br />నీ సౌందర్యం ఆవిష్కరిస్తున్నకొలదీ అనంతమనిపిస్తుంది.<br />అమ్మ ఒడి కమ్మదనంలా.. కవ్వించే ప్రేయసిలా..<br />బడుగు బ్రతుకుల ఆక్రోషంలా.. ఎండుటాకులు చెప్పే<br />తాత్వికతలా.. ఇలా నీవు కామరూపిణివి.<br />హృదయేశ్వరీ!, నీ వీణామృతనాదంలో మునుగుతూ<br />అహాన్ని మరచి నా ఈ జన్మ ఇలానే తరించనీ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-2982281995954998401?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-73800477987717864772008-06-16T11:06:00.000-07:002008-06-16T11:10:05.694-07:00నిస్పృహతో భూమిలో దాగిన మొలకని పులకింపజేయడానికి<br />ఆనందంగా వచ్చే తొలకరి చినుకు యొక్క హర్షాతిరేకాన్ని నేను.<br />తర్వాత నాకేమవుతుంది అన్న ఆలోచన, భయమూ నాకు లేవు.<br /><br />నేను ఈ క్షణపు సౌందర్యాన్ని.<br /><br />నేను గాలి యొక్క చిలిపితనాన్ని. భూమి కన్న ఓర్పును. కనులలో<br />కనపడని నీటి ఉద్రేకాన్ని కూడా. ఎప్పుడు బయటపడతానో<br />నాకే తెలియదు.<br /><br />నేను కోయిల గొంతు శ్రావ్యాన్ని. తుమ్మెద రొదల అభద్రతని కూడా.<br /><br />నేను చంద్రుని కోసం ముస్తాబయిన కొలనులోని కలువ భామని.<br /><br />నేను పండువెన్నెల పంచిన విశ్వజనీన ప్రేమని. అమావాస్య<br />చీకటిలో ఒంటరి ఆలాపనని కూడా.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-7380047798771786477?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-75771011652949511152008-05-22T23:24:00.000-07:002008-12-05T10:11:25.463-08:00ఇటు మా వ్యాపారం కూడా పుంజుకుంది. మా కంపెనీ ప్రారంభించి<br />అప్పటికి ఎనిమిది నెలలు అయ్యింది. రాజు, రంగమ్మ ఇద్దరూ<br />అద్భుతంగా పని చేస్తున్నారు. రాజు బయట నుంచి ఆర్డర్‌లు<br />బాగా తీసుకొచ్చేవాడు.అంతకుముందు ఆటపట్టించిన అమ్మాయిలే<br />ఇప్పుడు రాజు పట్ల అభిమానం, గౌరవం చూపిస్తున్నారు.<br />మా ఉత్పత్తులకి ఆదరణ పెరిగి, మంచి పేరు వచ్చింది. ఇతర<br />రాష్ట్రాలకి కూడా ఎగుమతి చేస్తున్నాము. ఇంకా చాలా మంది<br />మహిళలు మాతో కలిసారు. కొందరైతే పొరుగూరు నుంచి<br />కూడా ఇక్కడకి వచ్చి పని చేస్తున్నారు. చిన్నగా ప్రారంభించిన<br />మా కంపెనీ ఎనిమిది నెలలలోనే పదిహేను లక్షల టర్నోవర్‌ని<br />చేరుకుంది. ఒక ప్రముఖ దినపత్రిక మా కంపెనీ గురించి ఆర్టికల్<br />వేసింది. నా ఫోటో, రంగమ్మ, రాజుల ఫోటోలు కూడా వేసారు.<br />మా ఊరి ప్రెసిడెంట్ ఈ సందర్భంగా అభినందన సభ ఏర్పాటు<br />చేసారు. మమల్ని అభినందించటానికి రామ్మూర్తి మామయ్య,<br />అత్తయ్య వచ్చారు. సభలో రాజు ఎందుకో కొంచం నీరసంగా, ఎక్కడో<br />కోల్పోయినట్లుగా అనిపించాడు. నేను, రంగమ్మ మాట్లాడాక<br />రాజుని ప్రసంగించమని అడిగారు. రాజు తడబడుతూ మైకు<br />అందుకున్నాడు. ఒక రెండు నిమిషాలు నోరు పెగల్లేదు. అప్పుడు<br />అర్థమయ్యింది-రాజు చాలా ఎమోషనల్‌గా ఉన్నాడని. "ఒకప్పుడు<br />నేను అసలు మనిషినే కాదు. పశువులా ప్రవర్తించి జైలుకి కూడా<br />వెళ్లాను. ఇప్పుడు నేను మైకు అందుకుంటే ‘మన రాజుగాడు రా!..<br />మన రాజు గాడు!!’ అని ఎంతోమంది అభిమానంతో చూస్తున్నారు.<br />నా పేరు పేపర్లోకి ఎక్కింది. మా అమ్మా, నాన్నా వచ్చారు నన్ను<br />చూడటానికి." తన కంటి నుంచి నీరు తన్నుకొస్తుంది.<br />ఏడ్చేస్తున్నాడు. నేను దగ్గరకి వచ్చి తన భుజం మీద చెయ్యి వేసాను.<br />రాజు సర్దుకొని మళ్లీ మైకు అందుకొని, "నేను ఇప్పుడిలా<br />మారడానికి కారణం ఓ స్త్రీ మూర్తి. నా సంకుచిత దృష్టిని<br />విశాలం చేసి, నా జీవితాన్ని ఆనందమయం చేయటానికి తన<br />ఉద్యోగాన్ని సైతం వదులుకొని వచ్చిన ఆమె మరెవరో కాదు. మన<br />మ్యానేజింగ్ డైరెక్టర్-సుప్రజ." నాకేమి అర్థం కాకుండా అలాగే<br />నిలబడ్డాను. రాజు నాదగ్గరికి వచ్చి, "నన్ను క్షమించు" అని<br />నా కాళ్ల మీద పడబోయాడు. నేను " ఏంటి బావా ఇది? చిన్న<br />పిల్లాడిలా.." అని భుజాలు పట్టుకొని తనని ఆపేసాను.<br />ఆశ్చర్యంగా నా కళ్లు కూడా వర్షించేస్తున్నాయి. వాటిని<br />తుడుచుకుంటూ రంగమ్మని చూసాను. రంగమ్మ నిండుగా నవ్వింది.<br />వంశీకి ఫోన్ చేసి ఈ విషయం చెప్పాను. వంశీకి ఎప్పటికప్పుడు<br />ఇక్కడి విషయాలు తెలియజేస్తూ ఉంటాను. తను "సుప్రజా!..<br />నిన్నుచూస్తుంటే నాకు గర్వంగా ఉంది." అన్నాడు.<br />నాకు భలే అనిపించింది.<br /><br />పిల్లలందరూ చుట్టూ చేరేసరికి నేను గతంలోంచి బయటకి వచ్చాను.<br />"రాజు వెళ్లిపోయాడు. ప్యాకెట్‌లో ఏముందో చూడు." అని పిల్లలు<br />గోల చేస్తుంటే ప్యాకెట్ తెరచి చూసాను. చూస్తే, కర్రతో చేసిన<br />వంశీకృష్ణుని బొమ్మ. చాలా బాగుంది. ఇంతలో వంశీ బస్సు దిగాడు.<br /> కృష్ణుని బొమ్మ ముఖానికి అడ్డం పెట్టుకొని మెల్లగా బొమ్మని జరిపి<br />ఒక కన్నుతో చూసాను- ఎదురుగా నా వంశీకృష్ణుడు. <br /><br />...................................శుభం.........................................<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-7577101165294951115?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-50511758815751254532008-05-22T23:09:00.000-07:002008-12-05T10:11:25.464-08:00రాజు వసతి మా చిన్నాన్న గారి దగ్గర పెట్టించాను. మా చిన్నాన్న<br />వాళ్ల ఇల్లు అనుబంధాల పొదరిల్లు. మనుషులే కాకుండా, చెట్లు,<br />పక్షులు, కుందేళ్లు అన్నీ ఆనందంగా సహజీవనం చేస్తాయి అక్కడ.<br />చిన్నాన్న మా ఊరి ప్రాధమిక పాఠశాల హెడ్‌మాస్టరు.<br />అప్పుడప్పుడు ఊరి ప్రజలకోసం ఆధ్యాత్మిక ప్రబోధనలు చేస్తుంటారు.<br />రాజు గురించి చిన్నాన్న వాళ్లకి చూచాయగా చెప్పాను. ఇంక మా<br />ఆఫీషులో అందరూ ఆడవాళ్లే ఒక్క రాజు తప్పించి. అందులోనూ<br />యువత శాతం సగానికి పైగానే. ఎప్పుడూ అమ్మాయిలతో పెద్దగా<br />మాట్లాడని రాజు ఇప్పుడు ఈ పల్లెటూర్లో.. మా మహిళల మధ్య<br />ఉద్యోగిగా ..ఎలా వుంటాడో, అది తనకి మంచి చేస్తుందో లేదో<br />అని నాకు సందేహాలు ఉన్నా రెండు కారణాలు నాలో<br />విశ్వాసాన్ని నింపేవి. ఒకటి మా లిల్లీస్ గ్రూపు లీడర్ రంగమ్మ.<br />మరొకటి స్వచ్ఛమైన మా పల్లెటూరి వాతావరణం.<br /><br />రంగమ్మ గురించి చెప్పాలంటే మాటలు చాలవు. తనని చూస్తే<br />పరిచయం లేకపోయినవారికైనా ఆత్మీయరాలుగా కనపడుతుంది.<br />మన బాధలన్నీ తనతో పంచుకోవాలనిపిస్తుంది. నాకైతే<br />తను ఒక మనిషిని చూస్తే ఆ వ్యక్తి యొక్క అలోచనలు,<br />భయాలు, అభద్రతా భావాలు ఇవన్నీ మరుక్షణం తనకి<br />తెలిసిపోతాయెమో అనిపిస్తుంది. ఎప్పుడూ చాలా సంతృప్తిగా<br />కనపడుతుంది. ఒకే సమయంలో చలాకీగానూ, నిర్మలంగానూ<br />ఉండటం తనకే చెల్లుతుందేమో. తను ఊర్లో ఉత్సవాలకి<br />బుర్రకధలు చెబుతుంది. ఊర్లో వాళ్లందరూ బుర్రకథలు<br />చెప్పాలంటే రంగమ్మే అంటారు. ఇంక రంగమ్మ, వాళ్లాయన<br />ఇద్దరినీ కలిసి చూడాలి. ఇద్దరూ చిన్నపిల్లల్లా ఆటలూ,<br />పాటలూ, అలకలూ, కోట్లాటలూ.. ఏమంటే, "మాకు పిల్లలు<br />లేరు కదమ్మా. అందుకే తనకు నేను, నాకు తను<br />చిన్నపిల్లలమైపోతాము." అంటారు. <br /><br />ఆలాగే మా ఊరు కూడా. ఇంకా పట్నపు వాసనలు సోకని<br />పదహారణాల పల్లె మాది. ఒకరి ఇంట్లో చిన్న సమస్య వస్తే<br />అది వీధిలో అందరి సమస్య అవుతుంది. ఎప్పుడూ ఏదో సందడి<br />వాతావరణమే. పండగలు,తిరునాళ్లు, వ్రతాలు, మహాశివరాత్రి,<br />భీష్మ ఏకాదశి, రథసప్తమి ఇలా ఎప్పుడూ ఏదో ఒకటి ఉంటూనే<br />ఉంటుంది. పిల్లలు చాలా స్వేచ్ఛగా ప్రకృతి ఒడిలో పెరుగుతారు.<br />ఆత్మీయతలూ, అనుబంధాలు ఇంత అందంగా ఉంటాయని<br />మనకి ఇక్కడే తెలుస్తుంది. ఇంకొకరితో మాటలు కలపడానికి<br />సందేహించటం, లోపల ఒకలా, బయట మరొకలా ఉండటం..<br />ఇలాంటివి ఎలా ఉంటాయో కూడా చాలామందికి తెలియదు.<br /><br />మొదట్లో రాజు ఎవరితోనూ మాట్లాడేవాడు కాదు. కేవలం ఆఫీషు<br />విషయాల గురించే మాట్లాడేవాడు-అదీ నాతోనే. నేను తనని<br />ఒక దోషిగా చూస్తున్నట్టు భావించేవాడు. మా కంపెనీలో తన<br />ఉద్యోగం మీద కూడా తనకి చులకన భావమే ఉంది. నేను కూడా<br />ఆఫీషు పనుల గురించే మాట్లాడేదాన్ని. "ఇంకా వివరాలు<br />కావాలంటే, రంగమ్మని అడుగు." అని చెప్పేదాన్ని. అలా రంగమ్మతో<br />మాట్లాడేవాడు. చిన్నాన్న వాళ్ల ఇంట్లో కూడా అంతే. కానీ చిన్నాన్న,<br />పిన్నీ విసుగు పడకుండా చక్కగా చూసుకునేవారు. ముభావంగా<br />ఉండటం వలన కొన్నాళ్లకి చుట్టుపక్కల వాళ్లు రాజుని<br />ఏడిపించడం మొదలుపెట్టారు. ముఖ్యంగా వీధిలోని అల్లరి పిల్లలు<br />ఇంక ఆఫీషులో అమ్మాయిలు. ఈ ఏడిపించటం రోజురోజుకీ<br />ఎక్కువయ్యింది. ఆఫీషులో శృతిమించకుండా రంగమ్మ చూసుకొనేది.<br />కానీ వీధిలో పిల్లలు మాత్రం అస్సలు క్షమించేవారు కాదు. వీధిలో<br />రాజు నడుస్తూ ఉంటే, వెనకాల పిల్లల గ్యాంగు తన మీద ఏదో<br />పాట కట్టి ఏడిపించేవారు. రాజులో కూడా ఈ విషయంలో విసుగు,<br />చికాకు పెరుగుతున్నట్టు గమనించాను. నేను తీసుకున్న నిర్ణయాన్ని<br />సందేహించసాగాను. రంగమ్మతో చర్చిస్తే కొంచం ఓపిక<br />పట్టమంది. <br /><br />అది గాలిపటాల సీజను. వీధిలో పిల్లలందరూ గాలిపటాలు<br />ఎగరేస్తున్నారు. గౌతమ్ (మా చిన్నాన్న చిన్న కొడుకు) గాలిపటం<br />చెట్టుకొమ్మకి చుట్టుకొని తెగిపోయింది. అది చూసి రాజు వాడికోసం<br />తనే సొంతంగా ఒక గాలిపటాన్ని తయారు చేసాడు. ఆ గాలిపటం<br />డిజైన్ అదీ కొత్తగా ఉండి వీధిలో అందరి గాలిపటాల కన్నా<br />ఎత్తుగా ఎగిరింది. దాంతో పిల్లలందరూ "నాకొకటి చెయ్యవా?"<br /> అంటూ రాజు వెంటపడ్డారు. రాజు వాళ్లందరికీ మంచి మంచి<br />డిజైన్లు, రంగులతో కొత్త, కొత్త గాలిపటాలు తయారు<br />చేసిచ్చాడు. వాళ్లకీ తయారు చెయ్యడం నేర్పించాడు. దీంతో వీధి<br />పిల్లలందరికీ రాజు మంచి ఫ్రెండ్ అయిపోయాడు. తనని<br />ఏడిపించడం మానెయ్యడమే కాదు, ఇప్పుడు దేనికైనా<br />రాజు, రాజు అంటూ వెంటతిరుగుతున్నారు. రాజు కూడా మెళ్లగా<br />వాళ్లకి క్రికెట్ బ్యాట్‌లు తయారు చేసి ఇవ్వడమూ, వాళ్లతో<br />అప్పుడప్పుడూ క్రికెట్ ఆడటమూ మొదలుపెట్టాడు. రాజులో<br />ఇదివరకటి విసుగు లేదు. కొన్నాళ్లకి ఊర్లో గ్రామదేవత<br />ఉత్సవాలు ప్రారంభమయ్యాయి. చుట్టుపక్కల గ్రామాలన్నిటి<br />కన్నామన ఊర్లో బాగా జరగాలన్నట్టు అందరూ సన్నాహాలు<br />చేస్తున్నారు. ఉత్సవాల నిర్వహణ మా చిన్నాన్న చేపట్టారు. రాజుకి<br />అక్కడి లైటింగు ఏర్పాట్లు అస్సలు నచ్చలేదు. తను చేస్తానన్నాడు.<br />చిన్నాన్న "సరే" అన్నారు. రాజు సిటీకి వెళ్లి, కావల్సినవన్నీ<br />కొనుక్కొని, ఇక్కడ పిల్లలు, కొందరు ఆర్టిస్ట్‌లతో కలిసి<br />కర్రలతో పెద్ద పెద్ద దేవుళ్ల ఆకారాలు చేసి దానికి లైటింగు<br />ఏర్పాట్లు చేసాడు. చాలా అద్భుతంగా వచ్చింది. ఊరు ఊరంతా<br />రాజు పేరు మార్మోగిపోయింది. ఈ రెండు సంఘటనలు రాజుని<br />బాగా ప్రభావితం చేసాయి.మొదట వీధిపిల్లలతో ఆటలు.. నెమ్మదిగా<br />తన ఈడు వారితోనూ, పెద్దలతోనూ ఊర్లో చిన్న చిన్న<br />కార్యక్రమాల నిర్వహణ.. ఇలా కలుపుగోలుగా మారాడు. ఆఫీసు<br />పని కూడా ఉత్సాహంగా చేస్తున్నాడు. ఆఫీసులో అమ్మయిలతో<br />కూడా కొద్ది, కొద్దిగా మాట్లాడసాగాడు. రంగమ్మ, తను అయితే<br />స్నేహితుల్లా కలిసిపోయారు. రాజులో ఏదో కొత్త వెలుగు.<br />తనని తాను సరికొత్తగా తెలుసుకుంటుండటం వల్లనేమో.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-5051175881575125453?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-35515874591335151972008-05-22T22:44:00.000-07:002008-12-05T10:11:25.464-08:00నేను రాజు ఎందుకిలా తయారయ్యాడు అని ఆలోచించసాగాను.<br /><br />వంశీ, నేను కలిసి మా అత్తా, మామయ్యలతోనూ, తన ఫ్రెండ్స్‌<br /><br />తోనూ తనని గురించి విచారించాము. మా అత్తా, మామయ్యలకు<br /><br />తను ఒక్కడే కొడుకు. రాజు వాళ్ల నాన్న అంటే మా రామ్మూర్తి<br /><br />మామయ్య పెళ్లైన కొత్తలోనే బంధువులందరూ ఉన్నమా ఊరు<br /><br />వదిలి హైదరాబాద్ వచ్చి సెటిల్ అయ్యారు. మేమందరమూ మా<br /><br />ఊర్లో కలుపుగోలుగా చాలావరకూ సత్సంబంధాలతో ఉంటాము .<br /><br />రామ్మూర్తి మామయ్యకీ మిగిలిన బంధువులకీ మధ్య రాకపోకలు<br /><br />కూడా తక్కువే. అవసరమయితేనే కనపడతాడు అని చెబుతూ<br />ఉంటారు. ఇక రాజు పెరిగిన తీరు విషయానికి వస్తే, మా అత్తా,<br /><br />మామయ్యలు ఎప్పుడూ ‘చదువు, చదువు’ అని బలవంతపెట్టటమే<br /><br />కానీ ‘పిల్లలు వ్యక్తిత్వపరంగా ఎలా ఎదుగుతున్నారు? వాళ్ల<br /><br />భావోద్వేగాలు ఏంటి?’ అని పట్టించుకొనే వాళ్లుగా నాకు<br /><br />అనిపించలేదు. రాజు క్లాస్‌మేట్స్‌నీ, కొలీగ్స్‌నీ విచారిస్తే వాళ్లు<br /><br />తను చాలా రిజర్వ్‌గా ఉంటాడనీ, తన ఫ్రెండ్స్‌లో అమ్మాయిలు<br /><br />ఎవ్వరూ లేరని చెప్పారు.దానికి తోడు రాజు ఇంటర్‌మీడియట్<br /><br />వరకూ కో‌ఎడ్యుకేషన్ విధానంలో చదువుకోలేదు. తనకి<br /><br />కొంచం దగ్గరయిన ఒక ఫ్రెండ్‌ని అడిగితే రాజు తనతో<br /><br />అమ్మాయిలు ఎవ్వరూ మాట్లాడరని బాధపడుతుంటాడని చెప్పాడు. రాజు<br />భవిష్యత్తు ఏంటని అప్పుడు ఆలోచిస్తే, తను హైదరాబాద్‌లో ఇంక<br />కొన్నాళ్లవరకూ ఉద్యోగం చెయ్యలేడని అనిపించింది. పొనీ వేరే<br />సిటీలో ఉద్యోగం చూసుకున్నా, ఆ రోజు జరిగిన సంఘటనలు,<br />వాటి పరిణామాలు (తను జైలుకెళ్లడం, ఉద్యోగం పోవడం)<br />వీటన్నింటివలన తను అమ్మాయిలని మరింత ద్వేషించుకుంటాడు.<br />అమ్మాయిల పట్ల తనకున్న అపోహలు, ఆత్మన్యూనతా భావము<br />అలానే ఉండిపోతాయి. బాగా ఆలోచించి ఒక నిర్ణయం<br />తీసుకున్నాను. వంశీకి చెప్పాను. అది చాలా రిస్క్ అని తను<br />మొదట్లో ఒప్పుకోలేదు. తర్వాత ఒప్పించగలిగాను. తర్వాత ఈ<br />విషయం గురించి మా అత్తా, మామయ్యలతో మాట్లాడాము. వారు<br />నిర్లప్తంగా ‘సరే’ అన్నారు. నేను రాజు దగ్గరికి వెళ్లి "నీకు మా<br />ఊర్లో ఉద్యోగం ఇప్పిస్తాను. నాతో వస్తావా?" అనడిగాను. కాసేపు<br />మౌనంగా ఉండి, ‘సరే, వస్తాన’న్నాడు. ‘ఏ ఉద్యోగం?<br />ఎలాంటి పని?..’ లాంటి కనీస వివరాలు కూడా అడగలేదు.<br /><br />ఇంక మా ఊరు వచ్చి నేను ఒక చిన్న కంపెనీ ప్రారంభించాను.<br />నాకు ఎప్పటినుంచో ఈ ఆలోచన ఉన్నా అంత త్వరగా<br />చేస్తాననుకోలేదు. దిగువ మధ్య తరగతి, పేద కుటుంబాలలోని<br />నాకు తెలిసిన ఒక ఇరవై మంది సభ్యులుగా చేరారు. రంగమ్మ<br />వీళ్ల గ్రూపు లీడరు. మొదట ఉన్ని ఉపయోగించి శాలువాలు<br />తయారుచెయ్యడం, వాటి మీద ఆర్ట్ వర్క్ వెయ్యటం, కర్ర మరియు<br />గ్లాసు ఉపయోగించి గృహాలంకరణ వస్తువులు, అందమైన<br />హాండ్‌బ్యాగులు తయారుచెయ్యటం తదితర అంశాలపై శిక్షణ<br />ప్రారంభించాము. మా కంపెనీకి ‘లిల్లీస్’ అని పేరు పెట్టాము. రాజు<br />మా కంపెనీ సేల్స్ అండ్ మార్కెటింగ్ ఎగ్జిక్యూటివ్‌గా ముభావంగానే<br />బాధ్యతలు చేపట్టాడు. వంశీ ఉద్యోగనిమిత్తము యూరప్ వెళ్లవలసి<br />వచ్చింది. మా ప్రేమ విషయం తను అటునుంచి వచ్చాక ఇరువర్గాల<br />పెద్దలకీ చెబుదామనుకున్నాము.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-3551587459133515197?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-63138223113907409702008-05-22T22:18:00.000-07:002008-12-05T10:11:25.465-08:00<p>"ఏంటి వంశీ కోసం వెయిటింగా?" అనడిగాడు. అవునన్నట్టు </p><br /><p>నవ్వాను. "నువ్వేంటి ఇక్కడ .. ఇలా?" అనడిగాను. </p><br /><p>"నీకోసమే" అన్నాడు. రాజు ఎప్పుడూ అలా మాట్లాడడు. </p><br /><p>అప్పుడు గమనించాను రాజు కళ్లు చాలా అశాంతిగా కనిపించాయి. </p><br /><p>చూపులు అటూ, ఇటూ కదులుతున్నాయి. "ఊ.. చెప్పు బావ..<br />ఏంటి సంగతులు?" అనడిగాను. కాసేపాగి </p><br /><p>"సుప్రజా!!, హాపీ వాలెంటైన్స్ డే." అన్నాడు. ఆశ్చర్యంగా, రాజు </p><br /><p>గొంతు వణుకుతోంది. అప్పుడు ఇబ్బందిగా ఫీల్ అవ్వడం నా వంతు </p><br /><p>అయ్యింది. కొంచం నవ్వడానికి ప్రయత్నిస్తూ థాంక్స్ చెప్పి, </p><br /><p>"ఏంటి బావా.. అలా ఉన్నావు?" అని అనునయంగా భుజం మీద </p><br /><p>చెయ్యి వేసి అడిగాను. "వద్దూ!!" అంటూ ఒక్కసారిగా నా చెయ్యి </p><br /><p>విదిల్చేసాడు. "ఇలా మాట్లాడే నువ్వు నన్ను మోసం చేసావు." </p><br /><p>రాజు ఊగిపోతూ ‘నన్ను మోసం చేసావు’ అన్న అదే మాట మళ్లీ<br />మాట్లాడుతున్నాడు. నాకేమీ అర్థం కావట్లేదు. మెదడు పనిచెయ్యటం </p><br /><p>ఆగిపోయినట్లుగా ఉంది. కొంచం సంభాళించుకొని, "ఏంటి బావా.. </p><br /><p>నేను మోసం చెయ్యడమేంటి.. ఏమి మాట్లాడుతున్నావు నువ్వు?"<br />అన్నాను. "ఆపు!!" అంటూ చేతుల్ని గాలిలోకి బలంగా కొట్టాడు. </p><br /><p>"ఏమీ తెలియనట్టు ఈ అమాయకపు నటనలు వద్దు. వద్దుఇంక.. </p><br /><p>అసలు మీ ఆడవాళ్లందరూ ఇంతే. అంతా చేసి చివరికి నేను </p><br /><p>నీ గురించి అలా ఫీలవ్వలేదంటారు." అని వెనక్కి తిరిగి వెళ్లిపోయాడు. </p><br /><p>నేను అలా స్తబ్దుగా ఉండిపోయాను. ఇంతలో వంశీ మెసేజ్ </p><br /><p>వచ్చింది-‘ఇంకొక 10 నిమిషాలు లొ వచ్చేస్తాను అని’. "నేనంటే నీకు </p><br /><p>ఇష్టమే కదా" అన్న మాటలు వినపడి చూస్తే మళ్లీ రాజు. </p><br /><p>"చూడు బావ.. నువ్వేదో తప్పుగా అర్థం చేసుకున్నట్టు ఉన్నావు. </p><br /><p>మొదట నువ్వు నిదానంగా ఉండు.." అని ఇంకా చెప్పబోతుంటే,</p><br /><p>"మరి నాకు ఫోన్ చేసి అభిమానంగా ఎందుకు మాట్లాడతావు? </p><br /><p>నా బర్త్‌డేకి గ్రీటింగు, గిఫ్టులు ఎందుకు తెచ్చావు? గ్రీటింగులో<br />నేను ‘వెరీ స్పెషల్’ అని లేదూ.. అంటే దాని అర్థమేమిటి .. చెప్పూ.. </p><br /><p>ఇవన్నీ ఇష్టం లేకుండానే చేసావా?.. నాకున్నది నువ్వొక్కదానివే </p><br /><p>అనుకున్నాను. నువ్వు కూడా నన్ను మోసంచేసావు!!.." అని </p><br /><p>ఆవేశంగా ఏవేవో మాట్లాడుతున్నాడు. నాకు అప్పుడు తన సమస్య </p><br /><p>కొంచం అర్థమవ్వసాగింది. "నేను ఇక్కడికి వచ్చాక హైదరాబాద్‌లో </p><br /><p>నాకున్న బంధువులు మీరొక్కరే. మరి మీతో కాకుండా మరెవరితో </p><br /><p>మాట్లాడతాను? నువ్వు బాగా చదువుతావని, మంచి క్రమశిక్షణతో </p><br /><p>నడచుకుంటావని నాన్న నీ గురించి చెబుతుండటం వలన నాకు నీ </p><br /><p>మీద చాలా మంచి అభిప్రాయం, గౌరవం, అలాగే బావవన్న అభిమానం </p><br /><p>ఉన్నాయి. అందుకే బర్త్‌డేకి గ్రీటింగ్ కార్డ్స్ అవీ ఇచ్చాను. ఇంక </p><br /><p>గ్రీటింగ్ కార్డ్‌లో వెరీ స్పెషల్ అని ఉండటం చాలా క్యాజువల్. దానిని </p><br /><p>నువ్వు వేరే విధంగా.." ఇంకా ఏదో చెప్పబోతుండగా తను దగ్గరగా </p><br /><p>ముఖం మీదకు వచ్చి, నా మాటలను కట్ చేస్తూ, "క్యాజువలా.. ఆ వెరీ </p><br /><p>స్పెషల్ అన్నమాట నన్ను ఎన్ని ఊహల్లో ఎగరేసిందో.. నా ప్రపంచాన్ని </p><br /><p>ఎంతలా మార్చేసిందో నువ్వు కనీసం ఊహించావా.. అయినా దాని </p><br /><p>అర్థం నీకు మాత్రం తెలియదూ.. ప్లీజ్ సుప్రజా!!.. నన్నర్థం చేసుకో. </p><br /><p>నాకు నువ్వు కావాలి. ఇంతవరకూ నాకు దగ్గరయ్యింది నువ్వొక్కదానివే. </p><br /><p>నువ్వు నాకు కావాలి." అంటూ నా చెయ్యి పట్టుకున్నాడు. తను </p><br /><p>ఆవేశంతో గట్టిగా మాట్లాడటం వలన చుట్టుపక్కల వాళ్ల దృష్టి </p><br /><p>మా మీద పడింది. అందరూ మమ్మల్నే చూస్తున్నారు. నాకు చాలా </p><br /><p>ఇబ్బందిగా అనిపించింది. నేను కోపంగా చెయ్యి విదిల్చి, దూరం </p><br /><p>జరగబోయాను. తను నా చున్నీ పట్టుకొని నన్ను దగ్గరకు </p><br /><p>లాగాడు. ఆ హఠాత్పరిణామానికి గట్టిగా అరిచాను. నా చున్నీ తన </p><br /><p>చేతులోకి వచ్చేసింది. రాజు మృగంలా మారిపోయాడు. నేను </p><br /><p>అరవటం గమనించిన రాజు నన్ను పట్టుకొని నా నోరు </p><br /><p>నొక్కేయబోయాడు. నేను విడిపించుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తుంటే, </p><br /><p>నా రెండు చేతులూ బలవంతంగా వెనక్కి విరిచి, ఒక చేత్తో వాటిని</p><br /><p>పట్టుకొని మరొక చేత్తో నా నోరు నొక్కేస్తూ "అరవకు. </p><p>చంపేస్తాను" అని బెదిరించాడు. నేను తన కబంధ హస్తాల్లో </p><p>గింజుకుంటున్నాను. ఈలోపు చుట్టుపక్కల వాళ్లు వచ్చి, రాజుని </p><p>నా నుంచి విడదీసి తనకి దేహశుద్ధి చేయసాగారు. నేను </p><p>అవమానంతో అక్కడే కూలబడిపోయాను. ఇంతలో నా భుజం </p><p>మీద ఒక చెయ్యి పడింది. తలెత్తి చూస్తే వంశీ. ఒక్క ఉదుటన </p><p>తనని కావలించుకొని భోరున ఏడ్చేసాను. కాసేపటికి </p><p>పోలీసులు వచ్చారు. రాజుని తీసుకెళ్లారు. మమ్మల్ని తరువాత </p><p>రమ్మన్నారు.<br /></p><p><br />రాజు మీద ఈవ్ టీజింగ్ మరియు హత్యాప్రయత్నము నేరాల మీద </p><p>కేసు నమోదు అయ్యింది. కొంత జరిమానా, కొన్ని రోజుల జైలు </p><p>శిక్ష పడింది. మర్నాడు ప్రముఖ వార్తాపత్రికల జిల్లా ఎడిషన్‌లలో </p><p>ఈ వార్త రాజు ఫోటోలతో సహా పడింది. రాజుని వాళ్ల కంపెనీ</p><p> ఉద్యోగంలోంచి తొలగించింది. మామయ్య తనని బెయిల్ మీద </p><p>విడిపించారు. మరుసటి రోజు తను ఆత్మహత్యా ప్రయత్నం చేసి </p><p>హాస్పిటల్లో ఉన్నాడని తెలిసి నేను, వంశీ వెళ్లాము. రాజు ఆపరేషన్ </p><p>రూంలో ఉన్నాడు. ఏం జరిగిందని మామయ్యని అడిగాను. రాజు </p><p>ఇంటికి వచ్చాక ‘నన్ను ఎక్కడికైనా పంపించెయ్య’మని అడిగాడట . </p><p>‘నువ్వు చేసిన పనికి ఇక్కడే ఉండి అనుభవించు’ అని మామయ్య </p><p>నిష్ఠూరంగా అన్నారట . తరువాత చూస్తేబాత్‌రూంలో పురుగుల </p><p>మందు తాగేసి పడి ఉన్నాడట. రాజు హాస్పిటల్ నుంచి డిస్‌ఛార్జ్ </p><p>అయ్యేవరకూ అత్తకు తోడుగా నేనూ తనకి సేవలు చేసాను. </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-6313822311390740970?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-47291192261434973822008-05-22T22:05:00.000-07:002008-12-05T10:11:25.465-08:00మనోహరంగా నిద్రలేచాను.. ఈ రోజు వంశీ వస్తున్నాడు. తన<br />ఆలోచనలతోనే పడుకున్నాను. వాటితోనే నిద్ర లేచాను. వాకిలి<br />తలుపులు తెరచి బయటకు వచ్చాను. జనవరి మాసపు<br />ఉదయం ఐదు కావస్తూంది. చల్లగాలి చెలికత్తెలా సంబరంగా<br />చుట్టుముట్టింది. నక్షత్రాలు అందమైన స్మృతులను<br />గుర్తుతెచ్చుకొని తమలో తాము నవ్వుకుంటునట్లుగా ఉన్నాయి.<br />కళ్లాపు చల్లి ముగ్గువెయ్యటం మొదలుపెట్టాను. ముగ్గు వేసానో<br />లేక నా మనసే గీసానో, వేసాక చూసుకొని గారాలు పోయాను.<br />ఎందుకో ప్రతీ పనీ ఎంతో అపురూపంగా మురిసిపోతూ చేస్తున్నాను.<br />పూలు కోసాను. ఆ వంశీకృష్ణునికో ... నా వంశీ కృష్ణునికో..<br />స్పష్టంగా చెప్పలేను. ఇంక తలంటు స్నానం ... నీ ప్రేమ నన్ను<br />ఏంచేసిందో గానీ నన్ను నేను మరింతగా ఇష్టపడుతున్నాను.<br />ఎంత గొప్ప అనుభవమో ఇది!!. స్నానం చేసాక లంగా, వోణీ<br />వేసుకొని, తడిచిన జుత్తుని తువాలులో చుట్టి, ముడివేసి,<br />కాళ్ల పట్టీల మువ్వలు సవ్వడి చేస్తుండగా వాకిలి తెరచి<br />తులసి చెట్టు ముందు దీపం వెలిగించాను. కొంచం దూరం<br />వెళ్లిచూస్తే, తూరుపు తెలతెలవారుతుండగా చిరు దీపపు<br />కాంతిలో తులసి మా తల్లి ఎంత శోభగా ఉందో. తర్వాత<br />అమ్మతో కలసి దేవుడి గదిలో పూజ. ఆ తర్వాత జుత్తు<br />ఆరబోసుకోడానికి అమ్మ సాంబ్రాణి ధూపం వేసింది.<br />నా ఊహలో నువ్వున్నప్పుడు ఈ దేహం సుగంధంతో<br />తొణుకుతుంటుంది కదా.. మరి ఈ ధూపాలెందుకు అనిపించింది.<br /> పిచ్చి అమ్మ .. తనకు తెలియదు కదా!. అప్పటికే ఇంట్లో మిగిలిన<br />పిల్లలూ, పెద్దలూ అందరూ ఒక్కొకరుగా లేవటం మొదలుపెట్టారు.<br />ఇంక గమ్మున తెళ్లారింది.<br /><br />నేను కనకాంబ ఆలయం పక్కన రావి చెట్టు దగ్గర నిల్చొని<br />చూస్తున్నాను. మా ఊరికొచ్చే బస్సులు అక్కడే ఆగుతాయి. రత్నం<br />మామయ్య, శిరీష అప్పటికే వచ్చేసారు. అన్నట్టు చెప్పడం మరిచాను<br />కదా..వంశీ నాకు బావ అవుతాడు.. రత్నం మామయ్య కి కొడుకూ<br />.. శిరీషకి అన్నయ్యానూ. బయట ఆడుకుంటున్న పిల్లలు నా<br />చుట్టూ మూగారు. ఇంతలో నాగరాజు బావ వచ్చాడు. తనని నేను<br />రాజు అని పిలుస్తుంటాను. "వంశీ గురించి వెయిటింగా?"<br /> అనడిగాడు. అవునన్నట్టుగా నవ్వాను. తను కవర్‌లోంచి ఒక<br />ప్యాకెట్ తీసి నా చేతికిచ్చి, “నేను వెళ్లిపోయాక ఓపెన్ చెయ్యు” అని<br />చెప్పి వెనక్కి మళ్లాడు. నేను వెళ్లిపోతున్న రాజునే చూస్తున్నాను...<br /><br />గత సంవత్సరపు మాట. నాకు స్పస్టంగా గుర్తుంది-ఆ రోజు<br />ప్రేమికుల రోజు. నేను వంశీ గురించి ఈరోజులాగే హైదరాబాద్‌లో<br />నిరీక్షిస్తున్నాను. వంశీ ముంబాయిలో ఒక ప్రముఖ న్యూస్ చానెల్ కి<br />పనిచేస్తున్నాడు. నేను సైకాలజీలో పోస్ట్‌గ్రాడ్యుయేషన్ చేసి<br />ఇక్కడ హైదరాబాద్‌లో ఒక పర్సనల్ కౌన్సిలింగ్ కన్సల్టెన్సీలో<br />పనిచేస్తున్నాను. కొన్ని నెలల తర్వాత కలవబోతున్నాము. తను<br />అక్కడ నుంచి బయలుదేరిన ప్రతీ గంటకీ మొబైల్‌కి మెసేజ్<br />పంపిస్తున్నాడు. ఇంతలో రాజు వచ్చాడు.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-4729119226143497382?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-9759148778238051022008-04-18T21:40:00.000-07:002008-11-03T09:55:39.556-08:00వెన్నెల రేయి.. సన్నని దారి.. దారికిరువైపులా గుబురుగా పెరిగిన<br />చెట్లు.. గాఢాంధకారం. కానీ దారిన మాత్రం చెట్లకొమ్మలు వడకాచిన<br />వెన్నెల వెలుగు.. ఎంత బాగుందో!!. ఆ దారిలో సాహితీ, నేనూ<br />నడుస్తున్నాము. ఒకరంటే ఒకరికి ఇష్టమని ఇద్దరికీ తెలుసు<br />(గుండెల్లోని ప్రేమని కన్నులు ఒలికిస్తాయి కదా!.). కానీ మాటల్లో<br />ఇంకా చెప్పుకోలేదు. చల్లగాలి ఇద్దర్నీ హత్తుకుంటోంది. పక్కన<br />నడుస్తుంటే, తన జడను సింగారించిన సన్నజాజుల పరిమళం<br />నన్ను అప్పుడప్పుడూ కమ్మేస్తుంది. నడకను అనుసరించి తన<br />చెవి జూకాలు కదులుతున్నాయి. కాళ్ల పట్టీలకున్న చెరొక<br />సిరిమువ్వ లయబద్ధంగా ‘ఘల్’మంటోంది. ఇంత ఏకాంత ప్రదేశంలో<br /> మేమిద్దరమే ఉన్నామన్న ఆలోచన రాగానే, ఏవేవో ఊహలు నా<br />మనసుతో బంతాడుకున్నాయి. నడుస్తూ ఏటి వద్దకు వచ్చేసాము.<br /> ఇప్పుడు పడవ మీద అవతలి వైపుకి వెళ్తే అదే మా ఊరు.<br />జాతరకని ఇక్కడకి వచ్చాము. అందరూ బస్‌లో ఊరికి వెళ్తామంటే<br />మేమిద్దరమూ పడవలో వస్తామని ఇలా వచ్చాము. పడవ వచ్చేసరికి<br />ఇంకొక అరగంట పడుతుంది. వెన్నెల మబ్బుల వలువలు విడిచి<br />ఏరంతా పరుచుకుంది. ఒడ్డున నీళ్లలో కాళ్లు పెట్టుకొని<br />కూచున్నాము. తను నీళ్లలో పాదాలు ఆడిస్తోంది..అందమైన<br />లేత పాదాలు.. వాటిని చూస్తూ దగ్గరికొచ్చాను. తన పాదాన్ని నా<br />అరచేతిలోకి తీసుకున్నాను. మరుక్షణం నా గుండె నా అరచేతిలోకి<br /> వచ్చేసినట్టుగా ఉంది. ఇంకొక చేతితో నీటిని తీసుకొని పరవశంగా<br />తన పాదం మీద పోసాను. తను ఆశ్చర్యంగా చూసింది. నేను<br />ఆర్తిగా ఆ పాదాల్ని ముద్దాడాలనుకున్నాను. కానీ ధైర్యం చాల్లేదు.<br />తరువాత ఏవో మాట్లాడుకున్నాము. నే వేసిన జోకులకి తను<br />నవ్వుతోంది. తను నవ్వుతుంటే ఆ అందం చుట్టూరా<br />పరుచుకుంటున్నట్లుగా ఉంది.. ఈ ఏరంతా.. ఆ ఆకాశమంతా..<br /> అందులో నేను నిండుగా మునిగిపోతున్నాను.<br /><br />పక్కన చిల్లిగవ్వలు ఏరి కప్పగంతులు వేస్తున్నాము. "ఎవరు<br />ఎక్కువ వేస్తారో!.. పందెం?" అంది. సరేనన్నాను. నేనే గెలిచాను.<br />"మరి ఏమిస్తావు?" అనడిగా. "ఏం కావాలి?" అంది.<br />"ఏదో ఒకటి.. నీకు నచ్చింది ఇవ్వు" అన్నాను కాజువల్‌గా.<br />"సరే!.. వెళ్లేముందు ఇస్తాను" అంది. పడవ ఎక్కాము.<br />పక్కపక్కన కూర్చున్నాము. పడవ కుదుపులకి మా భుజాలు<br />తగులుతున్నాయి. ఇదేదో త్రిశంకు స్వర్గం‌లా ఉంది. గాలికి<br />తన కురులు అప్పుడప్పుడూ నా ముఖాన్ని తాకుతున్నాయి.<br />ఆ కురుల చివర్న నా మనసు చిక్కుకొని వాటితోపాటూ ఊగుతోంది.<br />పడవ ఒడ్డుకి చేరుకొంది. మేము విడిపోతుండగా అడిగాను<br />"ఏదో ఇస్తానన్నావుగా!" అని. చుట్టూ ఎవరూ లేరు.<br />తను నా చెయ్యి చాచమంది. చాచాను. తను మెళ్లగా వచ్చి<br />నా అరచేతిని ముద్దాడింది. నేను శిలలా ఉండిపోయాను. తను<br />పరిగెత్తి వెళ్లిపోయింది. తర్వాత నేను ఇంటికి వెళ్లాను.. ఇంట్లో<br />వాళ్లతో కొంచం మాట్లాడాను.. భోంచేసాను.. కానీ ఏంచేస్తున్నా<br />తను ముద్దాడిన ఆ కొన్ని ఘడియలలోనే బ్రతుకుతున్నాను.<br />వర్తమానంలో అసలు లేనే లేను. ఆ క్షణాలే స్లోమోషన్‌లో<br />మళ్లీ మళ్లీ రిపీట్ అవుతున్నాయి. తను ముద్దాడిన చేతిని గుండెపై<br />వేసుకొని పడుకున్నాను. ఇంటిపైకప్పు వెన్నెలని అడ్డుకున్నా,<br /> నా మానసంలో మాత్రం వెన్నెల వర్షిస్తోంది..<br />శ్రావ్యమైన సంగీతంలా..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-975914877823805102?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-66455688755428018502008-03-24T21:39:00.000-07:002008-12-05T10:13:26.771-08:00నాకు ప్రపంచంలో నా అంత అద్రుష్టవంతుడూ, అలాగే నా అంత<br />దురదృష్టవంతుడూ ఉండరనిపించింది. అద్రుష్టవంతుడని<br />ఎందుకంటే కోరుకున్న అమ్మాయి దగ్గరవ్వబోతోంది.<br />దురదృష్టవంతుడని ఎందుకంటే ఈ రోజే చనిపోబోతున్నాను<br />కాబట్టి. ఒక్క క్షణం ఈ దెయ్యం ఎపిసోడ్ అంతా కల అయ్యుంటే ఎంత<br />బాగుండో అనిపించింది. కానీ అలా కాదుగా. ఈ రోజంతా కూడా ఆ<br />దెయ్యం అమ్మాయి నా చుట్టూ తిరుగుతూ కనపడింది. నేనే<br />పట్టించుకోలేదు. కానీ దీనివలన నా జీవితమే మారిపోయినట్టు<br />అనిపించింది. ఈ దెయ్యమే నా జీవితంలోకి రాకుంటే ఈ రోజు ఇంత<br />అద్భుతంగా గడిచేది కాదు. అసలు నేను తనకి ఎప్పుడూ<br />propose చేసేవాడినే కాదేమో. తను హాపీగా ఇంకొకడిని పెళ్లి<br />చేసుకొనేది. అసలు ఎప్పుడూ నేను ఈ రోజంతలా ధైర్యంగా,<br />నేను నేనుగా, నన్ను నేను ఇష్టపడుతూ జీవితాంతం కూడా<br />గడిపేవాడిని కాదేమో. అలాంటి బ్రతుకు బ్రతికీ ఏమి ప్రయోజనం?<br />అర్థవంతమైన ఈ ఒక్కరోజు చాలు. ఇకనైనా బ్రతికితే ఇలాగే<br />బ్రతకాలి. ఈ రోజు ఉదయం వరకూ వ్యర్ధమనుకున్న బ్రతుకు<br />చీకటి పడేసరికి ఎంత అందంగా తయారయ్యిందో. ఇలాంటి<br />అనుభూతినిచ్చిన ఆ దెయ్యానికి థాంక్స్ చెప్పాలనిపించింది.<br />చుట్టూ చూస్తే తను కనపడింది. ఎందుకో భయమనిపించలా.<br />తన వైపు చూసి థాంక్స్ థాంక్స్ అని అరిచాను.<br />తను ఏమీ అనలేదు. రూముకి బయలుదేరాను. ఈ మధ్యలో<br />అమ్మకి ఫోన్ చేసాను."ఊరకనే చేశాన"న్నాను. నీకొక విషయం<br />చెప్పాలి అని "నువ్వంటే నాకు చాలా చాలా ఇష్టం అమ్మా!!" అని చెప్పాను. అమ్మ కాసేపు ఎమీ మాట్లాడలేదు. తర్వాత "నువ్వక్కడ బాగానే<br />వున్నావు రా?.." అని అడిగింది. "బాగానే ఉన్నానమ్మా." అని చెప్పా.<br />కంటి నుంచి నీరు ఉబుకుతోంది. కాసేపు మాట్లాడాక పెట్టేసాను.<br />చాలా హాపీగా అనిపించింది. రూమ్ కి వచ్చేసాను.<br />చాలా ఆత్మలు నాకోసం wait చేస్తునట్టు అనిపించింది. స్నానం<br />చేసుకున్నాను. అప్పటికి రాత్రి 9 కావచ్చింది. నేను అమ్మకి రాసిన<br />లెటర్ టేబుల్ మీద పెట్టి ఇంక నన్ను చంపుకోండి అనుకొని<br />పడుకున్నాను. ఏవో ఆత్మలు నా మీద వాలినట్లుగా శరీరం<br />బరువెక్కుతున్నట్లుగా అనిపిస్తోంది. అన్నివైపులనుంచీ నల్లని<br />ఆకారాలు పాక్కుంటూ నన్ను చుట్టుముడుతున్నట్లుగా ఉంది.<br />నా ముఖాన్నీ, గొంతుని ఎవరో గట్టిగా నొక్కేస్తున్నట్లుగా ఉంది.<br />ఊపిరి తీసుకోవడం కష్టమైపోతోంది. గాలి ఆడట్లేదు. గాలి కోసం<br />నా కాళ్లూ, చేతులూ కొట్టుకుంటున్నాయి. ఆత్మలు నా కాళ్లనూ,<br />చేతులనూ నొక్కిపట్టేస్తున్నాయి. గాలి అందకపోవడం చాలా<br />భయంకరంగా ఉంది. నేను కొట్టుకుంటున్నకొలదీ నా మీద బరువు<br />పెరిగిపోతోంది. ఇలా ఎప్పటికో స్పృహ కోల్పోయానో, లేదా చచ్చిపోయానో<br />తెలియదు కానీనేను అన్న భావన, ఆలోచనలు ఉనికి కోల్పోయాయి.<br /><br />కళ్లు తెరిచాను. కళ్లముందంతా ప్రకాశం. ఒళ్లంతా తేలికగా ఉంది.<br />లేచి చూస్తే నా రూమే. నేను ఆత్మనై ఇంకా రూములోనే<br />ఉన్నానేమో అనుకున్నా. నా శరీరం నాకు కనపడుతున్నది.<br />తడుముకుంటే స్పర్శ తెలుస్తూ ఉంది. ఆత్మలకి ఇలాగే ఉంటుంది<br />కాబోలు. అద్దం ముందుకొచ్చి చూస్తే అద్దం మీద దెయ్యం రాత<br />ఇలా రాసి ఉంది-<br />" నేను నీకొక కొత్త జీవితాన్ని ఇచ్చాను. Live it up fully."<br />అంటే నేనింకా బ్రతికే ఉన్నానన్నమాట. తను కనపడుతుందేమో<br />అని చుట్టూ చూసాను- థాంక్స్ చెబుదామని. కనపడలేదు.<br />ఆనందంతో ఒక పావుగంట వరకూ గట్టిగా అరుస్తూ ఉన్నాను.<br />పక్కింటాయన కంగారుపడి వచ్చేసాడు. ఏమీ లేదని పంపించేసాను.<br />హుషారుగా స్నానం చేసుకొని అద్దం ముందు తల దువ్వుకుంటున్నాను.<br />నా ముఖాన్ని అద్దంలో చూసుకుంటే ...<br />నా కళ్లు ఒక క్షణం పాటు నీలంగా మెరిసాయి.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-6645568875542801850?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1599324652226112458.post-72092648740226826162008-03-24T21:27:00.000-07:002008-12-05T10:13:26.773-08:00సీటులో కూర్చొని ఏమి చేద్దామా అని అటూ, ఇటూ చూసాను.<br />బద్దకంగా పరిశీలించి నా మొబైల్ తీసుకొని, ఫ్రెండ్స్ అందరికీ కాల్<br />చెయ్యడం మొదలుపెట్టాను. ఇదయ్యేసరికి మళ్లీ టీ బ్రేకు.<br />టీమ్ మేట్సు అందరమూ కూర్చున్నాము. సుమన, శ్రీకాంత్ కూడా.<br />ఈ రోజు శ్రీకాంత్ గాడి షర్ట్ కలర్, సుమన డ్రెస్సు కలర్ కొద్దిగా<br />మ్యాచ్ అయ్యాయి. దానికి మిగిలిన వాళ్లు వాళ్లిద్దరినీ టీజ్ చెయ్యటం<br />మొదలుపెట్టారు. నాకు ఎప్పటిలాగే మండిపోతోంది. ఈ ముసుగులో<br />గుద్దులాట అనవసరం అనిపించింది. నేను సుమనని ఒక ఐదు<br />నిమిషాలు నీతో మాట్లాడాలని పిలిచాను. తనని కొంచం దూరంగా<br />తీసుకెళ్లాను. “ఏంటి మాట్లాడాలన్నావు” అని అడిగింది.<br />కాసేపు మౌనం. తర్వాత సూటిగా చూస్తూ చెప్పాను-<br />" నువ్వంటే నాకు చాలా ఇష్టం సుమనా!."అని. <br />“ప్రొపోజ్ చెయ్యడానికి ఈ ambience బాగోదు అని తెలుసు.<br />కానీ ఆ శ్రీకాంత్ గాడితో నిన్ను జత కట్టి టీజ్ చేస్తుంటే తట్టుకోలేక<br />ఇప్పుడు చెప్పాల్సి వచ్చింది.” అని చెప్పాను. తను ఏమీ మాట్లాడలేదు.<br />బాగా ఎమోషనల్ అయ్యానేమో- నా శ్వాస వణుకుతోంది. కొంచం<br />కంట్రోల్ లోకి వచ్చి “ఇప్పుడే నీ అభిప్రాయం కనుక్కోవాలని కాదు.<br />కొంచం టైమ్ తీసుకొని నీకు నచ్చినప్పుడు నిర్మొహమాటంగా చెప్పు.<br />ఇప్పుడున్న మన రిలేషన్ ని ఈ విషయం ప్రభావితం చెయ్యదని<br />భావిస్తున్నాను. “చెప్పాను. తను సరే మనం తర్వాత మాట్లాడదాము<br />అని వెళ్లిపోయింది. మా గాంగ్ ఇంకా అక్కడ బాతాఖానీ కొడుతున్నారు.<br />నేను వాళ్ల దగ్గరికి వెళ్లి, శ్రీకాంత్ ని చూసి - "శ్రీకాంత్!<br />నువ్వు సుమన విషయంలో సీరియస్సా?" అని అడిగాను. వాడు<br />కొంచం కన్ ఫ్యూజ్డ్ గా నవ్వి, "అదేమి లేదు" అని, ఎందుకని తి<br />రిగి ప్రశ్నించాడు. "నేను సీరియస్. అందుకని." అన్నాను నవ్వుతూ.<br />అందరికీ ఒక క్షణం అర్థమ్ కాలేదు. తర్వాత అందరూ<br />మూకుమ్మడిగా "ఓహో!!" అంటూ నన్ను చుట్టుముట్టేసారు.<br />తర్వాత కాసేపు టైమ్ పాస్ చేసాక లంచ్ బ్రేక్. ఆ తర్వాత సీటుకి<br />వచ్చేసాను.<br /><br />ఒకరోజులో సగం అప్పుడే అయిపోయింది. ఇంకా ఏమి చెయ్యాలా<br />అని అలోచించి, అమ్మకి నా చివరి లెటర్ రాద్దామని<br />నిర్నయించుకున్నాను. ఇంక లెటర్ రాయడం మొదలుపెట్టాను.<br />మెళ్లగా చుట్టుప్రక్కలనిమరచి రాయడంలో మునిగిపోయాను.<br />నా పెన్ నా మనసుననుసరించి ఏవేవో అనుభూతులు,<br />ఆశలు,ఊహల రాగాలని స్పృశిస్తూ... నా అదుపు లేకుండా.<br />చాలా పెద్ద లెటర్ అయ్యింది. రాసాక తెలిసింది నా కళ్ల నుంచి నీరు<br />చాలాసేపటినుంచి జారుతూ ఉందని. అప్పటికే బాగా<br />సాయంత్రం అయిపోయి చీకటి పడింది. ఇంతలో సుమన నా<br />దగ్గరికి వచ్చి, "మనం ఎక్కడికైనా వెళ్దామా?" అని అడిగింది.<br />నేను ఆశ్చర్యంగా తన వైపు చూసాను. తన కళ్లు అభిమానంగా<br />నవ్వుతున్నాయి. దగ్గరలోని కాఫీడే కి వెళ్లాము. తను<br />మాట్లాడుతోంది. "నీకు తెలుసా ఇంజనీరింగ్ రోజుల నుంచి ఫ్రెండ్స్<br />అందరూ నన్ను నీ పేరు పెట్టి ఏడిపించేవారు. ఎందుకంటే నేను<br />ఏ నోట్సులు కావాలన్నా, ఏ డౌటులున్నా నిన్నే అడిగేదాన్నని.<br />నేనప్పుడు నిన్ను మంచి ఫ్రెండ్ గానే అనుకున్నాను. తర్వాత<br />జాబ్ లైఫ్. జాయిన్ అయినప్పుడు నాకు ఆఫీషు లొ తెలిసినవాడివి<br />నువ్వొక్కడివే అవ్వటం వళ్లనేమో నేను నీతో చాలా షేర్<br />చేసుకొనేదాన్ని-నా పర్సనల్ విషయాలూ, నా భయాలూ, నా<br />ఆనందాలూ అన్నీ. నువ్వు ఓపికగా వినేవాడివి. నీతో చెప్పుకున్నాక,<br />మనసు తేలికగా అనిపించేది. అలా నీ మీద నాకు స్నేహ భావం<br />మరింత పెరిగిపోయింది. కానీ నీ మీద నాకెప్పుడూ బలమైన<br />ఆకర్షణ కలగలేదు. ఒకరితో జీవితం పంచుకోవాలంటే అలాంటి<br />బలమైన ఆకర్షణ ఇద్దరి మధ్యన ఉండాలని నా అభిప్రాయం.<br />బహుశా నీ గురించి నాకు పూర్తిగా తెలియకపోవటం వల్లనేమో.<br />ఎప్పుడూ నీ కళ్లను చదవటానికి ప్రయత్నించడం తప్పితే, నీ<br />ఆనందాలు ఇవీ, నీ భయాలు ఇవీ, నువ్వు ఇలా ఫీల్ అవుతావూ<br />ఇవేమీ నాకు తెలియవు. ఈ రోజు నువ్వు ప్రొపోజ్ చేసాక<br />ఫష్ట్ టైమ్ నీ గురించే ఆలోచిస్తూ గడిపాను. నాకింకా టైమ్ కావాలి<br />శీనూ!!. నీ మనసేంటి అని నేనింకా తెలుసుకోవాలి. ఐ థింక్ వి<br />షుడ్ స్పెండ్ మోర్ టైమ్ టుగెదర్. నా పరంగా ఒక అబ్బాయితో<br />ఇలా మాట్లాడటం సాహసమే. నాకు నీ మీద అలాంటి ఫీలింగ్స్<br />లేవని చెప్పి నేను "నో" చెప్పొచ్చు. కానీ ఎందుకో తెలియదు నిన్ను<br />తెలుసుకోకపోవటం వలన నేను ఏదన్నా మిస్ అవుతానేమో<br />అనిపిస్తోంది." ఇలా చెప్పి ముగించింది. నేను తనని చూస్తూ<br />ఉండిపోయాను. ఒక్కసారి ఎంతో ఆనందము వచ్చేస్తేఎలా రియాక్ట్<br />అవాలో తెలియనట్లుగా ఉంది నా పరిస్థితి. కారణాలు తెలియదు<br />గానీ నేను తనని పొందగలను అన్న విశ్వాసం నాకెప్పుడూ లేదు.<br />అలాంటిది ఇప్పుడు తను ఇంత పోజిటివ్ గా మాట్లాడేసరికి చాలా<br />ఆనందమేసింది. నా మీద నాకే ఇష్టం కలిగింది. బయటకి<br />వచ్చాక "యేహ్!!" అంటూ గాలిలోకి ఎగిరాను. నా ఆనందాన్ని<br />తనకి చెప్పాను. ఒకరితో పంచుకుంటే ఇంత బాగుంటుందా అనిపించింది.<br />ఇంకాసేపటికి తను వెళ్లిపోయింది.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1599324652226112458-7209264874022682616?l=swatichinuku.blogspot.com' alt='' /></div>మురారిhttp://www.blogger.com/profile/17572789396637601122noreply@blogger.com0