Kronika Novus Ordo

Z dziejów pychy polskiej...

2009-11-24T12:57:00.003+01:00

W wiejskim kościółku w Dargosławiu pod Gryficami, w oknach zamontowano witraże, lecz podobizny świętych zakryto zdjęciami sołtysa, radnego i b. wójta - donosi portal gs24.pl.

Świętym Markiem został były wójt gminy Brojce Wiktor Iwaniec. Tuż obok niego pojawiła się postać świętego Jana z twarzą miejscowego sołtysa Zbigniewa Kruka. Drugie okno ozdobił święty Łukasz z wizerunkiem Bogdana Łakomego, obecnego radnego rady powiatu gryfickiego. Świętemu Mateuszowi twarzy użyczył radny gminy Brojce - Jan Herman.

Ludzie we wsi opowiadają, że gdy w oknach pojawiły się witraże z twarzami lokalnych działaczy, nie mogli uwierzyć własnym oczom. - Niektórzy zapowiedzieli nawet, że do tak przystrojonego kościoła już więcej nie pójdą - czytamy na stronie portalu gs24.pl. - To woła o pomstę do nieba. Jak mam się modlić w kościele w którym patrzy na mnie były wójt w aureoli - oburza się Tomasz Rutkowski.

Dla emerytowanej nauczycielki, która prosi o zachowanie anonimowości, ta sprawa to profanacja, choć jak dodaje - Wielu osobom nie podobają się te witraże, ale każdy woli siedzieć cicho, żeby nie podpaść księdzu albo radnym.

Dziennikarka gs24.pl próbowała zapytać jednego z wątpliwych bohaterów zamieszania, byłego wójta gminy Brojce, jakim cudem wcielił się w postać apostoła i ile wyłożył pieniędzy na witraż.

- To jest moja prywatna sprawa, ile dałem na to pieniędzy. Nie powiem pani ani słowa więcej - wykrzykiwał tuż po wyjściu z niedzielnego nabożeństwa Wiktor Iwaniec

Podobnie sprawa się miała z kolejnym "świętym" radnym powiatu gryfickiego. - Niedziela to czas na odpoczynek - uciął i dodał, że w tym dniu nie odpowie nawet na jedno pytanie.

A co na to parafia? Proboszcz w Brojcach, któremu podlega kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Dargosławiu tłumaczył, że "wyróżnione" osoby to sponsorzy witraży, a on sam wpadł na pomysł by umieścić ich zdjęcia.

Ks. Radosław Urban przyznał, że pomysłu nie konsultował ani z wiernymi, ani z przełożonymi. Obiecał usunąć nadruki z podobiznami włodarzy.

Ks. Radosława sugerujemy wysłać na jakiś dwuletni urlop, aby sobie przemyślał to i owo.

Poczuj się jak w Heaven

2009-11-22T14:28:00.005+01:00

Ogólnopolska dyskoteka ewangelizacyjna "Spiritual Attack" odbędzie się (pisane 20 listopada - Dextimus) w sobotę w Łodzi. Jak zapowiadają jej organizatorzy z Ruchu Światło-Życie, impreza ma pokazać młodym ludziom, że można bawić się bez alkoholu, narkotyków i dopalaczy.

- Przede wszystkim chcemy wyjść do młodych ludzi z pozytywnym przekazem. Jesteśmy młodymi katolikami i wspólnie z naszymi księżmi chcemy zorganizować w Łodzi dyskotekę bez alkoholu, bez narkotyków. Chcemy pokazać młodym ludziom, że można bawić się bez żadnych dopalaczy - tłumaczy rzecznik Diakonii Ewangelizacji Ruchu Światło-Życie w Łodzi Dominik Cybulski.

Dyskotekę w Klubie "Heaven" otworzyć ma bp Ireneusz Pękalski. Ma wziąć w niej udział ok. 30 księży. Impreza odbywać się będzie w trzech salach, gdzie rozbrzmiewać będą rytmy R'n'B, hip-hop oraz dance i muzyka klubowa. Atrakcją będą także pokazy grup tanecznych, pokaz mody chrześcijańskiej "Spiritual Fashion" projektantki Pauliny Polak oraz świadectwo wiary mistrza świata w boksie Tomasza Adamka i Miss Polonia 2007 Barbary Tatary. Nie zabraknie też konkursów z nagrodami. W klubie przygotowana zostanie także specjalna sala, gdzie młodzi ludzie będą mogli porozmawiać z księdzem, wyciszyć się i pomodlić. Cena wejściówki to tylko 15 zł.

- Chcemy pokazać, że potrafimy jako młodzi chrześcijanie zrobić coś fajnego, że Kościół jest atrakcyjny dla młodych ludzi. Chcemy tą akcją przyciągnąć młodych ludzi do Kościoła. Zależy nam na każdym człowieku i szukamy go w każdym miejscu, gdzie przebywa, a dyskoteki są miejscem, gdzie chodzi bardzo dużo młodych ludzi, którzy często nie chodzą do kościoła. I ta dyskoteka skierowana jest dla takich ludzi Po zakończeniu imprezy autobusy MPK mają rozwozić jej uczestników po całym mieście. Każdy z nich otrzyma także broszurę z adresami różnych wspólnot w Łodzi.

Diakonia Ewangelizacyjna działa w Łodzi od października 2008 roku. Organizuje akcje ewangelizacyjne w szkołach, dyskotekach i na stadionach. W lutym podczas ogólnopolskiej dyskoteki w Bełchatowie bawiło się 1700 osób.

Ilustrację niniejszego wpisu stanowią zdjęcia z tej "imprezy ewangelizacyjnej", zamieszczone na portalu Interia.pl. Nie wiem, jak nasi czytelnicy, ale ja bym swojego dziecka do tej speluny nie puścił.

Może kilka słów o klubie Heaven (osobom o słabych nerwach raczej odradzamy wchodzenie na jego stronę internetową):

HEAVEN club - dance - V.I.P. to najnowocześniejsza i największa łódzka dyskoteka. Topowa lokalizacja – kilka metrów od ulicy Piotrkowskiej, designerskie wnętrze, niesamowity klimat - czynią z HEAVEN jeden z najbardziej ekskluzywnych klubów w Łodzi. Sprawiają, że nawet najwybredniejszy klubowicz znajdzie tu coś dla siebie i już od wejścia poczuje się jak w najlepszych klubach Mediolanu, Paryża, Londynu czy Nowego Jorku. HEAVEN to lokal 2 poziomowy - gustownie urządzony, w pełni klimatyzowany, 3 parkiety, V.I.P. ROOM, 6 barów, komfortowe loże, plazmy, super drinki serwowane przez piękne barmanki i kelnerki oraz przystojnych barmanów – tym wszystkim zaskoczy Was HEAVEN. HEAVEN – to dyskoteka z niepowtarzalnym klimatem, miejsce dla amatorów rozrywki na najwyższym poziomie! Najlepsza muzyka, szybka obsługa, ciekawi goście, gwiazdy show biznesu, profesjonalna ochrona, Heavenki - gorące hostessy oraz egzotyczne tancerki tańczące na barach i podestach. HEAVEN posiada 3 parkiety z różną muzyką (dance, klubowa i black music) pozwalające klubowiczom na zabawę przy ulubionych utworach. W Heaven zagrają najlepsi polscy i europejscy DJ. V.I.P. ROOM – ekskluzywna strefa z własnym barem, wzmocnioną ochroną przeznaczona dla najbardziej wymagającego klienta, który lubi bawić się w komfortowych warunkach w miejscu odseparowanym od reszty klubowiczów. V.I.P . ROOM w Heaven znajduje się na górnym poziomie, z którego widok rozciąga się na 2 parkiety - klubowy i black music. Zmrożony szampan na stole, owoce, drobne przekąski oraz piękne barmanki i kelnerki - finalistki konkursów piękności – to klimat V.I.P. ROOMU W HEAVEN na gości czeka wiele niespodzianek: modelki Playboya i CKM, Fashion Party, występy Chippendales, Beach Party, wybory miss, pokazy mody, taneczne show, konkursy z super nagrodami, degustacje, promocje na drinki i... wiele innych. HEAVEN to nowa jakość rozrywki na miarę najlepszych europejskich imprezowni. Wejście do dyskoteki HEAVEN nie podlega selekcji, tylko do V.I.P. ROOMU. Wstęp do HEAVEN od 18 lat.

A potem się dziwimy, że kapłani "porzucają" kapłaństwo...

I to wszystko w Roku KAPŁAŃSKIM, poświęconym św. Janie Maryi Vianneyowi.

Zastanawia mnie też, dlaczego młodzież, która podczas Mszy świętej przyjmuje Ciało Chrystusa na stojąco i do łapy, jakimś cudem klęczy przed kawałkiem dykty i trzema pustakami z włożonymi do nich podgrzewaczami imbrykowymi? To znaczy: dokładnie: nie klęczy, tylko siedzi (ciężar ciała spoczywa na półdupkach) na małej ryczce, z podwiniętymi pod nią nogami.

Co tam robił zadowolony z siebie biskup Pękalski?
Jak to co? Dobrze się bawił!

Kuria opolska robi porządek w Krapkowicach

2009-11-22T12:26:00.004+01:00

Komunikat Kurii Diecezjalnej w Opolu w sprawie Wspólnoty Modlitewnej Odnowy w Duchu Świętym przy parafii św. Mikołaja w Krapkowicach

Kuria Diecezjalna w Opolu przez ostatnich kilkanaście lat otrzymywała informacje sugerujące nieprawidłowości w działaniu Wspólnoty Modlitewnej Odnowy w Duchu Świętym przy parafii św. Mikołaja w Krapkowicach. W związku z tym ks. abp Alfons Nossol powołał komisję w celu rozeznania sytuacji w aspekcie duszpasterskim, doktrynalnym i prawnym. Po kilku latach pracy komisja zaproponowała Kurii środki zaradcze, które mogłyby usunąć wątpliwości doktrynalne i dyscyplinarne, pojawiające się w związku z działalnością Wspólnoty. Propozycje dotyczyły zmian w organizacji i funkcjonowaniu Wspólnoty. Obecny Biskup Opolski Andrzej Czaja zaakceptował propozycje komisji i przedstawił je Kierownictwu Wspólnoty. Liderzy wyrazili gotowość podjęcia współpracy w realizacji złożonych propozycji, natomiast animatorzy, niestety, nie przyjęli proponowanego przez Księdza Biskupa sposobu przekształcenia struktur Wspólnoty i zreformowania jej działania.

W tej sytuacji bp ordynariusz Andrzej Czaja nie wyraża zgody na dalsze gromadzenie się Wspólnoty w pomieszczeniach kościelnych i używanie dotychczasowej nazwy (por. KPK, kan. 326, § 1).

Równocześnie Kuria Diecezjalna informuje, że przy parafii św. Mikołaja w Krapkowicach będzie działać nowa, jednoznacznie katolicka Wspólnota Odnowy w Duchu Świętym, której przewodniczyć będą wikariusze tej parafii: ks. Grzegorz Grzybowski i ks. Sławomir Kwiatkowski. Do udziału w spotkaniach modlitewnych nowej grupy zaprasza się wszystkich chętnych, także uczestników spotkań dotychczasowej Wspólnoty.

Grupom modlitewnym działającym bez zamianowanego duszpasterza ks. Biskup nie udziela swojej aprobaty i odmawia prawa nazywania siebie „grupą katolicką”.

Bp Jan Kopiec
wikariusz generalny

Bóg zapłać nowemu biskupowi opolskiemu za tę zdecydowaną reakcję. Ciekawe, czy dożyjemy czasów, gdy polscy biskupi z podobnym zaangażowaniem zajmą sie wyjaśnianiem "wątpliwości doktrynalnych i dyscyplinarnych" w działających przy parafiach grupach Drogi Neokatechumenalnej, w których - jak już wielokrotnie informowaliśmy - nadużycia doktrynalne, liturgiczne i dyscyplinarne mnożą się jak króliki... Ostrzegamy, że tam też mogą wystąpić problemy z "animatorami" (zwanymi po neońsku: katechistami), którzy są z reguły ślepo posłuszni swoim "animatorom". Jak to u marionetek w zwyczaju.

Dwugłos w sprawie krakowskich "ludzi biznesu" i "ich" Mszy św.

2009-11-16T00:34:00.007+01:00

Na adres redakcji nadeszły dwa e-maile:

Chciałbym jedynie przypomnieć szanownym autorom, że duszpasterzem parafii św. Józefa w Krakowie jest ks. Jacek Stryczek ustanowiony duszpasterzem ludzi biznesu przez abp Dziwisza i nie wiem co jest dziwnego w tym, że jako duszpasterz w swojej parafii odprawia Mszę specjalnie dla tychże ludzi. Co zaś do godziny, o której się ona odbywa to jest to normalna pora odbywania się Eucharystii w aglomeracjach miejskich, w tym przypadku dostosowana do realiów w jakich funkcjonują ludzie biznesu, lepiej chyba jednak żeby w niedziele nawet pracując wzięli oni udział we Mszy Świętej aniżeli mieliby tego w ogóle nie zrobić, no chyba że wedle opinii autorów we Mszy Świętej brać udział mogą jedynie tylko prawdziwi katolicy, toteż przypomnę słowa z Ewangelii św. Mateusza: Nie potrzebują lekarza zdrowi, lecz ci, którzy się źle mają. Powstrzymam się od dalszego komentarza...

Pozdrawiam
PM
(imię i nazwisko znane redakcji

Szanowny Panie PM,

Dziękuję za e-maila. Zawsze mi się wydawało, że każda Msza święta jest dla wszystkich wiernych - biednych i bogatych, starych i młodych, bezrobotnych i biznesmenów. Dlatego "Msza święta dla studentów i ludzi biznesu" wydaje mi się pomysłem równie absurdalnym, co Msza święta dla kolejarzy, lekarzy stomatologów czy przedszkolaków. Powierzenie jakiemuś kapłanowi duszpasterstwa pewnej grupy zawodowej czy społecznej oznacza, że ma on się zająć formacją dla tychże ludzi (konferencje, katechezy, rekolekcje, dni skupienia, etc.), a nie celebrowaniem dla nich osobnej Mszy świętej. Co do godziny 20-tej, jako rzekomo "normalnej" godziny odprawiania Mszy świętej w mieście - pozwolę sobie się nie zgodzić, choćby z tego powodu, że dla mnie normalną godziną uczestniczenia na czczo w niedzielnej Mszy świętej jest 9:15 rano; o ósmej wieczorem w niedzielę moje dzieci są już z reguły umyte i w piżamach odmawiają wieczorny Różaniec, przygotowując się do pójścia spać. Co do "realiów ludzi biznesu" - znam kilku biznesmenów, ale jakoś wszyscy z nich przeznaczają niedzielę na świętowanie Uobecnienia Ofiary Krzyżowej oraz odpoczynek, a nie na pracę. Reasumując - nieco dziwne to wszystko...

i drugi głos:

Droga Redakcjo,

Msza dla biznesmenów i studentów to autorski show księdza laptopa czyli księdza Stryczka i wcześniej była o 18:30. Na 20:00 została przeniesiona jakiś rok temu. Teraz towarzystwo adoracji księdza Stryczka chodzi na prezentacje w PowerPoincie i happeningi połączone z liturgią Mszy św. o 20:00, dzięki czemu na Mszach o 18:30 wzrosła frekwencja bo ksiądz oszołmen przestał płoszyć parafian.

Ukłony,
MK
(imię i nazwisko znane redakcji)

Drugiego e-maila chyba nie trzeba komentować.

Co robią w niedzielę tzw. ludzie biznesu?

2009-11-14T22:24:00.003+01:00

Jak wynika z ogłoszeń parafialnych u św. Józefa w Krakowie, w niedzielę tzw. ludzie biznesu zapier...ają się rękami i nogami przed wcześniejszym wyjściem z roboty, za to po zakończeniu pracy mogą się udać na "swoją" Mszę świętą o 20.00

A może w nowej wersji NOM-u wprowadzone zostaną Modlitwy Eucharystyczne na Msze z Udziałem Ludzi Biznesu?

"M." jak manipulacja

2009-11-14T11:37:00.004+01:00

z redakcyjnej poczty:

W tym roku, który jak wiemy, w szczególny sposób poświęcony jest postaci św. Jana Marii Vianneya, wydawnictwo "M." z Krakowa, opublikowało trzy książeczki pod następującymi tytułami: Dobra spowiedź, Mały Katechizm oraz Różaniec. Wedle zapewnień redakcji wydawnictwa "M." publikacje te, mają stanowić wybór najważniejszych fragmentów kazań i pism św. Jana Vianneya. Redakcyjna notka zamieszczona w owych książeczkach zawiera też następującą informację: Opracował Marek Czekański na podstawie: Jan Marya Vianney, Kazania niedzielne i świąteczne, t. I wydał w skróceniu z fr. i zaopatrzył przedmową ks. J. Górka, Lwów, nak. wydawcy 1906. Jako, że bardzo cenię św. Proboszcza z Ars z zainteresowaniem sięgnąłem po owe publikacje. Nie ukrywam, iż uczyniłem to w zamiarze sprawdzenia, czy ów wybór z kazań św. Jana Vianneya, będzie uwzględniał te z jego licznych wystąpień, które były wymierzone przeciw tańcom damsko-męskim. Cóż się okazało zatem w trakcie lektury tych książeczek? Owszem, w jednym miejscu publikacji Dobra spowiedź został przytoczony niewielki fragment kazania św. Proboszcza z Ars piętnującego tańce, jednak już na str. 34 owej książeczki znajdujemy taką oto rzekomą wypowiedź ks. Vianneya:
Do grzechu nieczystości prowadzi złe towarzystwo i próżnowanie. Ponadto: złe książki, bezwstydne obrazy, teatr, kino, niektóre tańce, obfite jedzenie (zwłaszcza mięs) i używanie trunków alkoholowych.
Już sama znajomość historii, pozwala stwierdzić, iż powyższe zdania nie mogły paść z ust św. Proboszcza z Ars. Patron wszystkich kapłanów odszedł do wieczności w 1859 roku, a więc na 36 lat przed opatentowaniem przez braci Lumiere, kinematografu. Św. Jan Vianney nie mógł zatem przestrzegać przed kinem, a to z tej prostej przyczyny, iż za jego ziemskiego życia, ono jeszcze nie istniało. Mniejsza jednak o nieistniejące w czasach Proboszcza z Ars kino. Powyższe zdania nie są autorstwa św. Jana Vianneya z o wiele poważniejszego powodu. Otóż, św. Proboszcz z Ars był znany z tego, iż potępiał wszystkie, a nie tylko niektóre z istniejących w jego czasach tańców damsko-męskich. Na szczęście, do tej pory ukazała się w Polsce pewna liczba publikacji poświęconych św. Janowi Vianneyowi, by móc jasno to stwierdzić. Najobszerniejszym polskim wyborem z wypowiedzi Patrona wszystkich kapłanów są Kazania Proboszcza z Ars wydawnictwa Viator, które w naszym kraju, jak do tej pory ukazały się w dwóch edycjach (pierwsza miała miejsce w 1999 r., druga zaś w 2009 roku). W obu tych edycjach kazań św. Jana Vianneya możemy przeczytać potępienia, jakie kierował on przeciw tańcom i w każdej z nich jest mowa o wielkim niebezpieczeństwie, jakie dla cnoty czystości stwarzają tańce, lecz w żadnym fragmencie z nich nie ma mowy o niektórych tańcach. Fragment z wydanego przez Viator wyboru kazań Proboszcza z Ars, który najbardziej przypomina swą treścią, wymyślone przez autora wydawnictwa "M." rzekome zdanie ks. Vianneya, brzmi zaś:
Najbliższą okazją do grzechu nazywamy te miejsca, osoby i okoliczności, w których zazwyczaj upadamy. Są to na przykład: widowiska teatralne, bale, tańce, złe książki, nieuczciwe towarzystwa, nieskromne piosenki i obrazy, rozrzutne stroje, stosunki z osobami płci przeciwnej, które już wcześniej były powodem upadku (s. 221 w pierwszym wydaniu; s. 226 w drugim wydaniu).
Co ciekawe, zarówno wydawnictwo Viator, jak i wydawnictwo "M." korzystało przy wyborze fragmentów kazań św. Proboszcza z Ars z tego samego opracowania ks. Jakuba Górki (opublikowanego w 1906 roku). Inną obszerną publikacją poświęconą św. Janowi Vianneyowi jest praca: Proboszcz z Ars. Święty Jan Maria Vianney 1786 - 1859 autorstwa ks. Franciszka Trochu. W Polsce została ona opublikowana kolejno w 2004 i 2009 roku. Jak informuje podtytuł tego opracowania, zebrany tam materiał został sporządzony: Na podstawie akt procesu kanonizacyjnego i nie wydanych dokumentów z języka francuskiego. Lektura owej publikacji również utwierdza w przekonaniu, iż wkładanie w usta św. Proboszcza z Ars ostrzeżeń jedynie przed niektórymi tańcami jest nadużyciem, nawet, gdyby miało stanowić jakąś odautorską interpretację (a przecież książeczka wydawnictwa "M." ma stanowić wybór fragmentów kazań Jana Vianneya, a nie zbiór cudzych interpretacji jego kazań!). Tak też w opracowaniu ks. Franciszka Trochu przytoczone są kazania św. Proboszcza z Ars, w których ten mówi, że nie ma ani jednego przykazania Bożego, którego by nie przekraczano przez tańce (a nie tylko niektóre tańce). Odnajdujemy tam również następującą relację z duszpasterskiej praktyki św. Jana Marii Vianneya:
Daremnie go zapewniali penitenci z wyższego towarzystwa, klęcząc u stóp jego, że pewni są siebie i zabezpieczeni od przewiny: - grzech uperfumowany nie znajdował w jego oczach łaski. Nie pozwolił uczestniczyć w żadnych balach, ani nawet zjawiać się na nich w roli zwykłego widza. Dziedzice wkrótce po przybyciu nowego proboszcza urządzili w kółku rodzinnym jedną czy dwie zabawy taneczne, ale przez szacunek dla jego zakazu niedługo podobnych zabaw zaniechano (tamże; s. 117).
Jest wielka, wręcz zasadnicza różnica pomiędzy piętnowaniem tańców czy brakiem pozwolenia na uczestniczenie w jakichkolwiek balach, a ostrzeganiem tylko przed niektórymi tańcami. Nawet jeśli komuś nie podobają się poglądy św. Jana Marii Vianneya w tym względzie, to nie powinien nimi manipulować i przypisywać świętemu słów, których nie wypowiedział.
Mirosław Salwowski

Jak widać, posoborowe fałszowanie trwa w najlepsze. We francuskich kościołach można się natknąć na malowidła przedstawiające św. Jana Marię celebrującego... NOM przy kawiarnianym stoliku wstawionym do prezbiterium.
Już Reżyser w barejowym Misiu zauważył, że jest prawda czasów, o których mówimy i prawda ekranu. Ciekawe, czy doczekamy się opisów nabożeństw ekumenicznych odprawianych przez św. Andrzeja Bobolę ze schizmatykami? Albo "nowego, krytycznego wydania" homilii bł. Jana XXIII, w których znajdziemy pochwałę stosowania języków narodowych w liturgii? Redaktorzy kreatywni, do dzieła!

Kolejne herezje Abpa Zollitscha

2009-11-13T00:02:00.003+01:00

Z redakcyjnej poczty:

Laudetur Iesus Christus!

Chciałbym poinformować Szanowną Redakcję, że pobożny fryburski arcybiskup Zollitsch, przewodniczący Konferencji Episkopatu Niemiec, znany ze swojego przekonania o solidarnościowym charakterze ofiary Chrystusa (żadne tam przebłaganie za grzechy ani temu podobne - niegodne współczesnego CZłowieka przez duże CZ - głupoty) nie przestaje głosić nauk, które uprzejmie można nazwać błędnymi, mniej uprzejmie - heretyckimi.

Po skandalicznej wypowiedzi z Wielkiej Soboty przyszła kolej na wywiad dla telewizji ZDF z okazji Wszystkich Świętych. Ekscelencja był uprzejmy stwierdzić w nim, że także po śmierci mam jeszcze możliwość, jeśli zwrócę się do Boga, jeśli odwrócę się od zła, które uczyniłem, właściwie znaleźć drogę do Boga, do Ziemi Obiecanej (Verheißung), do Nieba. (Auch nach dem Tod habe ich noch einmal die Möglichkeit, wenn ich mich Gott zuwende, wenn ich mich von dem abwende, was ich Böses getan habe, eigentlich den Weg zu Gott zu finden und damit auch den Weg zur Verheißung, den Weg zum Himmel.)

Czy arcybiskup Świętego Kościoła Rzymskiego może nie wiedzieć, że po śmierci jest już za późno na żal za grzechy, i każdego, kto umrze w stanie ciężkiego grzechu czeka piekło, a czyściec jest tylko dla umierających w stanie łaski?

Zajrzyjmy do Katechizmu:

1021
Śmierć kończy życie człowieka jako czas otwarty na przyjęcie lub odrzucenie łaski Bożej ukazanej w Chrystusie. Nowy Testament mówi o sądzie przede wszystkim w perspektywie ostatecznego spotkania z Chrystusem w Jego drugim przyjściu, ale także wielokrotnie potwierdza, że zaraz po śmierci każdego nastąpi zapłata stosownie do jego czynów i wiary. Przypowieść o ubogim Łazarzu i słowa Chrystusa wypowiedziane na krzyżu do dobrego łotra, a także inne teksty Nowego Testamentu mówią o ostatecznym przeznaczeniu duszy, które może być odmienne dla różnych ludzi.

1022
Każdy człowiek w swojej nieśmiertelnej duszy otrzymuje zaraz po śmierci wieczną zapłatę na sądzie szczegółowym, który polega na odniesieniu jego życia do Chrystusa i albo dokonuje się przez oczyszczenie, albo otwiera bezpośrednio wejście do szczęścia nieba, albo stanowi bezpośrednio potępienie na wieki.

1030
Ci, którzy umierają w łasce i przyjaźni z Bogiem, ale nie są jeszcze całkowicie oczyszczeni, chociaż są już pewni swego wiecznego zbawienia, przechodzą po śmierci oczyszczenie, by uzyskać świętość konieczną do wejścia do radości nieba.

1031
To końcowe oczyszczenie wybranych, które jest czymś całkowicie innym niż kara potępionych, Kościół nazywa czyśćcem.

Konstytucja Soboru Watykańskiego I Dei Filius (III,41) mówi: Ci, którzy przyjęli wiarę pod nadzorem Kościoła, nigdy nie mogą mieć słusznych powodów do jej zmiany, ani do wątpienia o niej.

Módlmy się, by Ekscelencja opamiętał się jeszcze przed śmiercią, gdyż po śmierci Z PEWNOŚCIĄ będzie już za późno. Jeszcze gorliwiej módlmy się za owieczki, które Pan Bóg powierzył Ekscelencji - by mu, broń Boże, nie uwierzyły.

Panie, jak długo jeszcze?
Kyrie eleison!

Pozdrawiam Szanowną Redakcję. Bóg zapłać za kawał dobrej roboty!

Źródła:
Tekst:
http://www.piusbruderschaft.de/component/content/article/717-aktuell/3549-erzbischof-zollitsch-verkuendet-schon-wieder-irrlehre

Nagranie:
http://www.piusbruderschaft.de/images/stories/video/show.php?video=kirchenkrise%2Fzollitsch_fegfeuer.jpg

Woda święcona z dozownika

2009-11-11T20:30:00.004+01:00

Czyli kolejny pomysł posoborowych szajbusów, wystraszonych "epidemią" świńskiej grypy - zainstalowany w kościele św. Stefana w Capriano.

Ciekawe, czy doczekamy się podawania Komunii Świętej przez szafarzy w lateksowych rękawiczkach, a może w kościołach staną automaty wydające Konsekrowane Hostie opakowane w celofan, do spożycia w domu, po dokładnym umyciu rąk?

Konstytucja Apostolska „Anglicanorum cœtibus”

2009-11-09T18:54:00.006+01:00

4 listopada br. Ojciec święty wydał Konstytucję Apostolską „Anglicanorum cœtibus” („grupy anglikanów”), która tworzy w Kościele nową przestrzeń dla wiernych powracających do Kościoła z herezji anglikańskiej. Oto istotne fragmenty dokumentu z naszym komentarzem:

Konstytucja Apostolska „Anglicanorum cœtibus” odnośnie do tworzenia Ordynariatów Personalnych dla Anglikanów nawiązujących pełną komunię z Kościołem katolickim

Proszę zwrócić uwagę, że Ojciec święty kieruje swoją propozycję do indywidualnych Anglikanów, a nie do "Kościoła" Anglikańskiego.

W ostatnim okresie Duch Święty pobudził grupy anglikanów, by wiele razy i usilnie prosili o przyjęcie, także grupowe do pełnej komunii katolickiej. (...)

Ojciec święty stwierdza, że Duch Święty pobudził Anglikanów do tego, aby prosili o przyjęcie do Kościoła. W dodatku czynili to usilnie i wiele razy. Nie napisał, że Duch Święty pobudził ich do "dialogowania" i do "szukania jedności w różnorodności"

Każdy podział między ludźmi ochrzczonymi w Jezusie Chrystusie jest raną wobec tego czym jest Kościół i dla czego Kościół istnieje; (...)

Ojciec święty zauważa, że podział między ochrzczonymi nie jest raną Kościoła, tylko raną wobec Kościoła. Bo przecież Kościół jest Jeden, nie jest poraniony, nie jest podzielony i nie wymaga żadnego scalenia.

Jednakże Kościół, analogicznie do tajemnicy Słowa Wcielonego jest nie tylko niewidzialną wspólnotą duchową, lecz jest także widzialny; rzeczywiście „wyposażona w hierarchiczne organy społeczność i zarazem mistyczne Ciało Chrystusa, widzialne zgromadzenie jak i wspólnota duchowa, Kościół ziemski i Kościół bogaty w dobra niebieskie – nie mogą być pojmowane jako dwie odrębne rzeczy, lecz tworzą one jedną złożoną rzeczywistość, w której zrasta się pierwiastek ludzki i Boski”.

Kolejny truizm - Kościół Chrystusowy jest Kościołem widzialnym. Jego jedność jest widzialna!

Komunia ochrzczonych w nauczaniu Apostołów oraz łamaniu Eucharystycznego Chleba ukazuje się widzialnie w więzach wyznania wiary w całej jej pełni, w celebrowaniu wszystkich sakramentów ustanowionych przez Chrystusa oraz w rządach kolegium biskupów zjednoczonych ze swą Głową, Biskupem Rzymu. (...)

Ta widzialna jedność, to wszyscy katoliccy biskupi zjednoczeni ze swoją Głową! Nie ma żadnych mitycznych "kręgów", przynależności "jak gdyby" do Kościoła, zjednoczenia "w jakis tam sposób" i tym podobnych, posoborowych wodotrysków!

Jedyny Kościół Chrystusa, który w Symbolu Wiary wyznajemy jako jeden, święty, katolicki i apostolski, „trwa w Kościele katolickim, rządzonym przez Następcę Piotra oraz biskupów pozostających z nim w komunii, chociaż i poza jego organizmem znajdują się liczne pierwiastki uświęcenia i prawdy, które jako właściwe dary Kościoła Chrystusowego nakłaniają do katolickiej jedności”.(...)

Przypomnienie nauczania Lumen Gentium N. 8, które jasno stwierdza, że ochrzczeni, którzy nie są w jedności z Następcą Piotra, znajdują się poza organizmem Kościoła.

III. Nie wykluczając celebracji liturgicznych według Rytu Rzymskiego, Ordynariat może sprawować Najświętszą Eucharystię oraz inne sakramenty, Liturgię Godzin oraz inne celebracje liturgiczne według ksiąg liturgicznych właściwych tradycji anglikańskiej, zatwierdzonych przez Stolicę Apostolską, aby w obrębie Kościoła katolickiego zachować tradycje liturgiczne, duchowe i duszpasterskie Wspólnoty Anglikańskiej jako cenny dar, karmiący wiarę członków Ordynariatu oraz skarb, którym można się dzielić z innymi.(...)

Jak widać, od paru dni mamy w Kościele katolickim nowy ryt - ryt angielski (anglikański). Wkrótce możemy się spodziewać zatwierdzenia przez Kongregację Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów - katolickich ksiąg liturgicznych dla tego obrządku. Biorąc pod uwagę, iż tradycyjni anglikanie raczej stronią od nowinkarstwa liturgicznego, należy się spodziewać, że na msze do anglokatolików będą przychodzić również wierni z parafii obrządku rzymskiego, zmęczeni ciągłymi improwizacjami wesołych wikarych.

VI. § 1. Ci, którzy posługiwali jako anglikańscy diakoni, księża lub biskupi, którzy wypełniają wymogi stawiane przez prawo kanoniczne i którzy nie mają przeszkód z powodu nieprawidłowości czy innych przeszkód mogą przez Ordynariusza zostać przyjęci jako kandydaci do sakramentu święceń w Kościele katolickim. W przypadku duchownych żonatych, należy przestrzegać norm zawartych w encyklice papieża Pawła VI „Sacerdotalis coelibatus”, nr 42 oraz w Deklaracji „In June”. Duchowni nieżonaci muszą podlegać normie celibatu kapłańskiego zgodnie z kan. 277 § 1.

Ojciec święty napisał: Ci, którzy posługiwali jako diakoni, księża i biskupi - jest to brutalne, acz zgodne z prawdą przypomnienie smutnego faktu, że ci mężczyźni nigdy nie byli diakonami, księżmi ani biskupami, a jedynie posługiwali jako. Z zasady ich symulowane święcenia są traktowane przez Kościół, jako niebyłe i nie posiadające żadnego znaczenia, zgodnie z nieomylnym nauczaniem Leona XIII.

§ 2. Ordynariusz, zachowując w pełni dyscyplinę odnośnie do celibatu kapłańskiego w Kościele Łacińskim, z reguły dopuści do święceń kapłańskich jedynie mężczyzn nieżonatych. Może skierować prośbę do Biskupa Rzymu, jako odstępstwo od kan. 277§ 1, by w poszczególnych przypadkach rozpatrywanych indywidualnie dopuścić do święceń kapłańskich także mężczyzn żonatych, zgodnie z obiektywnymi kryteriami zaaprobowanymi przez Stolicę Apostolską. (...)

Jak widać zasada celibatu duchowieństwa zostaje utrzymana. Każde odstępstwo od niej będzie nadal każdorazowo wymagało indywidualnej zgody Ojca świętego uzyskanej po przedstawieniu merytorycznego uzasadnienia.

VIII. § 1. Ordynariusz, zgodnie z normą prawa, po wysłuchaniu opinii Biskupa Diecezjalnego miejsca, może, za zgodą Stolicy Apostolskiej, tworzyć parafie personalne dla duszpasterstwa wiernych należących do Ordynariatu. (...)

Z ordynariusza miejsca "zdejmuje się ciężar decyzji" o utworzeniu parafii personalnej. Może on sobie co najwyżej na nią ponarzekać. I całe szczęście.

Pragniemy, aby nasze dyspozycje i normy były ważne i skuteczne teraz i przyszłości, niezależnie, gdyby to było konieczne, od konstytucji i zarządzeń apostolskich wydanych przez naszych poprzedników, lub innych przepisów, nawet tych wymagających specjalnej wzmianki czy odwołania.

Dane w Rzymie, u św. Piotra, 4 listopada 2009, we wspomnienie św. Karola Boromeusza.

Benedykt XVI

"Dialog" zdechł.
Sztandar akukumenizmu - wyprowadzić!

Deo gratias!

Benedykt XVI - Papież Jedności !!!

[artykuł rozszerzymy o analizę "Norm Uzupełniających" do Konstytucji Apostolskiej.]

Kościół św. Piotra w Monachium

2009-11-08T22:57:00.005+01:00

Czasami zarzuca się naszej Kronice, że rzekomo nie prezentujemy żadnych "pozytywów".
Oto kolejny - migawka ze Mszy św. (posoborowej) celebrowanej w październiku br. w kościele św. Piotra w Monachium.

Jak widać, prezbiterium nie jest zagracone żadnymi tandetnymi stolikami i innymi gratami, Msza św. jest sprawowana przy Ołtarzu Wielkim, a więc w pełnej zgodzie z rubrykami, a Komunia święta jest podawana przy balustradzie (której żaden posoborowy "poprawiacz" nie ośmielił się tknąć), osobom klęczącym i wyłącznie do ust.

Można?
Można.
Wystarczy chcieć.

W Polsce trzeba jeszcze mieć sporą odporność psychiczną, aby przetrzymać jakoś głupawe docinki i komentarze postępowych kolegów proboszczów.

Kto ma odwagie ten z namy na Pragie!

2009-11-07T10:39:00.006+01:00

z redakcyjnej poczty:

Jako Alumn Seminarium Warszawsko - Praskiego pragnę poinformować, że w seminarium w którym się uczę jest od tego roku akademickiego wykład (dwie godziny w tygodniu) "Ryt nadzwyczajny Liturgii Kościoła Rzymskiego" na którym uczymy się celebracji w tymże rycie. Z moich wiadomości wynika, że jesteśmy pierwszym diecezjalnym seminarium w Polsce które to wprowadziło.

Pozdrawiam
Ut in omnibus Deus glorificetur!
kl. [imię i nazwisko do wiadomości Redakcji]

Cieszymy się niezmiernie i czekamy na podobne informacje z innych polskich seminariów duchownych.

zwyczajni - nie(nad)zwyczajni

2009-11-06T17:55:00.004+01:00

Jak informuje zaprzyjażniony serwis NRL, w seminarium duchownym św. Willibrorda w Tiltenberg należącym do holenderskiej diecezji Haarlem rozpoczął się w dniu 2 listopada br. kurs nauki odprawiania Mszy św. i sprawowania Sakramentów w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego (...) podczas kursu szczególny nacisk położony zostanie na zdolność posługiwania się księgami liturgicznymi oraz praktyczną umiejętność celebrowania Mszy św., a także udzielania Sakramentów oraz odprawiania innych nabożeństw, takich jak m.in. adoracje, nieszpory, błogosławieństwa, pogrzeby.

Może któreś z polskich seminariów również zorganizuje podobny kurs? Na początek, dla ułatwienia, może być to kurs nauki odprawiania Mszy św. i sprawowania Sakramentów w zwyczajnej formie rytu rzymskiego, a szczególny nacisk położony zostanie na zdolność posługiwania się księgami liturgicznymi w języku polskim a zwłaszcza doskonalenie zdolności czytania ze zrozumieniem tekstu polskiego wydrukowanego kolorem czerwonym?

Co ja mam z Tym zrobić?

2009-11-05T18:48:00.003+01:00

z redakcyjnej poczty (personalia nadawcy znane Redakcji KNO)

Witam,

Od ponad roku mieszkam w Kanadzie. Dzieci posyłam do lokalnej "katolickiej" szkoły. W piątki i soboty chodzą do polskiej szkoły im. [---][usunięto na prośbę autora listu], która jest silnie związana z miejscową polską parafią. Dzieci staram się wychowywać w świadomości religijnej, więc nic dziwnego, że córka przynosi mi takie opowiadania:

1. Na rozpoczęcie roku szkolnego jej klasa została zaprowadzona na Mszę św. do kościoła św. Łukasza (Alberta). Gdy przyszła ku temu pora, całe klasy, ławkami udawały się do przyjęcia Komunii św. Córka, która jakiś czas nie była już u spowiedzi wybrnęła z opresji wykorzystując radę kapłana dla tych, co jeszcze nie byli u Pierwszej Komunii, złożyła dłonie na piersi, jako znak rozpoznawczy. Dzięki temu pozwolono jej nie popełnić świętokradztwa. Inni jednak szli i brali Pana Jezusa do łapek. Koleżanka mojej córki przyniosła Komunikant nawet do ławki - Co ja mam z Tym zrobić? - zapytała kogoś siedzącego obok...

2. W "polskim" kościele uroczystości z okazji jakiejś rocznicy jeszcze nie błogosławionego Jana Pawła II. Skoro rocznica, to polska szkoła nie ma zajęć, więc dzieci idą do kościoła. Córka po powrocie do domu westchneła z ulgą - Jak dobrze, że byłam ostatnio u spowiedzi. Znów wszystkich obowiązkowo prowadzili do Komunii. (...)

Czytelnik z Kanady

Czy coś się zmieniło? Czy Komunia święta w Kościele posoborowym jest już obowiązkowa, niezależnie od stanu duszy wiernego?

Małe dziecko na Mszy św. - wskazówki praktyczne

2009-11-05T15:51:00.003+01:00

Za uprzejmą zgodą autorów zamieszczamy tytułowy tekst:

Droga Mamo, drogi Tato – pamiętaj, że dziecko uważnie Cię obserwuje w czasie Mszy świętej! Jeżeli Ty się modlisz – ono także tego zapragnie. Jeżeli ulegasz ciągłemu rozproszeniu, a nawet wykorzystujesz „maniery” dziecka do unikania skupienia i modlitwy w kościele – dziecko nigdy nie nauczy się miłości do Boga!

Błędy:
• pozwolenie na to, aby dzieci przychodziły ze swoimi zabawkami: większość dzieci nie chce się modlić, ale przekształca posadzkę kościoła w plac zabaw;
• pozwolenie na to, aby dzieci w trakcie Liturgii mogły swobodnie poruszać się po kościele (tak samo błędem jest chodzenie rodziców z dzieckiem);
• brak reakcji rodziców, gdy ich małe dziecko hałasuje (krzyczy, rozmawia, gaworzy) w czasie Mszy świętej, przez co ci, którzy chcieliby wysłuchać homilii nie mają szans na właściwe jej przeżycie.

Konsekwencje błędów:
• traktowanie Mszy świętej w sposób udziecinniony przez co zapominamy, że nie jest ona zwyczajnym spotkaniem przy udziale gitary i wesołego księdza, ale Ofiarą Śmierci i Zmartwychwstania Chrystusa;
• małe dziecko może się wręcz zniechęcić do chodzenia na Mszę świętą; dziecko w wieku przedszkolnym potrafi skupić uwagę przez 15 minut, w kościele pełnym ludzi czuje się obco, przeżywa wręcz stres;
• brak duchowego wzrostu rodziców! (koniecznego do przekazania wiary dzieciom)'
• Msza święta staje się przedszkolnym placem boju i bieganiem za dzieckiem przy jednoczesnym rozpraszaniu siebie i innych.

W sprawie Mszy św. z udziałem dzieci i innych:
• ze Mszy świętej z udziałem dzieci niektórzy uczynili „ankietę” na najbardziej wyluzowanego księdza w okolicy, który podczas rozmowy z dziećmi w czasie homilii "dialogowanej" wyciąga z najmłodszych zabawne historie i anegdoty nigdy nie dotykając spraw ważnych, którymi na co dzień żyją dorośli;
• Msza święta „dla dzieci” staje się w wielu miejscach najkrótszą celebracją Mszy św. w parafii, bez stawiania wymagań, gdzie wszyscy mile spędzili czas, gdzie nikt się nie czepiał, że nie udaje się nam żyć Ewangelią w życiu codziennym; nikt nie wspomniał, że wiara nie ma przełożenia w sprawach zawodowych, rodzinnych, wszyscy na nowo dowiedzieli się, że Pan Bóg nas wszystkich kocha i dlatego dzieci powinny słuchać rodziców...”. A kiedy rodzice dowiedzą się, że muszą bardziej słuchać Pana Boga?

Jak uniknąć błędów?
• Ucz dziecko szacunku do miejsca świętego. Pójdź z nim w wolnym czasie do kościoła, aby nie tylko pokazać świątynię, ale i nauczyć pobytu w przestrzeni sakralnej. Jeżeli celem rodziców zachodzących do kościoła będzie modlitwa, a nie muzealna przechadzka – dziecko szybko to zauważy;
• Przed pójściem z dzieckiem na Mszę świętą warto wcześniej przyprowadzić je do kościoła poza czasem celebracji nabożeństwa. Jeżeli potrafi zachować odpowiednie skupienie – jest to sygnał, że można je zabierać na Mszę świętą;
• W czasie Mszy świętej dziecko powinno siedzieć między rodzicami;
• Jeżeli dziecko w wieku przedszkolnym wymaga tak wielkiego wysiłku w dopilnowaniu go podczas Liturgii, że rozprasza rodziców lub innych wiernych, zostawcie dziecko pod właściwą opieką w domu lub wymieniajcie się w pilnowaniu dziecka – zachowując przy tym obowiązek świętowania niedzieli – dziecko ma taki obowiązek dopiero od 7 roku życia;
• Zabierajcie czasem dziecko na Mszę świętą „dla dorosłych”. Wbrew pozorom dzieci lubią tradycyjne pieśni liturgiczne i szybko się ich uczą. Potrafią się też zachwycić atmosferą skupienia „dorosłej” liturgii. Dodatkowo, gdy brak „nakręcających” ich rówieśników, zachowują się spokojniej;
• Bądźcie wrażliwi na potrzeby duchowe dziecka. Niektóre dzieci tak bardzo pragną osobistego spotkania z Chrystusem, że warto posłać je do wczesnej Komunii Świętej. Zainteresowanych odsyłamy do: www.wczesna-komunia.com.pl. Szacunek do Najświętszej Eucharystii uczy szacunku do własnych rodziców i dzieci!

Bogna Białecka *)
ks. Daniel Wachowiak **)

*) żona, matka 4 dzieci, psycholog, publicystka Przewodnika Katolickiego, autorka szeregu poradników poświęconych wychowaniu dzieci
**) wikariusz parafii p.w. Maryi Królowej w Poznaniu

ETPC przypomina katolikom nauczanie Drugiego Soboru Watykańskiego

2009-11-04T19:27:00.007+01:00

Europejski Trybunał Praw Człowieka orzekł, że wieszanie krzyży w klasach szkolnych jest naruszeniem „prawa rodziców do wychowania dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami”.

Bp Piotr Jarecki, Wiceprzewodniczący Profsojuza Europejskich Biskupów (COMECE) przyznał, że wiadomość o wyroku Trybunału przyjął z takimi samymi uczuciami co Konferencja Episkopatu włoskiego, która oświadczyła, że decyzję tę przyjęto „z bólem i z wieloma wątpliwościami”.

Bp Jarecki wyjaśnił, że wyrok Trybunału w Strasburgu jest dla niego „typowym przykładem zakłamania niektórych instytucji Unii Europejskiej, jak i dążenia do miękkiego wykorzeniania chrześcijaństwa z kultury europejskiej oraz narzucania jej bezideowości”.

Zakłamanie to – zdaniem biskupa - polega na tym, że z jednej strony Unia Europejska deklaruje, że kwestie dotyczące religii, wartości i zasad moralnych znajdują się w kompetencji krajów członkowskich, z drugiej natomiast kiedy osoba czy grupa osób zwróci się do trybunałów europejskich, to one zamiast odesłać do analogicznych instytucji w kraju zainteresowanego - wbrew przyjętym zasadom - zajmują się sprawą, na dodatek nakładając karę. „Jest to ewidentny przykład zakłamania. Co innego się mówi, a co innego się robi. To bardzo niebezpieczne” - wyjaśnił.

Zawsze uśmiecham się gorzko, jeśli widzę biskupa, któremu się "nagle" nie podoba nauczanie Drugiego Soboru Watykańskiego, tym bardziej jeśli chodzi o nauczanie, którego źródeł szukać należy w antykatolickiej rewolucji antyfrancuskiej:

DH2. Obecny Sobór Watykański oświadcza, iż osoba ludzka ma prawo do wolności religijnej. Tego zaś rodzaju wolność polega na tym, że wszyscy ludzie powinni być wolni od przymusu ze strony czy to poszczególnych ludzi, czy to zbiorowisk społecznych i jakiejkolwiek władzy ludzkiej, tak aby w sprawach religijnych nikogo nie przymuszano do działania wbrew jego sumieniu ani nie przeszkadzano mu w działaniu według swego sumienia prywatnym i publicznym, indywidualnym lub w łączności z innymi, byle w godziwym zakresie. Poza tym oświadcza, że prawo do wolności religijnej jest rzeczywiście zakorzenione w samej godności osoby ludzkiej, którą to godność poznajemy przez objawione słowo Boże i samym rozumem. To prawo osoby ludzkiej do wolności religijnej powinno być w taki sposób uznane w prawnym ustroju społeczeństwa, aby stanowiło prawo cywilne.
Z racji godności swojej wszyscy ludzie, ponieważ są osobami, czyli istotami wyposażonymi w rozum i wolną wolę, a tym samym w osobistą odpowiedzialność, nagleni są własną swą naturą, a także obowiązani moralnie do szukania prawdy, przede wszystkim w dziedzinie religii. Obowiązani są też trwać przy poznanej prawdzie i całe swoje życie układać według wymagań prawdy. Tego zaś zobowiązania nie zdołają ludzie wypełnić w sposób zgodny z własną swą naturą, jeśli nie mogą korzystać zarówno z wolności psychologicznej, jak i wolności od zewnętrznego przymusu. A więc prawo do wolności religijnej ma fundament nie w subiektywnym nastawieniu osoby, ale w samej jej naturze. Dlatego prawo do owej wolności przysługuje trwale również tym, którzy nie wypełniają obowiązku szukania prawdy i trwania przy niej; korzystanie zaś z tego prawa nie może napotykać przeszkód, jeśli tylko zachowywany jest sprawiedliwy ład publiczny.

(...)

DH4. Wolność, czyli zabezpieczenie od przymusu w sprawach religijnych, przysługująca poszczególnym osobom, powinna być im przyznana również wtedy, gdy działają wspólnie. Zarówno bowiem społeczna natura człowieka, jak i społeczna natura samej religii wymagają istnienia wspólnot religijnych.
Wspólnotom tym więc, dopóki słuszne wymagania porządku publicznego nie są naruszone, należy się prawnie wolność, aby rządzić się mogły według własnych norm, czcić najwyższe Bóstwo *) kultem publicznym, pomagać swym członkom w praktykowaniu życia religijnego i wspierać ich nauczaniem oraz rozwijać takie instytucje, w których członkowie mogliby ze sobą współpracować przy układaniu własnego życia według wyznawanych zasad religijnych.
Podobnie przysługuje wspólnotom religijnym prawo do tego, by władza cywilna nie przeszkadzała im środkami prawnymi czy działalnością administracyjną w wybieraniu, kształceniu, mianowaniu i przenoszeniu swych własnych kapłanów, w komunikowaniu się z władzami i wspólnotami religijnymi znajdującymi się w innych krajach, we wznoszeniu budowli religijnych, a także w nabywaniu i użytkowaniu odpowiednich dóbr.
Wspólnoty religijne mają też prawo do tego, aby nie przeszkadzano im w publicznym nauczaniu i wyznawaniu swej wiary słowem i pismem. W rozpowszechnianiu zaś wiary religijnej i wprowadzaniu praktyk trzeba zawsze wystrzegać się wszelkiej działalności, która miałaby posmak przymusu albo nieuczciwego czy niedostatecznie usprawiedliwionego nakłaniania, zwłaszcza w stosunku do ludzi prostych czy ubogich. Taki sposób postępowania należy uznać za nadużycie własnego prawa i naruszenie prawa innych.
Poza tym wymaga wolność religijna, aby wspólnotom religijnym nie przeszkadzano w swobodnym okazywaniu szczególnej wartości ich nauki dla organizowania społeczeństwa i ożywiania całej aktywności ludzkiej. A wreszcie w społecznej naturze człowieka i w samej istocie religii ma fundament prawo, przysługujące ludziom do tego, by kierując się własnym zmysłem religijnym, mogli swobodnie odbywać zebrania i zakładać stowarzyszenia w celach wychowawczych, kulturalnych, charytatywnych i społecznych.

(Deklaracja Dignitatis Humanae, Drugi Sobór Watykański)

*) w oryginale: Numen supremum, czyli najwyższa Istota. W polskim "tłumaczeniu" skandaliczne określenie najwyższe Bóstwo - w dodatku z DUŻEJ litery!!!!

zamiast komentarza:

ks. Franciszek Schmidberger FSSPX
Bomby zegarowe Drugiego Soboru Watykańskiego
(fragment)

Deklaracja o wolności religijnej

Czwarta wielka bomba zegarowa, która została przeszmuglowana do Soboru Watykańskiego II, to wolność religijna. Oznacza ona nic innego, tylko laicyzację państw i społeczeństw. Na obszarze publicznym, powiedziano, tzn. w konstytucjach, w parlamentach, w sądach, w szkołach, w szpitalach, biurach i fabrykach, wszystkie religie mają równe prawa; żadna nie może być ograniczana ani zabroniona, dopóki nie okaże się niebezpieczna dla ogółu. I jest to naturalne prawo, zakorzenione w godności osoby ludzkiej. Do tego, jak się twierdzi, państwo jest niekompetentne, jeśli idzie o sprawy religii; nie może ono samo z siebie wiedzieć, która religia jest prawdziwa. Naucza się zatem ze strony Kościoła wyraźnie państwowego agnostycyzmu. Oto tekst Soboru Watykańskiego II (Deklaracja o Wolności Religijnej, N. 2):

Obecny Sobór Watykański oświadcza, iż osoba ludzka ma prawo do wolności religijnej. Tego rodzaju wolność polega na tym, iż wszyscy ludzie powinni być wolni od przymusu ze strony czy to poszczególnych ludzi, czy to zbiorowisk społecznych i jakiejkolwiek władzy ludzkiej tak, aby w sprawach religijnych nikogo ani nie przymuszano do działania wbrew jego sumieniu, ani nie przeszkadzano mu w działaniu według swego sumienia prywatnie i publicznie, indywidualnie lub w łączności z innymi, w godziwym zakresie. Poza tym oświadcza, że prawo do wolności religijnej jest rzeczywiście zakorzenione w samej godności osoby ludzkiej, którą to godność poznajemy przez objawione słowo Boże i samym rozumem.

Że człowiek nie może być zmuszany, że nie wolno go zmuszać do przyjmowania pewnych religii, jest całkowicie jasne, i Kościół stale tego naucza (por. Kan. 1351, CIC 1917). Ale przecież czymś innym jest przeszkadzanie ludziom na publicznym gruncie, za pomocą działalności misyjnej, w wyznawaniu ich błędnych przekonań, w publicznych manifestacjach, we wznoszeniu budynków do uprawiania fałszywego kultu. Ponieważ Jezus Chrystus jest jedynym Bogiem, a Jego Krzyż jest jedynym źródłem zbawienia, wobec tego należy uczynić również obowiązującym ten wymóg wyłączności w społeczeństwie tak dalece, jak to możliwe, i w ramach mądrych posunięć głów państw. Odrzucenie wolności religijnej jest potężną ochroną dla dusz, które inaczej nieustannie są narażone na propagandę sekt i podboje religii niechrześcijańskich, pozostając w mniejszym lub większym stopniu bez opieki. Kiedy byłem niedawno w Ameryce Południowej, mogłem stwierdzić, jak tam wszędzie wyrastają jak grzyby po deszczu kolonie świadków Jehowy, adwentystów, mormonów i podobnych sekt. Twierdzeniu wolnomyślicieli w Kościele, że państwo musi być neutralne, że jest niekompetentne w sprawach religii, przeciwstawmy dwie wypowiedzi św. Pawła: Omnia in ipso constant (Kol 1:17) wszystko, także zwierzchności i porządek publiczny ma w Nim istnienie. I drugą wypowiedź: Oportet illum regnare (1Kor 15:25): On powinien królować! Ponieważ zwierzchności już w Nim nie istnieją, przeto upadają; ponieważ bezbożna horda krzyczy: Nie chcemy, żeby ten królował nad nami (Łk 19:14), ponieważ już się nie uznaje, że nie ma w żadnym innym zbawienia (Dz 4:12), dlatego też podążamy od kryzysu do kryzysu w polityce, gospodarce, wychowaniu, w dziedzinie socjalnej, na płaszczyźnie moralnej, w działalności artystycznej, w pogardzie dla autorytetów. Jezus Chrystus już nie króluje. Ma On co najwyżej prawo współistnienia obok Buddy, Mahometa i innych przywódców sekt; ale nie jest już królem umysłów i królem serc.

Papieże aż do Piusa XII zdecydowanie odrzucali takie bluźnierstwo wobec Naszego Pana. Papież bł. Pius IX w encyklice Quanta cura *) nazywa wolność religijną przewrotną opinią i nauką, którą, z apostolskiego obowiązku i troski o najświętszą wiarę, o prawdziwą naukę, o zbawienie dusz na mocy swej władzy apostolskiej, odrzuca, zakazuje i potępia, oraz pragnie, aby wszyscy synowie Kościoła Katolickiego uważali ją za odrzuconą, zakazaną i potępioną. We wspomnianym już Syllabusie potępia się dwa następujące błędy dotyczące wolności religijnej:

Twierdzenie 77: W naszych czasach nie chodzi już o to, aby uznawać religię katolicką jako jedyną religię państwową z wyłączeniem wszystkich pozostałych rodzajów religii.

Twierdzenie 78: Dlatego jest godne pochwały, kiedy w niektórych krajach katolickich jest ustawowo przewidziane, że imigranci mogą praktykować publicznie swoje własne religie, obojętne jakie by one nie były.

Ręka w rękę z wolnością religijną podąża obwieszczenie nieograniczonej i swobodnej wolności sumienia i wyznania, skonkretyzowanej, której nieustannie domagają się tak zwane mniejszości chrześcijańskie. Cóż dziwnego więc, jeśli wierzący powołując się na swe subiektywne sumienie, protestują przeciwko ogłoszeniu encykliki Humanae vitae, albo przy niektórych nominacjach biskupów! Kto sieje wiatr, zbierze burzę. Kto podkłada bomby zegarowe, ten wie, że pewnego dnia one wybuchną.

Podczas dyskusji na temat aborcji w Republice Federalnej Niemiec argumentowano w ten sposób: po zmianie paragrafu 218 nikt nie byłby zobowiązany do aborcji; byłaby ona jedynie dopuszczalna w pewnych okolicznościach. Ale my właśnie to potępiamy! Żądamy ustawowego zakazania pornografii, aborcji, a nawet wszelkiego publicznego zgorszenia, i domagamy się, aby przekroczenie tego prawa było odpowiednio karane. Albowiem człowiek naznaczony grzechem pierworodnym potrzebuje ograniczeń i ustaw karnych; tylko w ten sposób cnota będzie skutecznie chroniona i wspierana. Czyż już papież Grzegorz XVI nie nazwał błędną opinią, a nawet szaleństwem tego, że każdy powinien mieć obiecaną i wywalczoną wolność sumienia? (Mirari vos z 15.08.1832 r.)

*) bł. Pius IX, encyklika Quanta cura
(fragment)

6. Potępienie naturalizmu, indeferentyzmu państwowego, wolności sumienia i kultu, wolności głoszenia błędnych opinii]

Dobrze bowiem wiecie, Czcigodni Bracia, że w naszych czasach wielu jest takich, co stosując do ludzkiej społeczności przewrotną zasadę tak zwanego naturalizmu ośmielają się głosić, iż najlepsza struktura społeczeństwa i rozwój państwa zgoła wymagają, by ludzka społeczność była kształtowana i zarządzana bez żadnego uwzględnienia religii, jakby ona w ogóle nie istniała, a przynajmniej nie czynią żadnego rozróżnienia między religią prawdziwą a fałszywą. Ponadto nie wahają się twierdzić, wbrew nauce Kościoła i Świętych Ojców, że najlepszą jest taka struktura społeczeństwa, w której władzy państwowej nie przyznaje się obowiązku nakładania ustalonych kar na tych, co występują przeciwko religii katolickiej, z wyjątkiem sytuacji, w których domaga się tego spokój publiczny. Na podstawie tego całkowicie fałszywego pojęcia o władzy w społeczeństwie nie cofają się przed popieraniem owego błędnego poglądu, ze wszech miar zgubnego dla Kościoła katolickiego i narażającego dusze ludzkie na utratę zbawienia, a przez świętej pamięci Grzegorza XVI, Naszego Poprzednika, nazwanego szalonym pomysłem, a mianowicie, że wolność sumienia i kultu jest własnym prawem każdego człowieka, które powinno być ogłoszone i sformułowane w ustawie w każdym właściwie ukonstytuowanym społeczeństwie. A nadto że obywatele mają prawo do wolności w każdej dziedzinie życia, które nie może być ograniczane przez jakąkolwiek władzę, czy to świecką czy to kościelną. Dzięki temu prawu mogą oni swoje poglądy jawnie i publicznie głosić, zarówno poprzez ustne wypowiedzi jak też za pośrednictwem publikacji, czy w jakikolwiek inny sposób. Tak zaś nierozważnie twierdząc, nie zważają zupełnie na to i nie biorą wcale pod uwagę tego, że głoszą swobodę zatracenia i że, jeśliby zawsze wolno było bez ograniczeń wygłaszać ludzkie opinie, to nigdy nie zabraknie takich, którzy ośmielą się sprzeciwiać prawdzie i ufać w słowa ludzkiej mądrości, podczas gdy z samej nauki Pana Naszego Jezusa Chrystusa wiara i mądrość chrześcijańska winna wywnioskować, jak należy unikać tej, ze wszech miar szkodliwej, próżności.

(...)

10. Potępienie wymienionych wyżej błędów powagą Apostolską]

W tak wielkiej zaś różnorodności występnych opinii My, dobrze pamiętając o Naszym Apostolskim obowiązku i zatroskani o naszą najświętszą religię, a także o zdrową naukę i zbawienie dusz ludzkich nam powierzonych oraz o dobro samej społeczności ludzkiej, postanowiliśmy raz jeszcze głos zabrać w imieniu Stolicy Apostolskiej. A przeto wszystkie i każda z osobna przewrotną opinię i naukę oddzielnie wymieniając w tym Piśmie, Naszą powagą Apostolską je odrzucamy, piętnujemy i potępiamy, a chcemy oraz polecamy, by one przez wszystkich katolickiego Kościoła synów uznane były za odrzucone, napiętnowane i potępione.

Zapraszamy do reklamy

2009-11-02T18:02:00.002+01:00

Jak czytamy w onet.pl, W poniedziałek 2 listpada w olsztyńskich kościołach odbędzie się kilkanaście mszy świętych zamówionych przez zakłady pogrzebowe w intencji zmarłych pochowanych przez nie w minionym roku. - Z jednej strony modlitwy nigdy dość, z drugiej trudno nie dostrzec w tym reklamy - przyznają księża z miast, gdzie nie ma takiego zwyczaju.
Na zaduszkowe msze święte w intencji "zmarłych, których pogrzeb organizował nasz zakład" olsztyńskie firmy pogrzebowe zapraszały zamieszczając ogłoszenia w lokalnej prasie, w niektórych kościołach stosowne anonse czytali także duchowni. Część firm pogrzebowych wykupiła samodzielnie msze w kilku świątyniach (zlecone przez jedną z nich nabożeństwa rozpoczynają się co pół godziny), inne zgrupowały się w konsorcjum i wykupiły nabożeństwo wspólnie. Podczas każdej z takich mszy nie są wyczytywane nazwiska zmarłych, ale nazwy firm pogrzebowych, które zleciły modlitwę.

Nie rozumiem jednego - Jaki przepis nakazuje kapłanom wyczytania KTO zamówił Mszę świętą? Zawsze mi się wydawało, ze ważna jest INTENCJA, a nie ofiarodawca. Jeśli ofiarodawca upiera się, aby został wymieniony podczas Mszy świętej, należy mu to wyperswadować. Jeśli zrezygnuje i pójdzie do "konkurencji" - trudno. Oczywiście tak powinno się robić, jeśli KASA nie jest w parafii na pierwszym, zaszczytnym miejscu.

TV Puls promuje "nowoczesną rodzinę"

2009-10-30T13:59:00.005+01:00

Nasi niezawodni czytelnicy alarmują:

Katolicka telewizja PULS ma w swoim repertuarze program "Test na supermamę". Oto opis odcinka, który zostanie wyemitowany jutro (sobota, 31 października o 15:00)

W najbliższym odcinku (sobota 31 października, odc. 9):
Świeżo upieczone małżeństwo: Susan i Janine pragną w niedługim czasie sami założyć rodzinę. Tym chętniej decydują się na przystąpienie do „Testu na Super Mamę”. Podczas tego odcinka zaopiekują się dwoma córkami jednej ze swoich przyjaciółek. Oprócz dzieci, Susan i Janine dostaną pod opiekę ”Brutusa”- lalkę symulująca zachowania małego dziecka. Czy dobre chęci wystarczą aby podołać tak trudnemu wyzwaniu, które stoi przed Susan i Janine

Świeżo upieczone "małżeństwo" Susan Rae i Janine Davies to dwie lesbijki.

Dlaczego Ojcowie Franciszkanie propagują na swojej antenie homoseksualizm?

Panie Boże, jak długo jeszcze??????

------------------

Wskazane byłoby przypomnieć pewnej osobie, aby zainteresowała się swoją "działką"

Kuria Prowincjalna OO. Franciszkanów
ul. Zakroczymska 1
00-225 Warszawa
POLSKA
tel: 0 228 317 198
fax: 0 226 350 915
e-mail: Kuria.Warszawa@ofmconv.opoka.org.pl

O. Mirosław Bartos
- minister prowincjalny, adiunkt na Wydziale Teologicznym UKSW - Instytut Studiów nad Rodziną, wykładowca psychologii, asystent Konferencji Episkopatu Polski ds. Telewizji Puls, członek Zarządu TV Inwestycje

Tzw. Wigilia Paschalna, czyli show u rzeszowskich Saletynów

2009-10-30T11:46:00.002+01:00

Ciekawa obserwacja z pewnego blogu;

Od wielu lat słyszałem o tym, jak bardzo uroczysta jest Wigilia Paschalna w rzeszowskim kościele Księży Saletynów. A że uroczystej i pełnej Liturgii Wigilii Paschalnej – serca Liturgii całego roku – od dawna poszukiwałem, od dłuższego już czasu chciałem w niej uczestniczyć. Udało się, że wreszcie w tym roku wraz z bratem wybrałem się na rzeczoną Wigilię Paschalną. I straszliwie się rozczarowaliśmy. Chwilami poważnie zastanawiałem się, czy to jeszcze Liturgia w rycie rzymskokatolickim czy show, jakiego nie powstydziłaby się np. Polska Telewizja.

Liturgia rozpoczęła się tradycyjnie o godzinie 21. Rozpoczęło się pięknie – uroczysta, spokojna Liturgia Światła (szkoda tylko, że służba liturgiczna wyszła przez zakrystię, a ludzie nie są nauczeni tego, że w Liturgii Światła należy uczestniczyć przy ognisku, a nie stojąc na swoich miejscach w kościele – koniec końców w Liturgii uczestniczyło około 30 osób, nie licząc asysty) z pięknie odśpiewanym na koniec, pełnym Exultetem. Niestety, później było już tylko gorzej. Jak napisałem na początku, chwilami robił się z tego totalny show.

Przed pierwszym czytaniem do ambony podszedł jakiś koleś i zaczął mówić „od siebie” wprowadzenie do czytania. Od razu zapachniało neonem (neokatechumenat). Niestety, tak było już przed każdym kolejnym czytaniem. Oczywiście tego typu udziwnień rzymska liturgia kompletnie nie dopuszcza. W dodatku te dowolne, wyrwane z kontekstu i pozornie odnoszące się do życia komentarze odebrały tej uroczystej Liturgii Słowa (7 czytań ze Starego Testamentu, Epistoła i Ewangelia) przede wszystkim jej logikę. Komentarze specjalnie przygotowane na tę okazję przez liturgistów, niesamowicie ukazują naturalne następowanie po sobie wydarzeń z historii zbawienia. Tutaj, mimo że Lekcje były odczytane w komplecie, żadnej logiki nie było. Było za to osiem wyrwanych z kontekstu tekstów.

Problem jest także taki, że w niektórych komentarzach neoni mówili kompletne bzdury. Z jednego z nich mogłem się np. dowiedzieć, że ja też jestem Abrahamem i też Bóg do mnie mówi – to, co mówi Bóg wyraża się w moich uczuciach. Ale jest też rozum, za którym często podążam, odrzucając Boży głos. Naprawdę, takiej właśnie treści był komentarz. Ktoś o takich poglądach jeszcze kilkadziesiąt lat temu zostałby uznany za heretyka. Dziś może swobodnie swoje herezje wypowiadać z ambony, w dodatku – o zgrozo – podczas Świętej Liturgii i mącić ludziom w głowach.

Zostańmy przy Liturgii Słowa. Do pierwszego czytania podeszła młoda kobieta (gdzie służba liturgiczna?), czytająca bardzo pięknie, wręcz artystycznie. Słuchało się tego naprawdę wspaniale, aż do momentu, gdy słowa „I tak upłynął wieczór i poranek pierwszego dnia” zaśpiewał chór. I tak, ów chór przerywał niewieście po przeczytaniu każdego opisu, po drodze zdążył jeszcze zaśpiewać psalm. Wtedy to już nam się zrobiło słabo. Uczestniczyliśmy w tej Liturgii/oglądaliśmy ten show (trudno mi powiedzieć, czy bardziej czuliśmy się jak w Liturgii naszego Kościoła, czy raczej na jakimś nieznanym nam musicalu) już do końca z dużym niesmakiem. A nadużycia mnożyły się jedno za drugim. Psalmy śpiewał chór, czego również rzymskokatolicka Liturgia nie dopuszcza, ale w porównaniu z innymi przegięciami, to prawie jak nie błąd.

Bodaj po czwarty czytaniu, na środek wyszedł nagle Proboszcz parafii, będący jednocześnie celebransem. Wyszedł z prezbiterium i zaprosił do siebie dzieci. Zaczął im zadawać pytania dotyczące Liturgii Wigilii Paschalnej. A ludzie śmiali się prawie na cały głos. Na koniec dzieci miały zaśpiewać piosenkę, o tym dlaczego są na owej Liturgii. Zaśpiewały więc, że wszyscy tu jesteśmy, wszyscy pościmy (why??? – ja kolację zjadłem!), nie śpimy, ale ostatecznie odpowiedź na pytanie, dlaczego tu jesteśmy, do którego niby piosenka miała prowadzić, nie padła… Swoją drogą na początku oczekiwaliśmy, że ta rozmowa z dziećmi jest wprowadzeniem do kolejnego czytania. Ale nie, okazało się, że jest ona… tak o… Po zakończeniu piosenki, dzieci otrzymały od uczestników ShowLiturgii burzę oklasków. Jak to na występach bywa. W Liturgii na takie rzeczy miejsca nie ma.

To nie koniec atrakcji w Liturgii Słowa. Kazanie, które wedle jednoznacznych wskazówek liturgicznych powinno być 1. Krótkie, 2. O chrzcie, było długie i nie o chrzcie, ale o Unii Europejskiej. Swoją drogą w pewnych aspektach kazanie bardzo ciekawe, szkoda tylko że tak upolitycznione i nie na miejscu w Liturgii Wigilii Paschalnej.

Najgorsze mieliśmy za sobą – uroczysta Liturgia Słowa okazała się bowiem profanacją. Później było już nieco lepiej, ale elementy liturgiczne były przeplatane elementami show. Najpierw podczas słynnego chrztu dzieci przez zanurzenie (przy którym nota bene ludzie śmiali się w głos – ten brak szacunku do sakramentu woła o pomstę do nieba), ksiądz na koniec ukazywał dziecko wspólnocie, która witała je znów burzą oklasków.

Dalej, komunia nie mogła być rozdana normalnie, tylko nagle przed ołtarzem pojawiła się grupa świeckich szafarzy, która trzymała kielich z Najświętszą Krwią przy każdym z rozdających komunię kapłanów. Ani to liturgiczne, ani poprawne. No ale element show – a ludziom się podoba. Swoją drogą, ciągły ruch w Liturgii był po prostu straszny, do zakrystii bez przerwy ktoś schodził, osoby przechodziły przed ołtarzem, kręciły się. Żeby było jeszcze bardziej absurdalnie – jeden z członków Liturgicznej Służby Ołtarza zajmował się przy ołtarzu… swoim dzieckiem (sic!).

By dopełnić czary goryczy, na koniec na ogłoszenia wyszedł proboszcz i stwierdził, że on był w Brazylii i tam ludzie zdecydowanie bardziej żywo reagują na to, co się dzieje w Liturgii, a „nam jeszcze sporo brakuje”. W ten sposób zachęcił jeszcze ludzi, by w trakcie podziękowań zrobiło się już totalne show, aby wszyscy poczuli się jak w teatrze – wszyscy odegrali role, teraz należą im się oklaski. W Liturgii oklaski nie należą się przecież nikomu, bo wszystko robi się na chwałę Bożą, w spokoju i skupieniu, mając świadomość wielkich tajemnic, które się dokonują. (...)

Polecamy niniejszą parafię uwadze Ordynariusza Rzeszowskiego i diecezjalnej Komisji Liturgicznej.

Kardynał kondomiarz zesłany do Rzymu !

2009-10-29T23:25:00.005+01:00

Jego Eminencja Piotr Kodwo Appiah kardynał Turkson, do niedawna metropolita Cape Coast i Prymas Ghany, znany szerszej publiczności z prokondomiarskich wypowiedzi na niedawnym Synodzie, które to wypowiedzi były potem nieudolnie "odkręcane" przez watykańskie biuro prasowe, został 24 października 2009 r. "awansowany" na funkcję przewodniczącego Papieskiej Rady Iustitia et Pax, dzięki czemu został całkowicie odsunięty od kierowania Kościołem w Ghanie oraz działalności duszpasterskiej, przy swoim nowym watykańskim biurku nie będzie zasadniczo w stanie niczego poważniejszego popsuć, a Ojciec święty ma go teraz pod ręką i może kontrolować wszystkie jego poczytania.

Świńska grypa niechcący zwalcza modernizm

2009-10-29T21:03:00.004+01:00

Komisja Liturgiczna archidiecezji Bostońskiej z powodu epidemii "świńskiej grypy" wydała zarządzenie, jak niżej:

- kropielnice z wodą święconą należy regularnie opróżniać, dezynfekować odpowiednim płynem, po czym napełniać nową porcją wody święconej. Zebraną przed dezynfekcją wodę święconą należy wlać do piscyny.
- wstrzymuje się do odwołania udzielanie Komunii świętej pod Postacią Wina, nie dotyczy to osób, które z przyczyn zdrowotnych nie mogą przyjmować Postaci Chleba. Wiara Kościoła uczy nas, że przyjmując tylko jedną z Postaci, przyjmujemy również całego Chrystusa.
- Podczas obrzędu przekazania "znaku pokoju" należy przekazywać go bez fizycznego kontaktu z innymi wiernymi. Jeśli celebrans wezwie do przekazania "znaku pokoju", wierni zamiast uścisku dłoni, mogą się pochylić się w kierunku osób znajdujących się w pobliżu.
- (...) szafarzom Komunii Świętej radzi się, aby rozdzielali Komunię świętą z uwagą, uważając, aby nie dotknąć języka ani dłoni komunikowanego.
- Przypomina się parafianom, że jeśli chorują, lub podejrzewa się u nich chorobę zakaźną, nie dotyczy ich obowiązek świętowania niedzieli. Powinni oni pozostac w domu, a pojawić się w kościele dopiero wtedy, gdy będą już zdrowi.

Miejmy nadzieję, że te zalecenia pozostaną w mocy również po opadnięciu epidemii. W Polsce by się też podobne zalecenia przydały, zwłaszcza to ostatnie, gdyż w okresie jesienno-zimowym nasze kościoły są pełne osób pociągających nosem, kaszlących i kichających, rozsiewających wokół siebie bakterie i wirusy, "bo do kościoła iść trzeba".

Ciekawe, czy w archidiecezji bostońskiej działa neokatechumenat? Bo przecież u nich "Pascha" bez Postaci Wina się ponoć "nie liczy"...

Z cyklu: Są jeszcze inni kandydaci na ołtarze

2009-10-29T17:27:00.006+01:00

...doprawdy, nie można pomyśleć nic zaszczytniejszego,
jak należeć do świętego, katolickiego i apostolskiego Kościoła Rzymskiego,
przez który stajemy się członkami jednego tak czcigodnego Ciała,
gdzie rządzi nami jedna tak dostojna Głowa,
jeden przenika nas Duch Święty,
jedna wreszcie zasila nas nauka,
jeden karmi Chleb Anielski na tej ziemi wygnania,
póki nie przejdziemy do jednej wiecznej szczęśliwości w Niebie...

(Pius XII, encyklika Mystici Corporis Christi, N. 78)

2009 - Rok Pieszego

2009-10-29T16:49:00.005+01:00

Jak informuje serwis KAI, Policjanci z bielskiej drogówki odwiedzają kolejne kościoły znajdujące się w pobliżu ruchliwych arterii komunikacyjnych i przestrzegają wiernych przed niebezpieczeństwami na drogach. W ten sposób funkcjonariusze Wydziału Ruchu Drogowego wspólnie z księżmi zamierzają chronić życie pieszych. Na niedzielnych Mszach św. w diecezji bielsko-żywieckiej policjanci w ramach ogłoszeń mówią o bezpieczeństwie na drodze, a po liturgii często rozdają elementy odblaskowe i darmowe alkomaty. W minioną niedzielę urządzenia takie trafiły do wiernych parafii pw. św. Bartłomieja w Czańcu, położonej obok ruchliwej i niebezpiecznej drogi łączącej Śląsk z Małopolską. Oficer prasowy Komendy Miejskiej Policji w Bielsku-Białej podkomisarz Elwira Jurasz przypomina, że prewencyjne działania podejmowane są w ramach kampanii "2009 - rok pieszego", która ma na celu zminimalizowanie liczby wypadków drogowych z udziałem pieszych. Do akcji włączyła się bielsko-żywiecka kuria, a jednym z efektów tej współpracy jest specjalny biuletyn katechetyczny z propozycjami kazań (!!!) i pogadanek przestrzegających pieszych przed niebezpieczeństwami na drogach. W ramach współpracy z policją diecezja uczestniczy także w realizacji specjalnego filmu dla dzieci "Sznupek radzi", w którym policyjna maskotka uczy dzieci bezpiecznych zachowań na drodze.

Nasze propozycje na kolejne lata:

2010 - Rok Bezpieczeństwa Przeciwpożarowego - podczas Liturgii Wigilii Paschalnej, strażacy omówią zabezpieczenia pe-poż, a po Mszy przed kościołem będą prezentować sprzęt gaśniczy i wykrywacze dymu.

2011 - Rok Pacjenta - w świętego Łukasza zamiast kazania będą występy lekarzy różnych specjalności, a podczas dyżurów w konfesjonałach będą udzielać bezpłatnych porad lekarskich. Duszpasterskim wizytom świeckich szafarzy u chorych towarzyszyć będą nadwyczajni felczerzy upoważnieni przez lekarzy do leczenia schorzeń.

2012 - Rok Wody - Po aspersji na sumie, prelekcję o oszczędzaniu wody wygłosi dyspozytor pogotowia wodno-kanalizacyjnego, a dyrektor wodociągów walnie płomienne kazanie o zatwardziałych grzesznikach używających magnesów neodymowych przy licznikach wodnych.

2013 - Rok Światła i Życia - pracownicy spółki dystrybuującej energię elektryczną wraz z członkami Oazy zamiast Ewangelii odstawią teatrzyk pod tytułem "Pajęczarze", przestrzegający przed watowaniem bezpieczników topikowych i nielegalnym poborem energii elektrycznej.

Wybacz mi ojcze, bo zgrzeszyłam...

2009-10-29T09:30:00.008+01:00

Nasi czytelnicy zwrócili nam uwagę, iż kontrolowana przez Ojców Franciszkanów TV PULS emituje jeszcze "ciekawszy" program "rozrywkowy" pod tytułem "Goło i wesoło". Oto jeden (wybrałem i tak w miarę "lajtowy") z niedawnych odcinków (program generalnie obraca się w prymitywnej tematyce seksualno-kroczo-moczo-płciowej):

przypomnijmy słowa prezesa TV Puls, Dariusza Dąbskiego: Telewizja Puls będzie jak dotąd stacją zapewniającą dobrą rozrywkę całej rodzinie i jednocześnie telewizją szanującą wartości chrześcijańskie oraz godność człowieka.

Warto wspomnieć również, że pan Dariusz Edmund Dąbski został 3 lata temu powołany przez Stanisława kard. Dziwisza na prezesa zarządu krakowskiego Centrum Jana Pawła II - "Nie lękajcie się". Jak widać Pana Boga pan Dariusz też się chyba nie lęka, skoro w katolickiej telewizji, rzekomo rodzinnej, puszcza powyższe rynsztokowe programy i się tego nie wstydzi...

Może by tak Konferencja Episkopatu Polski, która z duszpasterską troską pochyla się nad innymi katolickimi mediami w Polsce, pochyliła się również nad TV Puls? Czy Ojcom Franciszkanom, którzy są udziałowcami TV Puls nie przeszkadza, że zyski z udziałów w telwizyjnej spółce śmierdzą siarą z kilometra? A może naiwnie wydaje im się, że św. Maksymilian Maria Kolbe nie miałby nic przeciwko takim programom? Sam już nie wiem, jak to skomentować, aby kogoś nie obrazić...

Kyrie eleison!

Abp Robert Zollitsch stracił kolejną okazję, aby siedzieć cicho

2009-10-28T17:52:00.004+01:00

Przewodniczący Konferencji Episkopatu Niemiec, metropolita Fryburga, abp Robert Zollitsch (ten sam, który publicznie przyznał, iż nie wierzy w odkupieńczy charakter śmierci naszego Pana Jezusa Chrystusa) pogratulował wyboru nowej "zwierzchniczce" "kościoła" ewangelickiego w Niemczech, pani "biskup" Małgorzacie Käßmann. Jak informuje dyżurny ekumaniak Radia Watykańskiego, Tomasz Kycia z Berlina, Abp Zollitsch w telegramie gratulacyjnym napisał, że cieszy się z wielkiego zaufania, jakie nowej przewodniczącej okazała Rada Kościoła Ewangelickiego w Niemczech. Margot Käßmann została bowiem wybrana dużą większością głosów. Przewodniczący niemieckiego episkopatu zaprosił nową zwierzchniczkę Kościołów ewangelickich do dalszej współpracy ekumenicznej. „Jako chrześcijanie w pluralistycznym społeczeństwie musimy sprostać wielu wyzwaniom. Większość z nich dotyczy katolików i ewangelików"

Przypomnijmy, iż nowa "zwierzchnik", pani "biskup" niedawno rozwiodła się ze swoim mężem, pastorem. I w zasadzie to jedno zdanie wystarczy za komentarz obrazujący, w jakiej zgniliźnie moralnej znajduje się od lat protestancka parodia Chrystusowego Kościoła.

A co ma do powiedzenia pani "zwierzchnik"o papieżu?

...nieewangelickie jest myślenie, że jakaś osoba dysponuje prawdą i mogłaby wyrażać wiarę wszystkich i całego Kościoła...

Pamiętajmy!
Demon jest małpą Pana Boga!
Jego strategia polega na imitacji oraz na konkurencji.

A Abp Zollitsch powinien pani Käßmann wysłać dobrego egzorcystę, a nie telegram z gratulacjami.

TV Puls - ale numer!

2009-10-28T11:43:00.009+01:00

Ale Numer!

Nieoczekiwanie czyjś nos wyląduje w obfitym biuście policjantki. Znaleziony przypadkiem portfel, po dotknięciu wyda z siebie odgłos klaksonu ciężarówki. Martwy człowiek w bagażniku samochodu wprowadzi emocjonalne zamieszanie u naocznego świadka wydarzenia. Regiment żołnierzy, niespodziewanie otacza przechodnia i robiąc żwawo pompki – blokuje mu drogę.

A to dopiero namiastka tego, co przygotowali autorzy serii. Obserwując reakcje ludzi w najbardziej nieoczekiwanych sytuacjach, nikt nie będzie w stanie powstrzymać się od śmiechu. „Ale numer!”, to doskonała zabawa dla całej rodziny i sprawdzona recepta na dobry humor. Autorzy programu, na zasadach „ukrytej kamery” w zabawny sposób „wkręcają” niczego nie podejrzewających uczestników. Konsternacja, zdziwienie, wybuchy śmiechu, a może nawet i zawstydzenie to nieodłączne elementy tego wyjątkowego programu.

Medium

Serial inspirowany prawdziwą historią.

Młoda matka Allison Dubois (Patricia Arquette) odkrywa w sobie niezwykłe zdolności – kontaktowania się ze zmarłymi oraz widzenia przyszłości. Razem z kochającym i wspierającym ją mężem, próbują odnaleźć balans między życiem rodzinnym, a niezwykłymi predyspozycjami Allison. Na co dzień bohaterka pomaga w rozwiązywaniu zagadek kryminalnych...

Las Vegas

Big Ed Deline, były agent CIA jest szefem grupy w Montecito Resort & Casino, jak również nowo mianowanym Dyrektorem Operacyjnym. Jego prawą ręką jest Danny McCoy, były Marines i rodowity mieszkaniec Las Vegas. Mają oni do czynienia z oszustami karcianymi, kosztownymi wypłatami spowodowanymi "szczęściem", oraz innymi kasynami kradnącymi ich najdroższych klientów.

Burza uczuć

Miłość, namiętność i intrygi... czyli powrót do Hotelu Furstenhof w kontynuacji telenoweli "Burza uczuć". Laura i Alexander odnajdują miłość i szczęście. Teraz kolej na brata Alexandra - Roberta. Młodszy syn właściciela hotelu zakochuje się w Miriam, która adorowana jest również przez przystojnego fizioterapeutę Felixa. Matka dziewczyny posiada natomiast pewien podstępny plan...

Sprawdźmy jeszcze, co to za telewizja emituje takie "ambitne" programy:

Realia rynkowe narzuciły nam oddzielenie misji od komercji. Zmiany w strukturze udziałów są efektem realizacji długoterminowej strategii dalszego rozwoju stacji oraz krokiem w kierunku całkowitego oddzielenia działalności misyjnej od komercyjnej. Natomiast Telewizja Puls będzie jak dotąd stacją zapewniającą dobrą rozrywkę całej rodzinie i jednocześnie telewizją szanującą wartości chrześcijańskie oraz godność człowieka. mówi Dariusz Dąbski, Prezes Zarządu Telewizji Puls.

Obecna struktura akcjonariatu TV Puls wygląda następująco: 75% Dariusz Dąbski, 25% udziałów Prowincja Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych (OO. Franciszkanie).

Kyrie eleison !!!

Aktualizacja: 28-10-2009 godz. 17:35

Program "Ale numer" jest zaiste "wyjątkowy". Oto jeden z odcinków znaleziony na YouTube. Pikanterii dodaje fakt, iż ze starego wyglądu logo w prawej, górnej części ekranu wynika, że ten odcinek wyemitowany został przed marcem 2008 r., a więc w okresie, gdy Ojcowie Franciszkanie dysponowali większością (54%) udziałów w telewizyjnej spółce. Aż się chce spytać za św. Piusem z Pietrelciny: Czy św. Franciszek rozpozna swoich braci na Sądzie?