De Sprong naar Ierland

De zomer gaat weer van start

2008-05-12T21:29:00.004+02:00

Eindelijk begint de zomer door te krijgen dat de zomertijd al geruime tijd geleden is ingegaan. De laatste week hadden we hier prachtig zomer weer, echter de laatste paar dagen afgewisseld met een flinke bui.

Dat de zomer aan het beginnen is, is ook te merken op het werk. Het aantal huwelijk neemt toe dus ben ik weer vaker aan het werk. Ik kijk het nog even aan deze maand alvorens ik mijn aanvullende uitkering (die gebonden is aan een maximum aantal dagen) weer op zeg. Ondanks de stuitende kritieken die ik kreeg van een aantal dodo's heeft het mij toch door de krappe winterperiode heen geholpen. En ik zie nog steeds niet in waarom ik als belasting-betalende werknemer geen recht heb op een aanvullende (geen volledige!) uitkering als mijn werkgever mij part-time aan de dijk zet!

In ieder geval heb ik de "May Bank Holiday Weekend" weer overleefd. Dit uis een weekeinde met een extra vrije dag (Bank Holiday) er achteraan. Met het mooie weer, twee huwelijken, het Johnny Burke Memorial Ball en krap personeel moest iedereen even op zijn tenen lopen. Ik had vier nachtdiensten van elk acht uur op het rooster staan maar mijn salarisstrookje heeft het over 39.5 gewerkte uren...

Vooral het Johnny Burke Memorial Ball was weer de gebruikelijke puinhoop. Dit bal is een zogenaamd "Black Tie"-evenement waarbij alle heren in jacquet dienen te verschijnen. Natuurlijk ga je er dan vanuit dat het gaat om Heren en Dames van een wat Betere Stand maar aan de bar is daar weinig van te merken. Het was gewoon ouderwets doorbuffelen.
Extra complicatie is dat de gehele eigenaars-familie (wijlen Johnny Burke was de oprichter van het hotel) aan de toog komt te hangen. En probeer dan maar eens de bar te sluiten. Goed, normaal sluit de nachtbar om 04.30 uur, nu was het 06.30 uur. En toen moest de hele tent nog schoon gemaakt worden, bijvoorkeur voor het einde van mijn dienst om 07.00 uur. Het zal niemand verbazen dat dat niet lukte. Uiteindelijk was het 09.30 uur voor ik klaar was. Ik zeg nadrukkelijk "voordat ik klaar was" en niet "voordat wij klaar waren". Normaal gesproken werk ik op dit soort drukke avonden onder leiding van de nachtmanager. Met mijn vorige manager was het zo dat wij samen aan het zwoegen waren om zo snel mogelijk klaar te zijn. De recent gestartte nachtmanager lijkt bang te zijn vuil en moe te worden en heeft het grootste deel van het schoonmaakwerk aan mij over gelaten. En wat hij wel gedaan had was van een bedroevende kwaliteit.
Ik zal wel zien of hij het lang vol houd maar intussen heb ik weer twee sollicitaties de deur uit...

Intussen is mijn ouwe moedertje ook goed bezig. Ze heeft laatst uitgeprobeerd hoe heet stoom was, wat haar een uitbrander van de huisdokter opleverde.
Veel fraaier is echter dat zij een probleem had met haar zicht. Reeds geruime tijd had zij problemen met verslechtering van haar ogen. De eerste afspraak met de oogkliniek kon niet doorgaan omdat mijn moeder toen in het ziekenhuis lag. En dus werd zij op Valentijsdag alsnog onderzocht en kreeg een recept voor een nieuwe bril. Het duurde een paar weken voor de glazen klaar waren en het ziekenfonds begreep dat zij daarvoor moesten betalen. Goed, voor een bescheiden bedrag had mijn moeder eindelijk een nieuwe bril. Alleen, ze kon nog steeds niet scherp zien. Dus na een maandje weer terug naar de winkel om de bril na te laten kijken. Die bleek in orde. Dus maar weer een afspraak gemaakt met de oogkliniek. En wat schets mijn verbazing: haar rechter oog is VOORUIT gegaan met een tamelijk flinke score. En dus hebben wij afgelopen donderdag haar nieuwe bril opgehaald, geheel gratis.
De moraal van dit verhaal: ernstige uitdroging heeft een flink effect op je ogen. Na opheffing van de uitdroging herstellen de ogen zich weer.

Ik ben nu weer aan het zwoegen met mijn website http://www.holidayinclare.ie. Nieuwe abonnee's, wijzigingen, aanvullingen en dergelijke. Maar met mijn nieuwe internetaansluiting gaat het allemaal veel makkelijker worden om dit op internet te krijgen. En het noodzakelijke onderzoek kan ik nu vanaf huis verrichten op de tijden die ik wil...

Slainte!

Storm en The Burren

2008-04-11T18:15:00.007+02:00

Zoals beloofd komen hier weer een aantal plaatjes. Veel tijd voor verdere verkenningen zal ik de komende tijd niet hebben omdat het seizoen in het hotel weer begint te lopen. Het neemt wel veel tijd in beslag :-) maar het is aanzienlijk beter dan een uitkering van de sociale dienst. Zelfs als het alleen maar een aanvulling is.

Storm

Een foto gemaakt in de vroege morgen. Duidelijk is te zien doe de golven inslaan op de klippen en hoog opspatten. Niet zichtbaar op de foto is een stacaravan die juist links van de foto staat. Daar vloog het schuim regelmatig overheen!

Het riviertje (slecht zichtbaar) is totaal buiten beeld verdwenen door de grote hoeveelheid schuim.

Een foto iets verderop gemaakt. Het lijkt een kalme zee maar sommige golven verder uit in zee waren minstens tien meter hoog...

Spanish Point Beach: geen sneeuwlaag maar een grote laag schuim. Niet alleen op het strand zelf maar ook op de parkeerplaats en de weg die beiden al niet meer op de foto staan.

The Burren

The Burren is één van de meest fascinerende landschappen die ik ken. Het is een zogenaamd Karst-landschap dat al heel lang bewoond is.

Poulnabron Dolmen.
Vermoedelijk een grafkamer of een religieuze lokatie. Volgens onderzoek zo'n 4000 jaar oud!

Het landschap kan er bar en kaal uitzien maar zit in feite vol met leven. Op de meest onmogelijke plekjes kun je struiken en bloemen vinden.

Mis.

2008-03-11T03:02:00.002+01:00

Tja, geen ruige plaatjes van de storm. Het grootste en zwaarste deel van de storm is precies langs Ierland gegaan. De zee was wel enorm wild maar niet zo erg als verwacht.

Binnenkort zal ik weer wat foto's plaatsen.

Het leven is soms een achtbaan…

2008-03-10T02:16:00.002+01:00

Januari en februari zijn twee rare maanden geweest. Er is zoveel gebeurd dat ik er gewoon niet aan toe ben gekomen hier even een bericht over te schrijven. Nu maar even een samenvatting van die maanden.

Hotel over de kop.
Nee, de tent is niet failliet. Ik heb al eerder geschreven dat men bezig was met uitbreiding en renovatie. Ondanks al het slechte weer (veel regen en stormen) zijn de bouwvakkers flink opgeschoten met de nieuwe vleugel van het hotel. Inmiddels zit het dak er op en is de grote hijskraan gedemonteerd. De nieuwe suites moeten in april klaar zijn dus dat gaat nog flink aanpoten worden.
Het “oude” hotel is ook flink aangepakt. Alle kamers zijn voorzien van nieuwe tapijten, lampen, bedschotten (of hoe noem je die schotten aan de muur bij een bed?) en lampen. Een groot aantal kamers is ook voorzien van nieuwe badkamers, televisies en ander meubilair. De superieur kamers zijn nu voorzien van audioapparatuur en grote plasmaschermen voor de TV. De nieuwe suites gaan nog veel luxer worden.
Gelijkvloers is ook de heleboel overhoop gehaald. Voor zover ik na kan gaan zijn er slechts vier ruimten aan de aanval ontsnapt: een opslagruimte voor elektrisch spul, de stoelenopslag, de opslagruimte voor wijn en sterke drank alsmede het damestoilet bij de feestzaal.

Een paar dingen die gedaan zijn:
Lobby: het tapijt is vervangen door marmerachtige tegels
Flagship Bar: de klassieke (en ellendig schoon te maken) tegels zijn vervangen door vrij ruwe zwarte tegels (die veel beter schoon te maken zijn). De bar zelf is gemoderniseerd in donker fineer met veel meer opslagruimte voor glazen.
Lower Bar: is opgeheven. De Ocean Bar is een stuk kleiner geworden (er is een stuk vanaf gegaan voor een gang naar de nieuwe vleugel) en door een soort kastenwand in tweeën gedeeld. De Carvary (lunchbuffet) en de bar zijn nu verscholen achter één lange bar.
Pearl Restaurant: niet alleen heeft het restaurant een nieuwe naam gekregen maar ook nieuwe faciliteiten. Voorheen was het één grote, koele ruimte maar door nieuw tapijt, een soort scheidingswand en nieuw meubilair is het veel intiemer geworden. Er is ook een hellingbaan aangelegd en een geheel nieuwe voorziening voor het warm- en koud ontbijtbuffet.
Atlantic Suite: deze feestzaal heeft een nieuwe bar gekregen alsmede een nieuwe voorziening voor koffie – en thee. Er zijn ook nieuwe kroonluchters gekomen die door de Huishoudelijke Dienst niet met onverdeeld enthousiasme werden bekeken…
Toiletten: zijn geheel opgeknapt en van een nieuw uiterlijk voorzien.

Op dit moment is men nog steeds bezig met allerlei kleine klusjes. Zo had men bedacht om de bar in de Flagschip Bar af te sluiten met een verticale schuif. Na enige protesten van mij wordt deze schuif nu wat aangepast. Ik vind een doorloophoogte van 195 centimeter niet ruim maar aanzienlijk beter dan 185 centimeter (ik ben op blote voeten 188 centimetertjes hoog).
De binnenplaats, verschillende opslagruimten, het computersysteem (o.a. een nieuw reserveringssysteem), de telefooncentrale en dergelijke min of meer “achter de schermen” zaken worden de komende tijd aangepakt.

Oh ja, en men is bezig het hotel op te waarderen van een 3 sterren hotel naar een 4 sterren hotel!

Zelf zien? Burke’s Armada Hotel is gevestigd in Spanish Point, Milltown Malbay, county Clare. Website: http://www.armadahotel.com

Werk op en werk af
Het altijd stille winterseizoen levert mij altijd reductie op in het aantal te werken dagen. Zo ga ik in januari ineens terug van vier nachten naar twee nachten werken. Dit keer werd het iets anders en moest ik in januari steeds vijf nachten werken. Dat was niet altijd even plezierig aangezien ik ook bij moest dragen aan de bouwwerkzaamheden. Zo is het beslist niet leuk om een ruimte min of meer stof vrij te maken wanneer men daar de tegels weg gesloopt en sleuven in het beton gefreesd heeft. Zelfs met een mondkapje op was het nauwelijks te doen. Het werd nog minder plezierig toen eerst de verwarming uit ging (de olie was op en de tank zou vervangen worden) en daarna het gas uit ging (tank leeg en vervangen). Ik zat dus lekker in de koude en had ook geen warme maaltijd tot mijn schikking. En aangezien alle koffiemachines vervangen werden moest ik mij behelpen met oploskoffie. Maar goed, vijf nachten werken is altijd beter dan twee. Na de heropening van het hotel kwam de slag echter alsnog. En nu ben ik ijverig bezig een aanvullende uitkering los te peuteren van het “Department of Social and Family Affairs”. Rottige ambtenaren ook, het lijkt wel of zij dit uit eigen zak moeten betalen zo moeilijk als zij doen. Ze probeerden mij eerste gewoon af te poeieren (ik woon nog geen twee jaar in Ierland, das pas 17 maart a.s.), daarna werd ik door kantoor Ennistymon naar kantoor Ennis gestuurd (en terug, zoals je al verwacht), verkeerde formulieren, aanvullende formulieren en paperassen. AAAAAAAAARRRGGHH. Het lijken verdraaid wel Hollandse ambtenaren. :-)

Ziekenhuis
In januari kon ik ook ineens mijn opwachting maken in het ziekenhuis van Ennis. Niet voor mijzelf (ik wacht al een half jaar op een oproep voor de diabeteskliniek) maar voor mijn moeder. Haar diabetes sloeg ineens op hol en zij reageerde niet meer op de medicijnen. Flink ziek (waarden van 25+) werd zijn vlot doorgestuurd naar het ziekenhuis waar ze haar een weekje vastgehouden hebben. Ze reageert gelukkig goed op de insuline en de waarden zijn al veel beter. Het was wel even schrikken.

Auto
In januari moest ik mijn auto wegbrengen voor de APK. Daar zag ik flink tegen op aangezien ik wist dat het mij veel geld zou gaan kosten om hem daar doorheen te krijgen. Uiteindelijk heb ik gewoon een andere auto gekocht. Dit was goedkoper en eenvoudiger. En nu rijd ik dus rond in een wat kleiner karretje. Vooral interessant is dat de motor ook wat kleiner is wat hen goedkoper maakt in benzineverbruik, motorrijtuigenbelasting en verzekering.
Ik was wel wat laat met het omzetten van de verzekering van mijn oude auto naar de nieuwe wat mij op een ernstige waarschuwing van een agent kwam te staan. Hij had mijn auto in beslag kunnen nemen maar liet mij gaan omdat ik op weg was naar het ziekenhuis. Ehm, oeps. Moraal van dit verhaal: zet de verzekering van je auto snel om wanneer je een andere auto koopt. Met één telefoontje is dit te regelen en het is beter voor het humeur van Oom Agent (en je eigen zenuwen).

Holiday in County Clare
De laatste tijd heb ik ook werd hard gewerkt aan mijn website. Niet alleen heeft er een artikel in de plaatselijke krant gestaan maar ik heb ook een paar nieuwe adverteerders binnen. De ontwikkeling van de website (http://www.holidayinclare.ie) gaan natuurlijk gewoon door. De pagina Attracties en Voorzieningen begin nu tot leven te komen wat een hoop werk oplevert aan onderzoek maar potentieel ook adverteerders op kan leveren.

Op dit moment (8 maart) stormt het hier flink. Volgens de kenners de zwaarste storm in 15 jaar. Men voorspelt golven van zo'n 10 meter hoog met het hoogtepunt van de storm om 7 uur in de ochtend. Ik moet eens kijken of de golven vannacht over de klippen heenkomen. En aan het einde van mijn dienst (dan is het hopelijk redelijk licht buiten) ga ik eens met mijn camera zwaaien.

Eddy

Gelukkig Nieuwjaar

2008-01-08T22:29:00.000+01:00

Zo, de kerstdrukte is weer voorbij en het slappe seizoen is in volle gang. Eens even kijken wat dat op gaat leveren.

De Kerstdagen worden hier in Ierland altijd wat anders gevierd dan in Nederland, is mij opgevallen. Natuurlijk, ook hier ligt de nadruk op het vreselijke geld uitgeven maar toch liggen de accenten wat anders.

Zo ligt op Eerste Kerstdag (Christmas Day) Ierland gewoon stil. Geen bussen, geen treinen, de meeste hotels gesloten, restaurants dicht, pubs en winkels gesloten. Er is niet veel anders te doen dan met de hele familie bij elkaar te kruipen en het Kerstfeest te vieren. (Uitzonderingen zijn fondsenwervingsactiviteiten zoals de “Christmas Day Swim” in verschillende plaatsen.) Tweede Kerstdag (St. Stephens Day) zijn de meeste winkels gesloten maar voor de rest functioneert Ierland weer normaal. Hotels heropenen, pubs heropenen, taxi’s rijden weer. En niemand draagt meer zijn zondagse goed…
Zelfs de kerkdiensten zijn anders dan in Nederland. Goed, de boodschap is hetzelfde maar het heeft een ander karakter. Tot mijn verrassing (nu voor de tweede keer) zat de kerk in Mullagh slechts voor iets meer dan de helft vol. Blijkbaar is de dienst op Kerstmorgen veel belangrijker maar die heb ik tot nu toe nog nooit bijgewoond. Ik was echter in Nederland gewend aan stampvolle kerken. Doorgaans bezochten wij de kerk in Oudorp, Alkmaar, aangezien dat een redelijk klassieke kerk was. (De katholieke kerk in Huiswaard, Alkmaar, is een opgewaardeerde vergaderzaal met een nogal sterke nadruk op het Vietnamese deel van de bevolking.) In Oudorp was het echter noodzakelijk om van tevoren kaarten te bestellen om nog een plaatsje te kunnen krijgen.
Aan de andere kant is de benadering in Ierland veel speelser. In Nederland staat meestal iemand gewoon het Kerstverhaal op te dreunen. In Mullagh werd het kerstverhaal opgevoerd in een toneelstukje, uitgevoerd door een aantal zes- of zevenjarige kinderen van de plaatselijke lagere school. Schattig, vooral omdat er soms iets niet helemaal volgens het boekje gaat. (Eén van de herder kwam een lam cadeau doen maar kon niet bij de stal komen. Toen wierp hij het lam maar naar binnen. :-) )
Wat ik eigenlijk in Nederland nog nooit gezien heb was de kerstboom met namen. Niet alleen de gebruikelijke lichtjes, slingers en ballen maar ook bordjes met de namen van de overledenen van het afgelopen jaar. Een heel aparte manier van het herdenken van hen die ons ontvallen zijn!

Meer traditioneel was het Kerstdiner op 1e Kerstdag. Ma en ik waren na de Kerstnachtdienst bij mijn zus en zwager blijven slapen zodat wij niet met een slok op hoefden te gaan rijden. En het bracht ons tijdig in stelling voor het kerstdiner. Nu moet men niet denken dat het diner ook op dinertijd opgediend wordt. Elke warme maaltijd, genuttigd na elf uur in de morgen, wordt hier “dinner” genoemd. En dus werd het “Christmas Dinner” ook opgediend om twee uur in de middag! Op zich geen slecht idee want je kunt nu ongestoord lang tafelen en daarna lekker rustig hangen. Mijn zuster had zich flink uitgesloofd voor het diner. Om te beginnen had ze het voorgerecht al weg gelaten om er zeker van te zijn dat hoofdgerecht en toetje nog naar binnen gingen. Om eerlijk te zijn: dat haalden we maar net en dat terwijl het gewoon Vienetta ijs was! Maar het hoofdgerecht was verrrukkuluk. De kalkoen, traditioneel aangeleverd door mijn zwagers broer, was perfect gaar en sappig. En de spruitjes, doperwten, wortelen en aardappelpuree waren ook prima. En met de bijgeleverde cranberry-sauce (veenbessen gelei) gleed alles soepel naar binnen. Het als toetje geleverde ijs kon maar moeilijke een plaatsje vinden in mijn maag. :-)

En nu is alle drukte voorbij. Oud en Nieuw stelt hier helemaal geen bal voor (een toast en “Auld Long Syne” is alles) en iedereen is blut (teveel uitgegeven aan kerstcadeaus). Het slappe seizoen doet zijn intrede en om het lastig te maken sluit ook het hotel voor renovatie. Volgens de ene manager houd ik twee werkdagen over en volgens de ander behoud ik gewoon mijn vier werkdagen. Ik zal wel zien wat er gaat gebeuren en wat voor klussen er liggen te wachten.

Intussen kan ik wel een hoop geld gaan besteden aan mijn auto. De één of andere grapjas heeft mijn spatbord verkreukeld terwijl ik de zeventiende januari op moet komen voor mijn APK-keuring (hier NCT, National Car Test, geheten). Sowieso moet ik wat laten doen aan een sensor van de luchtinlaat aangezien die laatst na een zwempartijtje (= zeer zware regenval met ondergelopen wegen) beschadigd is. Das al goed voor een deuk van ongeveer 350 euro. Plus een nieuwe bumper, plus een pre-NCT-test, plus het verhelpen van gebreken om mijn auto door de NCT-test te halen, plus de NCT-test zelf. Hmmm, niet geheel verenigbaar met mijn gevoel voor humor…

Maar goed, de elfde januari hebben wij het jaarlijkse Nieuwjaarsfeestje van het werk., de marketingcampagne voor “Holiday in Clare” (mijn website) is van start en binnenkort ga ik de eerste rekeningen versturen voor die website.

En in de tussentijd geniet ik gewoon van verder van Ierland en county Clare. Zelfs in drukke tijden is iedereen nog gewoon vriendelijk en ontspannen. Vandaar dat ik hieronder een paar plaatjes gezet heb.

Foto 1: Het was niet altijd mooi weer. Een storm zweepte de zee hoog op!

Foto 2: Normaal gesproken is dit riviertje nauwelijks een meter breed. Maar na de zeer zware regenval van een aantal dagen eerder was ook dit riviertje flink gezwollen.

Foto 3: Een foto van de Kerstdienst in de kerk van Mullagh. Helaas ging de vrouw net in de weg zitten en een betere mogelijkheid kreeg ik niet om de kinderen op de foto te zetten.

Foto 4: Overdadige Kerstverlichting in Milltown Malbay. Vreemd genoeg zijn er dan mensen die starten te klagen over de hoge energierekeningen…

Foto 5: Zonsondergang over Mutton Island

Foto 6: Iets later op dezelfde avond. Geen schilder die zo’n kleurenspel na kan maken!

Soep, heet, eten en zo...

2007-12-07T18:00:00.000+01:00

Inderdaad, de soep wordt niet zo heet gegeten als hij in mijn vorige verhaal opgediend werd. De tijdelijke sluiting van het hotel gaat inderdaad door maar de situatie is niet zo beroerd als ik dacht. Ook tijdens de sluiting is er 's nachts nog beveiliging nodig. Ik kan dus ook in de maand januari gewoon nachtportier blijven spelen. Hoogstwaarschijnlijk voor twee nachten per week, maar waarschijnlijk meer. Ik kan in ieder geval ook kijken of er naast deze twee nachten nog wat bij te klussen valt in Hotel Doolin, ons zusterhotel, of dat ik mijzelf toch maar op de lijst laat zetten van mensen die in het hotel mee willen klussen. De directeur garandeert werk voor iedereen die dat wilt!

Toch staan er de komende weken grote veranderingen op stapel in het hotel. De verbouwing is reeds in volle gang en dus bleek op één van mijn beveiligingsronden ineens een nooduitgang gejat te zijn. Toen ik van de verrassing bekomen was realiseerde ik mij dat er een aantal kleine uitbouwtjes van het hotel gesloopt waren om ruimte te bieden aan de nieuwe vleugel. Dat de "Dry Food Store" (opslagruimte voor het restaurant voor o.a. papieren placemats, kaarsen, koekjes, pakken jus d'orange etc. Allerlei dingen die niet gekoeld hoeven te worden tijdens opslag) gesloopt zou worden wist ik wel. Dat de buitendeur van de nooduitgang vanaf de verdiepingen met kamers ook zou sneuvelen wist ik niet. Echt vrolijk word ik er niet van dat er nu gewoon een gat in de zijkant van het hotel zit, maar wat doe je er aan. Wat meer patrouilleren door de gangen is wat ik doe...

Het hotel gaat ook werken aan een promotie. Op dit moment is het hotel een driesterren hotel en heeft te kampen met een moordende concurrentie. Nu men het hotel toch overhoop aan het halen is, heeft men besloten een vierde ster aan te vragen. Niet alleen komt er dus meer werk (nu 62 kamers, straks 86 kamers en suites) in de bedienen van de kamers maar ook de standaard gaat omhoog. Hebben wij nu gedurende de nacht eigenlijk alleen sandwiches in de aanbieding, na de upgrade komt er een ruimer aanbod aan voedsel beschikbaar. Maar aangezien ik een tamelijk matige kok ben betekent dat dat mijn kwaliteiten ook een upgrade moeten ondergaan. Interessant! Ik meld mij nu al aan voor cursussen "hoe fatsoenlijk patat te bakken" (ik heb ze altijd te slap of te hard) en "hoe fatsoenlijk champagne te serveren" (nooit eerder gedaan). Wat voor andere aanpassingen in de service er gaan komen weet ik op dit moment nog niet. Ik heb geruchten gehoord over auto's parkeren, gasten naar de kamers begeleiden (en koffers sjouwen), uniforms (scheelt mij een vermogen aan kostuums!), sneller in- en uitchecken en beter adviseren over toeristische en andere attracties. Met name dat laatste kan boeiend worden. Ierland staat bekent om zijn golfbanen en wij krijgen dan ook veel golfers op bezoek. Alleen vind ik golf een uitermate zouteloze sport...

De toekomst is nogal vaag maar ziet er wel spannend uit!

Lollig, op dit moment raast er een leuke storm over county Clare. Windkracht acht (of meer), vrijwel horizontale regen, hagelbuien, temperaturen van slechts een paar graden boven nul. Gisteren moest ik even naar Ennis voor nieuwe inkt en wat Miskaarten van de Franciscan Friary {Miskaart = Kaart die aangeeft dat iemand een Noveen voor je gekocht heeft, waardoor bij 9 achtereenvolgende Missen Gods Hulp voor je wordt aangeroepen. Ik lever geregeld Noveens aan vrienden...}.
Het was ongelovelijk takkenweer. Stromende regen en dan ook echt ruig stromende regen. De eerste helft van de route was door de vele regen al niet best (rivieren aan de zijkanten van de weg) maar het stuk tussen Connolly en Ennis was echt erg. Mistens vijftig keer was de weg geheel of grotendeels overstroomd. Bepaald een griezelige ervaring.
Toch bleek ook nu weer dat een Ier nergens voor terug schrikt en altijd de humoristische kant van de zaak weet te vinden. Terwijl de waarschuwingen voor overstroomde wegen aan de lopende band over de radio werden doorgegeven, vergat men de humor niet. Zo kwam men met het verhaal dat in Lissycasy iemand op de bon was gegaan omdat hij met zijn boot door het rode verkeerslicht was gevaren. En in Sixmilebridge is de officiële inschakeling van de kerstverlichting afgelast. Getuigen verklaarden dat zij de Kerstman hadden gezien terwijl hij weggespoeld werd door Main Street...

Ow, en ik ben ook een paar centimeter kwijt geraakt. Vorige week heb ik mij een nieuw kostuum gekocht voor een kleine 400 euro. Een maatje 54 dit keer, mijn vorige kostuum was een maatje 56 en het kostuum wat ik gekocht had voor mijn zusters huwelijk in 2003 was een maatje 62!

En nu even de sluikreclame:
http://www.landzaat.info voor informatie over mijn genealogisch onderzoek
http://www.holidayinclare.info en http://www.holidayinclare.ie voor een overzicht van verblijfsaccommodaties in county Clare. De nadruk ligt op de goedkopere gelegenheden (Bed & Breakfast, Hostel, Camping) maar ook de luxere gelegenheden komen aan bod (Guesthouses en Vakantiehuizen). En het hele scala aan hotels van het bescheiden Central Hotel in Milltown Malbay (1 ster) via het Armada Hotel in Spanish Point (nu nog 3 sterren) tot het posh Dromoland Castle Estate nabij Newmarket on Fergus (5 sterren).

Niet spannend genoeg?

2007-10-29T02:51:00.000+01:00

De afgelopen tijd was niet bijzonder inspirerend voor het schrijven van wijdlopige verhalen in mijn weblog. Niet dat er niets gebeurd is maar mijns inziens was het niet spannend genoeg om de hele wereld mee te vervelen. :-)

In ieder geval is het “I Do”-seizoen weer bijna voorbij. De goede doch drukke weken van drie huwelijkspartijen per week is vrijwel voorbij. De top was wel het “Bank Holiday Weekend” in juli. Vanwege de extra vrije dag en het te verwachten mooie weer (dat viel wat tegen) hadden wij vijf huwelijken op rij. De - over het algemeen -mooie bruiden en bruidsmeisjes wegen toch niet helemaal op tegen het geregeld nogal vervelende gedrag van mannelijke (knetterzatte) bezoekers. Wat dat betreft is er geen verschil tussen Holland en Ierland!
Maar goed, drie tot vijf huwelijken op rij betekent voor mij toch behoorlijk stevig doorwerken. De gewone taken blijven immers gewoon doorgaan: veiligheid en schoonmaken. Het verschil zit er met name in dat ik ook ingezet word op de bruiloft zelf (oppikken lege glazen, flessen en kopjes; uitserveren late-avond-snacks; opruimen zaal na afloop), de meeste roomservices uit kan voeren (= klaarmaken en naar de kamer brengen) en de ongevalletjes in het herentoilet schoon kan maken. [Mijn collega-nachtportier vermaakt zich op receptie onder meer met het tellen van 7 kassa’s, inchecken van late aankomsten, opzetten van wektelefoontjes, regelen van taxi’s, uitgeven van sleutels en dergelijke.] En aan het einde van de rit blijven wij, de beide nachtportiers, over om de laatste mensen naar hun kamers of in een taxi te bezemen, de ontbijtkaarten te verzamelen en de lobby, gang, toiletten en bar weer gebruiksklaar te maken voor de ochtendploeg.

Toch is dit zeer zeker geen vervelend werk. Ik vind het heerlijk om contact te hebben met de gasten en daar heb ik natuurlijk alle gelegenheid voor. Veel meer dan een leidinggevende ben ik iemand die het heerlijk vind om anderen te faciliteren. Geen betere beloning voor mij dan een bruid en bruidegom die aan het einde van de dag hartelijk bedanken voor al het werk verricht!

Website

De afgelopen tijd heb ik ook nog tijd kunnen vinden om mijn websites grondig te restylen. Het is de bedoeling de nieuwe versie op 1 november te lanceren. Meest opvallende verschillen met de voorgaande versie: een frisser kleurenschema (dan donkergroen naar lichtgroen), geen frames meer en betere zoekmogelijkheden. Ik ben nog volop bezig met het ontwikkelen van een mailformulier voor de abonnees. Dat loopt wat stroever dan gepland. Als het mailformulier werkend is ga ik weer volop aan de gang met het toevoegen van gegevens en kan de marketingcampagne (low-key!) gaan starten. Och, het houd mij van de straat en uit de kroeg. En misschien dat het een paar centen binnen gaat brengen in het laagseizoen.

Moeders

Zoals eerder aangeven heeft mijn ouwe moedertje ook Nederland achter zich gelaten. In eerste instantie woonde zij in bij mijn zuster (wat ik ook gedaan heb na mijn aankomst) maar gelukkig vonden wij vrij vlot een eigen appartement voor haar. Dat appartement bleek toch niet zo fijn te zijn als het leek. Het was niet duur (70 euro per week voor een volledig ingericht appartement) maar de kwaliteit bleek tamelijk hopeloos. Maar er is in Milltown Malbay gedurende de zomer geen appartement te vinden dus ze blijf er noodgedwongen maar zitten. Met aflopen van het seizoen loopt echter ook de hoeveelheid buitenlands personeel terug en komt er ruimte op de woningmarkt. Tijd voor een babbeltje met mijn huisbaas dus. En zie: begin oktober is mijn moeder verhuisd van haar koelkast naar een veel mooier appartement. Voor een tientje in de week meer heeft zij nu een goed, warm appartement met een fantastisch uitzicht (gelukkig niet meer op mijn huis). Het bevalt haar uitstekend is zij is duidelijk gelukkiger nu.

Wintertijd

Gisteravond is ook hier de wintertijd weer begonnen. Voor mij een teken dat ik mijn kerstpakketjes voor moet gaan bereiden. Maar ook een teken dat magere tijden in aankomst zijn. Afgelopen winter werd mijn aantal uren gedurende de winter gehalveerd en nu ziet het er nog somberder uit. Gedurende de winter gaat er namelijk gebouwd en geknutseld worden aan het hotel. Consequentie daarvan is dat het hotel vrijwel de hele maand januari gesloten is. Geen hotel = geen werk = geen salaris. Nu heb ik nog een aantal betaalde vakantiedagen over van dit jaar maar toch gaat het erg zuinig worden. Misschien kan ik nog wat bijklussen in ons zusterhotel in Doolin maar ik ga toch ook maar eens informeren voor een uitkering. Er moet toch brood op de plank komen…

Om toch positief te eindigen plaats ik maar een paar fotootjes:

Afgaand tij op Spanish Point Beach

Armada Hotel vanaf Spanish Point Beach

Auto rijden is hier iets specialer dan in Holland

Ballyvaskin

Ballyvaskin, kijkend op Milltown Malbay

Gewoon wat onkruid langs de weg

Nog wat onkruid

Natuur krijgt hier de ruimte

Nieuwsgierige paardjes nabij Moy

De pont van Killimer over de Shannon (overtocht 20 minuten)

Een stukje Shannon bij de pont van Killimer

Huisje aan de Shannon

Laaghangende bewolking bij Rockmount

Een plaatje van ons achtertuintje :-) (vanaf Rockmount naar Mutton Island)

Recycling op kattemanier

Een plaatje van mijn auto

Zonsopgang over Mount Callan

Veranderingen op til

2007-07-30T16:55:00.000+02:00

Na geruime tijd stilte is hier eindelijk weer eens een update van mijn weblog. Er gebeurden te veel zaken om mij heen om mij hier mee bezig te houden.

Een kort overzicht van de belangrijkste zaken:
- geheel onverwacht werd ik eind mei al opgeroepen voor mijn rijexamen. Toen ik in januari de aanvraag deed was de wachttijd 8 maanden. Ruim voldoende voor nog een flink aantal lessen. Echter, ik werd half juni al verwacht. Tot mijn spijt gingen mijn zenuwen echter met mij op de loop. Een flink aantal dubbele lessen (à € 30 per uur) kon de rampspoed echter niet meer voorkomen. Eén zware fout en een serie kleintjes waren fataal...
- Firebird Design & Service, mijn in januari opgezette eigen bedrijfje, begint langzaam aan te lopen. De eerste klanten voor visitekaartjes en promotiemateriaal zijn er al en ik heb verschillende offertes uitstaan. De promotie voor het bedrijf zelf loopt ook heel aardig.
- De websites "http://www.holidayinclare.ie" en "http://www.holidayinclare.info" zijn herbouwd aangezien het resultaat met FrontPage ronduit dramatisch was. Verdere studie voor verbeteringen loopt. De eerste nieuwsbrief voor de abonnementhouders voor deze site is ook recentelijk verstuurd en goed ontvangen.
- sedert afgelopen vrijdag ben ik de trotse bezitter van een auto. Jaja, zonder volledig rijbewijs toch een auto. Je kunt hier met een voorlopig rijbewijs al een auto kopen om daarmee te oefenen. Het is wel ontzettend wennen na al mijn rijlessen in een dieseltje om nu ineens in een benzineauto rond te rijden. De motor slaat nog wel eens af. Maar goed, ik rij en dat is het belangrijkste. Het gaat trouwens om een rode Mazda 323 GLX 1.5l, bouwjaar 1997. De krassen en deuken waren gratis bij de prijs inbegrepen maar ik ben er van overtuigd dat ik er nog wel een paar bij zal maken.
- een oom van mijn zwager is onlangs met gillende sirenes afgevoerd naar Ennis Hospital na een tweetal zware beroerten. Hij lag werkelijk op het nippertje. Terwijl één broer al liefdevol zijn huis begon leeg te plunderen startte Anthony echter met zijn herstel. De kans is klein dat hij zonder blijvende schade herstelt maar zijn spraakvermogen en beheersing van zijn handen en armen is al grotendeels terug. In een goed revalidatiecentrum (en niet patiëntenopberghuis wat broerlief geregeld heeft) zal er nog veel meer resultaat te behalen zijn!
- begin juli hadden wij hier in Milltown Malbay en wijde, wijde omgeving ook weer de Willie Clancy Week (officieel Willie Clancy Summer School). Goed voor 120 verschillende cursussen in traditionele muziek, ongeveer elke vijftig passen een traditionele sessie en in het hotel waar ik werk een setdance week. Na tien dagen traditionele Ierse muziek en setdancing had het hele personeel er zo’n beetje genoeg van. Het enthousiasme van de bruid voor het setdancen op de vrijdag na het Willie Clancy Week werd dan ook niet door het personeel gedeeld :-)
- sommige weken in het hotel kunnen zeer afwisselend zijn. Onlangs werd er namelijk een huwelijk afgezegd wegen het overlijden van de bruidegom, slechts 2 weken voor zijn grote dag. Het vrijgezellenfeest op die avond en een (aangenomen) huwelijksaanzoek een dag later konden de sombere stemming echter niet verdrijven.
- mijn huisbaas heeft haar winkel en een aantal van haar woningen verkocht. Das lastig, want normaal gesproken bracht ik mijn huur nu gewoon naar de winkel. Nu moet ik de enveloppe met het geld wekelijks aan een haakje in mijn halletje ophangen waar zij het op komt pikken. Ik vind dat nogal een inbreuk op mijn privacy en ga dus wat regelen dat ik via de bank kan betalen.
- mogelijk ga ik een promotie krijgen van ons Burke's Armada Hotel (3 sterren) in Spanish Point naar Hotel Doolin (4 sterren) in Doolin. Ondanks dat het een promotie zie ik het toch niet erg zitten. Ten eerste is het veel verder weg (een half uur rijden in plaats van 5 minuten), ten tweede is het hotel veel kleiner (17 kamers tegen 62 kamers). En aangezien ik leef op het contact met mensen zal ik zeker de zeer regelmatige huwelijksfeesten en reisgezelschappen gaan missen. Ik hoop dan ook van harte dat de promotie niet door gaat en ik lekker hier kan blijven zitten.

En zo gaat het leven kalmpjes voorbij…

Het drietal weer compleet

2007-04-03T16:24:00.000+02:00

Het drietal weer compleet

Eén van de redenen van mijn tijdelijke afwezigheid was het arriveren van mijn Moeder in Ierland. Na het vertrek van mijn zuster (in 2002) en van mij (2006) was duidelijk dat er voor haar in Nederland niets meer te halen viel. Het was mij trouwens al opgevallen dat haar gezondheid achteruit begon te gaan zodra ik mijn definitieve beslissing had genomen om te vertrekken. En zo viel met Kerstmis de beslissing: Moeders zou op 1 maart in Ierland arriveren!

Goed, Moeders kon nu dus ook zelf ervaren hoe ingrijpend een uitverkoop van je huishouden is. Ze is er stoerder in geweest dan ik verwacht had! Dat ze haar eetkamertafel en 1 boekenkastje mee zou nemen was wel duidelijk. De eerste is zo’n 45 jaar oud, de ander zo’n 60 jaar. Dat is moeilijk scheiden dan. Maar tot mijn grote verbazing heeft zij ook de linnenkast verkocht, die zij samen met wijlen mijn vader gekocht heeft kort voor haar huwelijk. Die kast was dus ook al zo’n 45 jaar oud. En zo heeft zij meer offers gebracht. Een geluk was wel dat de nieuwe bewoonster van haar huis een aantal zaken wel over wilde nemen. Dat bespaarde ons bijvoorbeeld de verkoop / verwijdering van de wasmachine en de koelkast.

Toch is de verhuizing niet helemaal goed gegaan. Op het einde werd mijn moeder door de drukte een beetje onder de voet gelopen en kon ze het papierwerk niet meer aan. Dat werd dus vriendelijk voor mij bewaard (das dus niet echt hiephoi…) Na een tamelijk dramatische reis naar Nederland (vliegtuig met technische storing in Shannon EN – na overstap – in Dublin, tas tijdelijk zoek op Schiphol, lunch en diner gemist, trein gemist, ongeval in Alkmaar) kwam ik met zo’n drie uur vertraging toch eindelijk eens aan in Alkmaar. Natuurlijk uitgeput en uitgehongerd, maar een bord stamppot boerenkool verhelpt gelukkig veel! En de volgende dag kon ik lekker gaan klussen om alle administratieve zaken af te werken en adreswijzigingen te verzenden [pas altijd op voor zaken die opvallend soepel gaan]. De volgende dagen zijn wij hard aan het werk geweest. Zeil uit het huis verwijderen, gordijnen weghalen, inpakken en schoonmaken. De gebruikelijke riedel. Het zweet stroomde rijkelijk en de voorraad vuilniszakken en verhuisdozen slonk met een noodtempo. Niets vreemds aan.

En toen kwam de gebruikelijk klap: huis weg. Nee, geen geintje. Het appartement in Kilmihil wat mijn zuster en zwager geregeld hadden werd ineens vergeven aan een stel Polen. De eigenaar kon van deze mensen namelijk drie keer zoveel krijgen als wat mijn Moeder zou gaan betalen. En zo was mijn Moeder een week voor zij zou emigreren ineens haar huis kwijt omdat een (censuur) verhuurder ineens eurotekens in zijn ogen kreeg. Mijns inziens zijn zowel mijn Moeder als die Polen opgelicht maar bewijs dat maar eens. De verhuur was geregeld op handdruk…
Wat te doen nu? Je kan een 71-jarige vrouw niet echt op straat zetten. En dus kwam mijn zuster met dezelfde oplossing als toen ik arriveerde: trek maar bij mij in en daarna zien we wel verder. Maar intussen waren natuurlijk wel al mijn adreswijzigingen (zo’n vijf dagen eerder verzonden) gelijk waardeloos. Daar moest dus ook wat op gevonden worden.

Afijn, daags na het fijne bericht van de valse huisbaas arriveerde mijn zuster ook in Nederland. En gezamenlijk hebben wij de boel verder afgewerkt. Er was een heel klein probleempje toen de verhuizers (Gul en Alberts, aangesloten bij Euromovers) op woensdag kwamen om de spullen op te halen. Er was ons gezegd dat zij tussen 14.00 en 16.00 uur zouden arriveren. Dus om 16.30 uur maar gebeld. Het bleek dat de verhuizers nog een ander klusje voor ons hadden wat iets groter bleek te zijn dan verwacht: geen tien kubieke meter maar dertig kubieke meter plus veel inpakwerk. Gul en Alberts stuurden prompt een andere wagen en rond 17.30 begon het inladen in de stromende regen. Maar met vereende krachten was na twee uur noeste arbeid alles gelabeld, beschermend ingepakt en ingeladen. Dat Moeders 16 kubieke meter spullen had in plaats van de geschatte 10 kon haar niet zoveel schelen. De boel was onderweg.

Daags na de verhuizers zou de gemeente Alkmaar zich ontfermen over het grof vuil. En dus was iedereen weer vroeg paraat om de rommel netjes voor tien uur aan de straat te zetten. Natuurlijk kwamen die jongens pas om twee uur…
Intussen liepen alle buren in en uit om afscheid te nemen. Ze bleek tamelijk gezien in de buurt dus dat afscheid nemen ging met aardig wat tranen gepaard (jakkie). En na veel veeg en stofzuigwerk hadden wij dan toch de boel leeg en veegschoon. Dat woningbouwcorporatie Vitalis vervolgend de meest schandalige en hufterige opzichtster langs stuurde voor de oplevering kon de pret niet drukken. Zelfs niet toen dat (censuur) wijf mijn Moeder dwong nog even de schuur en de schutting af te breken die de nieuwe bewoonster dolgraag over wilde nemen. Een goede kennis heeft gelukkig dat vuiltje voor zijn rekening genomen.

Goed, daarna hebben wij Moeders de auto ingegooid en hebben haar meegesleept naar vliegveld Weeze/Düsseldorff (nabij Venraij). Afgezien van een file tussen Haarlem en Arnhem ging alles soepel. Het vinden van het vliegveld liep wat moeizamer door de slechte bebording maar ook dat liep goed af. Dat RyanAir geen luxe vliegtuigen heeft veronderstel ik bekend maar in ieder geval brachten zij ons vlotjes naar Shannon. Daar werden wij opgepikt door mijn zwager.

En zo stond op 1 maart mijn ouwe Moedertje op Ierse grond, als wannabee-Ierse.

Nu was het wachten nog op de vrachtwagen met spullen. Het was moeilijk te zeggen wanneer die precies zou arriveren. Men zou dus even bellen. Goed, de verhuizers bleken dus door een storm twee dagen vastgezeten te hebben in Holyhead (wat een nog saaiere plaats is dan Herman Finkers’ Almelo). En dus kwamen zij aan op de meest beroerde tijd die ze konden bedenken: woensdagmorgen. Na een rustige nachtdienst (van 23.00 tot 07.00 uur) dook ik dus vlot mijn bed in om zoveel mogelijk slaap te krijgen voor we de verhuizers op moesten gaan pikken. Dat werd dus een heerlijk nacht van welgeteld één (1) uur. En toen belde zuslief dat de verhuizers eraan kwamen. Zucht. De verhuizers werden netjes opgepikt en naar het huis van een goede vriend geleid. Deze vriend had welwillend een flinke zolderkamer voor onbepaalde tijd ter beschikking gesteld. Dat ik na een paar uur werken ongeveer instortte zal waarschijnlijk niemand verbazen.
Soms moet je echter geluk hebben. Mijn Moeders laarzen bleken te klein en dus kwamen ze naar Milltown Malbay om nieuwe te kopen. En wat zien ze bij de winkel hangen: een advertentie dat er een appartement te huur is. Bij noodgevallen kun je vlot zaken doen en dus pikten wij netjes dat appartement in. Dat de huurder er nog uit moest en dat er flink schoongemaakt moest worden was een detail. Maar afgelopen zaterdag is mijn Moeder in het appartement getrokken na slechts 1 maand bij mijn zuster gewoond te hebben (ik heb er tien weken gewoon voor ik een appartement had). Klein probleem: mijn Moeder is nu mijn buurvrouw… :-)

Einde van de winterpauze / End of the Winterbreak

2007-03-22T20:49:00.000+01:00

Excuseert u mij dat ik even een kleine pauze ingelast heb voor wat betreft het bijhouden van dit weblog. Een groot aantal ontwikkelingen maakte dat ik moeite had mijn persoonlijke schip op koers te houden. Ik ben op dit moment in kalmer water gekomen en dus volgen er weer updates.

Het was even schrikken begin januari toen ik van de general-manager te horen kreeg dat er de komende maanden onvoldoende werk voor mij zou zijn. Effect was dat ik in januari en februari geen 4 nachten hoefde te werken maar slechts twee. Ongelukkigerwijs betekent dat ook dat ik slechts voor 2 avonden betaald wordt en niet voor vier. Met een financieel patroon dat gebaseerd is op minstens 3 nachten werk per week, betekende dat een probleem.

Gelukkig had ik wat spaarcenten opgebouwd de afgelopen maanden (iets wat mij in Nederland nooit lukte) dus een acuut probleem was er niet. Maar moest ik nu rustig op mijn spaarcenten in gaan zitten te teren en wachten tot het seizoen weer oppikte of moet ik iets anders gaan doen?

Goed, als gevolg van het verlies van de helft van mijn werkuren ben ik nu dus eigenaar van een heeeeeeeeeel klein eigen bedrijfje. En nu hoop ik de komende tijd voldoende aan het weg te timmeren met grafisch design, services en webdesign om volgende jaar fluitende de winter door te komen. Gegarandeerd dat ik niet rijk wordt van “Firebird Design & Services” maar daarvoor heb ik het ook niet opgezet. Het doel is een inkomen genereren voor het slappe seizoen. En hoe het zich gaat ontwikkelen moet ik nog bezien. De eerste klanten zijn er…

Andere dingen zijn nog steeds hetzelfde. In het Central Hotel smaakt het bier en de whisky nog steeds best. De rijlessen gaan nog steeds prima. En de receptioniste behandeld mij nog steeds ijzig (zou ze weglopen voor haar eigen gevoelens?). Ow, we hebben hier voldoende regen zodat alle velden er prachtig groen bijliggen.

Jaaroverzicht 2006 / Year Review 2006

2007-01-11T17:04:00.000+01:00

De standaard jaarverslagen hobbelen doorgaans van feit naar feit. Maar aangezien 2006 een ongewoon jaar was voor mij, heb ik voor mijn jaarverslag ook voor een ongewone vorm gekozen: een tweetalig interview.
A standard year review is normally jolting from fact to fact. But because 2006 was an unusual year to me, I have chosen un unusual form for my year revieuw: a bilingual interview.

Vraag: Was het voorbereiden van je emigratie zwaar?
Antwoord: Elke verhuizing is fysiek een zware klus. Ik heb echter dit keer niet zoveel spullen van A naar B hoeven te verslepen als bij eerdere verhuizingen. Maar het leegruimen van je huis blijft een enorme klus.
Wat echter een echt zware klus was, was het kiezen wat ik wel en niet mee wilde nemen. Dat heeft mij veel telefoontjes naar mijn zuster in Ierland opgeleverd om te bepalen wat nuttig was om mee te slepen en wat niet. Het betekende ook afscheid nemen van spullen waar je aan gehecht bent. Het afstoten van 30 van de 35 meter boeken en tijdschriften die ik had was heel ingrijpend, vooral met mijn jeugdboeken. Aan de andere kant heb ik veel mensen blij gemaakt met mijn spullen. Zo is mijn slaapkamerameublement vlak voor Kerst 2005 naar een jong stel gegaan dat net hun eerst gezamenlijke woning had gehuurd. Maar het blijft een akelig gezicht om je huis steeds leger te zien worden.
Question: Was it a heavy job to prepare for your emigration?
Answer: Every movement is physically a heavy job to do. But this time I didn't need to move much stuff from A to B as I had with earlier movements. But clearing out your house is always a giant undertaking.
But the real tough job was choosing what I wanted to bring with me and what not. I costed me a lot of lengthy phone calls to my sister in Ireland to determine what was useful to bring and what was useless. It meant parting of stuff where I was attached to. Getting rid of 30 metres of my 35 metres of books and magazines I possessed was quite far-reaching, especially with my childhood books. On the other side I know that I made a lot of people happy with stuff. For instance: just before Christmas 2005 I sold my bedroom suite to a young couple that had just rented their first house together. But it is a dreary sight to see your house getting empty.

Vraag: Het gerucht gaat dat zelfs jij eens sprakeloos was. Is dat waar?
Antwoord: Ik geef toe dat het heel opvallend is maar het is werkelijk waar. Ik heb van mijn voormalige werkgever Wijkcentrum Het Dok een afscheidsreceptie aangeboden gekregen bij mijn vertrek. Ik was al hooglijk verbaasd dat er zo'n 70 mensen op af kwamen: vrienden, wijkbewoners, zakelijke contacten en collega's. Op een gegeven moment werd mij gevraagd een speech af te steken. Dat heb ik natuurlijk braaf gedaan maar na een paar minuten was mijn voorraad woorden toch echt even op. Dat verraste een flink aantal van mijn collega's.
Question: There is a rumour that even you was once speechless. Is that true?
Answer: I admit that it very unlikely but it is really true. My former employer Community centre "Het Dok" gave me a farewell party when I left. I was highly surprised to see a turn out of about 70 people: friends, locals, business contacts and colleagues. At one time I was asked to speech. Of course I did that honestly but after a couple of minutes speeching my supply of words was completely gone. That surprised quite a number of collegues.

Vraag: Naar het buitenland vertrekken is een grote stap. Riep de reis veel emoties op?
Antwoord: Jawel! Het is natuurlijk niet niks om je vaderland op te geven voor onbekende verten. Ik begrijp nu ook de pijn in Ierland achter de "American Funeral" (een afscheidsfeest voor een emigrant, die in vroeger tijden zelden nog zijn/haar neus in Ierland liet zien.)
De reis zelf was ook vol met emotionele momenten. Het deed best wel pijn om bij het vertrek mijn Moeder achter te laten in Groningen. Was eerst haar dochter al naar Ierland vertrokken, nu vertrok ook haar zoon. Als een moedige Moeder heeft zij niet gehuild bij het vertrek! (Maar het vergt weinig voorstellingsvermogen om te raden wat zij deed toen zij weer in huis was.) Volgens mijn kameraad en chauffeur Aldert Jan was ik trouwens opvallend stil gedurende de etappe in Nederland...
Ook het vertrek vanuit Hoek van Holland was een emotioneel moment. Met het wegglijden van de havenlichten gleed ook 40 jaar historie weg. Het deed vreemd genoeg geen pijn maar ik kreeg het gevoel in een soort mist terecht gekomen te zijn. Ik was niet hier en ik was niet daar.
Aldert Jan keek echter best wel verbaasd toen ik een dag later met tranen in de ogen de havenlichten van Dun Laoghaire zag verschijnen in de duisternis. Mijn reis was bijna compleet (alhoewel er nog een complete dagreis voor de boeg lag) maar ik had het gevoel thuis te komen. Maar nog veel mooier dan de lichten van Dun Laoghaire was het ontvangst bij mijn zuster in County Clare: een groot bord met daarop "Welcome Home, Eddy". En zo voelde het ook werkelijk. De knuffels van mijn zuster en zwager vertelden heel duidelijk hoe welkom wij waren.
Question: To move abroad is a big step. Was the journey very emotional?
Answer: Yes! Of course it isn't easy to give up your homeland for strange horizons. I must say that I now understand the pain behind the "American Funeral" as celebrated in Ireland. The journey itself was also filled with emotional moments. It was quite painful to leave my Mother behind in Groningen First her daughter left for Ireland and now her son. Like a brave Mother she didn't weep when I departed (but one doesn't need much imagination to what she did when she was back in the house.) According to my friend and driver Aldert Jan I was also remarkable quiet during the leg in The Netherlands...
The departure from Hook of Holland was also an emotional moment. With the fading of the harbour lights also 40 years of personal history was fading away. Strange enough it didn't hurt but I got the feeling of getting into a kind of fog. I wasn't here and I wasn't there. Aldert Jan looked quite surprised when I got tears in my eyes when I saw the harbour light of Dun Laoghaire appearing from the darkness a day later. My journey was almost complete (but I knew that there was a full day of travelling still waiting) but I had the feeling of coming home. But much more beautiful then the light of Dun Laoghaire was the reception at my sisters house in county Clare: a big sign with the text "Welcome Home, Eddy". And it felt truly that way. The hugs afterwards of my sister and brother-in-law told me clearly how welcome we were.

Vraag: Volgens jouw blog was je verwikkeld in een geruchtencircuit. Wat was er aan de hand?
Antwoord: Bij Het Dok had ik altijd een nogal kleffe manier van omgaan met mijn naaste (vrouwelijke) collega. Dit tot groot ongenoegen van andere collega's die er werkelijk misselijk van konden worden. Ongelukkigerwijs gebruikte ik hetzelfde kleffe taalgebruik in Ierland om een (vrouwelijke) collega te bedanken nadat er een roosterfoutje was gemaakt. Ik promoveerde plotseling tot "geheime aanbidder". Reden voor verschillende collega's om er maar van uit te gaan dat ik een relatie had met de bewuste knappe receptioniste. Tragisch genoeg was zij minder enthousiast. Toen ik een date probeerde te maken voor een knus diner kreeg ik rap een niet mis te verstane afwijzing te verwerken. Pech! Aan de andere kant probeert zij mij nu zo degelijk te ontlopen dat het een grap op zichzelf geworden is.
Eén van mijn andere collega's probeerde mij te troosten door te beloven met een interessant alternatief te komen. Blijkbaar was ik iets te kieskeurig want ik heb daarna niets meer gehoord. Of is mijn verlanglijstje echt te moeilijk? Ik zoek een rijke, welgemanierde, roodharige, goed kokende, interessante (moet een eigen leven hebben, ik wil geen dienstbode), knappe, slanke (maar niet mager), intelligente Ierse vrouw met een kinderwens en in het bezit van eigen huis en auto. (“You can’t always get what you want”; Rollin’ Stones)?
[Hey, voor men begint te gillen: dit is ongeveer een wensenlijstje voor Sinterklaas. Je krijgt zelden alles wat je wilt maar bent altijd tevreden met wat je wel krijgt.]
Question: According to your blog you got involved in a gossip circuit. What was going on?
Answer: At "Het Dok" I had always a rather sticky way of handling my closest (female) colleague. This much to the annoyance of my other colleagues, who sometimes really became sick of it. Unfortunately I used the same sticky language in Ireland to thank a (female) colleague after a roster mistake. Suddenly I promoted to "secret lover". A good reason for some colleagues to assume that I had a relationship with the beautiful receptionist involved. Tragically she was less enthusiastic. When I tried to make a date for a cosy dinner I quickly received a rejection, which left no room for misunderstanding. Bad luck! On the other hand is she now so busy with avoiding me, that it is becoming a joke on his own.
One of my other colleagues tried to comfort me and promised me to come up with a suitable alternative. Apparently I was a bit to choosy because I didn't hear anything afterwards. Or is my wish list really too difficult? I am looking for a wealthy, well mannered, red haired, good cooking, interesting (must have a life of her own, I don't want a servant), handsome, slim (but not skinny), intelligent Irish woman with child wish and in the possession of a house and car. (“You can’t always get what you want”; Rollin’ Stones)?
[Hey, before everybody start screaming: this is almost a wish list for Santa Claus. You seldom get everything what you want but you are always satisfied with the things you get.]

Vraag: De dieptepunten van het jaar?
Antwoord: Een tweetal eigenlijk. Het rap wegglijden in dementie van mijn lievelingstante bezorgd mij veel verdriet. Zij is nu in goede handen in een verpleegtehuis maar het is werkelijk akelig.
En het andere dieptepunt is het overlijden van Thijs IJzerman, één van de afdelingsbestuursleden van de afdeling Groningen van de Nederlandse Genealogische Vereniging. Wij hebben intensief samengewerkt met de organisatie van de Landelijke Genealogische Dag in 2001 te Stadskanaal. Een ziekte werd hem fataal terwijl hij slechts 52 jaar jong was. Moge hij rustte in vrede.
Question: The low point of the year?
Answer: In fact two low points. The rapid sliding down into dementia of my favourite aunt causes me a lot of grieve. She is now in the good care of a nursing home but it is still horrible.
The other low point is the passing away of Thijs IJzerman, one of the committee members of the branch Groningen from the Dutch Genealogical Society. We have worked together intensively when organizing the National Genealogical Day 2001 at Stadskanaal. An illness became fatal at the rather young age of 52. May He Rest In Peace.

Vraag: Zijn er nog dingen vanuit Nederland die je mist in Ierland.
Antwoord: Niet zo heel veel eigenlijk. Wat ik eigenlijk met name mis is een degelijke cafetaria. Er zijn hier wel patatzaken te vinden maar die zijn niet te vergelijken in kwaliteit en uitgebreidheid van het assortiment. Kleffe patat met azijn en zout is walgelijk. Geef mij maar het traditionele patatje speciaal van de Smulcorner in mijn oude wijk Lewenborg, Groningen. En van een Berehap of Pikanto hebben ze hier ook nog nooit gehoord.
Voor de rest: stroopwafels en zachte zoete drop.
Question: What kind of Dutch things do you miss in Ireland?
Answer: No so very much, to be true. What is in fact miss most is a decent cafeteria. There are here several chip shops, but they are not comparable in quality and extensiveness of their assortment. Sticky chips with salt and vinegar are disgusting. I prefer the traditional "Chips Special" (chips with mayonnaise, ketchup and onion cuttings) of the Smulcorner in my old neighbourhood Lewenborg, Groningen. And the have never heard of a "Bearbite" (fried and skewered slices of meatball and onion with satay sauce) or a "Pikanto" (roll of spicy minced meat).
Further: treacle waffles and soft sweet liquorice.

Vraag: Wat vind je leuk aan Ierland?
Antwoord: De ruimte, rust en natuur.
Ruimte: Je leeft hier niet op elkaar gestapeld als in Nederland. Nu is Ierland ook 4 maal zo groot als Nederland doch heeft slechts kwart van de bevolking. En van die 4 miljoen mensen leeft een miljoen in en rond Dublin. Buiten de zogenaamde grote steden (o.a. Galway, Limerick en Cork) zie je geen hoogbouw. Recentelijk is in Ennis nog een bouwaanvraag afgewezen voor een complex van 6 verdiepingen omdat het te hoog was...
Rust: In Nederland heb je vrijwel consequent wel het geluid van auto's, brommers, fabrieken of anderszins op de achtergrond. Hier in Milltown Malbay is het rustig genoeg om de oceaan te kunnen horen drie kilometer verderop. (Klinkt een beetje als een passerende goederentrein). Bovendien is men hier niet zo opgefokt bezig. Okay, men werkt hier hard en het komt vrij vaak voor dat men meerdere banen heeft. In Nederland leeft men om te werken, in Ierland werkt men om te leven. En leven doet men dan ook met vol enthousiasme!
Natuur: Ierland is veel rijker qua natuur dan Nederland. En dan bedoel ik niet zo zeer de natuurgebied maar de gewone, alledaagse natuur. De vorm van landbouw en veeteelt die in county Clare beoefend wordt, laat ruimte voor de natuur. Het onderhoud en de aanleg van heggen en wallen rond velden wordt ook gestimuleerd. Ook wordt het voorkomen van slechte gronden (moerasland, veen, natte velden etc.) getolereerd en in een aantal gevallen beloond vanwege hun natuurwaarde. In Nederland worden dat soort gronden genadeloos plat gewalst en productief gemaakt. En vervolgens moet men veel geld uitgeven en speciale maatregelen nemen tegen wateroverlast en dreigende uitsterving van diersoorten.
Question: What do you like about Ireland?
Answer: The space, tranquillity and nature
Space: You are not living on top of each other like in Holland. I must say that Ireland is four times as big as The Netherlands but has just one quarter of the population. And almost one million of those four million people are living in and around Dublin. Outside the so called big cities (like Galway, Limerick and Cork) you don't see any high-rise at all! Recently in Ennis they refused a planning permission for a six storey building because it was too high...
Tranquillity: In the Netherlands you always have a background noise of cars, mopeds, factories and something like that. Her, in Milltown Malbay, it is quiet enough to hear the sound of the ocean three kilometres away (sounds a bit like a passing freight train). On top of that: the people are not as hyped up. Ok, everybody is working hard and having more than one job isn't unusual. But in The Netherlands one lives to work, in Ireland one works to live. And living is something with most Irish man and woman to with big enthusiasm!
Nature: Compared to The Netherlands Ireland is much richer in his nature. And I don't mean the formal nature reservations but the normal everyday nature. De type of agriculture (tillage and cattle breeding) performed in county Clare leaves space for nature. The maintenance and construction of hedgerows and stone walls around fields is being supported. Also the existence of wastelands (marshes, bogs, wet fields and so on) is tolerated and in a number of cases even rewarded because of their value for nature. In Holland that type of lands will be mercilessly flattened and made productive. And afterwards one have to spent a lot of money and take special measures to cope with flooding and the threatening extinction of animals.

Vraag: Is Ierland zoals je je had voorgesteld of ben je nare verrassingen tegen gekomen?
Antwoord: Ierland is zoals ik het mij voorgesteld had uit de vele verhalen van mijn zuster en zwager. Het enige waar ik mij een tikje door heb laten verrassen was door de arbeidsmarkt. Die was krapper dan ik verwacht had door de grote toestroom van onder meer Polen en Litouwers. Voor de rest was Ierland zoals ik mij voorgesteld had: groen, winderig, regenachtig, vriendelijk, behulpzaam, hartelijk, aardig en gul!
Question: Is Ireland like you had expected it or did you encounter nasty surprises?
Answer: Ireland is like I expected it to be after hearing the many stories of my sister and brother-in-law. The only thing that took me a bit by surprise was the labour market. That was tighter than I expected, due to the many Polish and Lithuanian people coming in. For the remainder it was like I expected: green, windy, rainy, friendly, helpful, cordial, kind and generous!

Vraag: Zijn er opvallende verschillen tussen Nederland en Ierland?
Antwoord: Er zijn een groot aantal verschillen tussen Nederland en Ierland. Ik denk echter dat een deel van de verschillen die ik waarneem ook te maken hebben met mijn overgang van het stadsleven naar het plattelandsleven. Zo is de onderlinge behulpzaamheid in Milltown Malbay veel groter dan het was in Groningen. (Maar misschien zie je dezelfde verschillen tussen de stad Limerick en laten we zeggen het dorp Warffum.)
Er zijn echter ook opvallende verschillen in het schoolsysteem. De verschillend zijn te groot om ze volledig uit te diepen maar in een paar kreten: schooluniformen, jongens- en meisjesscholen, schoolbussen, gratis hoger onderwijs en de schoolresulaten van de middelbare school (praktijk en eindexamen) bepaald of je je kwalificeert voor een bepaalde studie. (Een medicijnenstudie vergt bijvoorbeeld minimaal 570 punten terwijl maximaal 600 punten te behalen zijn.)
Een ander verschil is te merken in het verkeer. Niet alleen rijdt men hier links, maar er zijn ook een aantal verkeersborden die in Nederland niet bestaan of niet gebruikt worden. Ik kan mij niet herinneren dat er in Nederland een bord bestaat met de betekenis "weg onder water, langzaam rijden". En borden met "vallend gesteente" heb ik ook nog nooit gezien in Nederland. Zeer zeker in Noord-Holland en Groningen (beide zo plat als een pannekoek) is dat ook enigszins onwaarschijnlijk...
Question: Are there remarkable differences between The Netherlands and Ireland?
Answer: There are a lot of differences between The Netherlands and Ireland. But I think that a lot of the differences I see are also caused by my change from city life to rural life. For instance the mutual helpfulness is far bigger in Milltown Malbay than is was in Groningen. (But maybe you will see the same differences between the city of Limerick and let's say the village Warffum.)
There are also a lot of remarkable differences between the school systems. Those differences are to big and to complicated to state them in detail, so just a few keywords: school uniforms, boys- and girls schools, school buses, free third level education and the qualification rules for third level studies. The results on your Leaving Cert are translated into points. A course medicines requires at least 570 points out of a maximum of 600, to name just one.
Another remarkable difference is the traffic. Not only is one driving here on the left hand side of the road, but there several road signs who are non-existed or just not used in The Netherlands. I can't remember the existence of a sign "road flooded". And signs to warn for falling rocks I have never seen in use in The Netherlands. Especially in North-Holland and Groningen (both as flat as a pancake) it is highly unlikely...

Vraag: Zijn er opvallende overeenkomsten tussen Nederland en Ierland?
Antwoord: Er is in ieder geval een grote overeenkomst tussen hoe county Clare en de provincie Groningen behandeld worden door respectievelijk Dublin en Den Haag. Zowel county Clare als de provincie Groningen worden behandeld als een verzameling achterlijke boeren die wonen op een plek die net goed genoeg is om vakantie te vieren maar verder niet serieus genomen hoeft te worden. "Niet zeuren maar belasting betalen" lijkt het motto te zijn. Elke reden die jaren geleden aangevoerd werd om de verplaatsing van overheidskantoren naar de provincies te saboteren, wordt nu in Ierland aangevoerd: slecht transport, slechte scholen, cultureel hopeloos, raar accent, te ver en zo voort. Grom!
Verdere overeenkomsten: een gezond gebrek aan respect voor politici, gezond gebrek aan respect voor bureaucratie, veel kritiek op het functioneren van de politie, veel kritiek op de manier waarop tieners zich kleden voor een avondje uit en veel kritiek op zwaar drinkende studenten (met name door oud-studenten).
Question: Are there striking similarities between The Netherlands and Ireland?
Answer: There are certainly strikingly similarities in the way county Clare and the province of Groningen are treated by respectively Dublin and The Hague. Both county Clare and the province of Groningen are treated as a collection of stupid farmers, living in a place that is barely good enough for holiday but not has to be taken seriously. "Don't whine but pay your taxes" seems to be the motto. Every reason used years ago in The Netherlands to sabotage the replacement of Government Offices to the countryside, is now in use in Ireland: bad transport, bad schools, culturally hopeless, strange accent, too far away and so on. Grumble!
Other similarities: a healthy lack of respect for politicians, a healthy lack of respect for bureaucracy and red tape, a lot of critics on police performance, a lot of critics on the way teenage girls are dressing for a night out and a lot of critics on binge drinking students (especially from former students).

Vraag: Zijn de Ierse vrouwen mooier dan Nederlandse vrouwen?
Antwoord: Ik ben nog niet echt ver gevorderd met het kwaliteitsonderzoek maar het ontloopt elkaar niet veel. Nederlandse vrouwen zijn wat knapper dan Ierse vrouwen maar alleen dankzij de hulp van veel cosmetica. Ierse vrouwen hebben een veel natuurlijker schoonheid. Belangrijk pluspunt van de Ierse vrouwen is dat zij veel gewoner zijn en die verschrikkelijke arrogante houding missen die veel mooie Nederlandse vrouwen hebben (ik-weet-dat-ik-knap-ben-en -dat-elke-man-mij-aanbid-en-zal-daar-dus-gebruik-van-maken). Brrr.
Een opvallend verschil is wel te merken in de wijze van kleding (in ieder geval in County Clare). Waar in Nederland de navel en onderbuik prominent in beeld komen, trekken in Ierland de borsten en borstspleet de aandacht. (En dat vind ik veel interessanter.)
Question: Are Irish women more beautiful the Dutch women?
Answer: I am not very advanced in the quality research on women, but there isn't much of a difference. Dutch women are a bit prettier then Irish women, but only thanks to the use of cosmetics. Irish women have a far more natural beauty. Important advantage for Irish women is that they are far more plain and lack that terrible and arrogant attitude of many beautiful Dutch women (I-know-that-I-am-beautiful-and -that-every-man-adores-me-so-I-shall-make-use-of-it). Brrr.
Another remarkable difference can be noticed in clothing (at least in county Clare). In the Netherlands the bellybutton and the lower belly are prominent in the picture, in Ireland the breasts and cleavage take the attention. (And I find that much more intresting.)

Vraag: Hoe is het Ierse eten?
Antwoord: Veel minder exotisch dan in Nederland. De buitenlandse invloeden op de keuken zijn nog steeds minimaal. Met name veel lokale producten verschijnen hier op tafel. Mijn favoriete Ierse gerecht is dan ook de betere boerenmaaltijd: bacon and cabbage. Aardappelen, witte (of groene) kool en bacon in de stoompan (geen kans op aanbranden) op laag vuur en de boer en boerin konden zich rustig aan de rest van de boerderij wijden. Beetje mosterd en een beker melk erbij een smullen maar.
Een andere favoriet is het Full Irish Breakfast. In het hotel krijg je dan Hash Browns (een soort aardappelkoekjes), Black Pudding (een neefje van de bloedworst), White Pudding (bevat o.a. varkensvlees, uien, havermout, paneermeel, gerst en peper), spiegeleieren, rashers (gebakken bacon), halve tomaten en kleine worstjes. Stevige kost voor de eerlijke hardwerkende man of vrouw.
Question: How is the Irish food?
Answer: Far less exotic then in The Netherlands. Foreign influences on the kitchen are still minimal. Foremost local products are here on the market. So my favourite Irish dish is the better farmers meal: bacon and cabbage. Potatoes, white (or green) cabbage and bacon in the steam pan (no chance of burning) on low fire and the farmer and farmers wife could take care of the farm without hassle. A bit of mustard and a mug of milk and the feasting is on.
Another of my favourites is the Full Irish Breakfast. In the hotel where I work they serve Hash Browns, Black Pudding, White Pudding, fried eggs, rashers (slices of bacon), halved tomatoes en sausages. Heavy food for the honest hard working man or woman.

Vraag: Is je huidige baan beter dan je vorige baan?
Antwoord: Administratief medewerker of nachtportier? Dat is gewoon geen eerlijke vergelijking. De verschillen zijn zo ontzettend groot. Natuurlijk, er zijn overeenkomsten tussen beide banen. Ik werk nog steeds met mensen en ik heb nog steeds een breed takenpakket. [Wijkcentrum Het Dok: onder meer administratie, telefoon, receptie, organisatie van cursussen en activiteiten, systeem beheer en informatieverstrekking. Burke's Armada Hotel: onder meer administratie, receptie, beveiliging, barman, schoonmaker en kelner] Maar verder is de context zo verschillend dat het geen vergelijken is. Wijkcentrum Het Dok is actief in de welzijnswerk wat heel andere uitgangspunten oplevert dan het volledig commerciële Burke's Armada Hotel. Bij Wijkcentrum Het Dok ligt de prioriteit op het uitvoeren van het opgelegde takenpakket terwijl bij Burke's Armada Hotel de prioriteit ligt op winst maken. Gelukkig doet men niet mee met de Nederlandse trend dat een manager asociaal moet zijn om een positieve beoordeling van de top te krijgen...
Toch ben ik dik tevreden met mijn baan. Afwisseling van taken, werken met mensen en leuke collega's vind ik heel belangrijk om mij goed te voelen.
Question: Is your present job better then your former job?
Answer: Administrative employee or night porter? That is just not a fair comparison. The differences are so huge. Of course, there are similarities between both jobs. I still work with people and I still have a broad package of duties [Community centre Het Dok: among others administration, phone answering, reception, organisation of courses and events, computer system administrator and supplying community information. Burke's Armada Hotel: among others administration, reception, security, bartender, cleaner and waiter.] But the environment I am working in is so different from my former job that a comparison is not wel possible. Community centre Het Dok is active in community work what gives a whole different set of starting points then the completely commercial Burke's Armada Hotel. The priority of Community centre Het Dok is fulfilling a set of tasks set by the government while the priority of Burke's Armada Hotel is making profit. Luckily the hotel does not apply the Dutch trend that managers have to be anti-social to get praise from the top brass...
But I am very happy in my new job. Various tasks, working with people and nice colleagues are things I find very important to make me feel good.

Vraag: Is de baan van nachtportier op managementniveau?
Antwoord: Nee, maar het zit er wel dicht tegen aan. Tijdens de rustige nachten ben ik de grote baas in het hotel. Eigenlijk met name omdat ik dan de enige werknemer in het gebouw ben. Maar tijdens drukke nachten is altijd wel de nacht-manager ook in dienst en vaak ook andere managers.
Tijdens de rustige nachten ben ik ook degene die beslist wanneer het rustig genoeg is om de barmedewerkers naar huis te sturen en zelf de bar ter hand te nemen. Dat is duidelijk een management taak. En om het akelig te maken spreekt het een van mijn zwakke punten aan: het managen van mensen.
Het is een fijne balans tussen voldoende mensen hebben om het werk te doen en voldoende geld te verdienen voor het hotel met het werk wat gedaan wordt. Ik heb zelf nogal de neiging barmedewerkers te lang aan het werk te houden, tot wanhoop van de managers. Ik hoop echter dat ik met het toenemen van mijn ervaring ook een beter zicht krijg op deze fijne balans...
En of ik zelf manager wil worden? Echt niet! Een goede manager is mijns inziens een natuurtalent waarvan de kwaliteiten door studie en ervaring aangescherpt zijn. Ik mis zelf dat natuurtalent en ben ook qua persoonlijkheid niet hard genoeg, nog afgezien van mijn onvermogen tot onderhandelen en het managen van personeel. Ik zou mijzelf en mijn werkgever geen genoegen doen door een managementfunctie te accepteren. Laat de manager de kar maar trekken, ik voel mij zelf veel prettiger met het effenen van het pad, het duwen van de kar en het gladstrijken van allerlei plooien...
Question: Is the job of night porter on manager level?
Answer: No, but it is close. During the quiet night I am the big boss in the hotel. In fact mainly because I am the only member of staff in the building. But on busier nights is almost always also the night manager and often other managers on duty.
During the quiet nights I am the one to decide when it is quiet enough to send the bar tenders home and take on the bar myself. That is obviously a manager's task. But to make it nasty it immediately appeals to on of my weak points: managing of people. It is a delicate balance between having enough people to do the jobs and earning enough money for the hotel by the jobs done. I have the habit of keeping people too long, much to the despair of the managers. But I hope that more experience will give me more sight on this delicate balance.
And do I want to be a manager myself? NO WAY! A good manager is in my opinion a natural talent whose qualities are sharpened by study and experience. I know that I miss that natural talent and also I am not tough enough qua personality. And that is apart from my inability to negotiate and to manage people. I wouldn't be a pleasure for myself and my employer when I ever accepted a managers job. Let the manager pull the cart; I feel much better with pushing the cart, smoothing the road and ironing out of glitches...

Vraag: Hoe is het met je gezondheid?
Antwoord: Mijn gezondheid is prima. Mijn zuster heeft de indruk dat de veel rustiger Ierse leefstijl een zeer positief effect op mij en mijn gezondheid heeft. Ik zou veel kalmer en meer ontspannen geworden zijn. Wat ik zelf merkte was dat mijn lichaam begon te reageren op de nieuwe omstandigheden. Ik heb dan ook in hoog tempo zo'n 13 kilo verloren en ben ettelijke centimeters afgeslankt (Mijn nieuwe kostuum was 2 maten kleiner dan de vorige!). Wat ik echter ook prettig (en lastig) vond was dat mijn diabetes begon te reageren. De glucosewaarden in mijn bloed zijn met een ongelovelijke vaart en aanzienlijk naar beneden gegaan. Een jaar geleden had ik waarden bij het ontbijt van rond de 10 mmol/l, nu scoor ik doorgaans 6.5 mmol/l. En de nachtwaarden gingen van doorgaans 17 mmol/l naar 10 mmol/l. Als gevolg daarvan is ook mijn insulinegebruik gehalveerd en voel ik mij veel energieker
Question: How is your health now?
Answer: My health is fine. According to my sister the much quieter Irish style of living has a very positive influence on me and on my healthy. I should have calmed down and became more relaxed. I noticed myself that my body was reacting on the new circumstances. In a fast pace I lost 13 kilo's (about 2 stone) en slimmed down several centimetres. (My new costume was 2 sizes smaller then the old one!) I also liked (and found it unhandy) that my diabetes started to react. The glucose values in my blood also dropped quickly and significantely. A year ago the value at breakfast was about 10 mmol/l, nowadays usually the value is around 6.5 mmol/l. And the values at night went down from around 17 mmol/l to 10 mmol/l. Because of this I have halved my insulin intake and feel much more energetic.

Vraag: Ben ju nu al een echte Ier?
Antwoord: Die vraag kun je beter aan mijn collega's en vrienden stellen. Die kunnen dat beter beoordelen dan ik. Ik merk wel van mijzelf dat ik aan het veriersen ben, met name qua taalgebruik en gewoonten.
Question: Are you already a real Irishman?
Answer: You could better ask my colleagues and friends about that. Their judgement will be much better then mine. But I do notice that I am "irishing", especially with language and habits.

Vraag: Heb je wensen voor 2007?
Antwoord: Verschillende natuurlijk, maar die ga ik lang niet allemaal vertellen.
De belangrijkste is dat mijn Moeder veilig arriveerd in maart. Na het goede voorbeeld van haar dochter en zoon om Nederland in te ruilen voor Ierland, gaat zij nu ook de stap zetten! (En ze is 71 nu...)
De wens om financieel rijk te worden heb ik allang opgegeven maar ik hoop het komende jaar weer veel rijkdommen in mijn hart te kunnen stoppen. En ik hoop natuurlijk dat mijn familieleden, vrienden en (ex-)collega's dat ook kunnen doen.
Question: Do you have wishes for 2007?
Answer: A couple of course, but I am not prepared to tell them all. My main wish is the save arrival of my Mother in March. After the good example of her daughter and son to trade in The Netherlands for Ireland, she will make the same move! (And she is now 71 years of age...)
The wish to become financially rich I have given up long ago but I hope to fill my heart with a lot of treasures this year. And I sincerely hope that all my family members, friend, colleagues and former colleagues can do the same!

Een woord van dank.
Het is vrijwel onmogelijk iedereen te danken die mij geholpen, gesteund of geadviseerd heeft gedurende de voorbereiding van mijn emigratie. Het is ook vrijwel onmogelijk iedereen te danken die mij geholpen, gesteund en geadviseerd heeft tijdens het opbouwen van mijn Ierse leven. Vandaar dat ik mijn woord van dank alleen richt aan mijn Moeder, Zuster en Zwager en voor hen en alle anderen een aantal kaarsjes opsteek in de kerk van Milltown Malbay.
A word of thanks.
It is almost impossible to thank everybody who helped, assisted or advised me during the preparations of my emigration. Nor is it possible to thank everybody who helped, assisted or advised me during this phase of building my Irish Life. That is why I send my words of thanks only to my Mother, Sister and Brother-in-law en for them and everyone else will light a couple of candles in Milltown Malbay Church.