كوپه شماره هفت

در آه من، همه مادران من هستند

2009-07-14T16:26:00.001+04:30

تهمينه: ايستاده‌ايد تا چشمانم را در بياورم؟

يا دلم را از سينه بيرون كشم؟

چيزي بگوييد كه باورم شود خواب زنان چپ است؛

و اين خواب من است پيش روي من؛

نه آن چه دلم راه به دان مي‌برد، و نامش نمي‌بريد!

نخست شنيدم پيام تلخي داريد!

سپس گفتيد يكي آن يك را پهلو بزرگتر است؛

و آيا هركدام به تنهايي

براي شكستن دل شيشه‌اي من بس نيست؟

كنار كنار

كدامتان لب باز مي‌كنيد؟

يا وانهاده‌آيد خود دريابم در چه آتشي هستم

…

نگوييد كه هست و نخواهيد به ياوه آرامم كنيد

به خدا كه آتشفشان است در دلم!

از من كناره‌گيري كنيد زنان،

كه براي شمردن اشك‌هايم ايستاده‌ايد!

آيا هزاره به پايان رسيده است؟

اين جگر دريده هنوز از لبش بوي شير مي‌آيد‍!

آسمان مگري، زمين منال!

و تو پر خوان پر به ياوه مخوان

كه كار از گريستن

گذشت و نيايش و نالش

نه اين از بخت تو نبود جانكم

………..

آه جاي كه را تنگ مي‌كردي فرزند؟

از تو سزوارتر به مرگ، آيا كسي نبود؟

از اين همه فرتوت و شكسته و مرگ آرزو كه هست؟

اين جهان آيا تاب بهتر از خود نداشت؟

بخواب كودكم؛ ديگر تو را پاي گريز نيست؛

از خوابي كه همواره از آن مي‌گريختي!

بخواب و خواب شمشير مبين!

و از پدر مپرس؛

كه هر كه نپرسيد زنده ماند!

آرام جانكم؛ ديگر خواب بد نخواهي ديد،

ديگر پرسشي نخواهي داشت!

ديگر به خواب پشت پا نخواهي زد!

- و افسانه هاي پيش از خواب –

كه در آن‌ها خود را يكه مي‌ديدي!

مهرباني و نيكي ، همه واژه‌هاي فريب‌اند!

اين چه تنكشي است كه از آن خونابه مي‌رود؟

گويي اين‌همه ساليان من ماند!

نگوييد خون سهراب است؛

و نگوييد مهرباني را گل گرفته‌اند!

و نگوييد كوشش ما همه سود نكرد،

كه دو پيلتن يكديگر را بشناسند!

و نگوييد كه نمي‌گويند و بگوييد!

لال مي‌شوم – آري – لال

داناتر از من بسيارند؛

ولي نه دلسوخته‌تر!

پس در خاكستر خويش مي‌سوزم – خاموش – از درون!

........

تنها بار زندگي‌ام تنكشي است خون آلود،

كه اميدهاي من در آن خوابيده!

...

كي سخن از مرگ بود؟

تو را به مردن چه‌كار؟

سخن از جشني بود!

نه! – تو دستوري مردن نداشتي؛

چون زانو زدي به فرمان خواستن!

در كدام واژه ناخجسته مرگ آمد و رفت،

كه ما ندانستيم؟

نديدم يلي را اين‌همه شتابان،

سوي مرگ خويش روان!

........

در آه من، همه مادران من هستند

بخش‌هايي از مويه تهمينه در سوگ سهراب... سهراب كشي بهرام بيضايي؛ روشنگران

پ.ن: نمي‌دانم چرا بين اين همه كار و كتاب سهراب كشي و بين اين همه واژگان نقاشي شده استاد مويه تهمينه. شما مي‌دانيد چرا؟ هر چه هست اين كتاب و داستان سهراب كشي است و هزاران سئوال از تاريخ سهراب كش سرزمينم كه سال‌هاست در من است و پاسخي برايشان ندارم.......

سئوال نمي‌كنم

2009-07-08T15:35:00.000+04:30

مثل همیشه بی هیچ حرف و گله‌ای مقابلت خواهم نشست، هر روزی که تو این سکوت چند ماهه را بشکنی. مقابلت می‌نشینم و نگاهت می‌کنم. تنها نگاهت می‌کنم. نه باور کن منتظرم دلت برایم تنگ شود و دست برود روی شماره‌هایی که به من منتهی می‌شود. مثل همه روزهایی که با تو و بی تو گذشت هیچ سئوالی نخوام پرسید. باور کن جز حالت چطور است هیچ علامت سئوالی در حرف هایم نخواهی شنید. مثل هميشه همه چيز به خواست تو است نه من. حتی نخواهم گفت دلم برایت تنگ شده که گله‌ای لابه لای حرف هایم باشد. می‌نشینم مقابلت و در دلم همه سئوال‌هایم را خواهم پرسید: می‌دانی چقدر دلم برایت تنگ شده؟ آن قدر که دیگر نوازش‌هایت را باور نمی‌کنم. می‌دانی این روزها که گذشت چگونه بود؟ مي‌داني بي‌تو و اين دوران بي‌خبري و هياهوها را چگونه سر كردم؟ نه هيچ كدام را نمي‌داني اما من اين سئوال‌ها را نخواهم پرسيد. حتي از تو نمي‌پرسم مي‌داني چند شب خوابيدن تا مرداد و قلب اسد مانده. نخواهم پرسيد در اين شب‌ها و روزهايي كه بي هم بوديم ياد من هم بودي؟ نمي‌پرسم هيچ نمي‌پرسم كه مي‌دانم جوابي هم نخواهم گرفت پس سئوال جواب بي‌ثمر من و تو به در هيچ كدام يك از ما نخواهد خورد. ‌پس مثل هميشه بي‌هيچ حرف و گله‌اي مقابلت خواهم نشست و فقط نگاهت مي‌كنم؛ اگر تو اين سكوت را بشكني.نآن

دوسیه یک قتل از پیش تعیین شده

2009-07-04T01:06:00.000+04:30

1) راپورت حسين آژان مامور گشت تامينات و كميسري
عارضم به خدمت سركار عالي كه بنده حسين آژان ملقب به حسين پلنگ از ماموران صادق نظميه تهران هستم كه به مدت ده سال بلكم بيشتر يعني از دوران پيش از رياست يپرم خان در زمان اعلم الدوله تا حاليه كه ماژور درگاهي هستند كه در اين اداره مشغول به خدمت هستم و چند سالي هست كه به دليل آشناييمان با منطقه بهارستان و البته املاك مرحوم سپهسالار مامور هستيم. به ما مي‌گويند حسين پلنگ ... بايد از كساني كه اين لقب را گذاشتند پرسيد... روز حادثه؟؟! خدمتتون عارضم كه همچنان كه در دوسيه نيز آمده است در روز 12 سرطان بنده مانند هميشه از پاسي از شب مشغول كشيك دادن در منطقه فوق النظر بود.پنج شنبه بود اگر اشتباه نكنم همان اول روز بود. شب آرامي را طي كرده بوديم و به جز يك دو فقره مستي كه از يكي از ميخانه‌هاي دروازه دولت عربده مي‌كشيدند مشكلي نداشتيم هرچند آرامش شبي كه گذشت خوفي به دل من و مهدي خان آژان ديگري كه همراه بنده پاس مي‌داد انداخته بود كه شب آبستن حادثه‌اي ناگوار است. مي‌گفتم نخستين ساعت روز بود و من در باغ سپهسالار مرحوم نزديك به قطب‌الدوله بودم كه ناگهان صداي يك يا دو فقره گلوله را شنيدم. صدايش شبيه شش لول هاي روسي بود. راستش در چند ماه گذشته اين بار نخستي نبود كه از اين قسم حوادث رخ مي‌داد. علي ايحال به سمت محلي كه صدا مي‌آمد دويديم. همزمان با من مهدي خان هم به سمت كوچه قطب‌الدوله دويديم... مي‌دانيد اين كوچه در انتهاي باغ سپهسالار و نزديكي دروازه دولت است و از آن كوچه هاي پرتي است كه كمتر نيروهاي نظميه پايشان به آن مي‌رسد. همان طور كه به آن سمت مي‌دويديم ديديم همزمان با ما نيز چند مامور ديگر كه به ظاهر مامور تامينات بودند نيز با ما به طرف محل حادثه مي‌دوند. در ابتداي كوچه جماعتي جمع شده بودند. جماعت را به سمتي زديم. پاي جوي آب تا خانه‌اي كه در آن باز بود خطي از خون كشيده شد و صداي ضجه زنان به گوش مي‌رسيد. مضروب جوانكي حدود 30 ساله شايد جوانتر بود كشان كشان به سمت باغچه برده مي‌شد و غرق در خون به خود مي‌پيچيد و ضعيفه‌اي بي حجاب در كنارش او را به داخل خانه مي‌برد. با يك نگاه فهميدم كه آن زن كاترين ارمني از معروفه‌هاي منطقه است كه خانه‌اش در همسايگي آن خانه قرار دارد. جوانك مقبولی بود. نگاه در چشمانش که کردم فک کردم كه به چشمم آشنا بود به خود مي‌پيچيد به همراه آن چند مامور تامينات به بالاي سر جوانك رفتيم. همانطور كه دستش را روي پهلوي خونينش مي‌فشرد به آسمان و زمين فحش مي‌داد. لابه لاي صحبت‌هايش نامي از نظميه و سردار سپه را شنيدم و البته از ابوالقاسم خاني نام مي‌برد. كسي از آن ماموران تامينات كه رتبه‌اش بالاتر از ديگران بود فرياد زد:« چرا ايستاديد؟ مجروح را به مريضخانه منتقل كنيد. درشكه سر كوچه مهيا است. چرا ايستاديد »جوانك مضروب كه تازه ملتفت حضور ماموران تامينات شده بود رو به جوانكي كه تازه از راه رسيده بود فرياد زد:« محمد خان به رفقا بگو به داد من برسند...»
ماموران بي توجه به فريادهاي محتضر زير بغل‌هايش را گرفته بودند و به سمت درشكه بردند. مامور تامينات چيزي در گوش او گفت كه جوانك بيچاره همچنان كه انگار نمي خواست از خانه‌اش بيرون بيايد فرياد زد:« محمد خان از این آژان ها بپرس مرا کجا می‌برند ... من نمی‌خواهم به مریضخانه نظمیه بروم، مرا به مریضخانه امریکا ببرید... » اما انگار ماموران تامينات صدايش را نمي‌شنيدند. همان كسي كه فرمان داده بود كه آن جوانك را ببرند به بنده دستور داد تا همان جا بمانم و اگر اتفاقي افتاد اداره نظميه را مطلع كنم و خودش به سرعت روان شد........
2) راپورت علي اصغر خان مامور نظميه شعبه بهارستان
نام: علي اصغر فرزند ناصرخان دماوندي ملقب به شصت تير مامور نظميه هستم و 28 ساله هستم و هفت سالي است كه در نظميه عمله دولت هستم و حاليه به درجه آسپيراني اول مشغول به خدمتم. قربان مي‌دانم كه خواهيد پرسيد كه با اين پيشينه كوتاه در نظمينه چگونه پله هاي ترقي را طي كرده‌ام. بايد عرض كنم كه اينجانب به دليل سوابق مرحوم ابوي در بريگاد قزاق و حسن سابقه خودم و البته تحصيل در دارالفنون تهران توانسته‌ام به آسپيراني و مامورين تشخيص جناييه در اداره نظميه كل رسيدم... ربطي نداشت به واقعه... بله مي‌دانم از شرح واقعه بايد بگويم. بر طبق دوسيه‌اي كه خدمت سركار عالي نيز مقدور است. اين جانب در روز فوق الذكر مانند هر روز ساعت اول صبح در دفتر كمسيري حاضر شده بودم و دوسيه‌هاي ماموران شب پيش را براي ارائه به كميسر عالي و ارائه به سرتيپ درگاهي آماده مي‌كردم كه به راپورتي تلفني فوري به دفتر آمد كه حاكي از يك فقره تيراندازي منجر به جرح در محله باغ سپهسالار جنب دروازه دولت كوچه قطب الدوله كاشي 10 خبر مي‌داد. در چند ماه گذشته نيز موارد مشابهي از اين گونه تيراندازي‌ها در مناطق پايتخت راپورت داده شده بود. از آن جا كه اداره نظميه كل در ميدان توپخانه نزديكترين به محل وقوع جنايت بود من و يكي ديگر از ماموران عدليه به دستور كميسر عالي به محل گسيل شديم. با اين كه ساعتي از وقوع تيراندازي و جنايت گذشته و مجروح به مريضخانه نظميه بود اما محله سپهسالار به ويژه كوچه قطب‌الدوله ملتهب بود. خانه متعلق به مهدي‌خان ناظر سپهدار اعظم بود كه بعد از رسيدن به محل فهميديم بيروني خانه را به همين جوانك شاعري كه اين روزها نامش بر سرزبان ها افتاد و ظاهرا مضروب بوده در مقابل چند توماني اجاره داده بوده است. آن جا چندين نيروي تامينات و نظميه از جمله حسين آژان ملقب به حسين پلنگ و مهدي آژان و سيد عباس نامي از ماموران نظميه در مقابل خانه‌اي كه ظاهرا جنايت در آن روي داده بود از ابوالقاسم نام كه ظاهرا پسر ضياالسلطان بوده است مراقبت مي‌كردند. سيد عباس آن روز كشيك نبود اما به اتفاق در گذر از محل وقوع جرم بوده كه بعد از شنيدن صداي تير اين دو جوان را ديده كه فرار مي‌كردند كه توانسته او را بگيرد. جوانك لام تا كام سخني نمي‌گفت. سيد عباس گفت كه ظاهرا اصرار دارد كه او جرمي مرتكب نشده است. بعد از پرس و جو معلوم شد كه مضروب را به مريضخانه نظميه برده اند. به منظور تكميل دوسيه به همراه سيد عباس مظنون ابوالقاسم خان را كت بسته به مريضخانه نظميه در جليل آباد برديم. جوانك شاعر به حال نزار و با رنگ و روي پريده روي روي تخت خوابيده بود و روي سينه تا زير شكمش پارچه سفيدي بسته بودند كه خونين بود. جوانك محتضر تا چشمش به ابولقاسم افتاد زبان به ناسزا گشود و در حالي كه داشت خود را از روي تخت به زمين مي‌انداخت فرياد زد:» اين مادر قحبه سرم را گرم كرد و رفيق ... زد...» و بعد بي حال روي تخت افتاد... باقيه راپورت نيز كه در دوسيه خدمت سركار عالي هست.
3) بنده عباسعلي فرزند حسين علي هستم. ساكن سنگلجم اما دكان كفاشي و پينه دوزي كوچكي دارم يادگار مرحوم ابوي سر دروازه دولت. متاهل و داراي پنج تا اولاد و دو عيال هستم كه يكي از عيال‌هايم به زودي ششمين فرزندم را به دنيا خواهد آورد... از آن روز شوم بگويم.. بله آن روز پنج شنبه روزي بود يادم نيست چندم سرطان بود... نزديك ولادت مولا بود. صبح مانند هر روز داشتم از انتهاي املاك سپهسالار به سمت دكان مي‌رفتم. كوچه بالنسبه خلوت بود. من بودم و يك ميوه فروش دوره گرد. شايد هم يكي دو عابر ديگر. درست سر كوچه قطب‌الدوله رسيدم كه ديدم صداي چند گلوله‌ را شنيدم كه از دورن يكي از خانه ها آمد. به دنبالش از در باز يكي از خانه ها دو يا سه نفر بيرون پريدند و پا به فرار گذاشتند. پشت سرشان جوانكي را ديديم كه دست به پهلويش را گرفته بود و به سمت كوچه خيزان آمد. يا ابوالفضل ... ديدم خوني است كه از پهلوي جوانك مي‌چكد . او آمد و پاي جوي آبي كه در خيابان بود به زمين افتاد. در يك چشم به هم زدن در خانه‌هاي همجوار يكي يكي باز شد و ديدم جمعيتي دور آن جوان خونين را پر كرده است. در اين ميان زني كه در خانه كناري زندگي مي‌كرد بي چادر و چاقچور به سمت او دويد و سر جوان را كه از درد مي‌پيچيد و فرياد مي‌زد:« لامصب‌ها من را كشتند...» را در زانويش گرفت. زن ديگري نيز از دورن خانه با چادر نازك بر سر زنان خارج شد و فرياد زد:« محمد رضا خان را كشتند... محمد رضا خان را كشتند...»ضعيفه بي حجاب زير بغل مرد را گرفت و او را به خانه برد كه ديديم پنج شش نيروي نظميه و تامينات دوان دوان خود را به آن محل رساندند....
4) بارو... مان (من) یک بار توی کمیساری شوما همه این جریان را گفتم... بازم از سار ( سر) باید تکرار کنم... شوما خودتان باهتر(بهتر) مي‌شناسیدم مناییم آنام كاترين( اسم من )... مان شوما را دیدم ها دیدم بسیار زیاد هام دیدم. .... از آن حادثه تاریف کنم چه بگویم آن روز شوم مان مثل هار روز خواب بودم... می دانید که شام گذشته باز مهمان داشتیم از قازاق های تازه با دوران رسیده بودند ایماست (منظورم) را که می‌دانید؟؟؟آماده(آمده) بودند برای شاراب قرمز و دهساله کاترین. آن صبح خاسته بودم و خوابیده بودم که ناگهان صدایی از خانه کناری شنیدم. ها می‌دانید این صدا را خوب می‌شناسم صدای شش لول روسی بود... بعد هم صادای (صدای) فاریاد محمد راضا خان را شنیدم... نفهمیدم چطور از خانه بیرون آمادم... یا مریم مقدس بیرون در پای آن جوی محمد راضا خان را دیدم وای ماما اکنی جاوان مردم در خون خود بود و خود را کشان کشان به خیابان می‌رساند... به طرفش دویدیم... جوان مقبول و هامسایه بی آزاری بود... مان شاعراشو دوست داشتم... چند باری که مهمان ما شده بود بارایش از واطان گفته بودم و او پا به پای مان گریه کرده بود... وارطان... های های از بی کسی ما که از آول این جوری نبودیم نگامان نکن که زندگیمان از این راه است... ما زمانی برای خودمان کسی بودیم...پادارم (پدرم) از آرامنه جلفا بود از آن جا در سفری به قره کلیسا ماما را دید. ماما اهل ارمانستان بود که در عثمانی زندگی می‌کرد... در تابریز خانه و زندگی به هم زدند پادر فتوگرافی می کرد و فارقی نداشت کجا باشد... در مشاروطه همراه ساتار خان و باقر خان بود تا سارش را برای ماما آوردند ما مانده بودیم و بیچارگی... روس ها که به تبریز حمله کردند با ماما بارگشتیم عثمانی. پیش خانواده اش که املاکی داشتند... های با وارطان هامان جا آشنا شدم و قارار بود عروسی کنیم که آن کشتار عظیم روی داد... می‌دانید که مردانمان را به زور بردند جنگ و بعد همه را کشتند... وارطان جلوی چشم من جان داد مثل ماما...مثل هامه خانواده من نیمه جان بودم که...امان از غریبی گرقه دانی نران( مرده شور) می گفتم واقتی به کوچه رسیدم محمد راضا خان حالش خوب نبود دویدم به سمتش و سرش را در بغلم گرفتم و آرامش کردم... نام کوکب را برد...کوکب دوستش بود دیشب صدای خنده آرامش را شنیده بودمش.. گفتم هان جانم بیا باهم ببرمت خانه... به من گفت کاترین ناذار(نذار) این ها مان را ببرند بیمارستان عدلیه... گفتم سیرلس آرام باش نمی گذارم ببرنت... می لرزید... ماگر چند سال داشت وارطان اگار زنده بود همسن همین محمد راضا خان بود... سارش را گرفتم توی بغلم و آرامش کردم ... صادای جیغ عیال مهدی خان را شنیدم... یک دافعه نظمیه چی ها آمادند ...چاندتا بودند... نمی دانم اما فکر کنم خیلی... یکیشان دست زد به پاهلوی (پهلوی) محمد راضا خان و به آن ها گفت باید ببریمش... اما محمد راضا خان نمی خواست برود.. هی هی می‌دانست که زنده نمی گذارنش... به من گفت کاترین یکی را روانه کن مجلس پیش‌اقا محمد تقی خان... بله می شناسیدش....بردانش با درشکه نظمیه بردنش و باد یک ساعت دیگر خبر دادند....
پ.ن: این بخش کوتاه از یک داستان نیمه بلند و شاید طرح یک نمایشنامه است که همین امروز نوشتم.. البته کمی ویرایش بهتر می‌خواهد. اولین باری است که قصد ندارم همه داستانم را این جا بگذارم چون فکر می کنم که باید فکری برای چاپ داستان هایم بکنم.
پس.پ.ن: امروز سالمرگ میرزاده عشقی بود و مثل همیشه زمزمه کنان شعرهایش هستم و هرگونه شباهت این متن با مرگ عشقی عمدی است.

دوباره کبوترهای ِمان

2009-07-01T23:37:00.001+04:30

روزی ما دوباره کبوترهای ِمان را پيدا خواهيم کرد
و مهربانی دست ِ زيبائی را خواهد گرفت.
□
روزی که کم‌ترين سرود
بوسه است
و هر انسان
برای ِ هر انسان
برادری ا‌ست.
روزی که ديگر درهای ِ خانه‌شان را نمی‌بندند

قفل
افسانه‌ئی ا‌ست
و قلب
برای ِ زنده‌گی بس است.
روزي که معنای ِ هر سخن دوست‌داشتن است
تا تو به خاطر ِ آخرين حرف دنبال ِ سخن نگردی.
روزی که آهنگ ِ هر حرف، زنده‌گی‌ست
تا من به خاطر ِ آخرين شعر رنج ِ جُست‌وجوی ِ قافيه نبرم.
روزی که هر لب ترانه‌ئی‌ست
تا کم‌ترين سرود، بوسه باشد.
روزی که تو بيائی، براي ِ هميشه بيائی
و مهربانی با زيبائی يک‌سان شود.
روزی که ما دوباره برای ِ کبوترهای ِمان دانه بريزيم ...
□
و من آن روز را انتظار می‌کشم
حتی روزی
که ديگر
نباشم.

احمد شاملو

از مرگ رسته

2009-06-30T16:11:00.003+04:30

از مرگ رسته
هر روز
به مردن فكر مي‌كنم.
به مريضي، قحطي،
خشونت، تروريسم، جنگ
به آخرالزمان
و همين
كمك مي‌كند به هيچي فكر نكنم
راجر مگاف
پ.ن: اين روزها لابه لاي همه دلتنگي‌ها و خستگي‌ها هنوز ديدن فيلم و خواندن كتاب و زمزمه شعري مي تواند به ساعتي از يادت ببرد كه زندگي بر وفق مراد نيست و حال ما خوب نيست. مي‌شود نترسيد از هجوم مرداد و از گذشتن از روزهاي بي آينده‌ي قلب الاسد كه در راه است.
يكي از كتاب‌هاي خوبي كه اين روزها خواندم كتابي از مجموعه شعرهاي شاعران جهان و عكس‌هاي عكاسان با عنوان تو مشغول مردنت بودي ترجمه محمد رضا فرزاد برخوردم كه شعرهاي خوبي دارد و حرفه هنرمند منتشر كرده.
Photo by : André Kertész

دوباره می سازمت وطن

2009-06-28T22:02:00.001+04:30

دوباره می سازمت وطن!
اگر چه با خشت جان خویش
ستون به سقف تو می زنم،
اگر چه با استخوان خویش
دوباره می بویم از تو گُل،
به میل نسل جوان تو
دوباره می شویم از تو خون،
به سیل اشك روان خویش
دوباره ، یك روز روشنا،
سیاهی از خانه میرود
به شعر خود رنگ می زنم،
ز آبی آسمان خویش
اگر چه صد ساله مرده ام،
به گور خود خواهم ایستاد
كه بردَرَم قلب اهرمن،
ز نعره ی آنچنان خویش
كسی كه « عظم رمیم» را
دوباره انشا كند به لطف
چو كوه می بخشدم شكوه ،
به عرصه ی امتحان خویش
اگر چه پیرم ولی هنوز،
مجال تعلیم اگر بُوَد،
جوانی آغاز می كنم
كنار نوباوگان خویش
حدیث حب الوطن ز شوق
بدان روش ساز می كنم
كه جان شود هر كلام دل،
چو برگشایم دهان خویش
هنوز در سینه آتشی،
بجاست كز تاب شعله اش
گمان ندارم به كاهشی،
ز گرمی دمان خویش
دوباره می بخشی ام توان،
اگر چه شعرم به خون نشست
دوباره می سازمت به جان،
اگر چه بیش از توان خویش

سیمین بهبهانی

عزیز سفر کرده‌ام سلام

2009-06-26T16:06:00.000+04:30

عزیز سفر کرده‌ام سلام

دیدی چقدر زود دلم برایت تنگ شد. نه اما شاید دلتنگی‌هایم زیاد شده که باز من ماندم مسافر دائمی و چند ساله این کوپه و تو که هنوز نام زندانی ایران روی صفحه‌ات مانده است.

دوست دیروز و امروز فردا

برایت از این روزها و زندگی در لحظه‌ها نوشته بودم. نوشته بودم که چقدر دلم تنگ است و شانه‌ای امن می‌خوام که بی هیچ درخواستی پناه گریه‌هایم باشد. نه تکرار نمی‌خواهم بکنم که این روزها وطن؛ وطن عزیز و دوست داشتنی ما چقدر غمگین است. می‌دانم می‌دانی که شهر مشترکمان شهری که خاطرات کودکی و جوانی و عاشقی ما را در خاکش پنهان کرده بیشتر از همشهری‌هایمان میزبان انواع نظم‌دهندگان و سرکوب‌گران خس و خاشاک‌هایی است که ظاهرا اغتشاش می‌کنند. خس و خاشاک‌هایی که یک هفته است شمارشان در این ملک و سرزمین بیش شده... این ها را خوب می‌دانی.

نه عزیزم این بار نمی‌خوام در قالب واژه‌های شاعرانه با تو صحبت کنم. می‌خواهم مثل همیشه با همان لحنی که اگر روبه رویم هم بودی برایت بنویسم دوستم. حتما خبر نیروهایی را داری که برای امنیت شهر از دست اغتشاش‌گران وارد شهر شدند ؟ کسانی که با سکوت و خونسردی تو را به زمین می‌اندازند و روی مردم آتش می‌گشایند و وقتی بخواهی توضیح بدهی که خانه ات آن سوی این آتش است تنها نگاهت می‌کنند؟ راستش را بخواهی دیروز یکی از دوستان مشترک من و تو از همان دوستانی که در سفر سال گذشته یافته بودم برایم نامه‌ای نوشته بود و احوالاتم را پرسید؟ یکی از همان دوستان لبنانی بود که معتقد بود ما نمی گذاریم کشور او روی صلح را ببیند بود. خوب به خاطر داری که از چه خاطره‌ای صحبت می کنم. یادت هست برخورد دوستان لبنانی‌امان را؟ برخورد نه چندان دوستانه‌ای که تا نام ایرانی را می‌شنیدند روی ترش می‌کردند. تو خوب یادت هست بهتر از من و دیگر همسفرانمان چون در سفر قبلی هم دیده بودی این برخوردها. دوست مشترکمان نوشته بود نگران شما هستیم در ایران. وضع و زندگیتان چگونه است؟ من به یاد چند ساعت پیشتر افتادم زمانی که داشتم به خانه بازمی‌گشتم و سر راهم از محل کار تا خانه تا بخواهی مامور و نیروی امنیتی دیدم. در میان این همه نیروی امنیتی جمعی بودند که قیافه‌هایشان و البته زبانشان با ما کمی فرق می‌کرد. از کنار چند تایی که در یکی از مراکز تجمعشان رد می‌شدم به یک باره یاد همسفرهایمان در هواپیمای ایرباسی که ما را تا سوریه همراهی کرد افتادم. می‌دانی که کدام همسفرها را می‌گویم همان ها که به قول مهماندار مهمانان ویژه هواپیما بودند و از یک در جداگانه وارد خاک دمشق شدند. صدایشان را شنیدم که ه را از ته گلو ادا می کردند. تو معنی این حرف را خوب می‌فهمی. دلم می خواست به دوست لبنانی‌ام بگویم ما خوبیم اگر ... دلم می‌خواست برای آن مردی که برایمان نطق کرد و نام محور شرارت را برد پیغام بفرستم این ماییم یا شما. اما برای دوستمان نوشتم، فقط برایش نوشتم حال ما خوب است. اوضاعمان بد نیست. اما این همه را برای تو می‌نویسم رفیق، خواهر، دوست دیروز وامروز و فردا ... این روزها از خیابان که می‌گذرم دلم می‌گیرد از این شهر که همیشه دوستش داشتم و بارها در کنارش عاشق شدم. اين روزها شهر عزيزم را نمي‌شناسم ديگر نمي‌شناسم. انگار كسي شهر ما را دزديده است. راستي ما اين جا يك چند روزنامه صدا در گلو خفه شده داريم و هزاران فيلتر و يك رسانه ملي كه ملي نيست و پارازيت و سكوت تو در جهان بدون فيلتر نشنيدي خبر اين كه شهرمان را كجا بردند بعد از دزديده شدن؟

سلام رفيق روزهاي گذشته و امروز و فردا

2009-06-24T15:39:00.000+04:30

سلام رفيق روزهاي گذشته و امروز و فردا

اين روزهاي نااميدي حال تو آن سوي جهان چگونه است؟ مي‌دانم كه دلتنگ وطني اما هر چه هست در هوايي نفس مي‌كشي كه هيچ باتومي به جرم گذشتن از خيابان محل زندگيت به پايت نمي‌خورد و كسي كيفت را بدون هيچ حكم بازرسي به جرم خوش نيامدن از قيافه‌ات نمي‌گردد. هي اگر از حال من بپرسي بهت خواهم گفت خوبم هر چند كه گفته و نگفته باور نمي‌كني كه خوب هستم. كه خوب بودن و خوب نبودنم را از لابه لاي اين سطور و كلماتي كه مي‌نويسم و آن‌هايي كه در دلم پنهان مي‌كنم و روي كاغذ نمي‌آورم خوب مي‌فهمي.

دوستم يادت هست روزي كه از هم خداحافظي كرديم سرراهي يك دفترچه كوچك به تو سپردم و قرار شد هر گاه كه دلتنگ شدي مثل دلتنگي‌هاي هميشگي كه هميشه كه داشتيم و داريم را برايم گريه كني. مثل همه روزهايي كه براي هم درد دل مي‌كرديم. مي‌داني عزيزم كه اين روزها به آن دفترچه كرم قهوه‌اي بيشتر از تو احتياج دارم. چون مي‌دانم تو جايي را داري كه گريه‌ها و دلتنگي‌هايت را فرياد كني و من اين روزها حتي در خلوت خودم هم جايي براي گله كردن از حالم ندارم. براي همين است كه تصميم گرفتم از اين به بعد تا تو بيايي همه دلتنگي‌هايم را براي تو اين جا بنويسم. حرف‌هايي كه براي گفتن و نگفتن‌ دارم.

نمي‌داني چقدر دلم تنگ است رفيق، دوستم، خواهرم. دلتنگ يك دل سير گريه، دلتنگ دست مهرباني كه بدون هيچ توقعي اشك‌هايم را از روي صورتم پاك كند و موهايم را نوازش كند. خواهركم اين روزها اين حال تنها من نيست. حال همه كساني است كه تو و من خوب مي‌شناسيم. حال كساني كه مثل من و تو دلي براي لرزيدن و عاشق شدن هنوز دارند. كساني كه براي افتادن برگ گل سرخي روي زمين اشك مي‌ريزند.

اين روزها حال همه ما خوب است اما تو مي‌داني كه نيست. اين روزها نشسته‌ايم در ميان چه كنم چه كنم و ديدن اميدهايي كه به خاك سرد وطن مي‌روند و شمارش هر روزه دوستاني كه در بند مي‌شوند و انتظار تلخي كه كي نوبت ما مي‌شود؟؟ نوبت ما به جرم فرياد كردن بغض‌هاي اين روزهايمان، به جرم گريه كردن براي صدايي كه در گلوي جوانشان به خون نشست. اين روزها حال همه خوب است مي‌بيني كه!

رفيق در اين روزهاي تلخ تنهايي و سردرگمي تصميم‌هاي تازه‌اي براي زندگيم گرفتم. وقتي آينده‌اي نباشد و اميد مرده باشد آدم در لحظه بايد زندگي كند؛ در ميان روزمرگي‌هايش. زندگي اين روزهاي دوستانت اين روزها همين شده و من هم تصميم‌هايم به اندازه همين لحظه‌هاست. دارم اين روزها بار ديگر كتاب‌ها و داستان‌هايي كه روزي خوانده بوديم را مرور مي‌كنم. تو كه مي داني مدتي بود خسته شده بودم از اين داستان‌هايي كه فكر مي‌كردم كهنه است و ربطي به امروز ما ندارد. مسخره است نه خسته شده بودم از داستان‌هايي كه روزي همه عشق زندگيم بودند. حالا كار من شده مرور كتاب‌هايي كه زندگي من و تو و قومي كه از ان برخاستيم را قرن گذشته روايت كرده است. مي‌داني فهميده‌ام كه بي آن‌كه بدانيم باز هم تاريخ را رج زديم. من و تو و همه استادانمان در دانشگاه و ان‌هايي كه به آن‌ها اعتقاد داريم بازهم يك بخش‌هايي از زندگي اين عموي پير اين كهنه پوش تاريخ را از چشممان انداختيم و همان جاها را دوباره تكرار كرديم. رفيق راستي خبر تازه را شنيدي ما پنجاه و چند سال جوان شديم و باز از يك سالي پنجاه و پنج سالگي خودمان زندگي را شروع كرديم؟ انگار اين تكرار تكراري روزمرگي‌ها تمامي ندارد. رفيق اين روزها براي هر كسي اين داستان را مي‌گويم يك دفعه و بي مقدمه مي‌پرسد حالا چه خواهد شد؟ و من هر بار در مقابل اين پرسش متحير مي‌مانم كه چه بايد بگويم كه سئوال خود من از همه روزهاي گذشته است و مرورشان يافتن جواب اين سئوال است. مي‌بيني دوست خوبم كه زندگي چقدر براي ما سرگرم كننده شده؟

راستي تو پاسخي براي اين سئوال داري؟

دوست عزيزم، خواهرم همراه روزهاي تلخ گذشته و امروز و شايد روشن فردا خيلي حرف‌ها هست كه بايد برايت بنويسم اما شايد همه حرف‌ها را نمي‌شود در اين كوپه نوشت. بقيه دلتنگي‌ها را مي‌گذارم براي نامه بعدي كه برايت خواهم گفت. اگر توان نوشتن بود و قرعه‌اي به نامم نخورده بود.

پ.ن: راستي اين قدر دلتنگي‌ها زياد بود كه يادم رفت به تو بگويم كه اين روزهاي تلخي كه گذشت من يك بار ديگر به پايان يك دوباره تازه رسيدم. هرچند كه فراموش كرده بودم كه همه چيز يك بار ديگر براي من تمام شد و كي دوباره آغاز مي‌شود معلوم نيست.

راستي برايت ننوشتم كه در ميان دلتنگي‌هاي مردم راه مي‌رفتم مردي را ديدم تنها و گم شده در خود؟ فكر كردم مي‌شناسمش قيافه‌اش برايم آشنا بود اما آن چنان گمشده در خودش بود كه هر چه فكر كردم يادم نيافتاد كجا ديدمش. نمي‌داني او را كجا ديدم؟

دوستدارت دوست ديروز و امروز و فردا

نیایش

2009-06-19T19:09:00.001+04:30

خـداونــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدا

بـــه علمای مــا مسؤولیـت، و به عوام ما علــــــــــــم، و بــه دینداران ما دیــــــــن و به مؤمنـان ما روشنـایی، و به روشنفكران ما ایمان، و به متعصبیـن ما فهـــــــم و بـه فهمیدگـان ما تعـصــب، و به زنان ما شعـــــــــور، و به مردان ما شــــــــرف و بــه پیـــران ما آگــــــاهی، و به جوانان ما اصــــالت، و به اساتید ما عقیــــــــده و به دانشجویان ما نیزعقیـده، و به خفتگان ما بیداری، و به بیــداران مـــــا اراده و بـه نشستگـان ما قیـــام، و به خاموشـان ما فریـــاد، و به نویسندگان ما تعهــــد و بـه هنرمنــــــدان ما درد، و به شاعران ما شعــــور، و به محققـان ما هــــــــدف و به مبلغــان ما حقیقـــت، و به حسودان ما شكـــاف، و به خودبینان ما انصـــاف و بـه فحاشـــــان مـــا ادب، و به فرقه‌ های ما وحـدت، و به مردم مـا خود آگـاهـی و به همۀ ملت همت تصمیم، و استعداد فداكـــــــاری، و شایستگی نجات و عــزت ببخــــــــــــــش

سی و دو سال گذشت از روزی که شریعتی بزرگ در لندن درگذشت. اما این نیایش را امروز هم با درد در جانمان می نشیند

هيچكس خس نبود ، خاشاك نبود

2009-06-17T17:42:00.001+04:30

به نام خدا

بيانيه جمعي از اهالي هنر وفرهنگ كشور

جمعه بيست و دوم خرداد روز با شكوهي بود . همه بودند . آنها كه هميشه مي آمدند و آنها كه هرگز نيامده بودند . همه محترم بودند. هيچكس خس نبود ، خاشاك نبود .

جمعه بيست و دوم خرداد روز نمايش اعتماد ، آگاهي و عقلانيت ملت و درك صحيح مردم از ارادة دردست گرفتن سرنوشت خويش بود .

1- جامعة هنري ايران همپاي اين جريان تاريخي ، پيشگام حركت سرنوشت ساز انتخابات رياست جمهوري دهم شد و در بستر سازي اين اعتماد عمومي ، به سهم خود تلاش كرد.

2- متاًسفانه در هنگامة تجلي اين ارادة ملي ، جريانهاي شناخته شده اي با سوءاستفاده از امكانات ملي و دولتي به كارگرداني آرا و مديريت آن پرداختند و در يك اقدام ويرانگر تاريخي ، ضربة مهلكي به حقوق مدني مردم وارد كردند و عملاً بخش گسترده اي از جامعة ايران را در آستانة خروج از دايرة اعتماد به نظام قرار دادند.

3- در شرايطي كه بسياري از نخبگان سياسي و فرهنگي كشور به همراه بخش عظيمي از ملت ، در صحت انتخابات دچار تشكيك شده اند ، متاسفانه رسانه ملي ايران به جاي بستر سازي براي رفع نگراني ها و اعتراضات و تلاش جهت شفاف سازي واقعيت ها ، همچنان از مواضع و ادبياتي دور از شان اين ملت بزرگ استفاده مي كند.

جامعة هنري و فرهنگي ايران همگام با خواست و ارادة عمومي ملت كه در راهپيمايي ميليوني آنها تجلي يافته و در اظهارات نامزدهاي معترض منعكس شده است، از تمامي مراجع قانوني و مذهبي درخواست مي كند ، نقش پناه مردم را در اين شرايط خطير ايفا كنند و براي اعادة حقوق از دست رفتة ملت و بازسازي بناي ويران شدة عدالت اجتماعي ، اقدام كنند.

اين جامعة هنري و فرهنگي همچنين از نيروهاي نظامي و انتظامي درخواست مي كند با خويشتن داري و پرهيز از خشونت ، تصويری جوانمردانه و در خور ملت محترم ایران را نزد جهانیان ، به نمايش گذارند .

امضا کنندگان :

عزت اله انتظامي – محمد احصايي – سيروس الوند – بيژن امكانيان - صابر ابر - محمد آلادپوش - فرح اصولي - امیر اثباتی- پگاه آهنگرانی- ويشكا آسايش - محمد احمدی- حمید اسکندری- محمد رضا اعلامی- حمید امجد- پرويز آبنار - ژیلا ایپکچی- اهورا ایمان- بابك اطمينان – محمد اطبايي – هوشنگ آزادي ور – علي اسدي - مصطفي احمدي – طاهره ايبد- شهرام اقبال زاده- سميرا اسكندر فر – ايمان افسريان– پويا آريانپور– آيدا اطبايي – ثميلا امير ابراهيمي – عليرضا احدي - اريكا ابراهيمي قاجار – كيان اولاد وطن - رخشان بني اعتماد - ساعد باقری- مرضیه برومند- مهدی بزرگمهر-بیتا بهشتیان- شهرزادبهشتیان- عليرضا بزدوده- امير حسين بياتي- مجيد برزگر- رضا بهار انگيز – معصومه بختياري – امير حسين بيرجندي – رضا بهرامي نژاد – هاله باستاني – کامبوزیا پرتوی- کیومرث پوراحمد- جعفر پناهي - ماني پتگر - حمید پورآذری- سعيد پور اسماعيلي - پرويز تناولي- هديه تهراني– فرهاد توحيدي- پريسا تنضيقي–امير توده روستا– ژينوس تقي زاده– شيده تامي- بهمن جلالي - رعنا جوادي - ليلا حاتمي – ابراهيم حقيقي - محمد حسين حقيقي - محد علی حسین نژاد- منیژه حکمت - شاپور حاتمي – رضا حائري – محمد حقيقت – منصوره حسيني – وحيد حكيم – سعيد حدادي پژمان حبيبيان – محمد حدادي – علي حدادي – اكبر حدادي- حسین خسرو جردی- فردین خلعتبری- مصطفي خرقه پوش - اشكان خطيبي – نگار جواهريان – مامك خادم – واحد خاكدان – فرزين خسرو شاهي – خسرو خسروي - سیف الله داد- احمد رضا درويش - ابوالحسن داودی- محمد رضا درويشي - بهرام دهقانی- مصطفي دره باغي – مرتضي دره باغي – محسن صادقيان - علیرضا رئیسیان- شادمهر راستین- داود رشيدي - فاطمه راکعی- محمد رحمانیان- لیلی رشیدی- امير شهاب رضويان - محمد رضایی راد- امير راد – مامك رادمان – شيوا رشيديان– نادر رضايي- حامد رشتيان – عميد راشدي – مهشيد رحيم تبريزي – ناصر رفاهي – بهاره رهنما - حسین زمان – مريلا زارعي – ارد زند - جمال ساداتیان- حسام الدین سراج- عليرضا سميع آذر - سعید سهیلی- محمد علي سجادي - علی اصغر سید آبادی- حميد سعيدي – سحر سلحشور – محمد علي سعيدي - مرتضی شایسته- پرویز شهبازی- عليرضا شجاع نوري - سعيد شهرام – مهوش شيخ الاسلامي – مسعود شامحمدي - فرهاد مهرانفر – غزل شاكري - كورش شيشه گران – رزيتا شرف جهان – مهدي شكيب – سعيد شهلا پور - افسانه شعبان نژاد -علي اكبر صادقي - حبیب اله صادقی- مهرداد صدیقی- پروين صفري - هاجر صمدي – بهرنگ صمدزادگان – حامد صحيحي – منير صحي – سعيد صديق - فرشته طائرپور- طناز طباطبائی– محمد مهدي طباطبايي - نيما طباطبايي – كيانوش عياري - حسين عليزاده – افشين علا – فريدون عمو زاده خليلي – تقي عليقلي زاده - امیرعابدی - قدرت الله عاقلی- ساقی عطائی- بهرام عظيم پور – مجيد عاشقي – سميرا عليخان زاده - محمد عاشقي - اصغر فرهادي – داريوش فرهنگ - حمید فرخ نژاد- شبنم فرشادجو- محمد فرشته نژاد- فرشاد فزونی- فرهاد فزونی- شهاب فتوحي – بيتا فياضي – گلناز فتحي – رعنا فرنود- يعقوب عمامه پيچ - آتوسا قلمفرسايي – مهدي قربان پور - حميد رضا قليچ خاني – نيلوفر قادري نژاد - پرويز كيمياوي - عبد الجبار کاکايی- مسعود كرامتي - مهدی کرم پور- باران کوثری- پيروز كلانتري – بهمن كيارستمي – ميترا كاويان – تورج كياني – ميترا كارآگاه – رضا كاظمي – كيوان كياني - ليلي گلستان - احمد رضا گرشاسبی- افسانه گيويان – باربد گلشيري - نیلوفر لاری پور- محمد حسین لطیفی- داريوش مهرجويي - محسن مخملباف- فاطمه معتمد آريا - منوچهر محمدي - سهیل محمودی- علي مصفا – بيژن ميرباقري – تورج منصوري – فرزاد موتمن - آزاده مدنی- سهراب مدنی- حسن معجونی- کسری معظمی- محمد رضا مویینی- نازنین مفخم- مازیار میری- مهران ملكوتي– مرضيه محبوب - مسيح منصوري- مهسا محب علي – حسن معجوني – احمد مهرانفر - كسري معظمي – بيوك ملكي - منوچهر معتبر – احمد مرشد لو – شهرام مكري – محمد رضا مقدسيان – معصومه مظفري – محمد حسين ماهر – علا محسني – منوچهر مشيري – جلال متولي – محمد حسين مهدوي سعيدي – ماكان محمدي – مجتبي ميرطهماسب – رايكا ميلانيان – حميد رضا مرادي - محمد علی نجفی- مهتاب نصیر پور- پريوش نظريه - نشاط نوذری- حميد نعمت اله – توكا نيستاني - مريم نراقي – وحید نیکخواه آزاد- فريبا نباتي – رضا نامي – طوفان نهان قدرتي – پيمان نهان قدرتي – ليلا نقد پري – امين نوراني – محمد نصيري – ماجد نيسي – آرزو نيكپور - علي واجد سميعي - احمد وكيلي – ايمان وزيري - ضیاء هاشمی- افشین هاشمی- کارن همایون فر- مهسا محب علی- محبوبه هنريان – تبسم هاشمي - فرشته يميني شريف - سيد رضا يكرنگيان - فاطمه راکعی- طاهره ایبد – بیوک ملکی – فریبا نباتی – افسانه گیویان – فرخنده آقایی – لیلی فرهاد پور – معصومه انصاریان – مهدی غنی – حسن لطفی – سعید عباس پور – فتح ا.. بی نیاز – شیوا ارسطویی – رضی هیرمندی – رودابه حمزه ای – مهدی حجوانی – زهره قایینی – افسانه شعبان نژاد – نوشین ابراهیمی – داوود شعبانی – یوسف علی خانی- شهرام اقبال زاده - مهرداد میرکیانی ، شالیزه عارف پور ، مونا زندی ، علیرضا شمس ، منوچهر سفر زاده ، فیروزه امینی ، هایده دیلمغانی ، مجید اخوان ، محمد هادی قمیشی ، مسعود صادقیان ، خزر معصومی ، شادی افشار ، معصومه عبیری

پ.ن: دوستان به دلیل کمبود منابع اطلاع رسانی لطفا این بیانیه را منتشر کنید

جان خس و خاشاک

2009-06-17T16:40:00.001+04:30

گوشي موبايلش را از كيفش در آورد و شماره را گرفت و با صدايي نه چندان آرام به آن كه پشت خط بود گفت: « اداره‌اي؟... پس به من زنگ بزن.» كف مترو آن طرفتر از صندلي آبي رنگي كه او نشسته بود نشسته بودم و دستم را كه به خاطر فشار كساني كه پشت سرم قرار بود سوار مترو شوند به ميله وسط واگن خورده بود را مي‌ماليدم. او نشسته بود آن طرف تر از همراهانش. ده دوازده نفري بودند در دست هر كدامشان هم يك كيسه ميوه و آب ميوه و دو شيشه آب معدني خنك و عرق كرده بود. حالا چرا اين قدر دقيق مي‌گويم چون وقتي مي‌خواستم بليت يكسره ميرداماد تا توپخانه را بخرم مردي كه هماهنگشان مي‌كرد پشت سرم ايستاده بود و داشت هماهنگشان مي‌كرد. غير از اين ده دوازده زن همين تعداد مرد هم همراهشان بود. تعدادشان را زماني كه مرد ميانسال با ريش نامرتب جو گندمي و بلوز راه راهي كه روي شلوار مشكي‌اش انداخته بود با پسر جواني كه دستش جعبه همين ميوه‌ها بود چك كرد فهميدم. مرد آرام يكي از زن‌ها كه چانه مقنعه‌اش را بالا آورده بود و يك چادر كش‌دار سرش بود را صدا زد و گفت: حواست باشه هر كي اومده را اسمشو يادداشت كن. ايستگاه هفت تير بايد پياده بشيم. » معلوم بود كه قرار است براي شركت در تجمعي كه در ميدان ولي عصر برگزار مي‌شد آمدند.
البته اين ها مربوط 10 دقيقه قبل از آن بود كه سوار مترو شديم. حالا او با همكارانش جلوي من نشسته بودند. قيافه‌هايشان من را ياد نيروهاي حراست نهادهاي دولتي مي‌انداخت. مثل كارمندهاي حراست وزارت ارشاد و كتابخانه مجلس. البته در ميانشان چند تايي از جمله همين كسي كه زمان سوار شدن هولم داد و بلند بلند حرف زدنش توجهم را جلب كرد مانتوي بلند مشكي پوشيده بودند و مقنعه سر كرده بودند. تلفنش با آهنگ رنگي زنگ خورد. قسم مي‌خورم كه هيچ وقت علاقه‌ نداشتم به گفتگوي تلفني كسي گوش دهم. اما او آن قدر بلند صحبت مي‌كرد كه ناگزير بودي از گوش دادن كه گفت:« دارم مي‌رم ولي عصر.... آره... خوب ديگه گفتن ماموريت به اندازه يك روز بهمون مي‌دهند... به شما هم گفتن؟... خوب مي‌آمدي... ا چه جالب..... آره ... بعد نيست دو ساعت زودتر مي‌ري از اداره بيرون.... من خيلي نمي مونم... نه بابا.... ببين .... آره... آقاي فلاني.... گفت فال و تماشاست.... نه من اون روز نرفتم... اون روز هم گفتن يك روز ماموريته... آخه دير گفتن.... اره از دستمون رفت.... فكر كنم پنجاه هزار توماني بشه... خوبه ديگه... اره » لابه لاي حرف‌هايش هم مي‌خنديد.... هواي درون مترو سنگين‌تر مي‌شد. هر ايستگاهي كه مي‌ايستاديم جمعيت بيشتري وارد مي‌شد. ساعت نزديك 4 بود و ساعت پيك مترو. اما هر چي مترو شلوغ‌تر و پر همهمه تر مي‌شد صداي او را مي‌شنيدم واضح‌تركه ادامه داد:« آره شنيدم تجمع موسوي اين ها به هم خورده... بد شد. آقاي فلاني (همان فلاني قبلي) مي‌گفت كاش مي‌آمدند يه بزن بزن حسابي مي‌شد و يك ده‌تاشون كشته مي‌شدند و عزاي عمومي چيزي اعلام مي‌كردند چند روزي هم اين طوري نمي‌رفتيم سر كار... » با شنيدن اين جمله چيزي درونم فروريخت. باورم نمي‌شد يك آدم اين طور در مورد مرگ و زندگي كساني كه هموطنش هستند و براي احقاق حقشان براي راي گمشده‌اشان به خيابان‌ها ريختند تصميم‌گيري كنند. يعني ارزش خون خواهران و برادران تو به اندازه دو روز تعطيلي تو ست. بغضي تلخ و سنگين گلويم را فشرد. دلم مي‌خواست بگويم اين هايي اين خس و خاشاكي كه مي‌آيند جانشان را بركف اعتقادشان گذاشتند نه مثل تو براي پنجاه هزار تومان بيشتر حقوق و نه براي آب ميوه‌ و آب معدني مجاني آمدند... مترو در ايستگاه هفت تير ايستاد و او با همان حالتي كه وارد مترو شد پياده شد و همه را به كناري زد...

لبخند پیروزی

2009-06-04T04:40:00.002+04:30

سه پیش بود حدودا همین موقع ها. زمان این جریانی رو که می خوام تعریف کنم را می گم. اگر اشتباه نکنم سال 85 زمانی که جریان الواح دانشگاه شیکاگو و پس ندادنشون به ایران شروع شد و بسیاری از شخصیت های حقیقی و بعد هم حقوقی ها در موردش اظهار نظر کردند. در همان گیر و دار عباس سلیمی نمین که تازه داشت وارد مسائل تاریخی معاصر شده بود و داشت خودشو به عنوان یک کارشناس تاریخی جا می زد از رسالت و کیهان خارج شده بود یه اظهار نظر تاریخ باستان کرد. توی پرانتز این مال زمانی بود که هنوز توی صدا و سیما قانون نانوشته ای نبود که هر فیلم و برنامه تاریخی باید با تایید و مشاوره ایشان ساخته بشه. سلیمی نمین در گفتگویی با یکی از روزنامه ها که اگر اشتباه نکنم همین سرمایه‌ ادعا کرد که آریایی ها روس بودند و تخت جمشید را عیلامی ها ساختند و اسرائیلی ها و آمریکایی ها برای این که تاریخ ایران را از بین ببرند تخت جمشید را از بین ببرند و تاریخ عیلامی ها را نابود کنند این الواح را گرفتند و بعد هم یه ادعای تازه که در این تخت جمشید ده ها بنای عیلامی بوده که امسال اشمیت و کسانی که بعد از او آمدند نابود کردند. استنادش هم به عکس هایی بود که توی یک کتاب مرجع درباره تخت جمشید آمده بود. خوب این حرف ها آن قدر بی پایه و اساس بود که خیلی از پژوهشگران تاریخ به جای اظهار نظر درباره الواح مجبور به جوابگویی به ایشون شدند. از جمله کسانی که خود ما توی خبرگزاری میراث صحبت کردیم دکتر پرویز رجبی بود که پاسخ علمی خوبی به این ادعا کرد. پاسخی که به مذاق آقای سلیمی نمین خوش نیامد و با تماسی که با خبرگزاری داشت دکتر رحبی را به مناظره خواند. جریان این که این مناظره چه جوری شکل گرفت و این ها رو فکر می کنم یه بار گفتم و اصلا این جا دلیلی برای طرحش نباشه. موضوعی که می خوام تعریف کنم این بود که سلیمی نمین در این مناظره تلاش کرد با ارائه مثلا اسنادی ثابت کنه که بله بخش های عیلامی تخت جمشید را خراب کردند و چه و چه و چه. عکس های قدیمی ترانشه های باستان شناسان را نشان می داد و می گفت این ها الان نیست. اشمیت و همراهانش نابود کردند. هر چه هم دکتر رجبی و البته دکتر ارفعی که یک باستان شناس و عیلام شناس است و به عنوان مهمان آمده بود و احمد محیط طباطبایی که به عنوان گرداندنده و مجری این مناظره می گفتند این ها ترانشه است قبول نمی کرد. در نهایت یک باستان شناس دیگر که آن موقع رئیس بنیاد پارسه پاسارگاد بود یعنی آقای طالبیان با تلفن وارد جریان بحث شد و تقریبا سلیمی نمین را آچمز کرد. در بین حرف هاش سلیمی نمین درباره تخریب بعضی ها جاها پرسید. دکتر طالبیان هم که نمی دانست اصل ماجرا چیه گفت بله گاهی بعضی سازه ها باید خراب شوند تا اصل سازه بماند. این یک اصل کلی است. مثل پایی که قانقاریا گرفته باشد. من در آن لحظه به دلیل این که به همراه آقای محیط سر میز مناظره بودم یک دفعه دیدم که خنده ای عجیبی روی صورت سلیمی نمین نشست. روی صندلیش جابه جا شد و نفس راحتی کشید. این حرکت از چشم دکتر رجبی هم پنهان نماند. بعد از این که سلیمی نمین فاتحانه انگار نهاوند را فتح کرده گفت دیدید من گفتم که بعضی سازه ها خراب شده. دکتر رجبی آهی کشید و با همان لحن آرام خودش گفت: آقای سلیمی نمین شما جای فرزند من هستید. اما راستش یک کاری کردید که دلم به درد آمد. زمانی که آقای طالبیان داشت درباره خراب شدن سازه می گفت شما لبخندی از سر رضایت زدید. انگار فکر کردید که فکر کردید بازی را از همه ما بردید. بی آن که توضیح آقای طالبیان را تا ته گوش دهید. ایشان یک اصل باستان شناسی را برای شما گفتند و شما آن را به نفع خودتان گرفتید. من خیلی متاسفم.
خیلی یادم نیست که جواب سلیمی نمین چی بود. اما مناظره را باخته بود. بد هم باخته بود. هرچند که قبول نکرد که بازنده آن هست. این را تعریف کردم که بگویم امشب در مناظره بین میر حسین موسوی و احمدی نژاد من آن خنده را بارها در صورت احمدی نژاد دیدم. بخصوص زمانی که خواست پرونده یک خانم یعنی خانم رهنورد را جلوی چشمان همسرش بگیرد. فکر می کنم فکر کرد با عصبانی کردن میر حسین می تواند او را از میدان بدر کند. اما میر حسین موسوی رفتاری را کرد مشابهه رفتار دکتر رجبی. البته او به لبخند پیش از پیروزی رئیس دولت نهم اشاره نکرد اما گفت شما ظاهرا هیچ نقطه منفی در زندگی من پیدا نکردید. همسر من که پرونده اش را شما این جا آوردید یکی از زنان روشنفکر ایرانی است. میر حسین حتی ترجیح داد نگوید زمانی که خانم رهنورد همزمان دو مدرک را گرفته بودند تحصیل همزمان در دو دانشگاه آزاد و سراسری اشکالی نداشت و چند سالی است که این قانون برداشته شده است. چون می دانست که خود احمدی نژاد استاد دانشگاه بوده و خوب به این نکته اشراف دارد. همین جا بود که همه معادلات و برنامه ریزی های احمدی نژاد به هم ریخت و شروع به صحبت و پاسخ گویی شد که با لحن قاطع میر حسین سکوت کرد.
احمدی نژاد در این مناظره نا خواسته شایدم خواسته نه تنها شانزده سال حکومت رفسنجانی و خاتمی را زیر سئوال برد که دوره ریاست جمهوری مقام معظم رهبری و رهبری امام خمینی را به تیغ انتقاد کشاند.
فکر می کنم احمدی نژاد یک بار دیگر تاریخ 30 ساله انقلاب رو بازخوانی کند. او نکاتی رو مطرح کرد که هیچ ربطی به این دوره نداشت. یادش رفت که زمانی که موسوی رئیس دولت بود( تصحیح شده است ) بود ایران در وضعیت بدی قرار داشت. برخلاف دوره ایشان همه دنیا مسلح شده بود تا انقلاب اسلامی را از میان بردارند. موسوی رئیس دولت زمان دوره جنگ تحمیلی بوده است. جنگی که زمان او شروع نشده بود اما او مجبور بود این جنگ را ادامه بدهد. آقای احمدی نژاد اگر آن زمان مسئولیت نداشتید به یاد دارید که نفت 7 دلار بود نه مثل حالا 150 دلار. حتما می دانید زمانی که جنگ هست همه پول ها خرج جنگ می شود اما الان چه؟؟ آیا نه این که در این چهار سال جیب بسیاری پر نشد؟ چرا کسی از او نمی پرسد که جواب میر حسین را درباره سازمان برنامه بودجه و اظهارات مشایی جواب نداد و درباره کردان گفت این مدرک ها برای من ارزشی ندارد.

گالیله سوزان

2009-06-03T00:50:00.000+04:30

شبیه همه راننده تاکسی هایی بود که توی 365 روز سال چندین بار سوار تاکسی های زرد و تازگی ها سبزشان می شم. این که می گم شبیه منظورم نیست که راننده تاکسی ها شکل خاصی دارند. منظورم این بود که از اون آدم هایی بود که این قدر توی این تهران شلوغ و پر ترافیک کلاج و دندنه گرفتن و گاز دادن و ترمز گرفتن و با آدم های جورواجور مواجه شدند که از صد کیلومتری حتی زمانی که توی سینمای تاریک هم نشستند می تونید بفهمید که راننده تاکسی هستند. البته این هیچ ربطی به موضوع نداشت و حاشیه پردازی بود. مسیرم را که گفتم زد روی ترمز تاکسی زرد و خط نارنجیش و مثل خیلی از راننده تاکسی ها زمانی که داشتم در جلوی را می بستم تکرار کرد: خانم یواش. مسیر طولانی بود و مثل همیشه که این مسیر را می رم کتاب دستم را از همان جایی که انگشتانم لایش بود باز کرد. توی تاکسی قبلی یک دو صفحه ای از خاک غریب را خوانده بود. اون جای داستان خاک غریب بود که پدره می خواست بدون این که به دخترش بگه عاشق شده بره به یه سفر تازه. تاکسی کمی جلوتر که رفت به فرمان پلیس ایستاد. گارد امنیتی با اسکورت کامل کسی را منتقل می کرد. راننده گفت: باز دارن یکی از ما بهترون رو می برن دفترش. نگاهی به ماشین ها انداختم مهمان خارجی بود چون روی ماشین ها پرچم یک کشور دیگر زیر نور آفتاب این روزهای خردادی می درخشید.باز سرم را روی کتاب انداختم و گذاشتم تا همسفرهای سفر کوتاه درون شهریم به همراه راننده تاکسی حرف بزنن. حرف مثل همیشه به گرانی و حکومت دینی رسید. یکی که صدایش جوان بود و درست پشت سرم نشسته بود گفت: آقا ما هر چی می کشیم از این حکومت دینی می کشیم. راننده گفت: بله آقا این جا هم مثل اروپا باید یه رنسانس اتفاق بیافتد تا وضع ما خوب شود. عیب از دین نیست ها این کسانی هستند که دین را وسیله ای برای معاششون کردن. برام حرف هاش جالب بود. بخصوص اون بخش رنسانسش. ادامه داد: بله آقا توی اروپا مگه نبود همین مذهبی بودند که گالیله رو سوزوندن. به چه جرمی به جرم این که گفت زمین گرده. دستم را دوباره گذاشتم لای کتاب و نگاهی به راننده انداختم که داشت خیلی با اعتماد به نفس داستان تکفیر گالیله رو تعریف می کرد. همون صدای جوان گفت: البته گالیله بعد از این که حرفش رو پس گرفت بخشیدند. راننده با همان قیافه حق به جانب گفت: نه آقا معلومه تاریخ نخوندی اگه خونده باشی می بینی که بعد از این که حرفشو پس گرفت بازم سوزوندنش. اینو توی کتاب نوشته خودم خوندم. تازه اگه جمعه ها گوش کنید توی برنامه ای که این آقای هست روزهای جمعه درباره آینده است فرداست چیه صحبت می کنه خودش گفت. می دونستم منظورش طرحی برای فردای کریم پور ازغدی رو می گفت. صدای جوان یک بار دیگر گفت اما گالیله رو اعدام نکردند. راننده تاکسیه مصر گفت: شما تاریخ نخوندی. می خواستم بهش بگم : پدر جان اگر احتمالا این مرد جوان تاریخ نخونده باشه اما این من 16 سال از زندگیم رو با تاریخ زندگی کردم و حداقل 10 واحد درسی تاریخ اروپا از قرون وسطی تا رنسانس خوندم و از بد حادثه جریان گالیله رو کنفرانس دادم و نمره خوب گرفتم و با این همه نشنیده بودم گالیله رو بسوزنن. اما نمی دونم چرا دیدم حال و حوصله بحث را ندارم. بخصوص که صحبتشون به انتخابات کشیده شد و این که کی بهتره و کی بهتر نیست. برای همین سرم را انداختم روی کتاب و دوباره شروع کردم به خوندن...............
پ.ن: این روزها حال و هوای دلم خیلی ابری است چرا خوب مثل همیشه هستم. کمی اش دلتنگی است و کمیش تنهایی همیشگی و کمی دیگرش هم البته خستگی از کار زیاد.....خستگی که باعث شده مدت ها برای دل خودم ننویسم. دلم برای یک داستان ناب لک زده اما مگر میان جنگ رنگ ها و التهاب فردا می شود نوشت؟؟؟ کی این یک هفته پر التهاب می گذرد و باز زندگی به حال عادی خود باز می گردد. هر چند که عادت به روزمرگی عادت بدی است...........

كاش اگر

2009-05-30T15:43:00.000+04:30

كاش اگر با مردم صادق نيستيد كمي با خودتان صداقت داشته باشيد. اين جمله چند روزيست كه ميان واژگان سرگردان در ذهنم مي‌چرخد و آخرش از اول يك نامه براي يك رئيس دولت سر در آورده است. اين يك نامه است خطاب به يك رئيس دولت. رئيس دولتي كه بايد براي مردمي كه به او راي مي‌دهند و آن هايي كه راي نداده اند و در يك كلمه براي خاك كشوري كه به آن تعلق دارد تلاش كند. اما من به عنوان يك ايراني، يك هموطن يك هم دين مي پرسم آيا شما در اين چهار ساله چنين بوديد؟ حداقل كمي با خودتان صادق باشيد. قرار نيست در مقابل دوربين فيلم انتخاباتيتان صحبت كنيد.
نه من قسم خورده ام ( پيش خودم) كه اين جا را جايي براي تبليغ براي هيچ كس حتي كانديدايي كه قرار است به او راي بدهم نكنم. اما مگر شما و حرف هاي شما مي گذارد؟ حرف هاي شما در اين چند روز در رسانه‌اي كه قرار است ملي باشد و اين روزها در انحصار شما و دوستتان همفكر و خبرسازان مجيز گويتان هست نمي گذارد كسي سكوت كند. من هم مثل خيلي از دوستان، همنسلان و همجنسانم سبز پوشيديم و برايمان هم مهم نيست كه عشاق سينه چاك شما به ما بگويند لجن پوش شديم.
قبل از هر چيزي سنگم را با شما وا مي كنم كه بعدها هيچ انگي را به من و عقايدم نچسبانيد. من متولد 1353 هستم. درست زماني كه بد را از خوب تشخيص دادم انقلاب شد. پس پيشينه اي از رژيم پهلوي ندارم. الف با را زير سايه آموزش و پروش نظام مقدس جمهوري اسلامي و انقلاب فرهنگي آموختم. پنج سال دبستان و سه سال راهنمايي را با ترس اين كه امشب بمب هاي دشمن روي خانه چه كسي مي افتد به صبح رساندم. همه سال هاي دبيرستان را با اين واهمه گذراندم كه نكند كاري بكنم كه در دانشگاه به رويم باز نشود. در اين سال ها هم به جز چند بار خارج از مرزهاي اين سرزمين قدم نگذاشتم. پس مزدور قلم به دست اجنبي هم نيستم. در طول اين سالها 9 رئيس دولت را به ياد مي آورم. از بني صدر تا شما. اما در اين سال ها نديده بودم كه يك رئيس دولت بتواند اين گونه بدون استناد به سندي اين گونه آمار و ارقام دولت خودش را تحريف كند كه شما توانستيد. نه قرار نيست منكر كارهاي بزرگي كه در اين دولت( به قول خود شما) بشويم. اما اين شما بوديد كه گفتيد تورم در 16 سال گذشته قبل از دولت شما بالاي 30 درصد رشد كرد و در دولت شما به 10 در صد هم نرسيد! شما آمار بانك مركزي دولت را نديده‌ايد؟ در آخرين گزارش خود اعلام كرده بود از سال 84 تا امروز 25 درصد رشد تورم در كشور وجود داشته است.
شما گفتيد ايران در دنيا در چهار سال اخير قوي و با نفوذ شده است! البته تقصير نداريد. شما كه مثل ما با پاسپورت ايراني عادي سفر نمي كنيد كه ببينيد 70 درصد كشورهاي دنيا در طي اين چهار سال به اين پاسپورت ويزا نمي دهند. تازه آن هايي كه ويزا مي دهند هم چه رفتار بدي با ايراني ها دارند بماند. در همين لبناني كه اين قدر سنگ سيد حسن نصرالله اش را رسانه ملي به سينه مي زند هيچ وقت نگفتيد ايراني هستيد تا ببينيد انگار دارند با يك دشمن رفتار مي‌كنند؟ اين چه جور اعتبار جهاني است كه چند كشور عرب كه تا چند سال پيش جرات داشتن يك كشتي را در خليج فارس نداشتند حالا آن قدر وقيح شده اند كه آشكارا از ايران مي خواهند كه نام خليج هميشه فارس را از زير اسم بازي هاي كشورهاي اسلامي بردارند و اداره كنندگان ورزش دولت شما هم به راحتي زير بار چنين توهيني مي‌روند؟؟
شما گفتيد ميزان بهره برداري از پروژه هاي عمراني در اين دولت ده ها در صد بالاتر از دولت هاي پيشين خودتان بوده است. گفتيد هزاران پروژه ناتمام از دولت گذشته بوده كه به همت اين دولت به پايان رسيده است. اما به يك سئوال پاسخ دهيد فرق ميان پروژه بلند مدت و كوتاه مدت چيست؟ مگر نه اين كه نيمي از اين پروژه ها پروژه هاي بلند مدتي بود كه قاعدتا به دولت 4 ساله نمي رسد. همين موشك اميد كه اين گونه افتخارات خود ياد كرديد به يك دوره چهار ساله حتما نمي رسيده و سال ها برنامه ريزي لازم داشته است. من از شما مي پرسم پروژه راه اندازي نيروگاه اتمي در حالي كه در ميان همه تحريم هاي دنيا هستيم به دو سال ثمر مي دهد؟؟؟؟
شما از اميد مردم ايران گفتيد. با كدام اميد سنجي اين گونه از طرف مردم صحبت كرديد؟ شده فارغ از هياهوي سفرهاي استاني و دست تكان دادن براي مردم بين مردم رفته باشيد و ببينيد كه چقدر به آينده اميدوار هستند؟؟
شما گفتيد... شما حرف هاي زيادي زديد مثل همه اين سال ها. بدون اين كه جوابي بدهيد اما يك سئوال مي ماند براي ما كه در اين چهار ساله فقط حرف زديد آيا زماني براي جوابگويي نرسيده است؟ به مردم هم نه به خودتان پس كاش صادق باشيد و حداقل از اين هزار سئوال يك بار حداقل يكي را به خودتان راست بگوييد به كدام يك از شعارهاي كه مي دهيد ايمان داريد؟؟؟

اين روزها حال و احوالت چطوره؟

2009-05-22T19:05:00.000+04:30

سلام رفيق
اين روزها حال و احوالت چطوره؟ هي با آن نگاه و خنده هميشگي‌ات كه اين روزها كمرنگ تر از قديم شده به من خيره نشو كه بفهمم مي‌خواهي بگويي تو كه مي‌دوني چرا مي‌پرسي؟ اما چه كنم كه بين اين همه واژه‌هايي كه برايم مانده هيچ كدام نمي‌تواند اين سكوت لعنتي بين ما را بشكند الا اين سئوال مسخره. مي‌بنيمت پشت اين حصار شيشه‌اي كه براي خوب شدن تو بين ما قرار گرفته، بين آن همه سيم و لوله و ... و من اين طرف پر از بغضي فرو خورده ام كه كاش نبيني. مي‌گويم: چه خبرا. مي گويي خبرا دست توست. اين بار نوبت توست كه بپرسي مثل آن روزها كه چطوري؟ خوبي؟ و من لابه لاي اين عقده‌اي كه گلويم را مي‌فشرد بگويم خوبم و درگير اين روزمرگي ها. تو از اون بيرون كه بپرسي چقدر حرف براي گفتن دارم. مي‌دانم كه خواهي گفت: من كه خيلي روزه اين جا هستم و خبري از اون بيرون ندارم. خوشبحالت آن جايي و خبري از هياهوي اين روزهاي شهر و مملكتمان نداري. هياهويي كه اين روزها براي انتخاب ديگري به راه افتاده است. جدال بين سبز و قرمز و آبي و زرد. اما دلم نمي آيد به تو اين را بگويم. تعريف مي‌كنم كه چه خبر است. مي‌گويي: به نظر تو بين اين همه رنگ رنگ تو كدام يكي است؟ و من كه مي‌دانم مثل هميشه نظرمان با هم يكي است. مي‌گويم همان رنگي كه تو اگر بيرون بودي انتخاب مي‌كردي. دستم را كه بالا مي آورم مي‌خندي: مي‌گويي از لباس سبزت بايد مي‌فهميدم. ياد دوره قبل و قبلترش مي‌افتي. دوره‌هايي كه ما با همه دوستاني كه اين روزها هر كدام جايي افتادند با انرژي بيشتري به دنبال آرمان‌هايي كه آن روزها داشتيم و امروز نداريم مي‌دويديم. همين است كه مي‌پرسي چه خبر از دوستان آن روزها داري؟ چه خبري دارم براي آدمي كه آن قدر روزمرگي‌ها دور و اطرافش را گرفته اند كه حتي فرصت فكر كردن به خودش را ندارد كه برسد به دوستانش.... مي‌گويم: خيلي خبري ندارم. اما تو از دوستي مي‌پرسي كه چند وقتي است ترك اين ديار را كرده و رفته تا زير آسمان ديگري عشق و زندگي را تجربه كند. مي‌دانم حالاست كه بپرسي: كي چه بي‌خبر و خداحافظي؟؟؟ نمي دانم مثل هزاران سئوال بي‌جوابي كه شايد بپرسي و شايد .... مثل اين كه تا حالا كجا بودي و... اما تو سراغ يكي ديگر را مي‌گيري. دلم نمي آيد بگويم همه ما اين روزها پي روزمرگي‌هاي زندگي هستيم كه بر سرمان آوار شده. پي ناكامي‌هايي كه گذشته و هر چه مي‌دويم به آن‌ها نمي‌رسييم. هي كه اين روزها خواست‌هايمان چقدر كوچك است و زندگي‌هايمان چقدر معمولي. خيلي دلم مي‌خواهد به جاي اين كه اين قدر اسير حال باشم مثل آن روزها شانه به شانه تو از آينده بگويم از آرزوهايي كه قرار بود با هم به دنبالشان برويم. اما اين فاصله لعنتي و آن سيم و ها و لوله ها كه نمي‌گذارد. از همه اين روزها از اين دردي كه به جان تو و مرض فراموشي كه به جان خودم هست حالم به هم مي‌خورد. اما به تو نخواهم گفت. به صورت‌ات نگاه مي‌كنم خسته‌اي. اين را خوب مي‌فهمم. نبايد بمانم بايد بروم. هرچند كه با نگاهت مي خواهي بمانم اما مثل هميشه صبوري مي‌كني. فقط بين بغضي كه پشت همين در شيشه‌اي اتاق شيشه‌ات خواهد شكست مي‌گويم زودتر خوب شو خيلي راه ها هست كه نرفتيم و بايد با هم برويم و تو مي‌خندي چه تلخ و ...
پ.ن: اين روزها دلم گرفته. دلم گرفته به خاطربيماري يك دوست عزيز و به خاطر اين روزمرگي‌هايي كه باعث شده اين قدر از دوستان خوبم بيخبر بمانم. دوست من اين روزها دارد براي خوب شدن با بيماريش مي‌جنگند و من هرچند باور دارم كه او در اين نبرد پيروز خواهد شد براي سلامتيش دعا مي‌كنم.

آخه قربونت برم

2009-05-14T01:00:00.000+04:30

توی صداش یک بغض نرم و سبک بود. از اون‌هایی که انگار دلش گرفته باشه از یک حرف یا حرکت کمی تند. گفت:« آخه تو به من گفتی این رو بگم. تو خواستی که دنبالت بیام.» جوابش اما مهربانانه و پر از عذر خواهی بود:« آخه قربونت برم من که گفتم اشتباه از من بود. من که ازت معذرت خواستم.» با همون صدای پر بغض اما این بار کمی با کمی چاشنی نازپرودگی گفت:« دیدی چه جوری با من حرف زد؟» این بار جوابش کمی ملتمسانه‌تر بود:« منم که باهاش دعوا کردم. ببین دیگه ... بخند. بخند. آهان قربونت بشم... بیا ببینم...» و صدای یک بوس آبدار توی گوشم پیچید. نگاهشون کردم. من با حسرت نگاهشون کردم. مرد نزدیک هفتاد سال داشت و یک بلوز و شلوار سفید پوشیده بود و بند شلوار داشت. زن هم همون سن و سال روی بلوز دامن گلدار آبی آسمانیش یک مانتوی آبی تنش کرده بود و دکمه هاش باز بود و روی صندلی پاجرو نشسته بود و داشت اشکاشو پاک می‌کرد . موی هر دوشون سفید بود.
چقدر دیدن این تصویر عاشقانه صبح کنار بیمارستان جم میون اون همه هزار تا کاری که داشتم و تمام بیخوابی‌های این چند روزه به خاطر کارهای زیادی که داشتم حس خوبی بهم داد و روزمو رنگی کرد. به قول راننده تاکسی که منو تا دم روزنامه برد امروز روز من شد و همه کارام ردیف.......
پ.ن: من اهلی تو نشدم اما دلم برات خیلی تنگ شده. دلتنگ شدن که دست خودمون نیست. هست؟ کاش تو هم دلت برام تنگ بشه و بعد بیای منو ببری تا اون ته ته دنیا. این روزهایی که می‌گذره خیلی خسته ام و بیشتر از همیشه یک گوش برای شنیدن حرف‌هام....

تمشک طلایی

2009-05-11T23:32:00.000+04:30

فکر می‌کنم نویسنده‌های همشهری جوان یک بخش تمشک طلایی هم باید برای خودشان درست کنند و سوتی‌های خودشونو هم بنویسند. شماره این هفته‌ی این مجله – که توی مدتی که منتشر شده خیلی سعی کرده چلچراغ کمی اصولگرا باشه- یعنی ( شماره 210) همزمان با برگزاری نمایشگاه کتاب گزارشی از پرفروش‌ترین کتاب‌های چند سال اخیر تهیه کردند که مستند به آماری است که وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی منتشر کرده است. کاری ندارم که بدون این که خیلی دقت داشته باشی هم متوجه می‌شه که کتابی که سر لیست قرار گرفته یعنی کشتی پهلو گرفته نوشته سید مهدی شجاعی با 27 چاپ اونهم در شرایطی که در یک دوره وزارت آموزش و پروش این کتاب را به طور رایگان در اختیار مدارس قرار می‌داد و یک دوره‌ای هم موضوع مسابقه بود قاعدتا در رقابت با کتابی مثل بامداد خمار که به چاپ 42 رسیده نمی‌تونه پرفروش‌ترین کتاب باشه. چیزی که برای من توی این گزارش جالبه این که بخش اصلیش معرفی 16 تایی از کتابهایی را منتشر کرده بود که بینشون می‌شد کتاب‌های مشهوری چون چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم، کلیدر و سووشون را می‌شد دید. تا این جا تمشک بلورین و طلایی نداره این جایزه برای نحوه معرفی کتاب‌هاست که همانطور که گفتم مشهورترین کتاب‌های ادبیات ایران بودند. اما ظاهرا نویسندگان این مقاله بعضی از کتاب‌ها را نخوانده بودند. چرا که در معرفی کتاب سووشون نوشته‌اند: شرح ماجرای زنی است که شوهرش توسط عوامل رژیم پهلوی کشته شده است و به چشم او شبیه داستان سیاووش است. کسانی که سووشون را خوانده‌اند می‌دانند که داستان این کتاب درست در زمان جنگ جهانی دوم در شیراز رخ می‌دهد. بحث تاریخی ندارم اما در داستان آمده یوسف همسر زری شخصیت اول رمان به حضور بیگانگان در کشور معترض است و مرگش نیز در اثر همین مخالفت‌ها و بسیار مشکوک بود. حتی عامل قتل مشخص نمی‌شود و رد پایی از فرمانده‌های انگلیسی در آن می‌بینید. در ضمن کلیدر شرح قیام گل‌محمد کلمیشی یکی از قهرمانان دشت کلیدر است نه روستای کلیدر. چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم شرح روزمرگی‌های زنی است که متوجه می‌شود همه زندگیش را برای خانواده‌اش گذاشته و خودش را نادیده گرفته. بار دیگر شهری که دوست می‌داشتم نامه‌های مردی به زنی است که دوستش دارد. ثریا در اغما هم از نامش پیداست ثریا خواهرزاده جلال آریان در فرانسه دچار سانحه شده و به اغما می‌رود... معلومه هیچکدام از نویسنده های این گزارش این کتاب‌ها را نخواندند. اما در مورد بخش کتاب‌های عامه پسندی مثل کارهای فهیمه رحیمی و مودب‌پور ظاهرا اطلاعاتشان خوب بوده است. در ضمن درباره کتاب دا هم که این روزها همه درباره‌اش حرف می زنند درباره دلیل فروشش را گفتند نوشتن موضوعاتی که کسی تا به حال حوصله نوشتنش را نداشته. دلیلش این بوده که کسی اجازه چاپ این حرف‌ها را نداشته مگر خودی‌ها.... به نظرم باید به این مطلب از نظر اطلاعات غلطی که می‌ده باید جایزه داد. چون ظاهرا نه نویسنده‌ها و نه دبیری که این نوشته را رد کرده این کتاب‌ها را نخوانده. راستش این رو نوشتم نه برای این که بگم خیلی می‌دونم برای این که همیشه فکر می‌کردم اگر روزنامه نگار کسی است که اطلاعات عمومیش نسبت به اون چیزی که می نویسه زیاد باشه و به اصطلاح کور و گنگ نره سراغ یک مطلب.

نقطه چين

2009-05-11T17:56:00.000+04:30

حرف اول الفبا را
مي‌گذارم و
كنارش هي....
هي نقطه چين مي‌كنم...
...
هر نقطه يكي از حروف نام توست
كه با آن در وجود من ادامه دارد
پ.ن: چرا نمي‌شه؟ چرا نمي‌آد..................................

کارمند اداره...

2009-05-08T00:33:00.000+04:30

برای انجام یک مصاحبه رفته بودم به یکی از ادارات دولتی. همین امروز پنج‌شنبه 19 اردیبهشت را می‌گویم. اداره که دفتر اصلی یکی از شبکه های شش گانه رسانه ملی ـ حالا کدام یکی بماند ـ طبق معمول همه مصاحبه‌هایم ساعت را نیم ساعت زودتر فرض کرده بودم و به دلشوره های همیشگی زودتر رسیدم. دم در مثل همه ادارات دولتی میز حراست بود و دو نفر آن طرف میز نشسته بودند. یکی از آن دو پشت یک کامپیوتر نشسته بود و همه حواسش به مانیتور بود. آن قدر میز بلند بود که نشود فهمید چه چیزی این قدر حواسش را به خود جذب کرده که حاضر نیست کسی را آن طرف میز ایستاده را نگاه کند. بی آنکه چشم بردارد گفت:" فرمایش" کارم را گفتم. همکارش که او هم داشت صفحه مانیتور را نگاه می کرد گفت: آقای مسئولی که قرارم با اوست همین تازه رسید‌ه‌اند. شماره داخلی را گفت. شماره گیری کردم جواب نداد. چون روابط عمومی هماهنگ کرده بود با روابط عمومی تماس گرفتم. معلوم شد قرارم ساعت 10.30 است و من 10 رسیده بودم. اسم دو منشی آقای مسئول را گفت. آن دومی که شماره تلفن را گفته بود گفت نیامدند. و خواست که منتظر بمانم. روی مبلی که آن سوتر بود نشسته‌ام. نگاه کردم مسئول حراست همچنان شش دانگ حواسش به مانیتوری مقابلش بود و هر چند لحظه یک تکانی می‌خورد. به نظر کوتاه قد نمی‌آمد. شانه‌های پهنی داشت که با چاقی بالا تنه‌اش همخوانی داشت. ریش مشکی‌ ماشین شده‌ و بلوز سفیدش شبیه خیلی از حراست‌های ادارات دولتی بود. وقتی گفت ببین ردش کردم فهمیدم داره بازی می‌کند. چه بازیی نمی‌دانم. یکی دو نفر از بیرون و این طرف آمدند و با چایی پشت همان میز کنار دو نفر اولی نشستند و شروع به حرف زدن کردن. از بازی و این که یکی به لول ششم رسیده شروع شد. خودم را با دفتر‌چه‌ای که سئوال‌هایم را نوشته بودم سرگرم کرده بودم که یکی از آن ها حرف را کشاند به حادثه‌ای که برای پیمان ابدی سر صحنه فیلمبرداری رخ داده و منجر به مرگش شده بود. خبر را دیشب از طریق یکی از دوستان و بعد اینترنت مطلع شده بودم. خیلی ناراحت شدم. یکی از آن‌ها حادثه را تشریح کرد. هرکسی چیزی گفت. یک دفعه آن که داشت بازی می‌کرد گفت: پس این جوری س.. شد؟ " ( ببخشید که این کلمه آنقدر بیرحمانه در مورد مرگ یک انسان است که نمی‌توانم حتی به نقل قول مستقیم بنویسم." یک دفعه سرم را بلند کردم و دیدم همانطوری که چشمش به مانیتور بوده این جمله را گفت. باورم نمی‌شد که یک انسان درباره آدمی که خیلی نمی‌شناسد تازه درگذشته آن هم در حین کاری که به آن عشق می‌ورزیده این جوری بی‌رحمانه صحبت کند. اما او به همین جمله بسنده نکرد و در همان پوزیشن شروع به مسخره کردن کرد. همکارانش هم می‌خندیدند. دلم می‌خواست می‌تونستم بلند شم و یک سیلی به گوشش بزنم. یا حداقل بپرسم یک آدم چقدر می‌تواند حقیر باشد؟ اما مثل همیشه حرف نزدم. چراش معلومه چون می‌خواستم مصاحبه‌ام انجام بشه. شایدم برای این که همیشه ترسیدیم. همین لحظه بود که آن یکی دیگر صدایم زد و گفت:" آقای دکتر منتظر شما هستند." بلند شدم وقت رفتن به سمت پله‌ها پرسیدم طبقه چندمن؟ یک دفعه سرش را بلند کرد و انگار تازه من را دیده باشد با همان بی‌تفاوتی سابق گفت: طبقه... اون روسریتم بکش جلو." مقنعه سرم بود و عینکم را زده بودم بالای سرم. عینک را برداشتم و دستم را روی سرم کشیدم و جلوی مقنعه را کمی عقب‌تر دادم و از جلویش گذشتم.
مصاحبه با مدیر متفاوت یکی از بخش‌های رسانه ملی آن قدر جالب بود که یادم رفت یکی دو ساعتی طول کشید. وقتی داشتم می‌رفتم از ساختمان بیرون دیدم هنوز پشت مانیتور چشم دوخته ....
پ.ن: این روزها ( شایدم خیلی وقته) که این جا شده محل تجربه های مردمی که کنارم توی تاکسی می‌نشینندیا در رفت و آمد با آن‌ها مواجه می‌شوم.حرف‌هایی که قبلن هم بود اما من فکر نوشتنشونو نمی‌کردم. اما مدتی می‌خوام از این تجربه‌ها بنویسم. حتی اگر مثل این یکی تلخ و گزنده باشه.
پس.پ.ن: می‌دونم دارم باز دیر دیر سوار این کوپه ای می‌شم که مامور سالنش خودمم. مثل همیشه حرف‌ها زیاد است اما گاهی حجم کلمات را نمی‌شود نوشت. گاهی هم مثل حالا بیشترش لابه لای کارهای زیادم گم می‌شود. اما شایدم برای اینه که این روزها در مرحله‌ای تازه از زندگی هستم. مرحله‌ی یک تصمیم بزرگ شایدم آغازی دوباره. هر اسمی می‌شه روش گذاشت. می‌دونم بعد از گذشتن از این مرحله این تصمیمه منه که در مورد آغاز یا ادامه شرایطی که داشتم آینده را برام رقم می‌زند. اما هر چی هست یک حس تازه است که داره تازه‌ترم می‌کنه.خودمو به دست سرنوشت می‌سپرم و شاید برای اولین بار ریسک ‌کنم.

خواب امشبتان آرام هست؛ که خواب دلارام را آرام کردید؟

2009-05-02T01:11:00.000+04:30

بخواب دختر شهر بارانی که خوابت در سحرگاه بارانی ترین روز عالم بعد از چندین سال آرام گرفت.
راستش را بخواهید برای نوشتن این پست خیلی بالا و پایین کردم. اول فکر کردم که برای دلارام بنویسم که غروب بارانی امروز رشت را ندید و فردا صبح در خاک شهرش قرار می گیرد و در کمترین زمانی که فکرش را بکنید از یاد همه حتی کسانی که این روزها برای زنده ماندنش تلاش زیادی کردند هم خواهد رفت. اما بعد که مکالمه شما را با همکارم شنیدم حس دوگانه ای پیدا کردم. شما را می گویم که امروز بعد از چندین سال به اصطلاح تقاص خون ریخته شده مادر، خواهر و عزیزتان را گرفتید. شما که تردید همه ما را برای اعدام نابه هنگام و شتابزده دلارام را از بین بردید و تایید کردید که جلوی چشم شما بود که دلارام بود و آن طناب و گردنی که به آن آویخته شد. راستش تا آن موقعی که همکارم به شما زنگ زد همش امیدوار بودم که خبر اشتباه باشد. یا حداقل خبری برسد که شما در آخرین لحظه از تصمیم خود برگشتید. اما زمانی که همکارم پرسید خود شما آن جا بودید نفهمیدم چه پاسخی دادید اما جمله بعدیش فهمیدم که همه چیز تمام است. همه چیز برای دلارام تمام شد اما ..... نه قصد سرزنش ندارم که در جایگاه سرزنش نیستم و قاضی نیستم که حکم دهم این حقی را که قانون رافت به شما داده را چرا اجرا کردید. حتی دستیاری قتل را برای دلارام توجیه نمی خواهم بکنم. شما به حکم قانون چشم در برابر چشم تقاص خونی را که چندین سال قبل ریخته شد گرفتید حتما حق داشتید. این قانونی است که براساس اصول دینی و انسانی نوشته شده است وشاید یک روز شامل ما هم شود . نمی خواهم قانون را نقد کنم که یک دختر 17 ساله را که از سر جوانی گناه دیگری را به گردن گرفته را با مردی که جان ده ها زن و بچه بیگناه را به این جرم که ممکن است فاسد شوند گرفته برابر می داند و جزایی یکسان می دهد. اما راستش نفهمیدم وقتی گفتید که اگر دلارام معذرت خواهی می کرد حتی پای چوبه دار می بخشیدید. جمله ای که قطعا نگفتنش به قیمت جانش تمام شد و پرونده زندگیش را در بیست و چند سالگی با همه هنرهایی که لابه لای انگشتان دستش پنهان مانده بود را بست. ببخشید که این سئئوال از بعد از همان مکالمه شما ذهنم را مشغول کرده که چرا دلارام آن چنان که شما گفتید حتی پای چوبه دار عذر نخواست؟ به مهربانی شما امید نداشت یا از همه خواب های آشفته ای که از 17 سالگی تا امروز می دید خسته شده بود یا شاید هم چون به این مثل ایرانی اعتقاد داشت که سر بیگناه تا چوبه دار می رود و .... راستی خیلی دوست داشتم بدانم در آخرین دقایق زندگیش یعنی آن زمانی که به حکم قاضی ـ که رایش را در روزی غیر معمول اجرا کرد- و به خواست شما جان انسانی را که می توانست الان زنده باشد و نفس بکشد، چه حسی داشتید؟ آرامشی را که در اجرای این حکم داشتید را بدست آوردید؟ وقتی شنیدم که دلارام در تنهایی و بدون حضور وکیل و حتی خانواده اش لحظات آخر عمرش را طی کرد مثل خیلی از دوستانم دلم گرفت . اما یادم افتاد که شما فامیل بودید پس دختر عموی کوچکتان را تنها نگذاشتید...
خیلی حرف ها هست که می شود گفت و بعضی ها هم نباید به زبان بیاید. این همه را نوشتم که بگویم از امشب خواب های آشفته دلارام حتما به پایان می رسد و او بعد از چند سال از امشب آرام خواهد گرفت . این خواب ارامترین خواب اوست. اما شما چه شما از امشب خواب هایتان آرام خواهد بود؟؟؟
بعد از التحریر: گاهی وقت ها برای نوشتن بعضی از چیزها میان بغض و احساس های پر تناقض پیدا کردن و سرهم کردن کلمات مناسب چقدر سخت است. برای همه ما همه این دقایق بوده است. لحظاتی که احساسات و هیجان ها فاصله مغز و زبان و قلم را می گیرد. امروز صبح در یکی از قشتگترین روزهای سال جدید با خبر اعدام دلارام همه روزم در این تناقض ها گذشت. تناقض هایی که نمی گذاشت یک طرفه به قاضی بروم اما....

انتخابات آزاد

2009-04-29T23:07:00.000+04:30

بارون ریز و آروم داشت روی شیشه پنجره می ریخت و من داشتم البوم vas اعظم علی را گوش می دادم با اون صدای ملایمش و به نوشتن های روزهای آینده ام فکر می کردم که راننده تاکسی صدای رادیوی ماشین را بلند کرد. برنامه ای درباره انتخابات بود ظاهرا و مجری برنامه داشت به اصطلاح خبرها و اظهار نظرهای بعضی از نمایندگان گروه های سیاسی را درباره انتخابات دهم می خواند. صبح خیلی کار داشتم و نرسیده بودم سایت ها رو چک کنم از اون طرف به خاطر مصاحبه مطبوعاتی مجموعه تلویزیونی اشک ها و لبخندها توی شورای تیتر شرکت نکرده بودم و خوب از اخبار انتخاباتی بیخبر بودم. با یک گوش به صدای اعظم علی گوش می کردم و گوش دیگه ام به طرف رادیو بود ببینم چه خبر. نکته جالبی در این برنامه خبری و شایدم ترکیبی بود اسمش انتخابات بی سانسور یا چیزی توی این مایه ها بود و از رادیو گفتگو پخش می شد آن هم نگاه سیاسی حمایت از جناح اصولگرا بود. در طول برنامه ی حدود ده دقیقه که شامل خواندن بیشتر از 10 تا اظهار نظر بود حتی یک بار اسم کروبی و میرحسین موسوی نیامد. به جاش حمایت اصولگرایان از احمدی نژاد و البته اجماعی بود که برای انتخاب یک کاندید داشتند. یکی دو خبرهم که درباره اصلاح طلبا خوند که اونم ماحصلش این بود که اختلاف در جبهه آن ها بشدت به چشم می خورد و هیچ کدام از احزاب این گروه به اجماع نرسیدند. میان شنیدن این خبرها به یاد شعارهای آقایان افتادم که دائما در برگزاری انتخابات آزاد تاکید می کنند و رسانه ملی که اصلا ملی نیست و باز نمی دانم چرا بی ربط به یاد حرف های حسن فتحی افتادم که قرار بود در نشست مطبوعاتی بعد از ظهر درباره سانسورهای سریالش بگه و این انتقاد به تشکر از مسئولان رسانه ملی تبدیل شد و نفهمیدیم که اگر مسئولان صدا و سیما این قدر سعه صدر داشتند چرا کارگردان شب دهم همش تکرار می کرد باید به هنرمندانی مثل من اعتماد کنند .... بین این دو تا فکر متناقض راننده کانال رادیو را عوض کرد و در نمی دانم کدام از خطوط رادیویی داشت اخبار سفر استانی یکصد و نمی دونم چند هیات دولت را به شیراز می گفت. سفرهایی که اصلا از آن ها بوی انتخاب نمی آید و و... گوشی دوم هدفون را توی آزادم گذاشتم و وجودم را دادم به صدای اعظم علی ....
پ.ن: فقط کمی غر زدم همین. غر زدم و از بارون قدم زدن یک ساعته زیر بارون لذت بردم

مدير كل 2

2009-04-26T16:18:00.001+04:30

گفتم كها روزهاي خوش برج شيشه‌اي يك جايي به پايان رسيد و ستاره اقبالش از بالاي برج شيشه‌اش افتاد و شكست. يك روزي بود كه يك باد سياه و سرخ توي آسمون خاكستري شهرمون پيچيد و بين همه چيزهايي كه بود ستاره اقبال برج شيشه‌اي ما رو هم انداخت. صداي شكستن اين ستاره توي همه برج شيشه‌اي پيچيد. از همون روزي كه ورق برگشت خيلي از پيشگوها پيشگويي كردند كه ديگه روزهاي خوشي براي برج شيشه‌اي نخواهد بود. ما و اونا كار مي‌كرديم اما سهميه‌اي زياد نمي تونستيم جمع كنيم. يعني سهم زيادي به ما نمي‌دادند. وقتي مي‌خواستيم بلند حرف بزنيم جلوي دهنمونو مي‌گرفتند. آخه مي‌دونيد بعد اون طوفان بود كه بزرگان رفتند و جايشان را به آدم‌هاي تازه‌اي داده بودند. آدم‌هايي كه فكر مي‌كنم از صداي ما و از برج شيشه‌اي ما خوششون نمي‌اومد. مدير عامل به تكاپو افتاده بود براي اين كه برج شيشه‌ايشو نگه داره. به هر قيمتي. اما برج شيشه‌اي داشت آب مي‌رفت. انگار يك كوه يخ بود كه داشت آب مي‌شد. بي‌اونكه مدير عامل و ما بتونيم جلوي اين آب رفتن رو بگيريم. مشكل اين جا بود كه مدير عامل نمي‌خواست قبول كنه كه داريم آب مي‌ريم. هنوز هم اون بالا توي اتاقش توي بالاترين نقطه برج شيشه‌اي مي‌نشست و همين‌ طور كه سعي مي‌كرد كاري كنه كه وضعيت بهتر بشه با خودش فكر مي‌كرد كه برج شيشه‌اي يا به قول خودش سياره‌اش بزرگتر و قوي‌تر از همه سياره‌هاي دنياست. دشمني‌هاي سابق بين ما و اونا بيشتر شد. حالا ما با خودمون اونا با خودشون دعواشون مي‌شد. اما توي يكي از همين دعواها بود كه فهميديم كه ما و اونا خيلي با هم فرقي نداريم. مي‌تونيم دوست باشيم. تازه فهميديم اين مدير عامل بود كه فكر مي‌كرد دوستي ما براي اداره برج شيشه‌اي براش مشكل ساز مي‌شه. براي همين سعي مي‌كرد كاري كنه كه ما با هم دوست نباشيم. بعد از همون دوره طوفاني بود كه بعضي از اونا جزو ما شدند و بعضي از ما رفتن قاطي اونا. اما ما ديگه زير چشمي همو نمي‌ديديم. همه يكي بوديم گيرم يك روز در ميون باز يه طوفان تازه مي آمد كه بعدها فهميديم كه بخشي اش به دليل اينه كه همون سهميه كم ديگه وجود نداره و بخشي ديگه‌اش همچنان مربوط به مدير عامل بود. وضعيت هيچ رو به خوبي نبود. هرچي كه مي‌گذشت وضعيت بدتر و بدتر مي‌شد و به جز طوفان‌ها مشكلاتي بود كه تمومي نداشت و سهميه و جاي ما براي نفس كشيدن توي برج شيشه‌اي كمتر. برج شيشه‌اي با سرعت بيشتر از اوني كه بزرگ شده بود كوچيك كوچيكتر مي‌شد. مدير عامل كه يك روز صداي خنده‌اش توي همه برج مي‌پيچيد رو ديگه كمتر مي‌ديديم. بعضي از اونا و بعضي از ما ديگه طاقت موندن پيدا نكردند و شروع كردند به رفتن. يعني خوب همه نمي‌تونستن طاقت بيارن كه بدون داشتن سهمشون باز هم داد بزنن. اون زماني كه جلوي صداتو مي گرفتن تا حرف نزني. با اين همه هر كسي كه جدا مي‌شد يك تيكه از برج شيشه‌اي ترك مي‌خورد و به يك سال نوري هم نرسيد كه ترك‌ها آن قدر زياد بود كه ديگه نمي شد از پنجره هاي برج شيشه‌اي داخلشو ديد. برج شيشه‌اي داشت سقوط مي‌كرد و تنها كسي كه باور نمي‌كرد مدير عامل بود. راستش اون اولا ماها بهش حق مي‌داديم. براي همين سعي نكرديم از پيشش بريم. فهميده بوديم كه ديگه بزرگا تحويلش نمي‌گرفتند. اما اينم از اون چيزايي بود كه قبول نمي‌كرد. هر يكي دو ربع سال نوري كه پيداش مي‌شد و مي‌آمد پيش ما برامون حرف و نقل بگه مي گفت اتفاقي نيافتاده همه چيز خوب و مرتبه. نمي‌بنييد ما از همه توي كهكشون بهتريم. مي‌گفت: همه چيز رو به راهه. هر كي هم مي‌گه نيست براي خودش مي‌گه. مدير كل البته معتقد بود هر كي مي‌ره اشتباه مي‌كنه. البته يك تعداد از اونا يا ما ها وقتي مي‌رفتن دلشون از برج شيشه‌اي گرفته بود و خوب عصباني يه مشتي هم مي‌زدند. مدير عامل اما هيچ وقت حق رو به هيچ كدوم از اونا نمي‌داد. هر كي كه مي‌رفت مي‌شنيديم كه مي‌گفت ما خوبيم اونا خوب نبودند. توي همه دعواها مدير عامل نبود كه اشتباه كرده بود. يك بار هم كه گفتيم نمي‌ذارن صداي ما به همه برسه گفت: اونا چون من خيلي خوبم با من مشكل دارن. نه باشما.
دردسرها و مشكلات برج شيشه‌اي مثل ترك‌هاي در و ديوارش بيشتر و بيشتر مي‌شد و آن چه برج رو نگهداشته بود ما بوديم. مايي كه هر روز كمتر و كمتر هم مي‌شديم. مدير عامل هر روز يك رنگ تازه مي‌خواست و براي سرپا نگهداشتن برج شيشه‌اي به راهي مي‌زد. حتي يك بار گفت من از اول با اون بزرگاي سابق كاري نداشتم و با اين بزرگاي حالا كه منو راه نمي‌دن هم فكرم.
چندين سال نوري گذشت و برج شيشه‌اي و ما به ترك‌ها و مشكلاتي داشتيم عادت كرده بوديم. اما رفتار مدير عامل باز تغيير كرده بود. حالا باز داشت يك رنگ تازه مي‌شد. البته با بعضي از ما گاهي حرف‌هايي مي‌زد. هموني كه صداش بلندتر از بقيه ما بود. ما به روي خودمون نمي‌آورديم چون فكر مي‌كرديم كه همه ما از يك خانواده‌ايم. يك روز هم اومد اونايي از ما كه مونده بودند دور هم جمع كرد و همه سهميه عقب افتاده‌امونو داد بهمون و گفت: اين بار واقعا همه چيز خوب شده. مي‌گفت حالا ديگه همه چيز عوض شده و بوي بهبود مي‌آد. ما هرچند آخر از همه فهميديم اما باز خوشحال شديم. اما يك روز كه آمديم تا شروع كنيم به حرف زدن ديديم كه بعضي‌هامون ديگه صداشون قطع شده. گفتيم چرا ؟ شنيديم اين ها ديگه نمي‌تونن حرف بزنن. اشكال از اينا بوده. همه چي درسته. يكي از ماها هم كه حالا شده بود دست راست مدير كل گفت: راست مي‌گه. باز سر و كله اوناي تازه‌اي هم پيدا شد. اونايي كه با قبلي ها فرق داشتند. اونا رو همون يكي از ما آورده بود. هموني كه صداش از همه ما بلندتر بود.
اين روزها ما كه ديگه ساكن برج شيشه‌اي نيستيم. اما شنيديم كه ستاره اقبالشو دوباره دادن ساختند و پيشگوها دارند مي‌گن اگر باد موافق بوزه دوباره مي‌شنيه بالاي سر برج شيشه‌اي. مي‌گن مدير عامل باز با بزرگون مي‌شنينه و همه كارهاي برج رو داده دست همون يكي از ما. مي‌شنويم كه دارن همون ويرونه‌اي كه ما نگهش داشتيم رو يك بار ديگه مي‌سازن. مي‌شنويم كه مدير عامل باز مي‌خنده از اون خنده‌هاي مدير عاملي و هنوز مي‌گه سياره ما از همه دنيا بهتره و بزرگتر.....
پ.ن: اين نوشته همين جا تموم مي‌شه.قطعنامه: مسئولیت همه چیزهایی که نوشته شده به عهده نویسنده است. با این همه تایید هر شکل برداشت و شبهه ای به گردن خوانندگان است. اما هر گونه شباهتی را به جاهايي كه پيش از اين بودم نه تاييد و نه تكذيب مي‌كنم

مدیرکل1

2009-04-26T00:13:00.000+04:30

« سیاره ما سیاره خاص و ویژه ای است. تردید نکنید. ما از همه دنیاهای اطرافمان بهتریم. هیچ کس در سراسر این کهکشان به پای سیاره ما نمی رسه و برای همینه که بقیه سیارهای اطراف به ما حسودیشون می شه. سیاره ما سیاره بزرگیه تردید نکنید........» این حرف های ما نیست. داستان خیالی هم قرار نیست برایتان بگویيم این حرف هایی است که توی این چند هزار سال نوری که ساکن برج شیشه ای بودیم از زبون مدیرکل شنیدم. آخه مدیر کل طفلکی همیشه فکر می کرد ( البته هنوز هم فکر می کنه) که صاحب یک سیاره بزرگ و بی در و پیکره که توی هفت کهکشون آسمون لنگه نداره. نه سیاره ای نبود اون سیاره ای که اون می گفت همون برج شیشه ای بود که همه ما ساکنش بودیم که قبلا کمی از داستاناشو براتون تعریف کرده بودیم. نه روی حرف قبلیمون هستیم نمی خوایم داستان های برج شیشه ای رو براتون تعریف کنیم. یعنی قصد نداریم یک بار دیگه بریم سراغ داستان های برج شیشه ای و یکی یکی از اول تا آخر بگیم که مثلا آقای جوهر نمک چیکار کرد یا مثلا آقای طبل توخالی چطوری از بالا به همه نگاه می کرد و براش مهم نبود که ما ها چه جوری زندگی می کنیم. این داستان با این که در مورد همون جاست اما با بقیه فرق می کنه. داستان ما است. داستان خودمون، مایی که خشت خشت اون برج شیشه ای رو کنار مدیر کل روی هم گذاشتیم و اجازه دادیم که اون توی تمام این سال های نوری که با هم ساکن برج شیشه ای بودیم، حتی روزهایی که برج شیشه‌ای پر از ترک شده بود و دانشمندان احتمال می دادند که هر آن فرو بریزه و خورد و خاکشیر بشه؛ فکر کنه صاحب یک سیاره است. البته اون اولاش فکر نمی کرد. اولایی که می گم زمونیه که پای یک کوه بلند و همیشه سبز و سفید ما رو دور هم جمع کرد و ازمون خواست توی ساختن برج شیشه ای کمکش کنیم. دروغ چرا اون اولا حتی فکر ساخت برج شیشه ای رو نداشت چه برسه به این که فکر کنه این برج که سر و تهشو می زدی یک سال نوری هم نبود بشه یک سیاره بزرگ و ... آره اولش از پای همون کوه شروع شد. از یک اتاق کوچیک و مایی که دور هم جمع شده بودیم و دونه ها رو جمع می کرديم و می دادیم به مدیر کل تا بیشترش کنه و بعد بین ما تقسیم کنه. ما توقع زیادی نداشتیم. همه به سهم کمی که داشتیم و به همون یک اتاق کوچیک راضی بودیم. مهم دور هم بودنمان بود. هرچند که مدیر کل بهمون قول می‌داد که سهممون بیشتر می شه. ما کنار هم خوب بودیم. مدیر کل هم با ما خوب بود. وقتی می خندیدیم با ما می خندید و وقتی دلمون می گرفت اونم با ما غصه می خورد. ما هم توی غصه های اون شریک بودیم. گفته بودم که ما کارمون این بود که حرف های دیگرونو با صدای بلند برای همه بخونیم. هر چی بلندتر می خوندیم بیشتر می شناختنمون و مدیر کل می تونست سهم بیشتری را جمع کنه. انقدر که فکر کرد این اتاقی که ما با صدای بلند حرف های دیگران را تکرار می کردیم براش کوچکتر شده و ما رو برد یک جای بزرگتر. یک جایی نزدیکتر به کوه خورشید. از این یکی خونه ما شهر خاکستریمونو زیر پامون داشتیم که حالا صدامونو خوب می شنید. اما این آخرین خونه ما نبود برج شیشه ای بزرگتر شده بود و ما هم بیشتر شده بودیم و درخواست مدیر کل هم بیشتر. حالا دیگه زمانی بود که برج شیشه ای کامل می شد. پس یک جایی بین همه صداهای شهر خاکستری پیدا کردیم و برج شیشه ای رو اون جا گذاشتیم. حالا دیگه مدیر کل تو بالاترین نقطه برج یک اتاق داشت و از اون بالا ما را می دید. خوب حق هم داشت برج شیشه ای بزرگ شده بود آن قدر بزرگ که لازم داشت. ديگه سلام ما رو هم مثل مدير كل هاي ديگه مي‌داد آخه با بزرگا نشست و برخاست داشت. از همون جاها بود كه فهميديم مديركل رنگ عوض كرده. ظاهرا خيلي وقت بود كه رنگش عوض شده بود،گيريم ما نفهميده بوديم. حتي لباس پوشيدنش شبيه بزرگون شده بود. برج شيشه‌اي ما حالت انبساط پيدا كرده بود. بزرگ و بزرگتر مي شد هر روز. يك روز صبح كه شال و كلاه كرديم اومديم توي برج ديديم كه سر و كله اونا پيدا شد. اونا ساكناي جديد برج شيشه‌اي بودند. مدير كل مي‌گفت ما جا براي همه داريم پس بايد همه رو بياريم پيش خودمون. اين رو روزي گفت كه جانشين مدير و رئيس اونا اومد توي برج شيشه‌اي و يك جايي كنار ما بهش جا دادند. رئيس اونا خيلي خوش خنده بود. توي دل و مغزش پر از حرف هاي خوب بود و مدير عاملم كه حالا خيلي مدير عامل شده بود مي‌گفت ما همه ايده‌هاي شما رو برآورده مي‌كنيم. اين ها رو مي‌گفت و يك لبخند مديرعاملي مي‌زد.
هر روز به تعداد اونا اضافه مي‌شد. يك روز چشم باز كرديم و ديديم كنار هر كدوم از ما دو تا از اونا هستند. اونايي كه به قول مدير عامل از ما بهتر بودند و ما هنوز خيلي راه داشتيم به اونا برسيم. ما مثل همون اولا سرمون به كار خودمون گرم بود و گاهي نيم نگاهي به اونا و كاراشون مي‌انداختيم. اونا هم همين طوري بودند. هر دو كار مي‌كرديم و هي همه چيزو با صداي بلند مي‌گفتيم. هر چي ما بلندتر حرف مي‌زديم برج شيشه‌اي بزرگتر مي‌شد و مدير عامل بيشتر با بزرگا مي‌نشست و رنگش هر روز يك رنگ تازه مي‌شد. رنگايي كه گاهي به ما يعني هم ما هم اونا مي‌گفت كه به اون رنگ در بياييم. يك روز شاد يك روز ديگه تيره. خلاصه ما شده بوديم هزار هزار رنگ . البته گاهي هم بعضي‌هامون رنگ به رنگ نمي‌شديم. اما هر چي برج شيشه‌اي بزرگتر مي‌شد سهم ما فرقي نمي كرد. ما هم راضي بوديم كه اگه نبوديم مي‌تونستيم بريم يه برج شيشه‌اي ديگه. البته به جز ما و اونا يك گروه ديگه بودند كه آدم‌هاي مدير عامل بودند و جاشون بالاي برج شيشه‌اي. بعضي‌هاشون هميشه بودند و بعضي ديگه‌اشون نه رفت و آد داشتند. بعضي‌هاشونم چشم و گوشش بودند.
برج شيشه‌اي خيلي بزرگ شده بود و مدير عامل مست اين بزرگي ديگه هيچ‌كدوم از ما رو نمي نشناخت. البته خوب ما و اونا آنقدر زياد شده بوديم و اين همه قيافه رو به خاطر سپردن سخت بود. يك روز هم ما ها هممون هم اونا و هم همه ما رو جمع كرد وسط برج شيشه‌اي و بين حرفاش يك دفعه از دهنش پريد كه سياره ما از همه سياره‌هاي كهكشون بهتره و مهمتره... . اشتباهي گفته بود اما از اين اشتباهش خوشش آمد و گفت:« درسته كه ما هنوز مونده تا سياره بشيم اما بايد به رشد و بزرگ شدن و جدا شدن از اين دنياي كوچك فكر كنيم. »
از اون به بعد ديگه به جاي برج شيشه‌اي مي‌گفت سياره ما.
ما در كنار اونا يك چند سال نوري كار كرديم و كمك كرديم تا برج شيشه‌اي بزرگتر بشه. اما روزهاي خوش برج شيشه‌اي يك جايي به پايان رسيد و ستاره اقبالش از بالاي برج شيشه‌اش افتاد و شكست. يك روزي بود كه يك باد سياه و سرخ توي آسمون خاكستري شهرمون پيچيد و بين همه چيزهايي كه بود ستاره اقبال برج شيشه‌اي ما رو هم انداخت. صداي شكستن اين ستاره توي همه برج شيشه‌اي پيچيد.
پ.ن: این نوشته به دلیل بلند بودنش در 2 شایدم 3 قسمت پست خواهد شد. به اضافه یک بند تبصره که در انتهایش می‌آورم و آن‌هم این است مسئولیت همه چیزهایی که نوشته شده به عهده نویسنده است. با این همه تایید هر شکل برداشت و شبهه ای به گردن خوانندگان است. اما هر گونه شباهتی را به جاهایی را در آن بوده‌ام نه تایید و نه تکذیب می‌کنم.

مائو

2009-04-23T00:31:00.000+04:30

در ماشین را که باز کرد چند لحظه‌ای تامل کرد و بعد سلام شد. کت و شلوار آبی کمرنگ با کلاه شاپوی توسی بر تن داشت. روی صندلی که نشست به همراه سلام بلندش با راننده تاکسی خوش و بش و احوال‌پرسی گرمی کرد که فکر کردم باید با هم آشنا باشند. ماشین ها در ترافیک عصرگاهی نیمه روان جردن حرکت می کردند. از سر اسفندیار اما تا سر ظفر راه باز بود و ماشین ها سریع‌تر حرکت کردند. جلوی تاکسی تاکسی دیگری از این خصوصی ها بود که چند باری برای مسافر روی ترمز زد و راه ماشین ها را بست. راننده دست روی بوق گذاشت. اما راننده جوان تاکسی بی توجه به کار خود ادامه داد. راننده سمت چپ را گرفت و در حین گذر از ماشین بی ملاحظه اعتراضی کرد. تا آن لحظه سکوت کرده بود یک دفعه گفت: این ها را باید گرفت انداخت زندان. اینا رو باید بسپارند دست مائو. فقط مائو می تونه آدمشون کنه. راننده گفت: رضا شاه می خواد این مملکت. گفت: نه آقا رضا قلدر اگر این کاره بود که این جوری نمی کرد. فقط مائو می تونه این مملکت رو درست کنه. " لهجه اش شمالی بود. هر چند که نه تنها بینی و چشمان آبی که بوی سیری که همراه با بوی عطر قدیمی اش توی بینی ام پیچیده بود برایم مسلم کرده بود که از بالای نقشه ایران است. در سکوت تاکسی با صدایی بلند برای خودش حرف می زد: این مملکت آقا افتاده دست یک مشت آدمی که هیچ کاری بلد نیستند. اکثریت مردم نمی فهمن. فقط یک اقلیت هستند که می فهمند. الان پرفسور... هفت ساله که توی مریخه. ایرانیه. دکتر... که بزرگترین اختر شناس دنیاست. از این مغزها توی ایران هم هست اما قدرشونو نمی دونیم. همینه که پیشرفت نمی کنیم. باید مائو بیاد ایران تا نظم یاد این ها بده... " تا سر جهان کودک یک ریز همین حرف ها را تکرار می کرد. از فوتبال بد گفت، از لباس مردم ایراد گرفت و تاسف خورد از این وضعیت. سر سرخه بازار که پیاده شد ماشین در ترافیک مانده بود دیدم به سمت نیمکتی رفت که چند پیرمرد دیگر نشسته بودند. به خودم گفتم من و راننده تاکسی و مسافر کناریم حتما از همون اکثریت احمقیم اما خودش از کدام دسته بود؟ و نمی دانم چرا چند کلمه در ذهنم پیچید رشت، حزب دموکرات سوسیال و توده و گوش و ذهنم را دادم به صدای شهرام ناظری و در گلستانه: به سراغ من اگر می آیید.......

ادب را از که آموختی

2009-04-21T01:45:00.000+04:30

قبل از این که دستم بره روی کیبرد کامپیوتر تقویم قهوه ای رنگمو باز می کنم تا چیزی را روی کاغذهای کاهیش یادداشت کنم که کنار کلماتی که می نویسم می بیننم نوشته شده اول اردیبهشت روز شیخ مصلح الدین سعدی شیرازی و همراه می شه با صدای فردوسی پور که توی برنامه نود داره اشاره می کنه به نامه مربی (تیم ملی ) فوتبال. کلماتی که سرمربی تیم ملی فوتبال ایران روی سطر به سطر این نامه نوشته رو به یاد می آورم:.... شعبون بی مخ... نوچه پروری... گروهبان قندلی... بیسواد... ژنرال... گنده باقالی.... مردم شریف ایران...نوچه هاش....
نمی دونم چرا یک دفعه صحنه های و دیالوگ های اخراجی ها (یک و دوش فرقی نمی کنه هر دو به یک اندازه روی نروم هستند) توی ذهنم شکل می گیره و یاد بایرام لودر می افتم و صحنه ای که همه فکر می کنن شیمیایی زدند می افتم و این همراه می شه با یادآوری صحنه آخر اخراجی های 2 و سرود ای ایران. نمی دانم چرا باید این همه چیز بی ربط کنار هم قرار بگیرد؟ فکر می کنم که ما همزبان سعدی هستیم و با ادبیاتی صحبت می کنیم که از 900 سال پیش همه مردم دنیا حتی رئیس جمهور تازه از راه رسیده و سیاه پوست آمریکا از قولش می‌گویند بنی آدم اعضای یکدیگرند........ دلم به حال زبان مادریم و بلایی که بر سر آمده سوخت. به حال زبانی که یک روز در تمام دنیا به عنوان شیرین ترین زبان دنیا بود و حالا لقلقه زبان مردم حتی فرهیختگانش کلماتی شبیه باقالی و تلقبل لله است... مردمی که روزی به خنده دارترین طعنه های عبید زاکانی هم نمی خندیدند حالا فیلم یوسف پیامبر تمام نشده ده تا پیام کوتاه تمسخر آمیز برایش می سازند و در یک لحظه میلیون ها تومان به حساب وزارت ارتباطات واریز می شود؟ باز نمی خواهم ربط بدهم اما نمی دانم یادم می افتد شایعه است مربی تیم ملی منتخب رئیس جمهور مردم بوده. یادم می افتم که روزی رفت زیر تابلویی نشست که بالای سرش اسم تکه ای از وطن جعلی بود و اعتراضی نکرد و روزی دیگر قراردادی بست که بخشی از تکه ای از وطن را که از گلستان و ترکمان چای باقی مانده بود را تقسیم کرد و همین امروز جایی بود که نه به او به یک ملت توهین شد و رسانه ملی این فتح الفتوح را با چه افتخاری نشان می داد... چشمامو بستم و خواستم به جای این همه فکر ناجور به یک شعر سعدی فکر کنم اما مثل خیلی از اوقات باز شعر دیگر در ذهنم پیچید که شاعری عشقی هشت قرن بعد سعدی قبل از این شعرش یعنی ترقی اندر این کشور محال است سروده بود...
پ.ن:اولش بگم این نوشته ادامه اش فرق می کنه دنبال هیچ نسبت و تناسبی هم میان این دو بخش نباشید. وقتی فکر آدم منقطع باشه نوشته هاشم همین جوری می شه و ادامه اش یک جور دیگه می آد. راستش از ظهر که نامه سرمربی تیم ملی را خطاب به مربی استقلال خوندم فکر کردم که در این سال ها چه بلایی سر ما آمده که این گونه ادبیات به راحتی در جامعه ما رسوخ پیدا کند؟ من هیچ وقت خدا استقلالی نبوده و نیستم اصلا نه از مدل حرف زدن و ادبیات امیر قلعه نوعی خوشم نیومده اما دلیل نمی شه که نگم که این نامه با این ادبیات بیشتر از این که توهینی به یک مربی و یک تیم باشه توهین به زبان فارسی است. درسته که قیاس خوبی نیست اما ادبیات سرمربی تیم ملی عجیب آدم را به یاد فیلم اخراجی ها می اندازه که این روزها خوب می فروشه و داره رکورد دار پر بیننده ترین فیلم تاریخ سینمای ایران که سی ساله شعار فرهنگی بودن می ده می شه، یاد ادبیات جاهل ها و لمپن ها. ادبیاتی که تا چند سال پیش مربوط به مردم بخش خاصی از شهرها بود و حالا شده ادبیات رایج مردم. حالا چه کسی این بلا را سر ما آورده کیه باید کمی به خودمون نگاه کنیم و به جای این که همه فکر و ذهنمون پی جام جهانی باشه به فکر ادبیاتمون باشیم.
پس.پ.ن:این نوشته باز هم به جایی نرسید خیلی هم مهم نیست به جایی نرسه برام زبان فارسی مهم بود که دیگه برای هیچکی مهم نیست. این آنفولانزای کوفتی دو روزی منو انداخته بود و همه بدنم پر از ویروس و میکروب. یکی از دلایلی که دیرتر درباره این مطلب نوشتم همین بود. یک چند روزه یک نوشته ای نوشته بودم دل دل می کردم بذارمش این جا یا نه راستش همین عصر تردیدم به پایان رسید و به زودی می ذارمش. قصد دارم بعد از یک سال دیگه خودم و نوشته هامو سانسور نکنم و باز داستان های قصر شیشه ایم رو بنویسم اما این بار به زودی داستان تازه ای خواهم گذاشت که با همه اون داستان ها فرق می کند.
پس.پس. پ.ن: بی ربط از همه شعارهای بالا این روزها، این بعد از ظهرها بیشتر از همیشه جای خالی رو می بینم و به این فکر می کنم که واقعا این خواست کی بود که همه چیز تمام بشه؟