pontedeume

As tres crises (un artigo de Ignacio Ramonet para Le Monde Diplomatique)

2008-07-14T02:19:00.001+02:00

Non ocorrera xamais. Por vez primeira na historia económica moderna, tres crise de gran amplitude -financeira, enerxética, alimentaria- están coincidindo, confluíndo e combinándose. Cada unha delas interactúa sobre as demais. Agravando así, de modo exponencial, a deterioración da economía real.
Por moito que as autoridades esfórcense en minimizar a gravidade do momento, o certo é que nos achamos ante un sismo económico de inédita magnitude. Cuxos efectos sociais apenas empezan a facerse sentir e que detonarán con toda brutalidade nos meses vindeiros. O peor nunca é seguro e a numeroloxía non é unha ciencia exacta, pero o ano 2009 ben podería parecerse a aquel nefasto 1929…

Como era de temer, a crise financeira segue agudizándose. Aos descalabros de prestixiosos bancos estadounidenses, como Bear Stearns, Merrill Lynch e o xigante Citigroup, sumouse o desastre recente de Lehman Brothers, cuarta banca de negocios que anunciou, o pasado 9 de xuño, unha perda de 1.700 millóns de euros. Por ser o seu primeiro déficit desde a súa saída en Bolsa en 1994, isto causou o efecto dun terremoto nunha América financeira xa violentamente traumatizada.
Cada día difúndense noticias sobre novos quebrantos nos bancos. Ata agora, as entidades máis afectadas recoñeceron perdas de case 250.000 millóns de euros. E o Fondo Monetario Internacional estima que, para saír do desastre, o sistema necesitará uns 610.000 millóns de euros (ou sexa, o equivalente de ¡dúas veces o orzamento de Francia!).
A crise comezou en Estados Unidos, en agosto de 2007, coa morosidade das hipotecas de mala calidade (subprime) e estendeuse por todo o mundo. A súa capacidade de transformarse e de estenderse mediante a proliferación de complexos mecanismos financeiros fai que esta crise aseméllese a unha epidemia fulminante imposible de atallar.
As entidades bancarias xa non se prestan diñeiro. Todas desconfían da saúde financeira dos seus rivais. A pesar das inxeccións masivas de liquidez efectuadas polos grandes bancos centrais, nunca se viu unha seca tan severa de diñeiro nos mercados. E o que máis temen algúns agora é unha crise sistémica, ou sexa que o conxunto do sistema económico mundial colápsese.
Da esfera financeira a crise trasladouse ao conxunto da actividade económica. De golpe, as economías dos países desenvolvidos arrefriáronse. Europa (e en particular España) áchase en franca desaceleración, e Estados Unidos atópase ao bordo da recesión.
Onde máis se está notando a dureza deste axuste é no sector inmobiliario. Durante o primeiro trimestre de 2008, o número de vendas de vivendas en España caeu o ¡29%! Preto de dous millóns de pisos e de chalés non atopan comprador. O prezo do chan segue desmoronándose. E o alza dos intereses hipotecarios e os temores de recesión afunden o sector nunha espiral infernal. Con feroces efectos en todas as frontes da enorme industria da construción. Todas as empresas destas ramas sitúanse agora no ollo do furacán. E asisten impotentes á destrución de decenas de miles de empregos.
Da crise financeira pasamos á crise social. E volven xurdir políticas autoritarias. O Parlamento Europeo aprobou, o pasado 18 de xuño, a infame “directiva retorno” (1). E as autoridades españolas xa proclamaron a súa vontade de favorecer a saída de España dun millón de traballadores estranxeiros…
No medio desta situación de espanto prodúcese o terceiro choque petroleiro. Cun prezo do barril ao redor dos 140 dólares. Un aumento irracional (fai dez anos, en 1998, o barril custaba menos de 10 dólares…) debido non só a unha demanda disparatada senón, sobre todo, á acción de moitos especuladores que apostan polo alza continua dun carburante en vías de extinción. Os investidores foxen da burbulla inmobiliaria e desprazan masas colosais de diñeiro porque apostan agora por un petróleo a 200 dólares o barril. Estase así producindo unha financiarización do petróleo.
Coas consecuencias que vemos: formidable subida dos prezos nas gasolineiras, e estalidos de ira por parte de pescadores, camioneiros, agricultores, taxistas e todos os profesionais máis afectados. En moitos países, mediante manifestacións e enfrontamentos, estas profesións reclaman aos seus Gobernos axudas, subvencións ou reducións da fiscalidade.
Por se todo este contexto non fose o bastante n>, a crise alimentaria agravouse repentinamente e veu a recordarnos que o espectro do fame segue ameazando a case mil millóns de persoas. Nuns corenta países, a carestía actual dos alimentos provocou levantamentos e revoltas populares. La Cumbre da Organización das Nacións Unidas para a Agricultura e a Alimentación (FAO) do pasado 5 de xuño en Roma sobre a seguridade alimentaria foi incapaz de alcanzar un acordo para relanzar a produción alimentaria mundial. Tamén aquí, os especuladores en fuga do desastre financeiro teñen unha parte de responsabilidade porque apostan por un prezo elevado das futuras colleitas. De modo que ata a agricultura estase financiarizando.
Este é o saldo deplorable que deixa un cuarto de século de neoliberalismo: tres venenosas crises entrelazadas. Vai sendo hora de que os cidadáns digan: “¡Basta!”.

Notas:
(1) Sami Naïr, “Europa se blinda ante os inmigrantes”, O País, Madrid, 18 de xuño de 2008.

Para que sirve unha árbore?

2008-05-17T01:18:00.003+02:00

Algúns perciben nunha árbore algo máis que un tronco plagado de follas, reciben sensacións difíciles de explicar. Aparte dos beneficios que aporta unha árbore como parte esencial da flora dun territorio, é dicir, enriquecer a atmosfera con osíxeno, prevenir a erosión, mellorar o clima...tamén aporta historia e sentimentos. Mais só os ignorantes, e férridos e duros, imbéciles e escuros non o entenden, non.
Nas antigas civilizacións as árbores eran consideradas iconos relixiosos. Curiosamente os celtas tiñan ao teixo como árbore sagrada, crese que debido á súa grande lonxevidade. Algúns exemplares poden vivir 1500 anos. Posteriormente os cristiáns levantaron os seus templos arredor dos teixos milenarios.
A historia está chea de referencias a certas árbores que marcaron un pasado e perviven aínda hoxe como símbolos. A árbore de Guernika e o ginkgo de Hirosima son testemuñas da barbarie humana. A mesma que agora ameaza destruír o teixo do parque Sarmiento porque é un obstáculo para a libre circulación do deus automóbil.
As árbores configuran unha paisaxe, a que forma parte da nosa identidade. Diso eran conscientes os nosos devanceiros mais parece que a sociedade deste país só recoñece como paisaxe as construcións de cemento. Saramago lembrábanos como o seu avó, próximo a deixar este mundo, despedíuse de todas as árbores do seu horto abrazándoas unha a unha.

Crise no sector

2008-04-29T00:07:00.004+02:00

Recentemente o goberno anunciou que facilitará demorar o pago das hipotecas aos compradores de vivendas. Trátase dunha medida tendente a paliar a crise que vive o sector inmobiliario, concretamente a falta de de demanda que está a "arruinar" a moitos promotores. O goberno, que non distingue de clases sociais, se apresta a socorrer aos que xa non teñen beneficios millonarios. A demora no pago das hipotecas, lonxe de favorecer aos compradores, beneficia ás entidades bancarias que cobrarán abundantes intereses durante máis tempo.

Esta medida gubernamental xa foi ben acollida polos banqueiros. Algúns apresuráronse a contactar cos propietarios de vivendas que están hipotecados ata a médula. A fotografía da esquerda parece corroborar esta hipótese. Está tomada fronte ao "mamotreto" de Caldagueiro; unha obra con diversas ordes de paralización que nunca foron acatadas por Lagares e Álvarez, promotores do enxendro.

2008-04-16T23:42:00.003+02:00

"Se rompió la general"

2008-04-15T12:10:00.002+02:00

Esa é a contestación, nun perfecto castelán, que a empregada de Aquagest dá para xustificar o enésimo corte no suministro da auga. Unha perfección que non alcanza ás redes de saneamento e suministro que esta empresa ten a obriga de manter. Aquí denunciamos moitas veces as continuas avarías nas tubaxes polas que discorre a auga que supostamente sirve para o consumo e aseo. Hoxe volveron rachar e estamos dende a medianoite sen auga, o que implica unha deficiente hixiene e un desbaraxuste nas tarefas culinarias. O que procede é ir comer a un restaurante e pasarlle a factura ao alcalde.
A rabia acrecéntase polo feito de pensar que deberiamos ter uns servizos propios dun país que presume de estar no grupo dos desenvolvidos. Pero isto non é máis que pura propaganda e falacia dos que son incapaces de recoñecer a súa mala xestión ao fronte da "cousa pública". Un cometido que poucas veces se ve contestado polos cidadáns que amosan unha complacencia enfermiza cos xestores dos nosos impostos.
Incapacidade, ineptitude, desvergonza, mediocridade e prepotencia. Símbolos durante décadas do poder local en Pontedeume.

Futuro preocupante para os PIGS

2008-03-02T01:14:00.003+01:00

España esperta receos. No exterior, España é case un hedge fund: un fondo de alto risco inmobiliario. A economía española asóciase case exclusivamente á vivenda, a un abrupto final da burbulla inmobiliaria. "Os motores do crecemento dos últimos anos, moi en particular a vivenda, apáganse con rapidez. O resultado máis probable é un axuste como o que sufriu Portugal", asegura Olivier Blanchard, do prestixioso MIT de Boston. Hai análises máis duras. Desmond Lachman, do American Enterprise Institute, un think tank neoconservador de Washington, asegura que a burbulla inmobiliaria é preocupante porque a vivenda pesa cerca do 15% en España: "O dobre que en Europa e o triplo que en EE UU". "A economía española está moi exposta a unha crise global, e o crecemento estará por baixo do 1% en 2009". Aínda máis duro é Bernard Connolly, estratega de AIG, para quen en España todo empeza a ir "cara á catástrofe". Portugal, Irlanda, Grecia e España comparten, a xuízo dos expertos, un futuro sombrío. "Os PIGS (porcos en inglés) [o acrónimo que sae das inicales deses catro países en inglés] vano a pasar mal: todos teñen o mesmo problema vinculado á vivenda", afirma Ewen Cameron Watt, presidente do fondo BlackRock en Nueva York. (El País)

Retraso na peatonalización do casco histórico

2008-02-25T00:25:00.004+01:00

No pasado mes de novembro o goberno local de Pontedeume anunciaba que o proceso de peatonalización do casco histórico culminaría en breve. A instalación de pivotes, segundo o concelleiro Javier Crespo, estaba practicamente rematada nas rúas Couceiro Freixomil e Real. Calquera que pasee polo casco histórico sabe que os bolardos seguen igual que cando os colocaron hai uns anos, mesmo algún deles desapareceu. Non extraña tanto o énfase que poñen os políticos, nada máis acceder ao goberno, en proclamar cambios como esa incapacidade para materializar as ordenanzas que en Pontedeume son papel mollado. O traslado da parada de taxis a outro lugar distinto da Praza de España é o paradigma deste inmobilismo eumés.

Memoria da manifestación do 17F

2008-02-20T20:48:00.000+01:00

Galiza non se vende

2008-02-16T00:20:00.004+01:00

A perversión da linguaxe ten a súa orixe no afán por ofrecer como oportunidade o que ten un alto custo. A publicidade é a nova ciencia que excede o comercial e adéntrase na política. A clase gobernante, asesorada por sabios publicistas, quere demostrar con subterfuxios os beneficios de resolucións prexudiciais para os cidadáns. En Galicia, comunidade cun secular atraso económico, estamos padecendo unha falsa industrialización que ademais dos inxentes beneficios que produce aos empresarios, ocasiona a destrución do valor máis preciado que existe no noso país: o territorio. Nel vívese e del aliméntase a maior parte da poboación. As rías galegas acubillaron unha fonte inagotable de riqueza, o mesmo que o litoral. Outro tanto pode dicirse do rural, hoxe apetecido polos promotores empeñados en dotar con seis vivendas a cada recén nado. Para convencernos das excelencias desta nova forma de colonización, os nosos políticos non dubidan en defender estas iniciativas empresariais como pezas craves para o desenvolvemento de Galiza, cando en realidade, as piscifactorias, as macrourbanizacións, as plantas de gas ou as celulosas, non son máis que uns apetitosos negocios privados que esquilman a terra e destrúen os recursos que outrora servían como sustento económico, favorecían a cohesión social e contribuían á protección do medio ambiente. Se antes eran os exércitos os que conquistaban os territorios, hoxe son os promotores inmobiliarios. A usurpación das terras deixou paso á expropiación. As epidemias mutaron en contaminación. Os mesmos males agora ocultos baixo o eufemismo do progreso. Pero o silencio outrora dos galegos quedou roto polo grito de GALIZA NON SE VENDE. Un clamor que se repetirá o día 17 en Compostela.

17 de Febreiro

2008-02-06T17:29:00.001+01:00

A paisaxe inadvertida

2008-02-03T00:38:00.000+01:00

Este título recollino da publicación "Galicia" coa que un grupo de artistas e intelectuais tributáronlle recentemente unha homenaxe a Isaac Díaz Pardo, nun intre no que o fundador do complexo "O Castro-Sargadelos" vese ameazado polos accionistas do IGI. No xornal citado aparece un artigo de Munilla&Rumbao no que se lembra as sensacións que provocou en Luís Seoane unha fotografía que Díaz Pardo lle regalou cando o visitou nunha das súas viaxes a Arxentina. A fotografía tomada dende Cabanas recollía unha imaxe de Pontedeume do século pasado, cando o urbanismo non representaba unha ameaza para a paisaxe. Transcribo un anaco do artigo en cuestión.
Conta Díaz Pardo que, nunha das súas viaxes á Arxentina, levoulle a Luís Seoane unha fotografía tirada dende Cabanas no ano 1956, con vistas da Ría de Ares e Pontedeume. As terras da labradío modelaban o relevo case a mollarse no mar. E apuntaba Díaz Pardo: "O conxunto tiña unha gran beleza, hoxe diminuída pola especulación e pola cerril eucaliptización do país". Cando Seoane ollou para a fotografía, rompeu en saloucos. "Era unha situación comprensiblemente difícil": o sentimento da propia terra entendida como paisaxe foi demasiado para aquel home rexo e sensible. Si, a paisaxe é a pel e as formas da terra, pero, dalgunha maneira, posúe a capacidade de apoderarse dun pedazo da nosa alma. Para os románticos do XIX, a contemplación da paisaxe constituía unha experiencia estética transcendente: é dicir, que facía do individuo mellor persoa. Por moito que a paguen, a paisaxe véndese sempre barata.

Por unha Terra Viva e unha Vida Digna para tod@s

2008-01-27T18:07:00.000+01:00

Lido en Galicia-Hoxe

Velaí a grande acción global ambientalista deste 2008 na Galiza nosa. Artellada dende unha organización en rede, un tecido social composto por colectivos moi heteoxéneos pero que coinciden nunha loita común, trata de frear a destrución ambiental do territorio galego, que segundo afirman, nos últimos anos acadou cotas inimaxinábeis. Unha destrución fondamente cimentada no sistema economicista que nos goberna en todos os eidos e nuns gobernos –tamén o actual– que para eses colectivos non están a respostar ás demandas da poboación. Son, ao cabo, unha arañeira de conciencia ambiental que pretende remexer tamén a conciencia colectiva do país. Unha base social antagónica ao poder político.
Galiza Non Se Vende fai así fincapé nunha problemática dabondo extensa, nunha doenza histórica da terra que xa non soporta máis o custe ambiental de actividades económicas insustentábeis que, en gran medida, “residen en empresas de enclave que nos colonizan”.
E a listaxe de eivas évos ben longa: marbellización do litoral, recheos e contaminación das rías, degradación dos ríos, plan acuícola devastador, plan de portos deportivos, plan eólico desmesurado, especulación, plan da minaría, destrución do Courel, urbanismo salvaxe, industrias perigosas (Reganosa, Ence, Parque de Residuos no Ribeiro), modelo de transporte e mobilidade insustentábel, destrución do medio rural, dos espazos protexidos e do patrimonio cultural…
Esta marcha pola dignidade da terra terá lugar o 17 de febreiro, a rentes pois da campaña electoral para as Cortes do Estado, saíndo da alameda de Santiago ás 12 da mañá.

Zona azul na Praza do Conde

2008-01-16T20:48:00.000+01:00

Nestas páxinas dabamos conta da necesidade de implantar a zona azul para paliar os graves problemas do uso indiscriminado do automóbil. Enumerabamos daquela que con esta medida contribuiriase a reducir as emisións, lograriase unha maior fluídez, menos contaminación acústica e unha mellor calidade de vida. Agora publícase que o Concello cobrará por aparcar máis de 90 minutos na Praza do Conde. Unha medida que vai mellorar os problemas de parcamento no centro da vila e que debemos aplaudir se se leva á práctica. e que debe ir acompañada dunha completa e real peatonalización do casco histórico

Miserabeis especuladores

2008-01-16T20:31:00.001+01:00

O Goberno tenta botar un cabo aos especuladores que non son capaces de vender as vivendas que construíron. Sabemos que hai certo "parón" na venda de vivendas e que existe unha normal preocupación no sector inmobiliario. De momento a situación non é grave pero o goberno socialista(?) xa está disposto a tranquilizar aos que non tiveron ningún reparo en cementar as nosas vilas e aldeas para enriquecerse de forma escandalosa.
Vanse destimar 75 millóns de euros para subvencións a empresarios da cosntrución. Aqueles aos que lles custe vender os pisos poderán acceder a dous tipos de axuda. Se adica a vivenda a aluguer, recibirá unha cantidade de 6000 euros. Pola contra, se quere vender o piso o goberno subvencionará ao comprador ou ben poderase calificar como vivenda protexida.
En fin, diñeiro público para os que, sen ningún tipo de control, provocaron un alza dos prezos das vivendas, impediron aos máis xoves acceder a un piso, fomentaron a corrupción, especularon coas propiedades alleas ( lembremos as expropiacións en Perbes), e se enriqueceron fraudulenta e impudicamente.

Contra a destrución do territorio

2008-01-16T00:51:00.000+01:00

O día 17 de febreiro terá lugar en Compostela a segunda manifestación que a meirande parte de colectivos ecoloxistas galegos convoca para protestar contra o que sen dúbida é o maior perigo para Galiza: a destrución do territorio.
Dende o urbanismo salvaxe, ata o plan acuícola que pretende inundar a costa de piscifactorias, pasando polas industrias perigosas que ameazan as rías, as minas a ceo aberto no Courel, a destrución do medio rural e dos espazos protexidos, os planos eólicos desmesurados, os lagos artificiais, os portos deportivos...
Sobran razóns para mobilizarse e exixir unha grande dose de cordura a un goberno que prima os intereses do capital sobre os dereitos dos galegos a vivir en harmonía coa nosa terra.

Endesa: "todo o que se mova en Galiza, interesa"

2008-01-05T14:01:00.000+01:00

Diversas multinacionais do sector enerxético entablaron negociacións cos propietarios de montes para instalar centrais térmicas de biomasa en sete áreas xeográficas, unha delas ubicada entre a Terra Chá e o Eume. A materia prima para o abastecemento destas centrais debe proceder dos residuos orgánicos forestais, os cales proporcionan enerxía limpa con menor emision de CO2. Non se deben incinerar residuos inorgánicos, turba e transxénicos. O problema plantéxase cando a cantidade de restrollos non abonda para satisfacer a demanda das centrais e faise preciso recorrer ás novas plantacións ou esquilmar as existentes. Cando se opta por esta solución - as empresas só atenden aos beneficios económicos - xenerase un novo problema: a desaparición dos bosques, algo xa habitual en paises non desenvolvidos. Tamén existe un conflito pola utilización de extensas superficies para a obtención de biomasa no canto de alimentos.
Evidentemente en Galiza temos unha capacidade inmensa para atraer aos buscadores de enerxía. Despois de albergar as dúas centrais máis contaminantes do estado, despois de ubicar perigosamente na ría de Ferrol unha planta de gas, despois de instalar parques eólicos por toda a paisaxe galega, agora tócalle ás centrais de biomasa, vendidas como fontes de enerxía alternativa. A vexetación transformada en enerxía, ao igual que antes o lignito, o vento e o mar, esbozan unha imaxe desta terra onde todo se aproveita. O sector enerxético é dos máis rendibeis para empresas como Endesa, cuxos voceiros atrévense a afirma que "todo o que se mova en Galiza, interesa".
Lonxe de buscar a forma de consumir menos, interesa abastecer aos consumidores. Aínda que para iso se teña que vender o territorio.

Eludir a legalidade cunha simple multa

2007-12-28T08:40:00.000+01:00

En Ber un propietario que fixo a súa casa en contra dos ditames da Consellaría de Política Territorial acaba de ser multado por non atender diversas ordes de paralización. A vivenda está construída en zona rústica de protección costeira o que fai inviábel a súa legalización. Se é grave que un particular non acate a legalidade, non o é menos que unha corporación conceda un permiso de obras en zona protexida e que non sexa capaz de impoñer ao promotor a paralización da obra. Un proceder que se repite constantemente no concello de Pontedeume. Non esquezamos a emblemática obra de Caldagueiro con cinco decretos de paralización ou as construídas en Nogueirosa que foron denunciadas pola Fiscalía. E as que invaden zonas protexidas en Vizús a pesares do informe contrario da Secretaria do Concello.
E precisamente é o poder xudicial o que debería velar polo cumprimento das leis aprobadas polo lexislativo e ignoradas polo executivo. É obvio o desinterese da Xunta en remediar os problemas derivados das construccións ilegais. A solución que o goberno autonómico elixe, unha simple multa, non parece a máis adecuada para persuadir aos promotores de construír onde non se pode. Máis ben é unha invitación a delinquir. Porque o que si está cada vez máis claro é que o goberno galego padece dun tipo de transtorno bipolar que o leva a adoptar unha linguaxe na que defende a protección do territorio á vez que transixe cos atentados máis letais que este recibe.

Despois do espazo, os coches apodéranse agora dos alimentos

2007-12-24T17:11:00.000+01:00

Jean Ziegler (73 anos), sociólogo, escritor, ex-deputado suizo, e relator da ONU para a Alimentación. Denuncia as inxustizas do mundo e o que el define como unha "refeudalización" do planeta a mans das multinacionais.
"Para obter 50 litros de biocarburante fan falta 200 quilos de maíz. Con esa cantidade pódese alimentar a un neno un ano. Os biocarburantes deben producirse a partir de desfeitos vexetais non alimenticios, e non a partir de cultivos para consumo humano. Destinar 26 millóns de hectáreas á súa produción é un crime contra a humanidade."

Quen resiste á tentación?

2007-12-24T17:07:00.001+01:00

Unhas declaracións que explicarían a proliferación de tramas urbanísticas

2007-12-09T01:10:00.000+01:00

A última noticia sobre a trama destapada en Mugardos dá conta de que tanto o alcalde , Xosé Fernández Barcia, como unha arquitecta, Elia Estraviz Prado, serán chamados a declarar como imputados polo xuíz encargado do caso. Como se sabe, o método practicado por esta trama consistiría en denegar licenzas que non foran avaladas por un determinado estudo de arquitectura. Unha estratexia común a case todos os casos de corrupción urbanística que se descubren a cotío neste país. Unha forma de obter ingresos extra sen ter que declaralos á facenda pública. e é que nin siquera os arquitectos se libran dos efectos das crise económica que atravesa este país. Crise que levou ao goberno de Zapatero a implantar unha paga de 300 euros mensuais por cada fillo menor de tres anos. Unha destas agraciadas foi precisamente a arquitecta agora imputada Elia Estraviz. En declaracións á Voz de Galicia láiase esta profesional do ladrillo do escasa que resulta esta subvención para incentivar a natalidade: «Cuando te planteas tener un hijo esto no te anima nada», comenta Elia Estraviz Prado, una de las beneficiarias de la subvención durante el pasado año. Tiene 34 años, un hijo de dos años y medio y un bebé de un mes. Elia es arquitecta y trabaja fuera del hogar, por lo que también recibe la ayuda mensual de 100 euros que concede el Estado a las madres trabajadoras para contribuir a los gastos que genera el cuidado de sus hijos. Como la mayoría de las mujeres que se encuentran en sus circunstancias, considera insuficientes los incentivos que conceden las administraciones para el fomento de la natalidad. «Es como si te dan 30 euros al mes, que casi no te llega ni para pañales ni para la leche», comenta Elia, aunque al mismo tiempo subraya que las administraciones no deberían centran únicamente sus esfuerzos en aportar dinero a los padres con niños pequeños. Y pone como ejemplo una amiga suya que vive en Segovia y que, en virtud de otro tipo de ayudas, puede disfrutar de un año de baja por maternidad, mientras que aquí el período estipulado es, como en otros muchos lugares del país, de 16 semanas.

A degradación do mercado municipal

2007-12-04T19:36:00.000+01:00

O mercado municipal debe esperar algún tempo máis antes de ser amañado, iso di o alcalde de Pontedeume mentres denuncia que o anterior goberno non adicou unha sóa partida para a remodelación do edificio. No ano 2003 o anterior alcalde solicitou permiso ante Patrimonio para derrubar a praza de abastos e levantar un moderno centro comercial, amais dun aparcadoiro subterráneo na praza do Conde. Con certo sentido común, Patrimonio négase a conceder a demolición dun proxecto do arquitecto Antonio Tenreiro, cuxa obra está catalogada. Os adaíles daquela tentación devastadora eran Belarmino Freire e Manuel Rei. Este último, despois de asumir a imposibilidade da demolición, chegou a defender o inmóbel como unha obra merecedora de protección.
Ante a negativa de Património o Concello de Pontedeume opta pola rehabilitación e consigue da Consellaria de Industria un compromiso de subvención para realizar as obras. Todo isto sucede no ano 2004 e o concelleiro de urbanismo anúncia que as obras se poderán iniciar a principios de 2005. Moito choveu dende entón (frase feita que tende a desaparecer) e agora temos que agardar aos orzamentos do 2008 para ver solucionado un problema sanitario, económico, estético e de dignidade. E iso supoñendo que exista esa intención de atopar unha solución porque se escudriñamos nas palabras de Gabriel Torrente debemos concluír que o anterior proxecto de remodelación do mercado, asinado pola sempre inefábel Consultora Galega, pode acabar na papeleira. De ser así, tería que encargar un novo proxecto a outra empresa e achantar algún que outro prexuizo. Entre outros dilapidar o erario público e gañarse a enemizade dunha empresa sobre a que recae a responsabilidade de elaborar o PXOM.

Beneficios privados con investimentos públicos

2007-11-22T23:32:00.000+01:00

O mosteiro de Monfero foi "cedido" á Xunta de Galiza polo Arcebispado de Santiago. Experiencias hai abondo sobre como son as cesións que a Igrexa fai ao Estado. Sen renunciar á titularidade da propiedade, búscase un xeito de finanzamento para sufragar os gastos dunha posíbel rehabilitación do patrimonio eclesiástico.
Neste caso a Xunta vai adicar uns orzamentos millonarios para rehabilitar este edificio. “Isto vai permitir poñer en valor o monumento como activo turístico”, resaltou o xefe do Goberno galego, quen indicou que a Xunta está a investir 1,6 millóns de euros na rehabilitación do edificio para, posteriormente, “mediante o concurso correspondente instalar nel un hotel de catro estrelas e un centro lúdico termal”. O acordo de hoxe permitirá, xa que logo, da posta en marcha en Ferrol “dunha iniciativa de calidade e de excelencia turística”.
Un agasallo xeneroso para unha empresa que, de seguro, se vai lucrar coa inestimábel axuda do goberno galego. En realidade, o agradecemento debería dárselle aos cidadáns galegos que cos seus impostos, utilizados fraudulentamente, permitirán sufragar os inxentes gastos dunha iniciativa empresarial.
Unha mágoa que os políticos erradiquen os fins sociais do seu labor como administradores da res pública

Zona azul para un uso racional do automóbil

2007-11-18T10:15:00.000+01:00

Nun escrito anterior decantábamonos aquí coa implantación da zona azul para resolver algúns dos problemas de tráfico na vila. Unha idea elemental que se aplica en todas as cidades, mais non debería selo para os rexedores de Pontedeume que nunca pensaron nela. Agora parece que si se tomou en consideración esa posibilidade e o Concello anuncia que se vai impoñer a zona azul na Praza do Conde, unha das que máis tráfico soporta. Será un aliciente para fomentar a mobilidade e permitir un mellor acceso aos que visitan a nosa vila. Supoñemos que esta medida xunto coa efectiva peatonalización do casco histórico disuarirá a algúns veciños de usar o coche alegremente e trasladarse a pé polas rúas da vila. Un paseo que procura boa saúde, reduce a contaminación, e permite contemplar e valorar o patrimonio de Pontedeume. Queda por saber se a cidadanía respectará estas normas. Anteriormente, a petaonalización consistíu na colocación de sinais que nunca foron de todo acatadas, en parte pola actitude permisiva da Policía Local, en parte pola falta de conciencia entre os automobilistas. Quizais sexa preciso complementar as medidas anteriores cunha firme decisión de facelas reais. E para iso pode pensarse en establecer a zona azul con pago de taxas e coa colocación inmediata dos pivotes que impidan o acceso ao casco histórico.

Máis vivendas ou máis servizos?

2007-11-14T23:36:00.000+01:00

	Vivendas familiares	Principais	Secundarias	Baleiras
	4.234	2.730	730	621

Estas cifras corresponden ao ano 2001, último balance feito polo Instituto Galego de Estatística e refírense ao concello de Pontedeume. Como se pode apreciar a terceira parte das vivendas do noso concello son secundarias ou están baleiras. Había polo tanto un superávit de vivendas en Pontedeume no ano 2001. As cifras actuais teñen que ser máis escandalosas polo aumento considerable da construción de complexos residenciais.
Reparemos agora noutras cifras, as que nos indican o número de vivendas que non dispoñen de servizo de depuración de augas:

	Con servizo	Sen servizo
Vivendas ano 2000	2.775	710

Os actuais servizos non son suficientes para atender á poboación existente, porén algúns empéñanse en reservar máis terreo á construción de vivendas, engrosando así o parque de pisos de segunda residencia. Unha situación dende o punto de vista ambiental insostíbel. Que o proxectado plan de urbanismo pretenda urbanizar amplas extensións de chan que hoxe son rurais, non só nos condena a sufrir as deficiencias de servizos tan básicos como a depuración de augas, senón que esquilma unha das fontes de riqueza - económica, patrimonial e cultural - como é o medio rural

Unha demanda irrenunciábel: a protección da comarca eumesa

2007-10-30T23:42:00.000+01:00

Nunha nova publicada no xornal El País, o Concello de Vigo abraiábase da actitude de Consultora Galega, a empresa que está a elaborar o plan de urbanismo deste concello por 200 millóns das antigas pesetas. "A documentación completa do plan xeral de urbanismo de Vigo está en poder da empresa encargada da súa redacción, Consultora Galega, e non na Xerencia de Urbanismo, segundo informou onte o alcalde, Abel Caballero, que considerou "sorprendente" esa situación."
Sorprendente tamén que Consultora Galega (CG) non aceptase as directrices emanadas da Xunta de Galiza e do propio concello vigués para modificar o PXOM despois de ser rexeitado pola CPTOPT. Curiosamente a presidencia dos promotores e empresarios de Pontevedra fixeron causa común coas teses de CG para criticar os obxectivos da Administración.
Pontedeume pode repetir estes desencontros con Consultora Galega se reparamos no acontecido nos últimos meses. Despois de ameazar con que a modificación do plan de urbanismo de Pontedeume pode retrasarse máis de dous anos, publicítase o informe de impacto ambiental que esta empresa mandou á Xunta como paso previo para a aprobación do planeamento urbanístico. Nese informe, insuficiente e enganoso, propóñense unha serie de actuacións que demostran ata a saciedade que o plan está feito á medida dos promotores. Despois de insistir na realización dunha estrada que cruzaría a ladeira do monte Breamo e que afectaría ao Camiño de Santiago, apóstase pola construción dun paseo marítimo (eles o chaman senda verde) que cruzaría todo o concello dende Arbosa ata as Fragas do Eume. Un paseo a 100 metros do litoral que sería a punta de lanza de futuras urbanizacións. Hai que lembrar que varios proxectos presentados nas oficinas do Concello solicitan permisos para construír máis de 400 vivendas en Ber e Boebre.
O goberno local ten a responsabilidade de levar a bo porto o tema do plan de urbanismo. Nin pode deixar a Consultora a decisión de ordenar urbanisticamente o concello, nin debe atender ás demandas dos empresarios da construción que só buscan o beneficio propio. Por riba de todo o goberno debe satisfacer ás xustas reclamacións dos cidadáns que optan por un concello adecuado para vivir en harmonía coa terra, a ría, as Fragas e a costa. Os eumeses temos claro que esas son prioridades ás que non estamos dispostos a renunciar e así o deixamos saber nas pasadas eleccións locais.