See And Be Seen

အေမ့လုိ အ ခ်င္တယ္

2009-08-16T18:07:00.014+08:00

ကုိယ္ငယ္ငယ္ကတည္းက အေဖက ကိုယ့္ရဲ႕ "Hero" ပါ။ အေဖဘာလုပ္လုပ္ "မွန္တယ္ကြာ၊ မိုက္တယ္ကြာ" လုိ႔ထင္မိတယ္။ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို အေဖက ေဒါသတႀကီး တုံ႔ျပန္တဲ့အခါ၊ စိတ္ဆုိးမာန္ဆုိး ေအာ္ဟစ္ ေျပာဆုိတဲ့အခါ အေဖက မဟုတ္မခံနဲ႔ သတၱိ႐ွိတယ္လုိ႔ပဲ ျမင္တယ္။ ျပႆနာကို ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေခါင္းေအးေအးနဲ႔ သည္းခံၿပီး ေျဖ႐ွင္းတဲ့ အေမ့ကိုေတာ့ အေဖ့စကားအတုိင္း "အေမက သိပ္ "အ" တာပဲ" လုိ႔ထင္ခဲ့မိတယ္။ အေဖ့ရဲ႕ လႊမ္းမိုးမွဳ ဘယ္ေလာက္ႀကီးမားခဲ့သလဲဆုိရင္ အေဖသာ ေသဆုံးသြားခဲ့ရင္ ငါေတာ့လုိက္ေသမွ ျဖစ္မယ္။ အေဖမ႐ွိဘဲ အေမနဲ႔သာ ဒီေလာကႀကီးထဲေနရရင္ ေၾကာက္စရာႀကီးလုိ႔ စဥ္းစားမိတဲ့အထိပါဘဲ။ အိမ္ကိုလာတဲ့ ဧည့္သည္ေတြ၊ ေဆြမ်ဳိးေတြက အေဖနဲ႔ခၽြတ္စြတ္ပဲေနာ္၊ သူ႕အေဖ ကုိယ္ပြားေလးပဲ လုိ႔ ေျပာရင္ သေဘာကို က်လုိ႔။ အေမတူပဲလုိ႔ ေျပာရင္ သိပ္မႀကိဳက္ခ်င္ဘူး။ ကေလးအေတြးနဲ႔ေတာ့ စိတ္ျမန္လက္ျမန္႐ွိတဲ့ အေဖ၊ ဘာလုပ္လုပ္ေအာင္ျမင္ေအာင္လုပ္ႏိုင္တဲ့ အေဖ၊ အရာရာကို ထိပ္ဆုံးမွ အေကာင္းဆုံးျဖစ္ခ်င္တဲ့ အေဖရဲ႕ စိတ္ကို သူရဲေကာင္းႀကီးေပါ့။ အဲဒီ သူရဲေကာင္းႀကီးေနာက္က ေမွာက္လ်က္မလဲေအာင္၊ မၿပိဳလဲေအာင္ တည့္မတ္ေနတဲ့ အေမရဲ႕ အင္အားကိုေတာ့ ေပ်ာ့ညံ့တဲ့လူ၊ အရာရာကို သည္းခံတဲ့လူ၊ လူတိုင္းကို နားလည္ေအာင္ႀကိဳးစာေနတဲ့လူ ဆုိၿပီး ေပ်ာ့ေပ်ာင္းမွဳရဲ႕ အင္အားကို လုံး၀အထင္မႀကီးခဲ့မိဘူး။ အေမကေတာ့ ဘယ္သူဘာေျပာေျပာၿပဳံးေနတာပဲ။ မခံစားတတ္ဘူးလား မသိဘူးေနာ္လုိ႔ သားအဖႏွစ္ေယာက္ေျပာရင္း အေဖ႔ေျခရာနင္းဘုိ႔ပဲ ႀကိဳးစားခဲ့မိတယ္။ အေမ႔ကို ခ်စ္ေပမယ့္ Hero မျဖစ္ခဲ့ဘူး ဆုိပါေတာ့ေလ။

ကိုယ့္အေမက စကားေတြ အမ်ားႀကီး မေျပာပါဘူး။ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေလးပဲေနတယ္။ စိတ္ဆုိး၊ စိတ္တုိေနတယ္လုိ႔ မ႐ွိဘူး။ မတည့္တဲ့လူ၊ ၾကည့္မရျဖစ္တဲ့လူဆုိတာ မ႐ွိဘူး။ ဘယ္လုိမွ ေပါင္းသင္းလုိ႔ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ လူက်ေတာ့ အေမက ဘာေျပာေျပာ ခပ္မဆိတ္ေနလုိက္ေရာ။ ျပႆနာ ဆုိတာ မ႐ွိသေလာက္႐ွားတာ။

အေမ့စကားနဲ႔ေျပာရရင္ လူတုိင္း အားနည္းခ်က္ ကိုယ္စီ ႐ွိတယ္။ ဘယ္ေနရာမွာ အားနည္းသလဲ၊ ဘယ္အကြက္မွာ ႐ူးေနလဲဆိုတာ သိေအာင္ ႀကိဳးစားၿပီးရင္ ဘာလုိ႔ စိတ္တုိ ေဒါသ ထြက္ေနဦးမလဲ။ အားလုံးကိုသိေနတဲ့လူက စိတ္ကို အညစ္ေထး မခံေတာ့ဘူးတဲ့။ ကိုယ့္အေဖကေတာ့ ေျပာင္းျပန္။ အၿမဲတမ္းတက္ႂကြ၊ စိတ္ကလဲျမန္၊ စကားေလးတစ္လုံးေတာင္ အေၾကာမခံႏိုင္လုိ႔ အေမက စကားလုံးတစ္လုံးနဲ႔ကပ္႐ွဳပ္တတ္လုိ႔ တစ္လုံး႐ွဳပ္မ်ဳိးတဲ့။ အစြန္းေရာက္လုိက္တာကလည္း တည့္ခ်င္တဲ့လူဆုိ တေလာကလုံး မေကာင္းပါဘူးေျပာလဲ သူတည့္တယ္။ အျမင္ကတ္တဲ့ လူက်ေတာ့ တစ္ဖက္လူက ဘာမွ မလုပ္ရပါဘဲနဲ႔ ၾကည့္လုိ႔မရျဖစ္ေနတတ္တာ။ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ အထင္ႀကီးလုိက္တာကလဲ သူ႕အထက္ ဌက္ နဲ႔ ေလယာဥ္ပ်ံပဲ ႐ွိေတာ့တဲ့ အတုိင္း။ ယုတ္စြအဆုံး သူ႕ကို လာႏွိပ္တဲ့ အႏွိပ္သည္ဖုိးတုတ္ ဆိုတာေတာင္ သူအျမင္ကတ္တဲ့ လူကိုမႏွိပ္ရ။ သူ႕ကိုလာႏွိပ္ရင္ ၂ ေယာက္စာေပးလုိက္တာမ်ိဳး။ အေမကေတာ့ ၿပံဳးၿပီး အ႐ူးက ရင့္ေနၿပီတဲ့။ ကုိယ္ကေတာ့ အစြန္းေရာက္တဲ့ စိတ္ေတြကို ခ်စ္ခဲ့တယ္လုိ႔ ေျပာရမယ္။ အစြန္းေရာက္မွဳကို ထက္ျမက္မွဳတစ္မ်ဳိးပဲဆုိၿပီး ကိုယ့္ရဲ႕အေဖနဲ႔တူတဲ့ စိတ္ေတြအားလုံးကို အၿမဲေ႐ႊခ်ခဲ့တာေပါ့။

မိသားစုအားလုံးစုံလုိ႔ ေအးေအးေဆးေဆးထုိင္ၿပီး စကားေတြ ေျပာၾကၿပီးဆုိရင္ ကိုယ္က အၿမဲအေဖ႔ဘက္က။ က်န္တဲ့ႏွစ္ေယာက္က အေမ႔သားေတြ။ မိသားစုစကား၀ုိင္းေတြမွာ အေဖက စကားကုိ အေမ႔အေပၚ အၿမဲတမ္း အႏုိင္ယူၿပီး ေျပာတတ္သေလာက္၊ အေမကေတာ့ က်ဳိးေၾကာင္း ဆင္ျခင္ၿပီး ေျပာတတ္တယ္။ တခါတေလ ၀ိပႆနာ တရားသက္သက္ ကို ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း အားထုတ္ခြင့္႐ွိတဲ့ မယ္သီလ႐ွင္ ေက်ာင္းေလးေဆာက္ၿပီး လႉခ်င္လုိက္တာလုိ႔ ေျပာရင္ အေမ႔သားႏွစ္ေယာက္က သူတုိ႔ပိုက္ဆံ႐ွိရင္ အေမ ျဖစ္ခ်င္တာလုပ္ေပးမယ္ေပါ့။ ကိုယ့္အေမက သီလ႐ွင္ေတြ ထမင္းဟင္းခ်က္ရ၊ ဘုန္းႀကီးဆြမ္းကပ္ရနဲ႔ လူမိန္းမေတြ အိမ္မွဳကိစၥေတြနဲ႔ ႐ွဳပ္ေနသလုိ သာသနာ့ သမီးေတာ္ေတြ အဲလုိ အ႐ွဳပ္ေတြ မလုပ္ရတဲ့ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း တရားအားထုတ္ခြင့္ရတဲ့ေက်ာင္းေလးမ်ဳိး ႐ွိေစခ်င္တာ။ အဲဒါကို နားေထာင္ၿပီးတာနဲ႔ အေဖကေတာ့ "ကုန္႐ွဳံးေႂကြးတင္၊ လုိလင္မရ၊ မယ္သီလ တဲ့ကြ။ မင္းက ကုန္လည္းမ႐ွဳံး၊ ေႂကြးလည္းမတင္ ေတာ့ ေနာက္ဆုံးတစ္ခုေပါ့တဲ့" အဲလုိ ပစ္ပစ္ခါခါ ေျပာတာပါ။ (ေက်းဇူးျပဳ၍ ဘာသာေရး အရ ၀င္ေရာက္ ေ၀ဖန္ျခင္း သည္းခံပါ)။ အေမကေတာ့ အၿပဳံးမပ်က္ပါဘူး။ အေမစိတ္မဆုိးဘူးလားဆိုေတာ့ သူ႕အေၾကာင္းသိေနတာပဲ။ အေမ႔ Idea ေလးေတြဆုိ အဲလုိ ေျပာလုိက္ရမွ၊ ၿပီးေတာ့ တကယ္လုပ္ခ်င္ရင္လဲ လုပ္ေပးတာပဲ။ ၿပိဳင္ၿပီးေျပာမေနေတာ့ဘူးေလ။ "၀စီေဗဒ ထြက္တုိင္း႐ွ" တဲ့ အေဖႀကီးေရလုိ႔ပဲ ၿပဳံးၿပီးေျပာတာ။ ကိုယ့္အေဖကေတာ့ အေမဘာေျပာေျပာ သူ႕အေတြးပဲ မွန္တယ္လုိ႔ ယူဆေလ့႐ွိတယ္။ ဘုရား တရား အရမ္းၾကည္ညိဳတဲ့ အေမ႔ကို အေဖက အတၱသိပ္ႀကီးတယ္တဲ့။ သူစိတ္ခ်မ္းသာဘုိ႔ပဲ အၿမဲ တည္ေဆာက္ေနတဲ့သူ လုိ႔ အၿမဲစြပ္စြဲေလ့႐ွိတယ္။ မိသားစုျပႆနာေလးေတြျဖစ္ရင္ အေဖက အရမ္းစိတ္ပူ၊ အရမ္းေဒါသထြက္၊ အရမ္းပ်ာေလာင္ခတ္ ေနသေလာက္ အေမကေတာ့ ဘာလုပ္လုိက္ ဆုိတာေျပာၿပီးရင္ ဘာမွ မျဖစ္တဲ့ အတုိင္းပါပဲ။

ျပႆနာတုိင္းကေတာ့ အခ်ိန္တန္ရင္ ၿပီးသြားတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္အေဖေျဖ႐ွင္းတဲ့နည္းနဲ႔ဆုိ ေဒါသထြက္တာရယ္၊ အသုံးမက်တာရယ္က အရင္လာတာ။ ဆူပူတာကအရင္။ ျပႆနာေျဖ႐ွင္းတာထက္ တအိမ္လုံးလဲပူေလာင္၊ စကားလုံးေတြ ထိန္းမရ၊ ခံရတဲ့သူေတြက ျပႆနာၿပီးလုိ႔ အနည္ထုိင္တဲ့အထိ အေျပာခံရတာကိုနာက်င္ေနတုန္း။ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ မိသားစု၀င္ေတြဆုိတာ ေမ့ေလ်ာ့တဲ့အထိျဖစ္ကုန္ၾက။ ကုိယ့္အေမဆုံးျဖတ္လုိက္ရင္ ဘာေဒါသမွ မပါဘူး။ ဘယ္သူမွလည္း စိတ္မညစ္ရဘူး။ ျပႆနာကို ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း၀ုိင္း၀န္းေျဖ႐ွင္းႏိုင္ၾကတယ္။ အေမကစိတ္မတုိတတ္ေတာ့ အားလုံးက ရင္ထဲ႐ွိတာေတြလည္း အကုန္ေျပာထြက္တယ္။ အားလုံးရဲ႕ အမွန္တရားကို အေမက ျမင္ရတယ္။ အေဖကေတာ့ နဲနဲ ဲေျပာလုိက္႐ုံနဲ႔ "အဲဒါမင္းအသုံးမက်တာေပါ့ကြ" ဆုိၿပီး မ်က္ႏွာကလည္း နီလာတာနဲ႔ အမွန္အတိုင္းေျပာဘုိ႔ တြန္႔ဆုတ္၊ ဟုိခ်န္ဒီခ်န္ေျပာရာက ျပႆနာက ပုိႀကီး။ အမွန္တရားလဲေပ်ာက္၊ လုပ္သင့္တာကိုလည္း ေနာက္ဆုံးမွ ႐ွာေတြ႕ေတာ့တယ္။

ကုိယ္ကိုတိုင္လည္း အေဖနဲ႕တူေတာ့ ေသြးဆူလြယ္တယ္။ နည္းနည္းေလးအေျပာခံရရင္ အမ်ားႀကီး ေဒါသထြက္၊ နာက်င္တတ္တယ္။ ေျပာတဲ့သူ၊ လုပ္တဲ့သူက ေျပာၿပီးလုိ႔ သူလုပ္ခ်င္တာလုပ္ေနတဲ့အထိ ကုိယ့္မွာ ခံစားလုိ႔ မၿပီးေသးဘူး။ စိတ္မထားတတ္ေတာ့ ေတြးေတြးၿပီး ပူေလာင္ေနလုိက္တာ။ ရင္ထဲမွာ တႏုံႏုံ။ အေမကေတာ့ မလုိအပ္တာေတြ ရင္ထဲထည့္တာေလာက္ ည့ံတာမ႐ွိဘူးတဲ့။ ကိုယ္ကလည္း အေဖအတုိင္း "ေမေမတုိ႔သာ ဘာမွမျဖစ္သလုိ သူမ်ားေျပာသမွ် ခံေနတာ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့မရပါဘူး" လုိ႔ေျပာရင္ အေမက "ေမေမတုိ႔က မခံစားေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ မခံရဘူး" တမင္ခံစားရေအာင္သူမ်ားက လုပ္တာသိေနရဲ႕သားနဲ႔။ ကုိယ့္ကို အေျပာခံရၿပီဆုိရင္ ဟုတ္တာနဲ႔၊ မဟုတ္တာ ႏွစ္မ်ဳိးပဲ႐ွိႏုိင္တာ။ အေျပာခံရတဲ့ ကိစၥတစ္ခုက ဟုတ္ေနတာဆုိရင္ ဟုတ္ေနလုိ႔ ခံစားဘုိ႔မလုိဘူး။ မဟုတ္ရင္လဲ မဟုတ္တာႀကီး ေျပာေနၾကလုိ႔ကို ခံစားဘုိ႔မလုိဘူးတဲ့။

ကိုယ္ကလည္း အေဖ့ေသြး အျပည့္နဲ႔ အေဖဒီလုိ စိတ္ေမာလူေမာျဖစ္ေနရတာေတြက အေမ မေမာလုိ႔၊ အေမအရမ္းေအးခ်မ္းေနလုိ႔ အေဖခမ်ာ တစ္ေယာက္တည္း ႏွစ္ေယာက္စာေမာရလုိ႔ ပင္ပန္းေန႐ွာတယ္ဆုိၿပီး အၿမဲတမ္း အေဖ ပူသလုိပူ၊ အေဖေမာသလုိေမာ၊ သူခံစားသလုိခံစား၊ သားအဖႏွစ္ေယာက္ ေဖးေဖးမမ ေမာခဲ့ၾကေလသတည္းေပါ့ေလ။

ၿပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ကုိယ္အိမ္ခဏ ျပန္သြားေတာ့ အေဖက ေတာ္ေတာ္ေျပာင္းလဲေနၿပီ။ အရင္လုိ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ေဒါသတႀကီး တုန္႔ျပန္တာ၊ ခြင့္မလႊတ္ႏိုင္တာေတြ ေလ်ာ့သြားၿပီ။ အေဖနဲ႔စကားေျပာရတာ တမ်ဳိးႀကီးပဲ။ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုကို မေၾကလည္ရင္ စကား၀ုိင္းေတြမွာ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း ေငါေလာႀကီး ျဖစ္ေနသလုိလုိ။ ဆႏၵေတြေစာေနသလုိလုိ။ အလုိမက်မွဳေတြ မ်ားေနသလုိလုိ။ ကုိယ္ကိုၾကည့္ၿပီး အေဖက "ေလာကႀကီးမွာ ဒီေလာက္ အေရးႀကီးတဲ့ ကိစၥမ်ဳိး ႐ွိသလား" တဲ့။ ျပာယာခတ္ေနလုိ႔ စိတ္တုိေနလုိ႔။ အမယ္... အဲဒါသူ႔ကိုၾကည့္ၿပီးတတ္ခဲ့တာေတြႀကီးပဲ။ သူအဲလုိႀကီး ေမးလုိက္ေတာ့ စိတ္ဆုိးလုိက္တာ။ သင္းကြဲေမ်ာက္ေလး ငါပါဆုိၿပီး ၀မ္းပမ္းတနည္း။

အခုေနာက္ပုိင္း တစ္ႏွစ္ၾကာလာေတာ့ ကိုယ့္ကို ထိခုိက္ေအာင္လုပ္တဲ့သူေတြပဲ မ်ားလာလုိ႔လား။ အသိတရားေလး႐ွိလာလုိ႔လား။ ေ႐ွ႕ကပင္တုိင္ေျမွာက္ေပးေနတဲ့ အေဖပဲမ႐ွိေတာ့လုိ႔လား၊ ကုိယ္ေနတဲ့ အိမ္႐ွင္အစ္မက အၿမဲ တရားေခြေတြဖြင့္ေနလုိ႔လား၊ ဘယ္ "လား" ေၾကာင့္လဲမသိဘူး။ ကုိယ့္စိတ္ကို မထိခုိက္ေအာင္ ေနတတ္လာၿပီ။ စိတ္ထဲမွာလည္း ဪ... အေမေျပာတာမွန္သားပဲ။ "သိ" ေနဘုိ႔ပဲလုိတယ္။ သိေအာင္ႀကိဳးစားျခင္းဟာ ညံ့တာမဟုတ္ဘူး။ ေတာ္တာလုိ႔ ေတြးမိလာၿပီ။ စိတ္ထိခိုက္စရာ တစ္ခုခုျဖစ္ရင္ ကုိယ့္စိတ္ကို သူမ်ားလာမထုိးႏွက္ႏိုင္ေအာင္ကာကြယ္တတ္လာၿပီ။ အရင္တုန္းကလုိ သူမ်ားတစ္ခုခုခုလုပ္လုိက္တာနဲ႔ ကိုယ့္စိတ္က ရဲကနဲ ေဒါသထြက္လုိက္၊ ပူလုိက္၊ ေအးလုိက္ မျဖစ္ေတာ့ဘူး။ စိတ္ထဲမွာ အေမက "အ" တယ္၊ သူမ်ားလုပ္သမွ်ခံတယ္လုိ႔ အေဖ့ေျပာခဲ့တာေတြ မွားေနသလုိလုိ၊ အေမကဘယ္ေတာ့မွ သူမ်ားထုိးႏွက္လုိ႔မရတာ နည္းနည္းသိလာၿပီ။ ကိုယ့္သာသူမ်ားထုိးႏွက္သမွ် လုိက္ၿပီး ေဒါသထြက္၊ တုံ႔ျပန္ေနလုိ႔ ခံေနရတဲ့ ေကာင္ပါလားလုိ႔ ၀ုိးတုိး၀ါးတား ျမင္လာသလုိလို၊ ေရးေတးေတး သိလာသလုိလုိ၊ ျပႆနာတစ္ခုခု၊ ဒါမွမဟုတ္ စိတ္ဆင္းရဲစရာ တစ္ခုခု ႀကံဳလာရင္ "အေမသာဆုိရင္ ဘာေျပာမလဲ" လုိ႔သိခ်င္လာတယ္။ အေမ့ ေျဖ႐ွင္းနည္းကို ၾကားခ်င္သလုိလုိ။ ႐ုိး႐ုိးသားသား၀န္ခံရရင္ေတာ့ အေမ့လုိ႔ ႏွလုံးသားမ်ဳိးေလး ပိုင္ဆုိင္ခ်င္လာတယ္။ အေဖ့စကားအတုိင္းဆုိရင္ေတာ့
"အေမလုိ႔ပဲ အ ခ်င္လာတယ္" ေပါ့ေလ။

လြမ္းမိေသာ အတိတ္ကေႏြ

2009-05-09T17:35:00.006+08:00

အခုတေလာ ေက်ာင္းမွာ ျမန္မာစကားသံေလးေတြ ဟုိတစ္စ၊ ဒီတစ္စ ၾကားေနရပါတယ္။ ၂၀၁၀ မွာ စကၤာပူက အိမ္႐ွင္ႏိုင္ငံအျဖစ္ က်င္းပမယ့္ ကေလး အုိလံပစ္ပြဲေတာ္ Youth Olympic Games 2010 (YOG 2010) အတြက္ ကုိယ့္ေက်ာင္းကုိ ျမန္မာႏိုင္ငံက ကေလးေတြ ေရာက္လာမွာမို႕ ျမန္မာအေငြ႕အသက္ကေလးေတြ သူတုိ႔ကို သင္ေပးေနလုိ႔ပါ။ "မဂၤလာပါ"၊ "ေနေကာင္းလား"၊ "အဘုိႀကီးအုိ ခါးကုန္းကုန္း မေသပါနဲ႕ဦး၊ ေနာက္ႏွစ္ခါ တန္ေဆာင္မုန္း ပြဲၾကည့္ပါဦး" သူတုိ႕ဆုိတတ္ေနၾကၿပီ။ ဆရာမေလးေတြလည္း သနပ္ခါးေလးေတြ လိမ္းဘူးၾကၿပီ။ ကေလးေတြလည္း ျမန္မာအကေလးေတြ ကေနၾကၿပီ။ ကုိယ့္ကိုေတြ႕ရင္ မဂၤလာပါ လုိ႕ေျပာတတ္ေနၾကၿပီ။ ေမသန္းႏုကို လွတယ္တဲ့။ နႏၵာလွဳိင္ကိုေတာ့ ၀ တယ္ေနာ္တဲ့။ ဒါေတြသိဆုိ အသက္ (၁၂) ႏွစ္ အ႐ြယ္ကေလးေတြ လုပ္ရတဲ့ Project ကလဲၾကည့္ပါဦး...

Dear Students,

As fellow Singaporeans, you should be excited about the upcoming 2010 Youth Olympic that our country Singapore is playing host to all the youth athletes from over the world. It is indeed an exciting event that we Singaporeans can truly be part of and an excellent opportunity for us to show our hospitality to all our friends from around the world during their stay in our country.
Pupils of our Primary School have the honour of being “buddy” to athletes from Myanmar prior to the start of the YOG 2010. For your Project Work (PW), you are required to design and publish an information booklet detailing some information for a foreign student athlete from Myanmar (your buddy from Myanmar) coming for a 1 year stay in Singapore prior to YOG 2010.

You may source for information from the internet or reference materials like books and magazines but you must cite the source of information under references at the end of information booklet.

Part 1: Brief Background of Myanmar & its people
Bried background on Myanmar (eg, historical background, geographical location, climate and population)

Religious practices
Festivals and customs
National dress
Food

You may present the information in the form of a word document with subheadings. You will also be required to share your findings with your classmates during class oral presentation time.

ကိုယ္လည္း ကေလးေတြနဲ႔သူတုိ႔ သိခ်င္တာေလးေတြ ေျပာျပလုိက္၊ ဗီဒီယုိဖုိင္ေလးေတြျပၿပီး ႐ွင္းျပလုိက္နဲ႔ စိတ္ခ်မ္းသာေနပါတယ္။ ျမန္မာ့အလွ၊ ျမန္မာ့႐ွဳခင္းကို သူတုိ႔က သေဘာေတြက်လုိ႔၊ တခ်ိဳ႕ဆရာေတြကလည္း ပင္နီဆူလာမွာ ေၾကးအုိးစားၾက၊ မုန္႕ဟင္းခါး၊ အုန္းႏုိ႔ေခါက္ဆြဲ ေတြ စားၾက၊ ဒုတိယေက်ာင္းအုပ္ကလည္း ျမန္မာျပည္အႏွံ႔ သူသြားခဲ့တဲ့ ဗီဒီယိုဖိုင္ေလးေတြ ျပၿပီး ကေလးေတြကို ႐ွင္းျပရ၊ လုံခ်ည္ေလး၀တ္ျပရနဲ႔။ သူတုိ႔ေတြ လုိအပ္သမွ် ကိုယ္လည္း မေမာႏိုင္ မပန္းႏိုင္။ တ႐ုတ္၊ ကုလား ကေလးေတြက မဂၤလာပါလုိ႔ ႏွဳတ္ဆက္ရင္ သေဘာေတြက်လုိ႔။
ကိုယ့္ႏုိင္ငံအေၾကာင္းေန႕တုိင္းေျပာေနရလို႔လားမသိ၊ အခုတစ္ေလာ အိမ္ကို ပုိလြမ္းမိတယ္။ အိမ္ျပန္ခ်င္စိတ္ေတြလည္း အရင္ကထက္ ပုိမ်ားေနသလုိလုိ။ သရက္သီးမစားဘူးတ့ဲလူကို အ၀ါေရာင္ေလး၊ စားရင္ခ်ိဳတယ္လုိ႔ ေျပာေနရတဲ့အတုိင္း တခါတေလလည္း သူတုိ႕ေတြအားလုံး ကုိယ့္ႏိုင္ငံကို ေရာက္ဖူးေစခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြျဖစ္လုိ႔။ ကုိယ့္စိတ္ေတြကလည္း အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အတိတ္ဆီမွာ၊ ကိုယ္ေရာက္ဖူးခဲ့တဲ့ ကိုယ့္ႏိုင္ငံရဲ႕ ၿမိဳ႕ေတြဆီမွာ တ၀ဲလည္လည္၊ အထူးသျဖင့္ ပုဂံေျမေပါ့။ လြန္ခဲဲ့တဲ့ ၆ ႏွစ္ေလာက္တုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ ေက်ာင္း Project အတြက္ Documentary Video ေလးတစ္ခု႐ုိက္တာကို ပါေလရာ ငါးပိခ်က္ လုိက္လုပ္ဘူးတာလည္း သတိရေနျပန္တယ္။ မေန႔ကလည္း ဒီ Video ေလးကို ျပန္ၾကည့္ရင္း ကမာၻေျမႀကီးေပၚမွာ တစ္ေယာက္တစ္ေနရာဆီ ေရာက္ေနၾကတဲ့ သူတုိ႔ေတြကို လြမ္းေနမိပါေသးတယ္။ သူတုိ႔ရဲ႕ Video Clip ေလးကို ကိုယ့္ ဘေလာဂ့္မွာ လြမ္းလြမ္းနဲ႔ အမွတ္တရ တင္ထားပါတယ္။

စိတ္ေတေလရဲ႕ ငိုခ်င္း

2009-04-10T23:45:00.005+08:00

တစ္ေန႔က အေမရိကားေရာက္ၿပီး အၿမဲတမ္း အိမ္ (ျမန္မာျပည္) ျပန္ခ်င္ ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္နဲ႔ စကားအၾကာႀကီး ေျပာျဖစ္တယ္။ သူေျပာျပမွပဲ အေမရိကားဆုိတာႀကီးကို ေရာက္ဘုိ႔ ႀကိဳးစားၾကတဲ့ နည္းလမ္းေပါင္းစုံ၊ ညစ္ပတ္နည္းမ်ဳိးစုံ၊ လိမ္နည္းမ်ဳိးစုံ၊ အခက္အခဲမ်ဳိးစုံ ၾကားဖူးေတာ့တယ္။ အဆုိးဆုံးကေတာ့ အသက္ ၅၀ အ႐ြယ္ အေမက အရင္သြားၿပီး ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ ရေအာင္ယူ၊ ေယာက်္ားယူလုိ႔ရသြားတဲ့ အခါ ရန္ကုန္မွာ႐ွိတဲ့ အ႐ြယ္ေရာက္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ သားသမီးေတြဆီအေၾကာင္းၾကားေပ့ါ။ ဒီသားသမီးေတြက "ေဟး... အေမေယာက်္ားရၿပီကြ US သြားရေတာ့မယ္" ဆုိၿပီး အလြန္ေပ်ာ္႐ႊင္ ၀မ္းေျမာက္ၾကတယ္ ဆုိပဲ။ ဘ၀ဆုိတာ တုိက္ပြဲဆုိေပမယ့္ အေမကို ခ်ေကၽြးရတဲ့ အထိ ဆုိေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ျပင္းထန္တဲ့ တိုက္ပြဲေပပဲ လုိ႔ ေတြးရင္း ....

၇ ရက္တရားအားထုတ္ၿပီး မဂ္ရတယ္ဆိုတဲ့ တရားစခန္းတစ္ခုမွာ လူေတြကို တရားထုိင္လုိ႔ ၁၅ မိနစ္ေလာက္႐ွိတဲ့ အခါ ေခါင္းကေနတစ္ေယာက္က မ၊ ေျခေထာက္ကေန တစ္ေယာက္ မ၊ ခုံႏွစ္ခုံေပၚ ကို အျပားလုိက္တင္၊ အလယ္က ၾကမ္းျပင္နဲ႔ လြတ္ေနတဲ့ ခါးေနရာကို ဓါတ္ပုံေတြ႐ုိက္၊ ေလေပၚေျမာက္ေနတယ္ေပါ့။ သူတုိ႔ အေခၚ မဂ္ဆုိက္ေနတယ္ဆုိလား။ မိဘေတြ မဂ္ဆုိက္ၿပီးရင္ သားသမီးေတြလည္း မၾကာခင္ မဂ္ရတယ္ဆုိလား။ လြယ္လုိက္သည္ျဖစ္ျခင္း။ ေဟာတဲ့ လူပုဂၢဳိလ္ကိုလည္း အံ့ၾသ၊ ခုံေပၚမွာ စန္႔စန္႔ႀကီး မဂ္ဆိုက္ေနၾကတဲ့ ျပည္ပေရာက္ ပညာတတ္ဆုိသူမ်ား ကိုလည္း အံ့ၾသ။ ကုိယ္နားလည္တဲ့ အေၾကာင္းအရာ မဟုတ္ေပမယ့္ ထိုေန႔ကလည္း ေတာ္ေတာ္ စိတ္ေလမိတယ္။

သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္နဲ႔ Pennisular မွာ ခဏေတြ႕တုန္း သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ အစ္ကို ၀မ္းကြဲဆုိလား ေရာက္လာၿပီး ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကို စကၤာပူဆုိင္ရာ ဗဟုသုတ ေတြပုိ႔ခ်ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ တစ္လ ဘယ္ေလာက္စုထားလဲ။ လစာရဲ႕ ဘယ္ေလာက္ကို စုႏိုင္လဲ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ အားလုံးက ကုိယ္သုံးဖုိ႔ခ်န္ၿပီး အိမ္ကို အကုန္ပုိ႔ရတဲ့ လူေတြဆုိေတာ့ သူ႕ေမးခြန္းေတြကို မေျဖႏိုင္။ ဒါနဲ႔ပဲ Management ဆုိတာက ဘာကြ၊ ညာကြ၊ Theory ေတြဘာေတြနဲ႔ အမ်ဳိးစုံ နားေထာင္ရေတာ့တယ္။ ကိုယ့္အတြက္ ရထားစရိတ္နဲ႔ စားဖုိ႕ခ်န္ၿပီး အားလုံးပုိ႔ပါတယ္ ဆိုတာ ဘယ္ေငြေၾကး Amount ပမာဏကို ထပ္ၿပီး Manage လုပ္ရဦးမလဲဆိုေတာ့ မိဘေတြသုံးေနတဲ့ ပမာဏကို Manage လုပ္ရမယ္။ မိဘေတြကို ေငြေၾကး Management သင္ေပးႏိုင္မွ ရမယ္တဲ့။ သူဆုိ ၂၅၀ ပဲပုိ႔လုိ႔ ရသြားၿပီတဲ့။ ဗုေဒၶါ။ ကိုယ့္အေဖကို ပိုက္ဆံ ၂၅၀ ပဲ ပုိ႔ၿပီး Management လုပ္ၿပီး သုံးလုိ႔ေျပာရင္ ကိုယ့္ကို အဲဒီပုိက္ဆံ ျပန္ပုိ႔ၿပီး ပညာသားပါပါ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ဆဲပါလိမ့္မယ္ဗ်ာ။ အေျခအေနခ်င္း မတူလုိ႔ ဘာမွ မျငင္းပဲ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ေကာ္ဖီေသာက္ေနလဲ မရ။ ညီေလး မင္းေရာ ေျပာပါဦး။ ဘယ္လုိ Manage လုပ္လဲ။ ညီေလး မင္း အစ္ကုိ ေျပာတာ သေဘာေပါက္ရဲ႕လား။ မင္း ဒီမွာ ဘယ္ႏွစ္ ႏွစ္ ႐ွိၿပီလဲ။ တစ္ျပားမွ မစုမိရင္ ည့ံတာေပါ့ကြာ။ ဟုတ္ကဲ့... ည့ံတယ္ပဲ ထားလုိက္ပါေတာ့ဗ်ာ။ ထုိေန႔ကလည္း ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို စိတ္ေလမိသည္။

တျခားေက်ာင္းတစ္ခုမွာ International Friendship Day က်င္းပေနတုန္း ကုိယ္န႔ဲ ကုိယ့္ Department Head နဲ႔ ခဏ ေရာက္ေနတာနဲ႔ ႀကံဳႀကိဳက္လုိ႔ ၀င္ ၾကည့္မိၾကတယ္။ လားလား.... Hall ထဲမွာ Video ျပေနေလရဲ႕။ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ တျခား အေ႐ွ႕ေတာင္အာ႐ွ ႏိုင္ငံေတြၿပီးလုိ႔ ျမန္မာျပည္ အေၾကာင္း။ ေ႐ႊေရာင္၀င္းေနတဲ့ ေ႐ႊတိဂုံေစတီပုံမပါ။ ပုဂံၿမိဳ႕ရဲ႕ေ႐ွးေဟာင္းအေမြအႏွစ္ေတြမပါ၊ ရန္ကုန္မပါ၊ မႏၱေလး နန္းၿမဳိ႕႐ုိးမပါ၊ ငပလီ မပါ၊ ဦးသန္႔မပါ၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ မပါ။ ေတာႀကိဳအုံၾကား၊ ႏွပ္ေခ်းတြဲေလာင္း၊ ေခါင္း႐ြက္ဗ်က္ထုိး၊ ဆင္းရဲေပ့၊ စုတ္ျပတ္ေပ႔ ဆုိတဲ႔ေနရာေတြ၊ ေက်ာင္း၀တ္စုံမပါတဲ့ ကေလးငယ္ ဘုစုခ႐ုေတြခ်ည္းပဲ။ ၿပီးေတာ့ ဆရာမက "What is the difference between Myanmar and Singapore?" တဲ့။ ကေလးေတြက "Singapore is so rich" တဲ့ၿပီးေရာ။ ကုိယ့္အလုပ္ခြင္မဟုတ္ေတာ့ ဘာမွလုပ္မရ။ ထုိေန႔ကလည္း ေတာ္ေတာ္စိတ္ေလသြားသည္။

ရန္ကုန္က အေဒၚက အားမနာရတဲ့ လူႀကဳံနဲ႔ ပုဇြန္ထုပ္ ၂ ပိႆာ ေၾကာ္ေပးလုိက္တယ္တဲ့။ လူႀကဳံတ၀က္၊ ကုိယ္တ၀က္ေပါ့။ လူႀကဳံက ဖုန္းဆက္ေတာ့ ၿပီးခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္လုံး ကိုယ့္အလုပ္ခ်ိန္က မနက္ ၅ နာရီ ထသြားၿပီး ည ၉ နာရီခြဲမွ ျပန္ေရာက္ေနလုိ႔ စေနေန႔မွ လာယူပါမယ္လုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္။ ဘာပစၥည္းလဲဆုိတာ သူသိေနတဲ့အတြက္ ေရခဲေသတၱာထဲ ထည့္ထားမွာပါေလ ဆုိၿပီးဘာမွ မေျပာမိ။ သြားယူတဲ့ေန႔ က်ေတာ့ ပုပ္ေစာ္နံ ေနၿပီျဖစ္တဲ့ အထုပ္ကိုေပးတယ္။ ခပ္တည္တည္ပဲ။ သူအန႔ံမရဘူးလား မသိ။ ကိုယ႔္မွာ ပုဇြန္ထုပ္မ်က္ႏွာနဲ႔ အေ၀းႀကီးသြားယူ၊ ၿပီးေတာ့ သူတုိ႔အိမ္နားက အမွဳိက္ပုံးမွာ လႊင့္ပစ္၊ MRT က သန္႔စင္ခန္းမွာ လက္ေဆးၿပီး အိမ္ျပန္လာ၊ ၾကက္ဥေၾကာ္နဲ႔ ထမင္းစား။ ထုိေန႕ကလည္း ေတာ္ေတာ္ စိတ္ေလပါတယ္ေလ။

ဒီႏိုင္ငံရဲ႕ ေက်ာင္းေတြမွာ E-Learning Week ဆိုတာ႐ွိပါတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြက ေက်ာင္းလာစရာ မလုိဘဲ Online Study လုပ္ၿပီး Assignment ေတြ ေျဖၾကရတာ။ တခ်ဳိ႕ေက်ာင္းေတြက တစ္ပတ္လုံး ေက်ာင္းပိတ္ၿပီး တခ်ဳိ႕ေက်ာင္းေတြက ၃ ရက္ပါဘဲ။ ဆရာ၊ ဆရာမေတြ အားလုံးက ေက်ာင္းရဲ႕ Learning Portal မွာ exercise ေတြ၊ Quiz ေတြ၊ Assignment ေတြကို Level လုိက္ Assign လုပ္ထားတာပါ။ ေက်ာင္းသားေတြက အိမ္ကေန ဇိမ္နဲ႔ ေလ့လာ သင္ၾကား႐ုံပါဘဲ။ ဒါနဲ႔ပဲ School Portal မွာ Starhub Internet သုံးထားရင္ ေႏွးပါမယ္။ Singtel သုံးရင္ ျမန္ပါမယ္လုိ႔လဲ အတိအလင္း ေၾကျငာထားပါတယ္။ ကေလးမိဘတစ္ေယာက္က ဖုန္းဆက္ပါတယ္။ သူ႕သားအေနနဲ႔ ဘာ Lesson ေတြကိုမွ မျမင္ရပါဘူးတဲ့။ ဒါနဲ႔ပဲ ဘယ္ ISP သုံးလဲဆုိေတာ့ Starhub တဲ့။ ဒါဆုိ နည္းနည္းေတာ့ ေႏွးပါမယ္။ ေစာင့္ရပါမယ္ဆုိေတာ့ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ဆုိးပါတယ္။ ဒါဆုိ နင္တုိ႔ သေဘာက SingTel ေျပာင္းသုံးခုိင္းတာလား။ ငါ့အခ်ိန္ကို ဘာလုိ႔ waste ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ရတာလဲ။ Starhub ကို complian လုပ္ေပးပါ။ ငါတုိ႔က ေစာင့္လဲမေစာင့္ႏိုင္ဘူး။ လုိင္းလဲမေျပာင္းႏုိင္ဘူး။ ေက်ာင္းက စီစဥ္ပါတဲ့။ ဖုန္းခ်သြားလုိက္တာ ခြပ္ကနဲပဲ။ ဪ... စိတ္ေလမိတယ္ဆုိတာထက္ ပိုပါတယ္ေလ။

အလုပ္မွာ႐ွိတဲ့ Department တစ္ခုက Application တစ္ခုလုိခ်င္လုိ႔ IT Dept နဲ႔ အစည္းအေ၀းလုပ္ပါတယ္။ Develop လုပ္ရမယ့္ရက္၊ Testing လုပ္ရမွာနဲ႔ ၁ လ ၾကာပါမယ္ ေျပာေတာ့ ၁ ပတ္နဲ႔ ၿပီးေအာင္လုပ္ေပးဘုိ႔ ျပန္ေျပာပါတယ္။ ေန႔ေရာ၊ ညေရာ ဘာမွမလုပ္ဘဲ ဒီတစ္ခုပဲ ၀ုိင္းလုပ္ရင္ေတာင္ မၿပီးႏိုင္တဲ့ အေျခအေနမုိ႔ မရႏိုင္တဲ့ အေၾကာင္း ခိုင္ခုိင္မာမာ ႐ွင္းျပရပါတယ္။ အားလုံးၿပီးသြားေတာ့ အဲဒီ ဌာနရဲ႕ ဒုတိယ အႀကီးဆုံးအမ်ဳိးသမီးက အခ်ိန္ကို အက်ဳိး႐ွိ႐ွိ အသုံးခ်တတ္ရင္ ဘယ္လုိ အက်ဴိး႐ွိတဲ့ အေၾကာင္း ႐ုတ္တရက္ ႀကီးေဆြးေႏြးပါတယ္။ သူမက သူအၿမဲတမ္း အနက္ေရာင္ ပဲ ၀တ္တာ သတိထားမိပါသလားတဲ့။ သူေျပာမွပဲ ကုိယ္တို႔ေတြအားလုံး ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ၾကၿပီး ဟုတ္သားပဲေပါ့။ သူမမွာ ကေလး ၃ ေယာက္နဲ႔ အလုပ္ႀကဳိးစားရတာ၊ အ၀တ္အစား အေရာင္ ကိုက္၊မကုိက္ ဘာ၀ယ္ရရင္ ေကာင္းမလဲစဥ္းစားဘုိ႔ အခ်ိန္ မေပးႏိုင္ပါတဲ့။ အၿမဲတမ္း အနက္ေရာင္ပဲ ၀တ္ဘုိ႔ ဆုံးျဖတ္ၿပီး ဘာ၀ယ္၀ယ္ အနက္ဆုိေတာ့ ေထြေထြထူးထူး စိတ္႐ွဳပ္စရာမလုိတဲ့ အတြက္ အခ်ိန္ေတြကို လုပ္ငန္းခြင္မွာ အသုံးခ်ႏိုင္ပါတယ္တဲ့။ သူ႕သီအုိရီက သူ႕အတြက္ေတာ့ မွန္ေကာင္းမွန္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ကုိယ္တုိ႔ေတြက ကေလး ၃ ေယာက္ ေမြးထားတာလဲမဟုတ္၊ အၿမဲတမ္း မည္းမည္းႀကီး ၀တ္ေနဘို႕ကလည္း အဆင္မေျပတဲ့ အေၾကာင္း ေတာ္ေတာ္ေလး ျပန္႐ွင္း ရပါတယ္။ စိတ္ေလေသာေန႔မ်ားပါေလ...။

ၿပီးခဲ့တဲ့အပတ္က 1818 ကဒ္ လက္က်န္ သုံးခုကို ၁ ကဒ္ထဲေပါင္းထည့္၊ ၿပီးေတာ့ ၂ ကဒ္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ အိမ္အျပင္ဘက္က အမွဳိက္ပုံးထဲ လႊတ္ပစ္လုိက္တယ္။ ေနာက္ ၂ ရက္ေနေတာ့ ႐ုံးခ်ိန္မွာ အေမက Miss Call လုပ္ထားတာေတြေတာ့ Ph ကဒ္ က နံပါတ္ေတြကို အျမန္ႏိုပ္လုိက္ပါတယ္။ ေလလွဳိင္းထဲက အမ်ဳိးသမီးက တစ္စုံတစ္ခု ေျပာပါတယ္။ IDD နာရီ၀က္ ေလာက္ အေမ့ဆီကို ျပန္ေခၚလိုက္ရတယ္။ စိတ္အေလဆုံး ေန႔ပါဘဲဗ်ာ။

ခ်စ္လုိ႔ေခၚတယ္ မွတ္ပါ

2009-03-01T01:19:00.003+08:00

လူတစ္ေယာက္မွာ ဇာတာထဲက နာမည္ရယ္၊ အိမ္ကေခၚတဲ့နာမည္၊ မွတ္ပုံတင္ထဲက နာမည္၊ ခ်စ္သူက ေခၚသူတဲ့နာမည္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြက ခ်စ္စႏိုးနဲ႔ေခၚတဲ့နာမည္ အမ်ဳိးမ်ဴိး႐ွိတာ ကုိယ္တုိ႔လူမ်ဳိးပဲ႐ွိမယ္ထင္တယ္။ နာမည္ကို တစ္လုံးထဲ အဖ်ားဆြတ္ေခၚရတာနဲ႔၊ အကၡရာ ႏွစ္လုံးဆင္တူပါေနရင္ အဲဒီႏွစ္လုံးပဲေခၚရတာနဲ႔၊ ခ်စ္သူေတြအတြက္ကလည္း သီးသန္႔ေ၀ါဟာရေတြ အစုံပါပဲ။ နာမည္ေလးေတြက မ်ားေသာအားျဖင့္ မိန္ကေလးဆုိရင္ "ေလး" ထည့္ၿပီးေခၚလုိက္ရင္ နဳးညံ့သြားသလုိလုိ။ ေယာက်္ားေလးဆုိရင္လည္း "ႀကီး" ထည့္ေခၚလုိက္ရင္ ပိုၿပီး ခန္႔သလုိလုိ၊ မာေက်ာသလုိလို။ ဥပမာ ၿဖိဳးႀကီး၊ မ်ဳိးႀကီး စသည္ျဖင့္ေပါ့။

ကုိယ္တုိ႔အိမ္မွာ ကုိယ့္အစ္ကိုက ႏူးညံ့တဲ့ နာမည္ေလးေတြ ေခၚတတ္တယ္။ သူ႕အမ်ဳိးသမီး နာမည္က "စိမ္း" တဲ့။ နာမည္ႀကီးပဲ အဖ်ားဆြတ္ေခၚရင္ တစ္မ်ဳိးပဲ။ သိပ္ခ်စ္စရာ မေကာင္းဘူး။ အစ္ကုိကေတာ့ ေခၚတတ္တယ္။ "စိမ္းငယ္" တဲ့။
ကုိယ္ၾကားဖူးတဲ့တစ္ေယာက္လဲ သူ႕အမ်ဳိးသမီးကိုေခၚတဲ့ နာမည္က ခ်စ္စရာေလး။ "ေခးသက္" တဲ့။ ကေလးသက္ လုိ႔ေခၚရာကေန ၾကာလာေတာ့ ေခးသက္တဲ့။ အလဲ့။ တယ္ဟုတ္။ ကိုယ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ နာမည္က သႏၱာတဲ့။ သူ႕အမ်ဳိးသားက သူ႕ကို ခ်စ္စႏုိးနဲ႔ေခၚေတာ့ "အတာ" တဲ့။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို သူတုိ႔ ေမာင္ႏွမ အခ်င္းခ်င္း ခ်စ္စႏုိးနဲ႔ ေခၚတာ ေခြးေလးပု တဲ့။ ျမန္ျမန္ေခၚလုိက္ေတာ့ "ေကြးေလးပူ" တဲ့။ နာမည္မွာ "မီ" ဆုိတာပါတဲ့ မိန္းကေလးဆုိလည္း သူ႕ကိုခ်စ္တဲ့လူေတြက ေခၚလုိက္ေတာ့ "မီေလး" ေရတဲ့။ သူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ကေတာ့ သူ႕ခ်စ္သူကို အရမ္း ၀၊ ၀ လာလို႔တဲ့ ေခၚပုံက "လုံးတုံ" ေရတဲ့။

ကိုယ့္အစ္မတစ္ေယာက္ကေတာ့ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး ၀လာလုိက္တာ။ ကိုယ္တု႔ိအားလုံးက ေယာက်္ားပစ္သြားလိမ့္မယ္လုိ႔ စေနၾကတာ။ အမယ္... သူ႕အမ်ဳိးသားက ၀၊ ၀ တုတ္တုတ္နဲ႔မို႔ ခ်စ္စႏိုးနဲ႔ "တာတီးပုိးေလး" တဲ့။ စႏၵာ ဆုိတဲ့ နာမည္ေလးကို သူ႕ခ်စ္သူက ျမတ္ျမတ္ႏုိးႏိုးေခၚလုိက္ေတာ့ "လမင္း" ေရတဲ့။

ကိုယ္အေဖရဲ႕ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က သူ႕သမီးေလးကို ေခၚတာ "ယုန္ေလး" တဲ့။ အရမ္းခ်စ္စရာေကာင္းတာ၊ ျဖဴစင္တာလုိ႔ ေျပာလုိ႔ ကုိယ္တုိ႔ မ်က္လုံးထဲ သနားစရာ ယုန္သူငယ္ေလး မ်က္ႏွာျမင္လုိ႔။ အိမ္အေပၚထပ္က ဆင္းလာေတာ့ နည္းတဲ့ ယုန္မဲႀကီး မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ္တုိ႔ သားအဖ ရယ္ရအခက္၊ ၿပဳံးရအခက္။ ဒါေပမယ့္ ဖခင္တစ္ေယာက္က သူ႕ခံစားခ်က္နဲ႔ သူေခၚေတာ့လည္း ဟုတ္ေနတာပဲ။ကိုယ့္အေဖကေျပာေတာ့ သူ႕ယုန္က ေဂၚဇီလာယုန္ကြ တဲ့။

သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ပထမဆုံး သားေလးရေတာ့ ေခၚလိုက္တာ "ဘလန္လူး" တဲ့။ ကိုယ္က ဘာနာမည္လဲဟ ဆုိေတာ့ ႐ုပ္ဆုိးဆုိးေလးမို႔ ဘီလူးလန္၊ ဘလန္လူး တဲ့။ အံမယ္...အဲဒီဘလန္လူးေလးက အခုေတာ့ ေခ်ာလာလုိက္တာ၊ ကိုရီးယားမင္းသား႐ံွဳး။ ကိုယ္အစ္ကိုတစ္ေယာက္က မိန္းမရေတာ့ ပိန္ပိန္ေသးေသးေလးမို႔ ေခၚလုိက္တာ ပိစိတဲ့။ အခုမ်ား တခါတေလ ေျပာပုံက "ငါပိစိလုိ႔ ေခၚတာေတာင္ ဒီေလာက္ ၀ လာတာ။ တုတ္တုတ္ လုိ႔မ်ားေခၚခဲ႔ရင္ င့ါဒုကၡေတာ့ မေတြးရဲစရာပဲ" တဲ့။

သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေတာ့ သူ႕ခ်စ္သူနာမည္က "ေလး" ေတြ၊ "ငယ္" ေတြ ထည့္ေခၚလုိ႔ မေကာင္းတာရယ္၊ သူခ်စ္တာကို အၿမဲတမ္း သတိရေနေစခ်င္တာရယ္ေၾကာင့္ေခၚတာက "ခ်စ္တာ" တဲ့။ သူ႕ခ်စ္သူလည္း ဒီနာမည္နဲ႔ အထာက်ဘုိ႔ ေတာ္ေတာ္ေလ့က်င့္ရမယ္ထင္တယ္။ ေခၚလုိက္ေတာ့လည္း ဟုတ္တုတ္တုတ္။ "ခ်စ္တာေရ" တဲ့။

ကုိယ္အေဒၚတစ္ေယာက္ကေတာ့ အခုထိ အပ်ဳိႀကီး။ သူ႕နာမည္က "ခင္ေမေမ" တဲ့။ သူ႕ပထမဆုံး ရည္းစားက ကခ်င္လူမ်ဳိး၊ ခ်စ္စႏိုးနဲ႔ ေခၚလုိက္ပုံက "ေမေမ" ဆိုလုိ႕ ေဒါသေတြ ထြက္လုိက္တာ အရမ္း။ တကယ္လုိ႔ "ေမေလး" လုိ႔ေခၚလုိက္ရင္ အေဒၚလည္း အပ်ဳိႀကီး ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္မွာ။

"မိုး" ပါတဲ့ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းလဲ သူ႔အေမက ေခၚေတာ့ "မုိးသဲ" တဲ့။ ခ်စ္စရာေကာင္းသြားသလုိပဲ။ "သိဂၤ ီ" ပါတဲ့နာမည္ပုိင္႐ွင္ေလး သူ႕ကုိယ္သူ စကားေျပာေတာ့ "ဂီဂီ" တဲ့။ သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း ဂီဂီ လုိ႔ေခၚလုိက္ေတာ့ ခ်စ္စရာေလးျဖစ္လုိ႔။

ကၽြန္ေတာ္ၾကားဖူးတာ တစ္ခုလည္း႐ွိေသးတယ္။ မိသားစုတစ္ခုမွာ ပထမဆုံးသားဦးေလးေမြးလာေတာ့ "ခန္႕" တဲ့။ ေနာက္တစ္ခါ သမီးေလးရ လာေတာ့ "သန္႔" တဲ့။ အငယ္ဆုံးေလးေမြးလာေတာ့ မိဘေတြ နာမည္ေပးစရာမလုိေတာ့ဘူး။ တစ္႐ြာလုံးက ၀ုိင္းၿပီး ကင္ပြန္းတပ္ေပးလုိက္တာ "ဂန္႔" တဲ့။ ေအးေရာ...။

ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ အဘြားက ေခၚတာ "ဒိတ္ဂ်စ္" တဲ့။ ဂ်စ္က်တဲ့ ေနရာမွာ ဒိတ္ လုိ႔ဆုိပဲ။

တခါတေလစဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ နာမည္ေခၚတာခ်င္း အတူတူ ထူးထူးျခားျခားေလး ေခၚတဲ့လူဆုိမွတ္မိေနတတ္ၾကတယ္။ မေတြ႕တာၾကာလုိ႔ ဖုန္းဆက္ရင္သူေခၚလုိက္တဲ့ ကိုယ့္နာမည္ၾကားတာနဲ႔ ဘယ္သူဆုိတာ တန္းသိေနတာမ်ဳိး။ ကၽြန္ေတာ့္မွာဆုိလည္း ဇာတာထဲက နာမည္၊ မွတ္ပုံတင္ထဲက နာမည္၊ အေဖေခၚတဲ့နာမည္၊ အေမေခၚတဲ့နာမည္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေခၚတဲ့နာမည္၊ ဘယ္သူနဲ႔မွ မတူေအာင္ ေခၚတဲ့သူကေပးတဲ့ နာမည္ ၊ blog ေလာက၊ က ေခၚတဲ့နာမည္စုံေနတာပဲ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခ်စ္တဲ့သူေတြက ေခၚၾကတဲ့ နာမည္ေတြခ် ေရးၾကည့္ရင္ ၁၅ ခုေလာက္ေတာင္႐ွိေနမလားဘဲ။

ေပ်ာ္ရာမွာ အလုပ္လုပ္ရတဲ့ အခါ

2009-02-22T17:18:00.023+08:00

ကုိယ္ေနတဲ့ အိမ္႐ွင္အစ္မက တစ္ခါမွ အလုပ္မလုပ္ဘူးပါဘူး။ တစ္ေန႔ေတာ့ သတင္းစာထဲမွာ Daiso က အလုပ္ေခၚစာေတြ႕ေတာ့ သြားေလွ်ာက္မယ္ဆုိၿပီး သြားေလရဲ႕။ အစ္မရဲ႕ အမ်ဳိးသားကလဲ အစ္မပင္ပန္းရင္ ႏွစ္ရက္ေလာက္ဆုိ မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးဆုိၿပီး ျပန္ေျပးလာမွာပဲလုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ၿပီး သြားခ်င္လဲသြားေပါ့။ ကိုယ္တုိ႔ကလဲ အစ္မ အပင္ပန္းခံႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူးေပါ့။ ဒီလုိနဲ႔ လုပ္လာတာ ၂ လ ေက်ာ္ေလာက္႐ွိသြားၿပီ။ အစ္မလဲ က်န္းမာေရးပုိေကာင္း၊ ေပ်ာ္႐ႊင္တက္ႂကြေနလုိက္တာလဲ အလြန္၊ ေနာက္ၿပီး အိမ္မွာလဲ Daiso က ပစၥည္းဆန္းဆန္းေလးေတြ မ်ဳိးစုံပါပဲ။ အစထဲက Daiso ႀကိဳက္တဲ့ အစ္မ၊ အဲဒီဆုိင္ထဲေရာက္ရင္ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ျပန္မထြက္ႏိုင္တဲ့ လူဆိုေတာ့၊ သူ႕အတြက္ လုပ္ငန္းခြင္မွာ တစ္ေနကုန္ေနရတာ ဘာနဲ႔တူသလဲဆိုေတာ့ ေခ်ာကလက္ေတြ၊ ေရခဲမုန္႕ေတြၾကားထဲေရာက္ေနတဲ့ ကေလးေလးအတုိင္းပဲ ထင္ပါရဲ႕။

ကိုယ္အေနနဲ႔ကေတာ့ Daiso ကို မွတ္မွတ္ရရ တစ္ခါပဲသြားဘူးတာ။ ရန္ကုန္က ဂ်ပန္ယြန္းထည္ေလးေတြလုိခ်င္တယ္ဆုိလုိ႔ သြား၀ယ္ေပးတာ။ ယြန္းထည္႐ွိတဲ့ ေနရာ႐ွာၿပီး လုိခ်င္တာ၀ယ္ၿပီး ျပန္ထြက္လာခဲ့တာ။ ဒီေလာက္ပစၥည္းေတြ အမ်ားႀကီးထဲမွာ ေသေသခ်ာခ်ာ ႐ွာေဖြမ၀ယ္တတ္ခဲ့ဘူး။ ၀ယ္စရာေကာင္းမယ့္ ပစၥည္းေလးေတြ ႐ွိေနတာလဲ မသိဘူး။ အခုမွ အစ္မ ၀ယ္လာတဲ့ပစၥည္းေလးေတြ စိတ္၀င္တစား ယူၾကည့္မိေတာ့တယ္။ ႐ွာ၀ယ္တတ္ရင္ေတာ့ Daiso က ဘာ၀ယ္၀ယ္ ၂ ေဒၚလာနဲ႔ ေပ်ာ္စရာေကာင္းသား။

ကိုယ့္အစ္မတစ္ေယာက္ေတာ့ ဂ်ပန္စာလဲ က်က္ေနေလရဲ႕။ Daiso က ဂ်ပန္မွာ ဆိုင္ခြဲ ၅၀၀ ႐ွိၿပီး တကမာၻလုံးမွာ ၂၄၀၀ ႐ွိတာလဲေျပာျပရဲ႕။ သူတို႔ပစၥည္းေတြက ဂ်ပန္၊ ကိုရီးယား၊ ေဟာင္ေကာင္၊ အေမရိကား နဲ႕ တ႐ုတ္က သြင္းၿပီး Product for Daiso ဆုိၿပီး ဂ်ပန္မွာ Quality Control ျပန္လုပ္ထားတဲ့ အေၾကာင္း၊ Sales ရယ္ Cashier ရယ္မ႐ွိဘဲ လူတုိင္း၊ ရာထူးတုိင္း လုပ္ႏိုင္ေအာင္ အားလုံးသင္ရတဲ့ အေၾကာင္း၊ အဲဒီလုိအကုန္သင္ရတာကို သူမ်ားေတြက ႐ွဳပ္တယ္ဆိုၿပီး ၿငိဳျငင္ၾကတဲ့အေၾကာင္း၊ သူကေတာ့ သူသိခ်င္တာေတြ သိခြင့္ရလုိ႔ ေပ်ာ္တဲ့အေၾကာင္း၊ ဆုိင္မန္ေနဂ်ာက ဂ်ပန္လူမ်ဳိးျဖစ္တဲ့အတြက္ စည္းကမ္းအရမ္းႀကီးတဲ့အေၾကာင္း၊ ေတာ္ေသးတယ္ သူတို႔ေရာင္းေပးလုိ႔ ပစၥည္းေလးေတြ၀ယ္လုိ႔ရတာ ေက်းဇူးတင္လုိက္တာ ဆုိတာက ပါေသးတယ္။ ကိုယ္တုိ႔အိမ္သားေတြအားလုံး အစ္မကို ၾကည့္ၿပီး ၿပံဳးၾကရတယ္။

သူတုိ႔အလုပ္သဘာ၀က မနက္ ၉ နာရီကေန ညေန ၆ နာရီ၊ ေန႔လည္ ၂ နာရီကေန ည ၁၀း၃၀ ထိ ၂ ဆုိင္း အလွည့္က် ကို တစ္ပတ္ ၁ ရက္ နား။ ကုိယ္အလုပ္ဆင္းရတဲ့ ရက္ဆုိ Daiso ပစၥည္း၀ယ္ခြင့္မ႐ွိ၊ သုံးစြဲခြင့္ မ႐ွိပါဘူး။ ထမင္းဘူးထည့္တဲ့ အိတ္ကေလးကအစ ယူလာခြင့္ မ႐ွိပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ ပစၥည္းလုိခ်င္တာ ႐ွိရင္ အလုပ္နားရက္မွာ သပ္သပ္သြား၀ယ္ရတာပါ။ ကိုယ့္အစ္မကေတာ့ အလုပ္ပိတ္ရက္ အိမ္အလုပ္ေတြၿပီးရင္ Daiso သြားေတာ့တာပါပဲ။ ၿပီးရင္တပုံႀကီး၀ယ္ၿပီး ျပန္လာတတ္တာ။

သူမုိ႔လုိ႔ ႐ွာ႐ွာေဖြေဖြ ၀ယ္တတ္ပါတယ္။ ဆန္ပုိးမတက္ေအာင္ ထည့္တဲ့ဘူးေလးေတြ၊ ကားေမာင္းရင္ လက္ေတြေနေလာင္မွာစိုးလုိ႔ ၀တ္ရတဲ့ လက္အိတ္႐ွည္႐ွည္လွလွေလးေတြ၊ Microwave ထဲမွာ ဟင္းေႏြးရင္ သုံးတဲ့ လက္မပူတဲ့ ခြက္ကေလးေတြ၊ ပန္းပင္လုပ္တဲ့ ပစၥည္းေလးေတြ၊ Screw Drivers အ႐ြယ္စုံ၊ L-Keys အ႐ြယ္စုံ၊ အမ်ဳိးကို စုံေနတာပါပဲ။


ခ်စ္စရာ ေဖာင္တိန္ေလးေတြ	မီးဖုိေဆာင္သုံးပစၥည္းေလးမ်ား	ထမင္းခပ္စရာ ေယာင္းမ (ဘူးေလးထဲမွာ သိမ္းထားလုိ႔ရတယ္)

ဖိနပ္လွန္းတဲ့ ခ်ိတ္	အေရးေပၚ ဆံပင္ေဆးဆုိးေတာင့္	ေက်ာက္ေက်ာလွီးတဲ့ဓား

အေညာင္းေျပႏိွပ္တဲ့ ဘီးလုံးေလး	ေပႀကိဳးေခြ	မွန္ဘီလူးေလး

အေႏြးဖိနပ္ကေလး	ျမန္မာျပည္အလြမ္းေျပ ေ႐ႊ၀ါဆပ္ျပာေတာင့္

တကယ္လုိ႔မ်ား Sembawang မွာ႐ွိတဲ့ Daiso အသစ္ႀကီးကို ေရာက္ခဲ့ရင္၊ တကယ္လုိ႔မ်ား ဘာပစၥည္းေတြဘယ္လုိ အသုံးတည့္တယ္ဆုိတာ သိခ်င္ခဲ႔ရင္ ေကာင္းကင္ေပၚက လူတုိင္းခ်စ္တဲ့ အရာနဲ႔ ထပ္တူညီတဲ့ နာမည္ေလး ရင္ဘတ္မွာထုိးထားတဲ့ ၀န္ထမ္း သြား႐ွာၿပီး ေမးၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ See And Be Seen ရဲ႕ အစ္မလားဟင္ လုိ႕ေတာ့ မေမးနဲ႔ေပါ့ဗ်ာ။

ဘာသာျပန္ရခက္ေသာ စကားလုံးမ်ား

2009-01-27T11:19:00.004+08:00

အခုတေလာ အလုပ္႐ွဳပ္လြန္းလုိ႔ ခ်ာလပတ္လည္ရမ္းေနရတဲ့ အထဲ ဘာသာျပန္ရတဲ့ အလုပ္တစ္ခုကို တာ၀န္ယူမိတယ္။ အလုပ္ထဲက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ျမန္မာမိန္းကေလးအကူေခၚထားလုိ႔ပါ။ ဘာသာျပန္ရင္း၊ စကားေျပာရင္း အခုေတာ့ သူငယ္ခ်င္းကိုေတာင္ သိပ္မခင္ခ်င္ေတာ့သလုိလုိ။ ဪ... ေျပာရေတာ့လဲ့ ခက္သား။
သူမနာမည္က "ခုိင္"တဲ့။ သူတုိ႔ အလုပ္ေလွ်ာက္တဲ့ Agent ကလည္း ဒီမွာ႐ွိတဲ့ ျမန္မာအမ်ဳိးသမီး။ ဓါတ္ပုံေတြ အမ်ားႀကီးထဲက ဒီတစ္ေယာက္ကို ကိုယ့္လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ အမ်ဳိးသမီးက ေ႐ြးလာေရာ။ ေရာက္လာၿပီး ေနာက္ေန႔ကစလုိ႔ ကိုယ္လဲဘာသာျပန္ဆရာ ျဖစ္ေတာ့တာပါပဲ။

အစကေတာ့ ေျပာသမွ် နားလည္တာကို ျပန္ေျဖတာ အဆင္မေျပတာလုိ႔ ထင္လုိက္တာ။ ေနာက္ပုိင္းမွ ျပႆနာက သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ အဆင္မေျပတာက စကားကို နဲနဲပဲ နားလည္တာကို ျပန္မေမးရဲတာဆုိတာ ေသခ်ာသြားတာ။ အစအဆုံး အိမ္႐ွင္း၊ ဟင္းခ်က္၊ ထမင္းခ်က္ပုံအားလုံး ဘာသာျပန္ေပးေပမယ့္ စင္းလုံးေခ်ာ မျဖစ္။ သူ႔ခမ်ာ ကုိယ္႔သူငယ္ခ်င္းစကၤာပူမနဲ႔ ေျပာရင္ ဗမာ စကားေတြထြက္၊ ကုိယ္နဲ႔ ေျပာတဲ့အခါ အဂၤလိပ္လုိေတြေျပာ ႐ွဳပ္ယွက္ခတ္ကုန္ေတာ့တာပါပဲ။

ဧည့္သည္လာလုိ႔ Drink တစ္ခုခုယူလာေပးပါဆုိရင္ ေရခပ္လာတာမ်ဳိး၊ ေနမေကာင္းလုိ႔ ဆန္ျပဳတ္ ျပဳတ္ခိုင္းလုိက္တာ Porriage လုိ႔ေျပာေတာ့ ၀က္သားဟင္း ခ်က္လုိက္တာမ်ဳိး။ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္တာ ခါးေနလုိ႔ သၾကားနဲနဲ ထည့္ေပးပါဆုိတာ အားလုံးယူၿပီး သြန္ပစ္လုိက္တာမ်ဳိး။ အိမ္႐ွင္ရဲ႕အေဖ (အဘုိးႀကီး) လာလည္တာ Look after လုိ႔ေျပာထားလိုက္တာ ေ႐ွ႕တည့္တည့္က သြားထုိင္ေနတာမ်ဳိး။ ေန႔တုိင္း သူက တစ္ခုခု တလြဲလုပ္လုိက္၊ အိမ္႐ွင္သူငယ္ခ်င္းမက Help Me Pls ဆုိၿပီး သူ႕ဖုန္း ကိုယ့္ဆီလာထိုးေပးလုိက္နဲ႔ တျဖည္းျဖည္း "ခုိင္" ကေနသားက်လာသလားေတာ့ မသိဘူး။ ကိုယ္ကေတာ့ အိမ္႐ွင္မနဲ႔ တူလာသလုိပဲ။

တခါတေလက်ေတာ့လည္း "ခုိင္" ကသူ႕အေမကိုလြမ္းလုိ႔ငို။ အိမ္႐ွင္က သူ႕အိမ္မွာ အလကားေနရင္း မ်က္ရည္က်တာ မႀကိဳက္၊ အယူသီး။ ဒါနဲ႔ ဘာလုိ႔ ငုိသလဲေမးေတာ့ "I remember, I remember" လုိ႔ အက်ယ္ႀကီး ေအာ္ေျဖသတဲ့။ ဒါနဲ႔ အိမ္႐ွင္ က "What do you remember?" လုိ႔ေမးတဲ့အခါ "I remember is I remember" ဆုိၿပီး ႐ွဳိက္ႀကီးတငင္ငိုေလေရာ။ သတိရတာကို သတိရ၊ ရ မလားေမးတယ္လုိ႔ထင္ၿပီး ပို၀မ္းနည္းတယ္ထင္ရဲ႕။ ဒါနဲ႔ပဲ အိမ္႐ွင္လုပ္တဲ့သူက ကိုယ့္ကို ဖုန္းဆက္၊ သူမက အိမ္မွာ ငိုေနေတာ့ လန္႔လာသတဲ့။ ေရျခားေျမျခားမွာ အလုပ္လာလုပ္ရသူေတြရဲ႕ ခံစားခ်က္ကို သူတို႔က နားမလည္၊ သူနားလည္ေအာင္ ႐ွင္းျပေပးလုိ႔ ခံစားခ်က္ကို နားလည္ေပမယ့္ သူ႕တုိ႔က ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်ၿပီး လုပ္လုိက္တဲ့ အလုပ္တစ္ခုရဲ႕ အေျဖက ငုိေနရမွာ မဟုတ္ဘူးေလတဲ့။ ဒါနဲ႔ပဲ "ခုိင္" ကို မငုိပါနဲ႔၊ အားလုံးက ဒီလုိပါပဲ ဆုိေတာ့ သူက ေျပာေလ၊ ငိုေလ။ အိမ္႐ွင္က Agent ကို ဖုန္းဆက္ေျပာေတာ့ "အဆင္မေျပ ျပန္ပုိ႔႐ုံပဲ။ ကၽြန္မတုိ႔က နာမည္ပ်က္မခံဘူး" တဲ့။ စကၤာပူ အိမ္႐ွင္မကေတာင္ အံ့ၾသလုိ႔။ ဒီေလာက္ျပတ္သားရလားတဲ့။ ကုိယ့္ကိုလဲ Agent က ျပန္ပုိ႔လိမ့္မယ္ဆုိတာ ေျပာေပးပါတဲ့။ ကိုယ္ကလည္း ငိုေနတဲ့ လူကို မေျပာခ်င္တာနဲ႔ Agent ေတြက အိမ္႐ွင္စိတ္ညစ္ရင္ ေနာက္တစ္အိမ္ပုိ႔လိမ့္မယ္။ အဲဒီက်ရင္ အားလုံး အစကေန ျပန္စရမွာ အိမ္႐ွင္မွာ ျမန္မာသူငယ္ခ်င္း မ႐ွိရင္ ပိုဆုိးလိမ့္မယ္။ သည္းခံပါလုိ႔ ဘာသာျပန္ရတယ္။ ဪ...လူပင္ပန္းတာထက္ စိတ္ပင္ပန္းတာ ပိုေနရခက္ပါတယ္ေလ။

တကယ္ေတာ့ ဒီအလုပ္မ်ဳိးလာလုပ္ရတဲ့ သူေတြ ေတာ္ေတာ္စဥ္းစားသင့္ပါတယ္။ တစ္လ $၁၀ နဲ႔ ႐ွစ္လ တိတိ အလုပ္ၿပီးမွ တစ္လကို $၃၂၀ ရမွာပါ။ စားၿပီး ေသာက္ၿပီး တစ္လကို ၃၂၀ က်န္တာမွန္ေပမယ့္ ဘြဲ႕ရမိန္းကေလးေတြအတြက္ လုပ္ဖူးေနက် မဟုတ္တဲ့ လုပ္ငန္းသဘာ၀မို႔ စိတ္ပင္ပန္းမွဳက ႏွဳိင္းစရာ႐ွိမယ္မထင္။

ကိုယ္တုိ႕ေတြ ရန္ကုန္မွာလဲ ကြန္ပ်ဴတာ၊ ဒီမွာလည္း ကြန္ပ်ဴတာရတာျခင္းအတူတူေတာင္ ခံစားခ်က္က တျခားစီ။ ABCD အတူတူျခင္းေတာင္ ဒီမွာေရးရတဲ့ ABCD ကမြန္းက်ပ္မွဳအျပည့္။ သူတုိ႔လုိ တေနကုန္ ဒီအိမ္ထဲမွာ မုိးလင္းက မိုးခ်ဳပ္ အလုပ္ခြင္ျဖစ္ေနရတာ ေတာ္ေတာ္ မလြယ္တဲ့ဘ၀ပါ။ ကုိယ္ေတြ႕ဘူးတဲ့ ျမန္မာအိမ္ေတြကလည္း အကူေခၚရင္ အင္ဒုိနီး႐ွားမေတြ၊ ဖိလစ္ပုိင္မေတြခ်ည္းပဲ။ စကားအားလုံးနားလည္ေနေတာ့ စကား႐ွဳပ္လုိ႔တဲ့။ ျမန္မာအခ်င္းခ်င္း မေခၚခ်င္ၾကဘူးတဲ့။ ကုိယ္လဲ မၾကားဘူးတာေတြ ၾကားရ၊ သက္ျပင္းပဲ ခဏခဏ ခ်မိပါေတာ့တယ္။

တရက္က်ေတာ့ အိမ္႐ွင္ခရယာန္က "ခိုင္" rule ကို ေဖာက္ဖ်က္တယ္။ အရမ္းစိတ္ဆုိးတယ္ အဆင္မေျပဘူး ဆုိၿပီး ျပႆနာယူလာျပန္ေရာ။ သူ႔အိမ္မွာ ဘုရား႐ွိခုိးလုိ႔တဲ့ေလ။ သူတုိ႔ရဲ႕ စာခ်ဳပ္ထဲမွာ ဘာသာ မတူရင္ ကုိယ့္ဘာသာနဲ႔ ပတ္သက္တာေတြ ဘာမွ မလုပ္ပါဘူးလု႔ိ ပါတယ္ဆုိပဲ။ ကုိယ္လဲ ေတာ္ေတာ္ စိတ္တုိသြားမိတယ္။ ဘာလုိ႔ မရတာလဲ ေမးေတာ့ သူ႕အိမ္မွာ God ႏွစ္ေယာက္ ဘယ္လုိေနမလဲတဲ့။ သူ႕ God က စိတ္ညစ္ေနမွာေပါ့တဲ့။ နင္ ဓါးအိမ္ထဲကို ဓါးႏွစ္ေခ်ာင္းထည့္လုိ႔ ရလုိ႔လားတဲ့။ သူ႕ဓါးနဲ႔ သူ႕ဓါးအိမ္နဲ႔ပဲ အဆင္ေျပသလုိ သူတုိ႕ရဲ႕ ခရစ္ယာန္ God ကလဲ သူ႔အိမ္မွာ အဆင္ေျပေျပေလးေနတာ တျခားဘာသာက God ေရာက္လာလို႔ မရဘူး ဘာညာနဲ႔ စိတ္ေတြဆုိးၿပီး လုံး၀ဘုရားမ႐ွိခုိးပါနဲ႔လုိ႔ ေျပာေပးပါတဲ့။ ဖုန္းကို အတင္းထုိးေပးျပန္ေရာ။

ကိုယ္လည္း ခဏေနပါဦးဆုိၿပီး သူ႕ကို ေမးရတယ္။ နင္တုိ႔ စကၤာပူကၽြန္းမွာ ခရစ္ယာန္ေတြပဲ ႐ွိတာလား။ တျခားဘာသာ၀င္ေတြ အမ်ားႀကီး႐ွိတယ္ မဟုတ္လား။ နင္ေျပာသလုိ God ေတြသာ စိတ္ညစ္ရမယ္ဆုိရင္ နင္တုိ႔ ကၽြန္းေရျမဳပ္သြားတာ ၾကာလွေရာေပါ့လုိ႕ ေျပာလုိက္တယ္။ ဒီေန႔ ေတာ့ God ေပ်ာ္ေနတယ္။ ဒီေန႔ ေတာ့ God စိတ္ညစ္ေနတယ္။ ဒီေန႔ေတာ့ God ဘာလုပ္လုပ္ Feel မလာဘူးဆုိတာ႐ွိလားလုိ႔ ျပန္ေမးရတယ္။ ေသခ်ာစဥ္းစားပါဦး။ ေနရာ ေသးေသးေလးတစ္ခုမွာ God ႏွစ္မ်ဳိး႐ွိေနတာ ပုိေအးခ်မ္းေစမွာ မဟုတ္လား ဆုိေတာ့ ျပန္မေျဖဘူး။ အၾကာႀကီးေနမွ သူ႕ God ကို သူက ျမင္ဘူးတယ္တဲ့။ God က သူစိတ္ညစ္ရင္ အိပ္မက္ေပးတယ္တဲ့။ ကိုယ့္မွာလဲ ခရစ္ယာန္ အေပါင္းအသင္းေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ သူ႕လုိ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘယ္လုိေျပာေျပာ သူ႕ God စိတ္ညစ္ေနၿပီ။ နင္ မေျပာေပးရင္ ငါ ျပန္လႊတ္လုိက္ေတာ့မယ္တဲ့။ ဒါနဲ႔ ကိုယ္က အဲဒါဆုိလည္း ခရစ္ယာန္ဘာသာ၀င္ပဲ ေခၚပါလား။ ဘာလုိ႔ ဗုဒၶဘာသာေခၚတာလဲ ဆုိေတာ့ မေျဖဘူး။ မရဘူးဆုိတာပဲ ေၾကာက္အားလန္႔အား ေျပာေနေတာ့တာပဲ။ Please Please ဆုိၿပီး ဒီဘုရားစာ ႐ြတ္လုိ႔မရ၊ ဘုရား႐ွိခုိးလုိ႔ မရဘူးဆိုတာ ေသေသခ်ာခ်ာ ဘာသာျပန္ေပးပါ ဆုိၿပီး ဇြတ္ေျပာေတာ့တာပါပဲ။

ဒါနဲ႔ပဲ "ညီမေရ... ဘယ္အခ်ိန္ဘုရား႐ွိခုိးလဲ" လုိ႔ ေမးေတာ့ ညအိပ္ရာ၀င္၊ ပရိတ္ႀကီး ၁၁ သုတ္ အကုန္႐ြတ္တယ္တဲ့။ အလြတ္ရလားဆုိေတာ့ ဟုတ္ကဲ့ တဲ့။ ဒါဆုိရင္ တေနကုန္ အလုပ္လုပ္ရင္း ႐ြတ္ေနပါလား။ ဘုရားဆုိတာ တစ္ေန႔တစ္ခါ ဖင္ေထာင္ေအာင္ ႐ွိခုိးမွ ကုသုိလ္စိတ္ျဖစ္တာ မဟုတ္ဘူးေလ။ ပုံေတာ္ကို ထိုင္ကန္ေတာ့ေနရတာမ်ဳိး မဟုတ္ဘူး။ ဂုဏ္ေတာ္ကုိ ရင္ထဲက ပူေဇာ္ရတာမ်ဴိး။ တစ္ေနကုန္ မနက္ အိပ္ယာႏိုးကတည္းက အိမ္ထဲမွာ အလုပ္လုပ္ရင္း ဂုဏ္ေတာ္ေလးေတြ ႐ြတ္ဖတ္ပူေဇာ္ေနေပါ့။ ညဘက္ လူေတြ အားလုံးျပန္ေရာက္လာမွ မ႐ွိခုိးနဲ႕ေပ့ါ။ သူတုိ႔က ခရစ္ယာန္ေတြ ဆုိေတာ့ အျမင္တစ္မ်ဳိးေလ။ သူတုိ႔လဲ အျပစ္ျဖစ္တာေပါ့ လုိ႔ ဘုရားမ႐ွိခုိးရဘူးဆိုတာကို အေကာင္းဆုံးျဖစ္ေအာင္ ဘာသာျပန္ေပးလုိက္တာ ေလေၾကာေတာ့ ႐ွည္သြားတာေပါ့။ ဘာပဲေျပာေျပာ အဆင္ေျပဘုိ႔က အေရးႀကီးေနတယ္မဟုတ္လား။

တကယ္ေတာ့ ကုိယ့္အေနနဲ႔ ကိုယ့္ျမန္မာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို တ႐ုတ္၊ ကုလားရဲ႕ အိမ္မွာ ဖိနပ္စင္ အၿမဲ ဖုန္ခါ၊ သူတုိ႔စားၿပီးမွစား၊ အိမ္သာေျပာင္ေအာင္ေဆး ဆုိတာေတြ ဘာသာျပန္ရတာကုိ ေတာ္ေတာ္ "ခါး" ေနပါၿပီ။ မေျပာခ်င္လုိ႔လဲ လုပ္ငန္းခြင္မွာ ျမန္မာတစ္ေယာက္တည္း ႐ွိတာမုိ႔ ေ႐ွာင္ေျပးလုိ႔မရ။ သူတုိ႔ ႏိုင္ငံျခားသားေတြက အိမ္အကူဆုိတာ မီးဖုိေခ်ာင္ႏွင့္ တကြ တအိမ္လုံးကို စီမံကြပ္ကဲႏုိင္သူလုိ႔ သတ္မွတ္တာပါ။ ေရာက္လာတာနဲ႔ မီးဖုိထဲက နံရံကပ္ ဗီဒိုကို စစ္ၿပီးသား။ ေရခဲေသတၲာကို ဖြင့္ၿပီး ဘာ အသားငါးေတြ ႐ွိလဲ စစ္ၿပီးသား။ ကေလးေတြရဲ႕ ေက်ာင္းခ်ိန္ေတြ၊ က်ဴ႐ွင္ခ်ိန္ေတြေမး၊ သူတုိ႔စားတတ္တဲ့ မနက္စာေတြ ဟင္းေတြေမး၊ ဒါမ်ဳိးကိုလုိခ်င္တာတဲ့။ ကုိယ္တုိ႔လူမ်ဳိးက သူမ်ားအိမ္မွာ ဟုိပစၥည္းလွန္ၾကည့္၊ ဒီဗီဒိုဖြင့္ၾကည့္၊ စပ္စပ္စုစု ေလွ်ာက္ၾကည့္ဘုိ႔ အလြန္၀န္ေလးတဲ့ လူမ်ဳိးပါ။ ေရာက္ေရာက္ျခင္း ေရခဲေသတၲာဖြင့္ စစ္ဘုိ႔ေနေနသာသာ အိမ္႐ွင္လုိက္ျပလုိ႔ၾကည့္ရရင္ေတာင္ အထဲက ပစၥည္းကိုင္ၾကည့္မိမွာ မဟုတ္ဘူး။ ကေလးေတြကုိ ေက်ာင္းခ်ိန္အမွီ ႏိွဳေပးရတာေတြ၊ မနက္စာျပင္ေပးၿပီး က်ဴ႐ွင္ခ်ိန္ဆုိလည္း သတိေပးရတာေတြ ေရာက္ေရာက္ျခင္း ဘယ္တတ္ပါ့မလဲ။ တစ္ေနကုန္ အလုပ္သြားလုပ္တဲ့ အေမေတြက အိမ္အကူအေပၚမွာ အမ်ားႀကီး အားကုိးေနရတဲ့ ဘ၀ေတြ သူတုိ႔ ဘယ္နားလည္ဦးပါ့မလဲ။ အေမေတြက ညဘက္ျပန္လာၿပီး သူ႔ကေလးေတြကို ႏွဳတ္ဆက္႐ုံ၊ ညစာ စားၿပီးၿပီလားေမးၿပီး႐ုံနဲ႔ အိပ္ယာထဲ တန္း၀င္ရတာေတြကို ကုိယ့္လူမ်ဳိးက မခံစားဘူးေတာ့ ဘယ္ဒီေလာက္ေတြးထားမိမလဲ။ သူ႕အလုပ္က အိမ္႐ွင္း႐ုံ၊ ထမင္းခ်က္ေပး႐ုံေလးပဲ ထင္မွာပဲေပါ့။ ဒါေတြကပဲ အဆင္မေျပတာေတြ အမ်ားႀကီးကို ျဖစ္လာေစတာပဲေပါ့။

ကိုယ့္အေနနဲ႔ကေတာ့ ဒီအလုပ္မ်ဳိးလာလုပ္ရတဲ့ ဘ၀မ်ဳိးေတြ ႐ွိကို မ႐ွိေစခ်င္ပါဘူး။ အစစ အရာရာ အဆင္မေျပၾကတဲ့ ဘ၀မ်ဳိးေတြမွာ ႏုိင္ငံရဲ႕ အေျခအေနအရ မတတ္သာလုိ႔ လာၾကရၿပီဆုိရင္ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာေရာ၊ ႏွဳတ္ပုိင္းဆုိင္ရာပါ အမ်ားႀကီး ျပင္ဆင္လာဘုိ႔ လုိတယ္ဆုိတာေလး ေျပာျပခ်င္တာပါပဲ။ မိဘကို ေျပာခဲ့တဲ့ အလုပ္က တစ္မ်ဳိး၊ ဒီမွာ လုပ္ရေတာ့ တစ္မ်ဳိးနဲ႔ ဒုကၡေရာက္ရတဲ့ သာဓကေတြလည္း အမ်ားႀကီး ႐ွိတာမုိ႔ ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားေစခ်င္ပါတယ္။ ဘယ္သူ႐ွိတယ္၊ ဘယ္၀ါ႐ွိတယ္ ဆုိတဲ့ အားကိုးခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြလဲ ေဖ်ာက္ခဲ့ဘုိ႔လုိပါတယ္။ ႏုိင္ငံရပ္ျခားမွာ ကိုယ့္ကိစၥမဟုတ္ရင္ အခ်ိန္ေပးႏုိင္တဲ့သူေတာ္ေတာ္ ႐ွားပါတယ္။ ေသေသခ်ာခ်ာ Plan ခ်ၿပီး ႀကဳိတင္ျပင္ဆင္၊ ဘယ္လုိမွ မမွားႏုိင္ဘူး၊ အဘက္ဘက္က ဟာကြက္မ႐ွိဘူးဆုိၿပီး လုပ္ခဲ့ရင္ေတာင္ ဘ၀ဆုိတာ ကိုယ္လုံး၀ ထင္မထားတဲ့ ေနရာကေန အ႐ွဳိက္ကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ထိုးႏွက္တတ္တာမ်ဳိး မဟုတ္လား။ ။

ဘာဘာနီ

2008-11-30T16:30:00.007+08:00

႐ုံးဆင္းခ်ိန္ ရထားေပၚမွာ အိႏၵိယႏြယ္ဖြား ကုလား (သို႔) ကုလားမ တစ္ေယာက္ေယာက္ႏွင့္ နီးနီးကပ္ကပ္ စီးဖူးပါသလား။ ဒါမွမဟုတ္ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးရပ္ၿပီးစီးရတဲ့ ရထားၾကပ္ၾကပ္ေပၚမွာ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္က ကုလား လက္ေျမာက္လုိက္တာမ်ဳိး ၾကံဳဖူးပါသလား။ အကယ္၍ မၾကံဳဘူးဖူးဆုိလွ်င္ သင္သည္ အလြန္ကံေကာင္းသူျဖစ္ေပလိမ့္မည္။

လူ (၈၀) ေက်ာ္႐ွိေသာ မိမိလုပ္ငန္းခြင္တြင္ အိႏၵိယႏြယ္ဖြား ကုလားမ ၅ ေယာက္သာ႐ွိသည္။ အမ်ားစုမွာ မေလး႐ွားမမ်ားႏွင့္ တ႐ုတ္မမ်ားသာ ျဖစ္ၾကသည္။ ထုိ ၅ ေယာက္ေသာ ကုလားမတုိ႔သည္ ဘုရားစူး ကုလားမ ဟုဆုိရမည္ပင္။ ကုလားေစာ္နံေသာ ကုလားမ မ်ားမဟုတ္ၾက။ သန္႔႐ွင္းသပ္ရပ္စြာ ေနတတ္ေသာ၊ မဆလာႏွင့္ ႏြားႏုိ႔ၫွီနံ႕ထြက္ေနမတတ္ေသာ ကုလားမမ်ား ျဖစ္ေလသည္။ ပတ္၀န္းက်င္က သူတုိ႔ကုလားမ ဆုိတာကို ေမ႔ေလ်ာ့ေနေစတတ္ေသာ ကုလားမမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ ဘာဘာနီ ေရာက္မလာခင္ အထိဆုိပါေတာ့ေလ။

ဘာဘာနီဆိုသည့္ အသက္ ၂၃ ႏွစ္အ႐ြယ္၊ ကုလားမ ၀၊ ၀ ေလးေရာက္လာၿပီး တစ္ပတ္ေလာက္အၾကာတြင္ အားလုံးပြစိပြစိ ျဖစ္ကုန္ၾကသည္။ ထမင္းစားခ်ိန္ ေျပာၾကေသာ စကား၀ုိင္းမ်ားတြင္ ဘာဘာနီ က အဓိက အေၾကာင္းအရာ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ စားပြဲျခင္းကပ္ရက္ ထိုင္ရေသာ တ႐ုတ္မေလးခမ်ာ ႐ူေဆးဗူး အၿမဲ႐ူေနရေသာ အဆင့္သုိ႔ေရာက္ေနေခ်ၿပီ။ သူမခမ်ာ ႐ုံးလာရမွာကို ေၾကာက္ေန႐ွာေလၿပီ။

ထုိသတင္းသည္ ႐ွိႏွင့္ၿပီးေသာ ၅ ေယာက္ေသာ ကုလားမမ်ားထံ တမဟုတ္ခ်င္း ကူးစက္သြားေလသည္။ ကုလားမမ်ား ေခါင္းခဲၾကေလၿပီ။ "ကုလားေတြက အရမ္းနံတာပဲ" ဆုိေသာစကားသည္ သူတုိ႔ထိန္းသိမ္းခဲ့ေသာဂုဏ္သိကၡာကို ထိပါးေနေခ်ၿပီ။ ဘာဘာနီ စီမံခ်က္ကို အျမန္ေရးဆဲြၾကေလသည္။ ပထမဆုံးတာ၀န္ယူလုိက္သည္က ကာ႐ုိလုိင္း ဆုိသည့္ ကေလးသုံးေယာက္ အေမ ကုလားမ။ သူမအေတြးက "မိန္းမအခ်င္းခ်င္းပဲ၊ ရင္းႏွီးသြားရင္ သတိေပးလုိက္႐ုံေပါ့" ဘာဘာနီ ျပႆနာသည္ သူမအတြက္ ေသးေသးမႊားမႊားပင္။

စီမံခ်က္အရ ကာ႐ုိလုိင္းသည္ ဘာဘာနီ ႏွင့္ ရင္းႏွီးေအာင္ အရင္ေပါင္းရသည္။ သူမသည္ အလြန္စိတ္သေဘာထားျပည့္၀ေသာ ကုလားမ တစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္။ အလြန္ အသန္႔အျပန္႔ႀကိဳက္သည္။ လက္သည္း၊ ေျခသည္း အၿမဲးဆုိးထားၿပီး ဆံပင္ကိုလည္း သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ခ်ည္ေႏွာင္ထားသည္။ ႐ွင္း႐ွင္းေျပာရလွ်င္ တကုိယ္ေရ သန္႔႐ွင္းမွဳကို အရမ္းဂ႐ုစုိက္ေသာသူျဖစ္သည္။ ကာ႐ုိုလိုင္းသည္ ေန႔လည္ထမင္းစားခ်ိန္တြင္ ဘာဘာနီ ႏွင့္ အတူတူစားရသည္။ လက္သည္း႐ွည္႐ွည္၊ ဂ်ီးအျပည့္ႏွင့္ ဒံေပါက္ထမင္းစားေနေသာ ဘာဘာနီကို သူမေတာ္ေတာ္ စိတ္ညစ္ေနပုံရသည္။ သုိ႔ေသာ္ ကာ႐ိုလုိင္းသည္ အလြန္ စိတ္႐ွည္ေသာသူ ျဖစ္သည္။ "ဇြန္းနဲ႔ စားပါလား။ ဆာရီေပၚကို ၾကက္သားဟင္း အႏွစ္ေတြ က်ကုန္ဦးမယ္။" လုိ႔ ခ်ဳိခ်ဳိသာသာ ေျပာ႐ွာသည္။ ဘာဘာနီ က မရိပ္မိ။ ဒံေပါက္ကို လက္နဲ႔ ပဲ စားတတ္တယ္ ဟု ျပန္ေျပာသည္။ ကာ႐ုိလုိင္း လည္း ၿငိမ္ေနလုိက္ရသည္။ ထင္သေလာက္ မလြယ္ဟု သက္ျပင္းခုိးခ်သည္။ ဘာဘာနီ ကား ဆပ္ျပာမတိုက္ဘဲ လက္ကို ေရႏွင့္ ပြတ္ကာ ထြက္သြားေလသည္။

တစ္လခန္႔ၾကာေသာ္ ကာ႐ုိလုိင္းက သူမေတြ႕႐ွိေသာ အေျဖကို တင္ျပလာသည္။ "ဘာဘာနီ ၏ ကုလားမ၀တ္စုံမ်ားသည္ သူမအနားကို ဘယ္သူမွ မကပ္ႏုိင္ေသာ တရားခံမ်ား ျဖစ္သည္" တဲ့။ ေခၽြးမစုတ္ႏိုင္ေသာ ႏိုင္လြန္လဲမဟုတ္၊ ေဖာ့႐ွန္လုိလုိ ဘာလုိလုိ အ၀တ္စမ်ားေၾကာင့္ဟု စြပ္စြဲသည္။ ထုိျပႆနာကို ေျဖ႐ွင္းရန္ ဘာဘာနီ ၏ ဌာနမွ အႀကီးအကဲ ကုလားမက တာ၀န္ယူလုိက္သည္။ သူမနာမည္ က ဂ်ာရန္သီ။

ဂ်ာရန္သီကား ပိန္ပိန္ေသးေသးေလးနဲ႔ အရမ္းသြက္ေသာ ကုလားမျဖစ္သည္။ အသက္ ၄၀ ဟု မထင္ရေအာင္ ႏုပ်ဳိသည္။ စကားေျပာလွ်င္လည္း ႏွစ္လုိဖြယ္ ေကာင္းသည္။ အားလုံးက သူမကို ခင္မင္ၾကသည္။ ဘာဘာနီ ကလဲ သူမကို ခင္ေလသည္။ ဂ်ာရန္သီက သူ႕လက္ေအာက္၀န္ထမ္း အားလုံးကို တနလၤာေန႔ကေန ၾကာသပေတးေန႔အထိ ေဘာင္းဘီ႐ွည္ႏွင့္ ႐ွပ္အကၤ် ီ၀တ္ရမည္။ ေသာၾကာေန႔တရက္သာ ကိုယ္ႏွစ္သက္ရာ လြတ္လပ္ေပ့ါပါးေသာ အ၀တ္အစား ၀တ္ရမည္ဟု "ကုလားမမ်ားအတြက္သာ" ဟုေခၚဆုိႏိုင္ေသာ တစ္ခါမွ မၾကားဘူးသည့္ အမိန္႕ကို ထုတ္ျပန္လုိက္သည္။ ထုိေန႔က ဘာဘာနီ အလြန္စိတ္တုိေနေလသည္။ သူမမွာ မ႐ွိေသာ ၀တ္စုံကို ၀တ္ခိုင္းရပါမည္လားဟု ေတာ္ေတာ္ခင္ေသာ ဂ်ာရန္သီ ကို ေဒါသထြက္ၿပီး အမိန္႔အရ ေ႐ွာ့ပင္း လုပ္ရန္ဟု အေၾကာင္းျပကာ ေစာေစာျပန္သြားေလသည္။

ဘာဘာနီ ၏ ပုံသဏၭာန္ကို မ်က္စိထဲျမင္ႏိုင္ရန္ အနည္းငယ္ ေျပာျပခ်င္ေသးသည္။ အလြန္၀ေသာ ကိုယ္ခႏၶာ အမ်ဳိးအစား ျဖစ္သည္။ ေပါင္ ၂၅၀ ေလာက္ အသာေလး႐ွိသည္။ ဘယ္သူမွ ဘယ္ႏွစ္ ေပါင္ ႐ွိလဲဟု အေသအခ်ာ မေမးရဲ။ အလြန္ပါး၍ ဦးေရကို ျမင္ေနရေသာ ဆံပင္ကို အၿမဲ အေျပာင္သိမ္း ခ်ည္ထားသည္။ မနက္စာအတြက္ ေပါက္စီ ၄ လုံး (သို႔မဟုတ္) Curry Puff ၄ ခု ႏွင့္ မုိင္လုိ သံဗူး ၃ ဗူး စားေသာက္သည္။ အသီးအ႐ြက္၊ အသီးအႏွံ လုံး၀မစား။ မ်က္ႏွာက အၿမဲတမ္း စူပုပ္ေနၿပီး အေပၚေအာက္ ၂ ခါေလာက္ ေလွကား ၁၀ ထစ္ေလာက္ တက္၊ ဆင္းၿပီးလွ်င္ "အရမ္းပင္ပန္းတာပဲ" ဟု ေျပာၿပီး ၁ နာရီေလာက္ ထုိင္ေနတတ္သည္။ နဲနဲေလး လွဳပ္လုိက္လွ်င္ ေခၽြးအရမ္းထြက္တတ္ၿပီး မခံမရပ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ျပန္းထန္ေသာ အန႔ံအသက္မ်ဳိး႐ွိသည္။ သူမထုိင္သြားေသာေနရာတြင္ ေနာက္တစ္ေယာက္ထုိင္ဘို႔ ၅ မိနစ္ေလာက္ ေလသလပ္ခံထားမွ ထုိင္ႏိုင္သည္။ သူမအခန္းထဲ ၀င္လာလွ်င္ ေမာ့ၾကည့္စရာမလုိ။ အားလုံးသိေစရမည္။ ဘာဘာနီ ၀င္လာၿပီဟု။ မိမိတုိ႔ႏိုင္ငံတြင္ အသက္ ၆၀ ေက်ာ္တုိ႔ တပ္ေလ့႐ွိေသာ ေကာ္ကုိင္း မ်က္မွန္၀ုိင္း၀ုိင္းႀကီး တပ္ထားေလ့႐ွိသည္။ မည္သူမဆုိ အသက္ ၃၅ ႏွစ္ေလာက္႐ွိၿပီး အိမ္ေထာင္သည္ ျဖစ္မည္ ဟု ခန္႔မွန္းမိၾကေလသည္။

ေနာက္ေန႔ေတာ့ ႐ွပ္အကၤ် ီအနက္၊ ေဘာင္းဘီအနက္ႏွင့္ ဘာဘာနီ ေရာက္လာေခ်သည္။ "လွေနလုိက္တာ" ဟု ကုလားမတသုိက္က ၀ုိင္းၿပီး ခ်ီးက်ဴးၾကသည္။ စီမံခ်က္အရေပါ့ေလ။ ဘာဘာနီ လည္း မေက်မနပ္ျဖစ္ေနတာေလး ေတာ္ေတာ္ေလ်ာ့သြားသည္ ဟုထင္ရသည္။ အကၤ် ီအသစ္၊ ေဘာင္းဘီအသစ္ႏွင့္ ထုိေန႔က ဘာဘာနီ ၿပဳံးေနေလသည္။

သုိ႔ေသာ္ ျပႆနာက ပုိႀကီးထြားလာသည္။ ၀ယ္လဲ၀ယ္တတ္ပါတဲ့ ဘာဘာနီ။ အကၤ် ီ၊ ေဘာင္းဘီအားလုံး က အလတ္စတစ္ပါတဲ့ အသားမွာ ကပ္ေနတတ္တဲ့ အစမ်ဳိးေတြ ခ်ည္းပဲ။ ကုလားမ၀တ္စုံထက္ အနံ႔ပုိျပင္းလာတဲ့အျပင္ ေပါင္ ၂၅၀ ကိုယ္လုံးျဖင့္ တကိုယ္လုံး က်ပ္ထုတ္ေနကာ အနံ႔ အာ႐ုံအျပင္ အျမင္အာ႐ုံကို ပါ ထိခုိက္လာေခ်ၿပီ။ ကာ႐ိုလုိင္းက အဆုိးဆုံး ခံစားရသူျဖစ္သည္။ သူမ တိုက္႐ုိက္ေျပာေတာ့မည္ဟု ဆုံးျဖတ္လုိက္သည္။ ဘာဘာနီ စိတ္ၾကည္ေနသည့္ တေန႔ ေရခ်ဳိးၿပီး႐ုံးလာဘို႔၊ လက္သည္း ေျခသည္း ၫွပ္ဘုိ႔၊ အ၀တ္အစားကို ခ်ည္သားေလးေတြေ႐ြး၀တ္ဘုိ႔၊ ေရေမႊး၊ ေခၽြးန႔ံေပ်ာက္ေဆးေတြ သုံးဘုိ႔ အမုန္းခံၿပီး ေျပာျပလုိက္သည္။ နားေထာင္ၿပီး ဘာဘာနီ စိတ္ဆုိးမာန္ဆုိးျဖင့္ ေျပာသည္က "နင့္ အပူမပါ ပါဘူး" ဟူ၏။ သုိ႔ျဖင့္ လက္ေလွ်ာ့ရေတာ့မလုိလုိ ျဖစ္ေနျပန္သည္။ သူတို႔ ျခေသၤ့ကၽြန္းက ဘာသာစကားနဲ႔ ေျပာၾကသည္။ "We all give up already" တဲ့။

လုပ္ငန္းခြင္တြင္ ဘာဘာနီ ႏွင့္ ဆုိက္တူ၊ ဂုိက္တူ ကုလားမ တစ္ေယာက္႐ိွေသသည္။ သူမသည္ အလြန္ေပ်ာ္တတ္သည္။ အၿမဲ ရယ္ေနရၿပီး တ႐ုံးလုံးႏွင့္ ခင္မင္သူျဖစ္သည္။ ကာ႐ုိလုိင္းက သူတု႔ိရဲ႕ မေအာင္ျမင္ေသာ စီမံခ်က္ကို ေျပာျပသည္။ ဘာဘာနီ ၏ လက္မခံႏိုင္ေသာ၊ ေခါင္းမာေသာ အက်င့္စ႐ိုက္ကိုလည္း နားလည္းေအာင္ေျပာျပသည္။ ထုိအမ်ဳိးသမီးက နားေထာင္ၿပီး ျပႆနာက ေသးေသးေလးပါ။ အဓိက က "၀ ေသာသူကို ၾကင္နာပါ" ဟု ဆုိသည္။ ၀ ေသာသူအခ်င္းခ်င္း ႐ိုင္းပင္းၾကရမည္ေလ။

သုိ႔ႏွင့္ ဘာဘာနီကို ေတြ႔လွ်င္ ဒီေန႔လွတယ္၊ ဒီေန႔ အကၤ် ီက အသစ္လား။ အေရာင္ေလး လွတယ္။ နည္းနည္းလင္းတဲ့ အေရာင္ေလးေတြ ၀တ္ပါလား။ မနက္ ႐ုံးလာရင္ တက္စီ မစီးဘဲ လမ္းေလွ်ာက္၊ ဘတ္စ္ကားစီးပါလား။ စသည္ျဖင့္ ေန႔တိုင္း သြား၊သြား ေျပာေပးခဲ့သည္။ သူတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ ခင္မင္မွဳ အတုိင္းအတာ ျမင့္မားလာသည္ႏွင့္ အမွ် ဘာဘာနီ လည္း ေျပာင္းလဲလာသည္။ အရမ္း ဆုိးဆုိး၀ါး၀ါး၊ ေအာ္ဂလီဆန္ေလာက္ေအာင္ မ႐ွိေတာ့။ ကုလားမ အုပ္စုလည္း သက္ျပင္း ခ်ႏိုင္လာၾကသည္။

ဘာဘာနီ ကိုယ္တုိင္လည္း ပတ္၀န္းက်င္၏ ႐ုိက္ခတ္မွဳမ်ားကို သတိထားမိစ ျပဳလာဟန္႐ွိသည္။ တကိုယ္ေရ သန္႔႐ွင္းေရးကိုေတာ့ ဂ႐ုစိုက္လာသည္။ အရင္တုန္းကလုိ ႐ူေဆးဗူး ႐ူေနရေသာ အဆင့္ထက္ေတာ့ ေက်ာ္လြန္လာသည္။ ကုလားေရေမႊးနံ႕ေလးေတာ့ သင္းလာသည္။ ေခၽြးနံ႔ထက္ေတာ့ ေတာ္ပါေသးသည္။ သုိ႔ေသာ္ ဘာဘာနီ ၏ တုိးတက္မွဳကို စကၤာပူ တ႐ုတ္မမ်ားကေတာ့ အသိအမွတ္ မျပဳၾကေသးေခ်။ ေ၀းေ၀းကသာ ဆက္ဆံ ေျပာဆုိ ေနဆဲပင္ ျဖစ္သည္။

တစ္ေန႔ေတာ့ အလုပ္ထဲမွာ "မိမိဘ၀မွာ စိတ္အေက်နပ္ဆုံး အရာ" ဆုိသည့္ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ဌာနတစ္ခုကို တစ္ေယာက္ Presentation လုပ္ရသည္။ တခ်ဳိ႕ေသာ အမ်ဳိးသမီးမ်ားက သူတုိ႔ သားသမီးေလးေတြ အေၾကာင္း ေျပာသည္။ တခ်ဳိ႕က သူတို႔ရဲ႕ မ်က္ႏွာေပၚက အလွပဆုံး အရာကို ၫႊန္းသည္။ တခ်ဳိ႕က သူတုိ႔ရဲ႕ လက္႐ွိ အလုပ္သည္ သူ႕ဘ၀အတြက္ စိတ္ေက်နပ္ ေပ်ာ္႐ႊင္ ဖြယ္ရာ အေကာင္းဆုံး ဟုဖြင့္ဆုိၾကသည္။ ဘာဘာနီ အလွည့္ေရာက္ေသာအခါ "သူမ၏ ႐ုပ္ဆုိးေသာ ႐ုပ္ရည္၊ အလြန္၀ေသာ ခႏၶာကုိယ္" သည္ သူမ၏ ဘ၀မွာ ႐ွိ႐ွိသမွ်ေသာ အရာအားလုံးထက္ ေက်နပ္စရာ အေကာင္းဆုံး ပိုင္ဆုိင္မွဳျဖစ္သည္ ဟု ေျပာလုိက္ေသာအခါ အားလုံး အံ့ၾသၿပီး ဘာဘာနီ ကို ျပဴးၾကည့္ၾကသည္။ သူမက ႐ွင္းျပသည္မွာ သူမ၏ ဖခင္သည္ ဦးေႏွာက္ထဲတြင္ျဖစ္ေပၚေနေသာ ေရာဂါတစ္မ်ဳိးေၾကာင့္ ဘာမွ ကိုယ္တုိင္ မလုပ္ႏိုင္သလုိ၊ သူမ၏ မိခင္မွာလည္း ေက်ာ႐ုိးမႀကီး႐ိွ အဆစ္ေရာင္ေရာဂါေၾကာင့္ ပင္ပင္ပန္းပန္း ဘာမွ မလုပ္ႏိုင္။ ထုိအဖုိးႀကီး၊ အဖြားႀကီးကို ျပဳစုေစာင့္ေ႐ွာက္ရန္ လွပ၍ အိမ္ေထာင္ေစာေစာက်သြားေသာ ဘာဘာနီ၏ အစ္မႏွင့္ ညီမမ်ားက အၿမဲတမ္း တာ၀န္မယူႏိုင္။ ႐ုပ္ဆုိး၍ မည္သူမွ် လာေရာက္ ေတာင္းရမ္းျခင္း မ႐ွိေသာ ဘာဘာနီ ကသာ အနီးကပ္ ေစာင့္ေ႐ွာက္ႏိုင္သည္။ ဘာဘာနီသည္ ရသမွ် လခအကုန္ သုံး၍ မိဘကို အိမ္၀ယ္ေပးထားသည္။ စားခ်င္တာ ေကၽြးသည္တဲ့။ ေဆးခန္း သြားလည္း ဘာဘာနီ၊ လူမွဳေရးလည္း ဘာဘာနီ သူမတုိ႔အိမ္မွာ သူမတစ္ေယာက္တည္းသာ အိမ္ေထာင္ဦးစီး ျဖစ္ေနသည္တဲ့။ သူ႔အတြက္၊ သူ႕ကိုယ္တုိင္အတြက္ ႐ုံးတက္ဘုိ႔ အကၤ် ီ ၅ ထည္က လြဲလွ်င္ ဘာမွမ႐ွိတဲ့။ ထုိ႔အျပင္ အလွျပင္စရာမလုိေသာ မိမိ႐ုပ္ရည္၊ ေပၚသမွ်၊ ဆန္းသမွ် ၀ယ္၀တ္ရန္ မျဖစ္ႏိုင္ေသာ မိမိ၏ ခႏၶာကိုယ္၊ ထုိထုိေသာ ပိုက္ဆံကုန္စရာအားလုံးသည္ က်န္းမာေရး ခ်ဳိ႕တဲ့ေသာ မိဘႏွစ္ပါးစလုံးအတြက္ ျဖစ္ေစေသာေၾကာင့္ သူမဘ၀၏ အေက်နပ္ဆုံးအရာသည္ သူမ၏ အ႐ုပ္ဆုိးျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္ဟု ဘာဘာနီ က နိဂုံးခ်ဳပ္လုိက္သည္။

လက္ခုပ္သံမ်ား ခန္းလုံးျပည့္ ဆူညံသြားသည္။ ေ႐ွာင္ဖယ္ဖယ္ လုပ္ခဲ့ေသာ တ႐ုတ္မေလးမ်ား ၿပဳံးၿပီး လက္မေလးေတြ ေထာင္ျပၾကသည္။ ထုိေန႔က ဘာဘာနီ အလွဆုံး ျဖစ္သြားခဲ့ပါသည္။ ။

ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ရယ္ေမာမိေသာေန႔တစ္ေန႔

2008-11-20T00:13:00.019+08:00

မေန႔တုန္းက ႐ုံးမွာ စာသင္ႏွစ္ကုန္ၿပီျဖစ္လုိ႔ ဆရာ၊ ဆရာမေတြ အားလုံးကို စိတ္လက္ေပါ့ပါးၿပီး တစ္ႏွစ္တာ ပင္ပန္းခဲ့သမွ် ကစားနည္းေလးတစ္ခုအေမာေျပ ကစားေစပါတယ္။ ၀န္ထမ္းအားလုံးရဲ႕ ကားေတြကို သုံးၿပီး အုပ္စုလိုက္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ကားေမာင္းရင္း ကစားၾကရတာပါ။ ကားေပါင္း ၂၂ စီးနဲ႔ လူေပါင္း ၁၀၀ ေက်ာ္ ပါ၀င္တဲ့ ကစားနည္းပါ။

ပထမဆုံးကိုယ့္ရဲ႕ Group ကို ကိုယ္စားၿပဳမယ့္ အလံအရင္လုပ္ရတာပါ။ Canvas ေတြ၊ ေဖာင္တိန္မ်ဳိးစံု၊ ေရာင္စုံ၊ ေကာ္၊ ဖဲျပားအကုန္လုံး ေပးထားတာပါ။ ၁၅ မိနစ္အတြင္းႀကိဳက္ႏွစ္သက္သလုိ Design လုပ္ရတာပါ။ အဲဒီအလံကို ကားေပၚတင္ယူသြားရတာပါ။ ကားေတြထြက္ခါနီးမွာ စီစဥ္သူေတြက ၃ ခ်က္မွာလုိက္ပါတယ္။
- ေမးႏိုင္သမွ်ေမးပါ။
- Emergency Case ကလြဲရင္ ဒိုင္ေတြကို ဖုန္းမေခၚနဲ႕
- ဆုက Million Dollars မဟုတ္တဲ႔အတြက္ Safety က အေရးႀကီးဆုံးပါပဲ။

ဆုံမွတ္ (စကၤာပူအေ႐ွ႕စြန္း) ကေနကားေတြအားလုံးကို မနက္ ၁၀ နာရီ တိတိမွာ File ေလးတစ္ခုရယ္၊ ၂၈ ေဒၚလာရယ္ ေပးၿပီး လႊတ္လုိက္တာပါ။ ၂ နာရီခြဲအတြင္း သက္မွတ္ထားတဲ့ ေနရာကို ျပန္ေရာက္ၾကရမွာၿဖစ္ၿပီး File ထဲမွာပါတဲ့ ညႊန္ၾကားခ်က္ေတြ အကုန္ယူလာႏိုင္ရမွာပါ။ ထည့္ေပးလုိက္တဲ့ ၂၈ ေဒၚလာထဲက ၂၀ က ဓါတ္ဆီဖုိးျဖစ္ၿပီး ၈ ေဒၚလာက လုိအပ္တာေတြ ၀ယ္ဘုိ႔ပါ။ အမ်ားဆုံး ေငြျပန္အမ္းႏိုင္တာကလည္း Point ေတြနဲ႔ အမွတ္ေပးတဲ့ထဲမွာ ပါပါတယ္။

သြားရမယ့္ ေနရာေတြကေတာ့ စကၤာပူ အေနာက္ပုိင္းက ႏြားၿခံတစ္ခုရယ္၊ ငါးေမြးကန္ရယ္၊ ေနာက္ၿပီး Bukit Timah Nature Reserve ရယ္၊ Little India ရယ္၊ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ဓါတ္ပုံေပးထားၿပီး လုိက္႐ွာခုိင္းထားတဲ့ ေနရာေလးတစ္ခုရယ္ပါ။ ကိုယ့္အစီအစဥ္နဲ႔ကိုယ္ ႀကိဳက္သလုိသြားႏိုင္ၿပီး ၂ နာရီခြဲအတြင္းျပန္ေရာက္ၿပီး ပစၥည္းအားလုံးယူလာႏုိင္တဲ့ အဖြဲ႕က ႏိုင္တာပါပဲ။ သြားရမယ့္ လိပ္စာေတြကလည္း အတိအက်မေပးထားပါဘူး။ သဲလြန္စေတြနဲ႔ နာမည္ေတြပဲ ေပးထားတာပါ။ ကိုယ္တုိ႔အဖဲြ႕က ေယာက်ၤားေလး (၃) ေယာက္၊ မိန္းကေလး (၂) ေယာက္ပါ။ ကားမွာ ကိုယ့္ Group ရဲ႕ နံပါတ္ စတစ္ကာ ကပ္ရပါတယ္။ တစ္ေယာက္က Driver ၊ တစ္ေယာက္က ေျမပုံလမ္းၫႊန္တဲ့လူ၊ ေနာက္ (၃) ေယာက္က သက္ဆုိင္ရာ Check Point ေတြမွာ ေျပးလႊားလွဳပ္႐ွားဖုိ႔ပါ။

ကားေပၚတက္လုိက္တာနဲ႔ ေျမပုံအၫႊန္းကုိင္တဲ့လူက Driver အတြက္ GPS ကို အရင္ဖြင့္လုိက္တယ္။ က်န္တဲ့လူတစ္ေယာက္က ဖုန္းထဲက အင္တာနက္မွာ ငါးဆုိင္နာမည္႐ုိက္ထည့္ၿပီး Confirm လုပ္တယ္။ GPS ျပတဲ့အတုိင္းသြားရင္ ၾကာခ်င္ၾကာေနမွာစုိးလုိ႔ ေျမပုံ႐ွာၿပီးၾကည့္တယ္။ က်န္တဲ့လူတစ္ေယာက္က Yellow Pages မွာ႐ွာတယ္။ အားလုံး Data ႐ွာေတြ႕ၿပီး အနီးဆုံးလမ္းကို သိတဲ့ အခိ်န္မွာ ကားအ႐ွိန္ကလည္း ၁၂၀ ကီလုိမီတာ ႏွဳန္းနဲ႔ ေျပးေနပါၿပီ။ အဲဒီမွာ လုပ္ရမွာက သုံးခုပါ။ တစ္ခုက အဲဒီငါးဆုိင္ရဲ႕ Vision ကိုကူးယူရမွာပါ။ တစ္ခုက ရသေလာက္ ငါးဖမ္းရမွာပါ။ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ Black Dragon ငါးဘယ္ႏွစ္ေကာင္ ႐ွိသလဲလုိ႔ ျပတုိက္ထဲမွာ ၀င္႐ွာရမွာပါ။

ငါးေမြးတဲ့ျခံက ေတာ္ေတာ္ ေလးကို စနစ္က်ပါတယ္။ General office ႐ွိတယ္။ ျပတိုက္႐ွိတယ္။ ငါးအစားအစာနဲ႔ ပစၥည္းေတြ ေရာင္းတဲ့ ဆုိင္႐ွိတယ္။ အလုပ္သမား တန္းလ်ားေတြ စနစ္တက် ႐ွိပါတယ္။ ငါးကန္ေ႐ွ႕မွာ ကားရပ္လုိက္တာ တၿပိဳက္နက္ ေလးေယာက္အျမန္ဆင္းၿပီး တစ္ေယာက္က Vision ဘယ္မွာေရးထားသလဲ အျမန္လုိက္႐ွာရပါတယ္။ က်န္တဲ့တစ္ေယာက္က ငါးဘယ္မွာဖမ္းရသလဲ ေမးပါတယ္။ ငါးဖမ္းဘုိ႔ ပိုက္ေလးနဲ႔ ပလတ္စတစ္ခြက္ေလးတစ္ခုကို ၅ ေဒၚလာနဲ႔၀ယ္ရပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အျမန္ေျပးၿပီး ငါးဖမ္းရတာပါ။ ငါးဖမ္းတဲ့ ေနရာက ေျမာင္းေလးေတြလုပ္ေပးထားၿပီး ပိုက္ေသးေသးေလးနဲ႔ ေျမာင္းေဘာင္ေပၚကေန လုိက္ဖမ္း၊ ပလတ္စတစ္ခြက္ထဲထည့္၊ ထည့္ထားတဲ့ ငါးကလည္း အရမ္းလွ်င္ၿပီး ဖမ္းရခက္တဲ့ ငါးပိစိေလးေတြပါ။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ မူႀကိဳကေလးေတြကလည္း အေပ်ာ္ငါးလာဖမ္းေနတဲ့ အခ်ိန္၊ ၀ုန္းဒုိင္းႀကဲၿပီး ေရာက္လာတဲ့လူႀကီးေတြကို အထူးအဆန္းလုိ ၾကည့္လုိ႔။ ငါးကဖမ္းရခက္ေနေတာ့ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းက ေဘာင္းဘီကိုေခါက္၊ ေျမာင္းေဘာင္ေဘးကေနေရထဲကို လက္ႏွစ္ဖက္လုံးထည့္ၿပီး ငါးေတြကို ေထာင့္တစ္ခုမွာ စုေအာင္လုပ္၊ က်န္တဲ့လူတစ္ေယာက္က ပိုက္ကေလးနဲ႔ အျမန္ဆယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်န္တဲ့ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ကေလးေလးေတြဆီမွာ ငါးလုိက္ေတာင္းပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ကေလးေတြကေတာ့ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္း ကိုယ္လုံးကို ေၾကာက္လုိ႔လား။ မ်က္ႏွာငယ္ငယ္ေလးကိုပဲ သနားလုိ႔လားမသိ။ ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴပဲေပးလုိက္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ သူတို႔ငါးခြက္ေလးကို ေပြ႕ၿပီးေအာ္လုိက္တာ လြန္ေရာ။ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္း ကေတာ့ ရသေလာက္ ေတာင္းတာပါပဲ။ Black Dragon ငါးသြား႐ွာတဲ့ေကာင္မေလးကလည္း တစ္မ်ဳိး။ ျပတုိက္ထဲမွာ သူ႐ွာတာ မေတြ႔တာေတာ့ အဲဒီနားက အလုပ္သမားကို ေမးတာ မေျဖဘူး။ ဒါနဲ႔ ေျပာျပပါ။ ငါတုိ႔တျခားေနရာေတြသြားရဦးမွာ၊ ဘာညာသာရကာ လုပ္လုိက္ေတာ့ Black Dragon ငါးမ႐ွိဘူးတဲ့။ တမင္တကာ အခ်ိန္ကုန္ေအာင္လုပ္ထားတာ သူသိလာပါေရာ။ ဒါနဲ႔ပဲ ၫႊန္ၾကားခ်က္အတုိင္း ငါးျပတုိက္ေ႐ွ႕မွာ Group Photo ႐ုိက္ၿပီး အျမန္ေမာင္းလုိ႔ ႏြားျခံဆီကို ခရီးဆက္ရျပန္ပါတယ္။

ႏြားျခံမွာ ႏြားမငါးေကာင္က ႏုိ႔ညွစ္ခံရန္အသင့္။ ႏြားႏုိ႔ၫွစ္ရမယ္ဆုိေတာ့ ကုိယ္ေတာ့ အားလုံး ၿပိဳင္တူ "အားလားမား" လုိ႔ေအာ္မိၾကတယ္။ ႏို႔ျခံက ကုလားက ၫွစ္နည္းျပတယ္။ Group တစ္ခုမွာ တစ္ေယာက္ပဲ ၫွစ္ရမွာျဖစ္ၿပီး ကိုယ္တုိ႔အဖြဲ႕ထဲက အမ်ဳိးသမီးက သူၫွစ္မယ္ဆုိၿပီး ဆင္းသြားတယ္။ သူလဲ အနားေရာက္ေရာ ႏြားမ တစ္ေကာင္က အီအီးပါလုိက္တာ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ။ စကၤာပူမ ေအာ္ၿပီး ေျပးလုိက္တာ ကိုယ္တုိ႔ေတြ သူ႕ကိုၾကည့္ၿပီး အူတတ္မတတ္ရယ္ေမာၾကရတယ္။ ေနာက္တစ္ေခါက္က်ေတာ့ ၫွစ္လုိက္တာ မၫွစ္တတ္ေတာ့ ႏို႔ကမထြက္။ ဒါနဲ႔ပဲ ကိုယ္လဲစမ္းၾကည့္မယ္ ဆုိၿပီး ကုလားျပတဲ့အတုိင္း ဆြဲတာေပါ့။ ကုလားကေတာ့ ၫွစ္ၿပီးဆဲြခုိင္းတာ၊ ကုိယ္ကနာမလားဆုိတဲ့ စိတ္နဲ႔ မဆြဲရဲ။ ဒါနဲ႔ပဲ မေလးတစ္ေယာက္က ငါလုပ္မယ္ဆုိၿပီး တစ္ေကာင္ၿပီးတစ္ေကာင္ လုိက္ၫွစ္ပါေလေရာ။ ပလတ္စတစ္အိတ္နဲ ေတာ္ေတာ္ေလးရေတာ့ ႏြားေတြနဲ႔ Group Photo ႐ိုက္ရေသးတယ္။ ၿပီးတာနဲ႔ Bukit Timah Nature Reserve ကို ခရီးဆက္ရျပန္တယ္။

Bukit Timah မွာ "S" နဲ႔စတဲ့ အပင္ (၃) မ်ဳိးရဲ႕နာမည္ရယ္၊ က်ားနဲ႔ ဓါတ္ပုံ႐ိုက္ဘုိ႔ရယ္။ နားေနေဆာင္ေလးတစ္ခုနဲ႔ ဓါတ္ပုံ႐ုိက္ဘုိ႔ရယ္ (၃) ခုလုပ္ရတာပါ။ ႏွစ္ေယာက္က သစ္ပင္လုိက္႐ွာ၊ ေနာက္တစ္ေယာက္က က်ားလုိက္႐ွာ၊ က်ားက ျပတုိက္ထဲက အစာသြတ္အ႐ုပ္ႀကီးကို ေျပာမွန္း ေတာင္ေပၚ၊ ေတာင္ေအာက္ ႏွစ္ခါေလာက္ အတက္အဆင္းလုပ္ၿပီးမွပဲ သိေတာ့တယ္။ အဲဒီမွာ ဟုိလူေမး၊ ဒီလူေမးနဲ႔ က်ားအ႐ွင္မ႐ိွဘူး။ ေမ်ာက္အ႐ွင္ဘဲ႐ွိတယ္ဆုိလုိ႔ ျပတိုက္ထဲ၀င္ၾကည့္မွ က်ားႀကီးကို ေတြ႕ေတာ့ ေအာ္ဟစ္လုိက္ၾကတာ ဆူညံလုိ႔။ ဓါတ္ပုံ႐ုိက္ဘုိ႔ ေဘးနားက အဘုိးႀကီးကို အကူအညီေတာင္းေတာ့ သူက မ႐ိုက္တတ္။ ႐ုိက္တတ္တဲ့လူလာျပန္ေတာ့ ကိုယ့္တုိ႔လူေတြက ကြယ္ေနလုိ႔ က်ားကို မျမင္ရနဲ႔ အခါခါျပန္႐ိုက္ၿပီး ပ်ာယာကို ခတ္ေနၾကတာပါပဲ။ ဒါနဲ႕ပဲ ေနာက္တစ္ေနရာ Little India ဆီ အေျပးေမာင္းရျပန္တယ္။

Little India မွာ (၃) ခု လုပ္ရတာပါ။ ပထမတစ္ခုက Madras Hotel နားမွာ Red Indian ပုံႀကီး႐ွိတဲ့ Pub ကို႐ွာၿပီး အဲဒီ Red Indian အ႐ုပ္ႀကီးနဲ႔ Group Photo ႐ိုက္ဘုိ႔ပါ။ ေနာက္တစ္ခုက ကုလားမေတြ လက္မွာဆြဲတဲ့ ၃ လေလာက္ခံတဲ့ ကုလား tatoo သြားဆြဲရတာပါ။ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ စံပါယ္ပန္းကုံး႐ွာ၀ယ္ ရတာပါ။ အဲဒီ Hotel
ကို ႐ွာေတြ႔ၿပီး Pub ေ႐ွ႕မွာ ဓါတ္ပုံ႐ိုက္ၿပီးတဲ့ အခိ်န္ကိုယ္တုိ႔အဖဲြ႕ထဲက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို ကုလားမဆီမွာ ပုံသြားဆြဲဘုိ႔၊ အ႐ုိးဆုံးနဲ႔ အျမန္ဆုံးပုံဆြဲေပးပါဆုိေတာ့ ကုလားမက စက္၀ုိင္းတစ္ခုထဲမွာ စၾကၤာလုိလုိ၊ ဘာလုိလုိ ဆြဲေပးၿပီး ၁ ေဒၚလာ ယူလုိက္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က လမ္းကေန Little India မွာေနတဲ့ သူ႔ေကာင္မေလးကို စံပါယ္ပန္းကုံး၀ယ္ခုိင္းၿပီး အိမ္ေ႐ွ႕က ထြက္ေစာင့္ခုိင္း၊ သြား၀ယ္ဘုိ႔အခ်ိန္က မ႐ွိေတာ့ဘူးေလ။ ေကာင္မေလးကိုယ္တို႔ ကားရပ္ရပ္ခ်င္း အျမန္ ပန္းကုံးေပး။ ဒါနဲ႔ပဲ ေနာက္တစ္ေနရာကို ဆက္ေမာင္းရျပန္တယ္။ အခ်ိန္က ၂၅ မိနစ္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။

ေနာက္ဆုံးတစ္ခုကေတာ့ ဓါတ္ပုံျပထားၿပီး အဲဒီေနရာမွာ ကုိယ္တုိ႔ ေစာေစာက Design လုပ္ထားတဲ့ အလံႀကီးကို ကိုင္ၿပီး ဓါတ္ပုံ႐ိုက္ခိုင္းတာပါ။ ကံေကာင္းတာက အဲဒါဘယ္ေနရာလဲဆုိတာ ကိုယ္တုိ႔ အဖြဲ႕ထဲကတစ္ေယာက္က ဓါတ္ပုံျမင္လုိက္တာနဲ႔ သိတာပါ။ သူေသာက္ေနက် ေကာ္ဖီဆုိင္ေ႐ွ႕ကျမင္ကြင္း ဆုိပဲ။

ဒါနဲ႔ပဲ ကိုယ္တုိ႔ေတြ အဲဒီေနရာကိုေရာက္တဲ့ အခိ်န္ မီးပိြဳင့္ေတြက မီးနီေနလုိ႔ ကားေတြမလာေသးတဲ့ တခဏေလးမွာ လမ္းမေဘးကားထုိးရပ္၊ အားလုံးဆင္း အလံႀကီးကိုကိုင္ၿပီး ဘတ္စ္ကားဂိတ္က အစ္ကိုႀကီးကို အကူအညီေတာင္းဓါတ္ပုံ႐ိုက္ရတာပါ။ ကားတစ္စီးအျမန္ေမာင္းလာၿပီး လမ္းမေပၚရပ္၊ ကားေပၚကလူေတြအကုန္လုံး ျပာေလာင္ခတ္ၿပီး ဆင္းလာၾက။ ေပါက္ကရေလွ်ာက္ဆြဲထားတဲ့ အလံႀကီးကို ေျမွာက္ၿပီး အ႐ွက္မ႐ွိတဲ့ မ်က္ႏွာေတြနဲ႕ ဓါတ္ပုံ႐ိုက္ေနၾကတာကို မ်က္ႏွာျခင္းဆုိင္က ေကာ္ဖီဆုိင္ေတြ၊ ထမင္းဆုိင္ေတြ အထဲက ျပည့္သိပ္ေနတဲ့ လူေတြ ဘယ္လုိၾကည့္ေနၾကမလဲဆုိတာ စဥ္းစားသာၾကည့္ၾကေပေရာ့။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ႐ွက္ရေကာင္းမွန္းမသိ၊ ၿပီးတာနဲ႔ အျမန္တက္ၿပီး Down Town East သို႔ခရီးႏွင္ေပါ့။

Down Town East ကိုေရာက္ေတာ့ ၁၂း၃၀ အတိ။ အဲဒီမွာ ႐ွိတဲ့ Sakura International Buffet ဆုိင္မွာ ေန႔လည္စာေကၽြးပါတယ္။ ေမာေမာပန္းပန္းနဲ႔ စားလုိက္ ၾကတာ ၀က္၀က္ကြဲပါပဲ။ က်န္တဲ့ အဖဲြ႕ေတြလည္း ေရာက္လာၾက။ တဖြဲ႕နဲ႔ တဖဲြ႕ အေတြ႕အၾကံဳေတြေျပာၿပီး တ၀ါး၀ါးရယ္ၾကနဲ႕ တဆိုင္လုံးဆူညံလုိ႔။ စားၿပီးသြားေတာ့ အလုပ္႐ွိတဲ့ ေနရာကို ျပန္ၿပီး ႐ုံးခန္းမထဲမွာ ဒုိင္ေတြက အမွတ္ေတြ ေပါင္းပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ၀န္ထမ္းအားလုံးကို ေရာင္စုံစာ႐ြက္ေတြေပးၿပီး ကိုယ့္ နာမည္ကိုယ္ေရးခုိင္းပါတယ္။ ၿပီးရင္အဲဒီ နာမည္ေရးထားတဲ့ စာ႐ြက္ကို ကိုယ္ထုိင္တဲ့ စားပြဲမွာ ထားခဲ့ခုိင္းၿပီး လူေတြကို ေနရာ ေျပာင္းပါတယ္။ ကိုယ္ေရာက္သြားတဲ့ ေနရာက စာ႐ြက္မွာ သူ႕အတြက္ ကိုယ့္ရဲ႕ အမွတ္တရ စာတုိေလးေတြေရးရ ပါတယ္။ ေနရာေတြ အမ်ားႀကီး ေျပာင္းၿပီး ဖြင့္ေပးထားတဲ့ Music မၿပီးမခ်င္းေရးလုိက္တာ၊ သီခ်င္းဆုံးလုိ႔ ကိုယ့္ေနရာ ကိုယ္ျပန္ေရာက္ရင္ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြ ကုိယ့္အတြက္ ေရးေပးထားတဲ့ စာတုိေလးေတြ A4 စာ႐ြက္နဲ႔ အျပည့္ပါပဲ။ ၿပီးလည္းၿပီးေရာ အမွတ္ေတြ
ေၾကျငာေတာ့ ကားနံပါတ္ ၁၇ က ပထမရပါတယ္။ ၉ က ဒုတိယ ရပါတယ္။ ၂ က တတိယ ရပါတယ္။ ၁၇ က ဘယ္သူပါတဲ့ အဖဲြ႕႐ွိရမွာလည္း။ ကၽြန္ေတာ္ပါတဲ့ အဖဲြ႕ေပါ့ဗ်ာ။

ဒီႏိုင္ငံေရာက္ၿပီး မွတ္မွတ္ရရ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာမိတဲ့ ေန႔ပါပဲ။ တစ္ႏွစ္တာ ပင္ပန္းထားတဲ့ Stress ၊ မိသားစုအတြက္ စိတ္ပူရတဲ့ Stress ၊ ကိုယ္အပင္ပန္းခံၿပီး ကူညီခဲ႔ေပမယ့္ ကိုယ္ကတကယ္ လုိအပ္တဲ့အခါ Busy ဒါမဟုတ္ ေမ့သြားလုိ႔လုိ႔ ျပန္ေျပာတတ္တဲ့ မိတ္ေဆြတခ်ဳိ႕ကေပးတဲ့ Stress ၊ အလုိက္ကန္းဆုိးမသိတဲ့ ေဆြမ်ဳိးတခ်ဳိ႕ကေပးတဲ့ Stress ၊ ငါ အလုပ္ျပဳတ္ႏိုင္လားလုိ႔ ေတြးေနရတဲ့ ေခတ္ကေပးတဲ့ Stress ၊ ဒါေတြအားလုံး ေျပဘုိ႕ကေတာ့ တစ္ရက္တည္း ရယ္ေမာယုံနဲ႔ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္လည္း အခ်ိန္ ခဏေလးေတာ့ အကုန္ေမ့သြားပါတယ္လုိ႔ ၀န္ခံရတဲ့ ေန႔တစ္ေန႔ပါဘဲ။

စုလ်ားရစ္ပတ္ လက္ထပ္ တဲ့ ပြဲ

2008-11-11T09:04:00.005+08:00

ႏုိ၀င္ဘာလ ၁၅ ရက္ေန႔က်ရင္ အရမ္းခင္မင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းက ရန္ကုန္က Sedona Hotel မွာ သူခ်စ္တဲ့ "ကို" နဲ႔ လက္ထပ္မယ္တဲ့။ အေ၀းမွာေရာက္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီကို Email ကေန ဖိတ္စာေတြ ေ၀လုိက္တယ္။ ကၽြန္းပိစိမွာေနတဲ့ ကိုယ္တို႔ေတြလည္း သူ႕မဂၤလာေဆာင္မွာျပန္ကဲခ်င္လုိ႔ ႐ြစိ႐ြစိ။

ျမန္မာျပည္က သတုိ႔သမီးကလဲ "ငါ ဘာလက္ေဆာင္မွ မလုိခ်င္ဘူး၊ နင္တုိ႔မ်က္ႏွာေတြပဲ ျမင္ခ်င္တာ။ ငါ့ ဟန္းနီးမြန္းလဲ နင္တုိ႔ကို ေခၚသြားခ်င္တာ" ဆုိေတာ့ခြင့္ယူလုိ႔မရတဲ့ ဒီဘက္က သူငယ္ခ်င္းေတြရင္ထဲ ေနလုိ႔ထုိင္လုိ႔ မေကာင္း။ ျပန္ဆုံျဖစ္ၾကရင္ အရမ္းကုိ ေပ်ာ္စရာေကာင္းမွာ ေသခ်ာသိေနေပမယ့္ ဘ၀ေပးအေျခအေနေတြက အဲဒီ ေပ်ာ္႐ႊင္ခြင့္ ဆီေရာက္ေအာင္မသြားႏုိင္။ ဒါနဲ႔ပဲ "ငါတုိ႔ဆီကို ဟန္းနီးမြန္း လာခဲ့ေလ။ နင္တုိ႔ လုိခ်င္တဲ့၊ လုိအပ္တဲ့ ပစၥည္းစာရင္းကိုလဲ ငါတုိ႔ ဘာ၀ယ္ရမလဲ သိေအာင္ ပို႔ေပးလုိက္ဦး။" လုိ႕ေခ်ာ့ေမာ့ေျပာရတယ္။ လက္ဖဲြ႕ပစၥည္းကို သူတုိ႔လုိခ်င္တာ၊ လုိအပ္တာေလေတြပဲရေစခ်င္တဲ့ ေစတနာနဲ႔ပါ။ ဒီကိစၥနဲ႔ပဲ စုလ်ားရစ္ပတ္ခြင့္ မရ႐ွာေသးတဲ့ ဒီကၽြန္းေလးေပၚက ကိုယ္တုိ႕တေတြ ဆိုင္တစ္ဆုိင္မွာ ထုိင္မိၾကတယ္ ဆုိပါေတာ့။

ရင္းႏွီးသူေတြ၊ ေမာင္ႏွမလုိေနသူေတြ ေတြ႕ဆုံၾကေတာ့ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ေအာ္ၾက၊ ဟစ္ၾက၊ ရင္ဖြင့္ၾက။ မဂၤလာကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေတြ႕ၾကတာဆုိေတာ့ မဂၤလာေဆာင္တာနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ စကားေတြပဲ ေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ ဘယ္သူေတြ က ဘယ္လုိခ်ဲ႕တာ။ ဘယ္သူကေတာ့ ဒီမွာပဲေဆာင္လုိက္တာ စသည္ျဖင့္ေပါ့။

တခ်ဳိ႕ေတြလဲ မဂၤလာေရစင္ဖ်န္းဘုိ႕ ေရသန္႕သန္႕ကို ေမခ၊ မလိချမစ္ဆုံက ေန ေလယာဥ္နဲ႔ ရန္ကုန္အထိ သယ္တဲ့ အေၾကာင္း၊ တခ်ဳိ႕လဲ တင္ေတာင္းတဲ့ ပစၥည္းနဲ႔ တကယ္ေပးတဲ့ ပစၥည္းနဲ႔ ကြာေနလုိ႔ ယူၿပီးၿပီးခ်င္း ျပန္ကြဲၾကတဲ့ အေၾကာင္း စုံလုိ႔ပါပဲ။ ေသခ်ာတာေတာ့ ကိုယ္တုိ႔တစ္ေတြအားလုံး ေျပာခ်င္တာေတြ ေျပာၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ ျမန္မာျပည္က သူငယ္ခ်င္းေလးအတြက္ ေပ်ာ္႐ႊင္စြာ ဆုေတာင္းေပးခဲ့တယ္ ဆုိတာပါပဲ။

ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းက အခ်စ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ဒဏ္ရာရဖူးတဲ့သူ။ အ႐ွဳိက္ကို အထုိးခံလုိက္ရသလုိ နာက်ည္း႐ွာသူဆုိေတာ့ သူတသက္လုံးနာနာက်င္က်င္ႀကီး ေနသြားမွာ ကိုယ္တုိ႔ေတြက မျမင္ခ်င္ၾကဘူး။ သူ႕ႏွလုံးသားေလး အသစ္တဖန္ျပန္ႏိုးလာမဲ့ေန႕ကို ကိုယ္တု႔ိ အားလုံးေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ၾကရတာ။

အခုလက္ထပ္ေတာ့မယ့္ သႈက ဒီဒဏ္ရာ႐ွင္ေလးကို ေဆးထည့္ေပးခဲ့သူပါ။ အႏြံ႕အတာခံကုသခဲ့သူပါ။ ဒါနဲ႔ပဲ ကိုယ္တုိ႔ သူငယ္ခ်င္းတေတြ ဒီဒုတိယလူကို အမွတ္ျပည့္ေပးခဲ့ၾကတယ္။ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ စိတ္ဆုိးစိတ္ေကာက္ရင္ေတာင္ ျပႆနာကို ေမးမေနၾကေတာ့ပဲ သူငယ္ခ်င္းမကို နင္မွားတာပဲ ေနမွာလုိ႔ ေျပာလုိ႔ရေအာင္ ေကာင္းတဲ့လူ။ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းမကေတာ့ ေျပာ႐ွာတယ္။ "နာက်င္ဘူးတဲ့လူက ပုိၿပီး ၾကင္နာတတ္ပါတယ္ဟာ၊ နင္တုိ႔ ငါ့ကိုခ်ည္း အျပစ္မတင္ၾကနဲ႔တဲ့" ။
ဒီလုိနဲ႔ စကား၀ုိင္းက မယူျဖစ္ေသးတဲ့သူေတြ ဘယ္ေတာ့ယူၾကမလဲ၊ ဘာလုိ႔မယူၾကေသးတာလဲဆုိတဲ့ ဘက္ကိုေရာက္သြားျပန္ေရာ ။

သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေတာ့ သူ႕ညီေလးဒီႏိုင္ငံေရာက္လာၿပီး အလုပ္အကုိင္၊ အေျခတက်ျဖစ္ၿပီးမွ ယူေတာ့မယ္တဲ့။ မင္းေကာင္မေလးက ေစာင့္ႏိုင္ပါ့မလားဆုိေတာ့ သူ႕ဘက္ကလဲ သူ႔ညီမေလးကို ေရာက္လာေစခ်င္ေသးတယ္တဲ့။ ႏွစ္ဦး သေဘာတူဟန္ကိုက်လုိ႔။

ေနာက္သူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလးကေတာ့ "ငါျဖင့္ေအးခ်မ္းေပ်ာ္႐ႊင္ေနတဲ့အိမ္ေထာင္ေရးကို ငါ့အေဖဘက္မွာေရာ၊ အေမဘက္မွာေရာ၊ ေနာက္ဆုံး ငါမိဘေတြ မွာေရာ မေတြ႕ဘူးပါဘူး။ အယုံအၾကည္မ႐ွိပါဘူးဟာ" တဲ့။ ဒါဆုိရင္ "နင္မယူေတာ့ဘူးေပါ့" ဆိုေတာ့ "ေအး...ထင္တာပဲ" တဲ့။ ဒါဆုိသူတျခားလူနဲ႔ ယူသြားရင္ေကာဆုိေတာ့
"ဒါေတာ့ သူ႕သေဘာပဲေလ၊ ငါအယုံအၾကည္မ႐ွိတာႀကီးကို ဘယ္လုိလုပ္မလဲ" တဲ့။ သူ႕ကိုခ်စ္တဲ့အစ္ကိုႀကီး သူ႕ကိုေျပာင္းလဲႏိုင္ပါေစလုိ႔ပဲ ဆုေတာင္းရေတာ့မွာပဲ။

ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ "ငါေရာ၊ သူေရာ ေနာက္ ၅ ႏွစ္အထိ သူ႔မိသားစု၊ ကိုယ့္မိသားစု အတြက္ပဲေနဦးမယ္လုိ႔ ဆုံးျဖတ္ထားတယ္" တဲ့။ "ငါအေမကလဲ ငါအိမ္ေထာင္ျပဳသြားမွာ စုိးရိမ္ေနသလုိ ေကာင္မေလးအေဖကလဲ သူ႕ကို အိမ္ေထာင္မျပဳေစခ်င္ေသးဘူး" တဲ့။ ၫုိလုိ႔ရေနလုိ႔ ေတာ္ေသးရဲ႕။

ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ေနာက္ႏွစ္မယူရင္ မယူေတာ့ဘူးလုိ႔ သူ႕ခ်စ္မမက ရာဇသံေပးထားလုိ႔ အသည္းအသန္ေငြစုေနရတယ္။ အိမ္ငွားႏိုင္ဘုိ႔၊ တင့္ေတာင့္တင့္တယ္ထားႏိုင္ဘုိ႔၊ သူ႕မိဘ၊ ကိုယ့္မိဘ ဂုဏ္႐ွိေအာင္ တင့္တင့္တယ္တယ္ ပြဲေလးလုပ္ႏုိင္ဘုိ႔ေပ့ါ။ စုထားတဲ့ ပိုက္ဆံျပည့္ၿပီလားဆုိေတာ့ "ဟီးဟီး..အိမ္ကနည္းနည္းေတာ့ ေတာင္းရမယ္ထင္တယ္" တဲ့။ ၀ုိင္းရယ္ခံရတာေပါ့။

ေနာက္ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကေတာ့ "ငါကတစ္ေယာက္တည္း မေနတတ္တာေတာ့ ေသခ်ာတယ္။ ေဘးနားမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္႐ွိေန မွေနတတ္တာလဲ ဟုတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါ့အေဖာ္က ေယာက်ာၤးတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနစရာလည္း မလုိဘူး။ မိန္းမတစ္ေယာက္ဆုိလဲ ရပါတယ္။ အေျခာက္ေတာ့ မျဖစ္ဘူးေပါ့ဟယ္၊ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ရင္ ၿပီးတာပဲ" တဲ့။ သူမို႔ ႐ွာ႐ွာေဖြေဖြ။ အားလုံးက သူ႔ကို ဘာေျပာရမွန္းမသိ။

ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ႐ွင္းတယ္။ "ဘာမဂၤလာေဆာင္ပြဲမွ မလုိပါဘူးဟာ၊ လက္မွတ္ထုိးၿပီး အေ႐ွ႕ ၇ အိမ္၊ အေနာက္ ၇ အိမ္ ဖိတ္လုိက္ၿပီးေရာ"။ လက္႐ွိ သူ႕ခ်စ္သူခမ်ာ ဘာေျပာရမွန္း မသိတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔။ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ေလး သူ႔ရည္စားကို ၾကည့္လုိ႔။ "စိတ္ေပါက္တဲ့ေန႕၊ ငါ့အတြက္ ေကာင္းမယ္လုိ႔ ယုံၾကည္ၿပီး၊ ငါကလဲ ျပန္ေကာင္းႏိုင္မွာ ေသခ်ာတဲ့ေနက်ရင္ ယူမွာေပါ" ့တဲ့။

စကားတလုံး၀င္မေျပာတဲ့ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္း ဖက္တီးေလးကေတာ့ ၿငိမ္လုိ႔။ သူႀကိဳက္ေနတဲ့ ေကာင္မေလးက ူေ႐ွ႕ေျပးလႊတ္လုိက္တဲ့ ေအာင္သြယ္ကို ျပန္ေျပာလုိက္ပုံက ၾကည့္ဦးေလ။ "မလုပ္ပါနဲ႕ဟယ္။ သူ႔႐ုပ္ကို ငါဘယ္လုိမွ ခံစားလုိ႔မရလုိ႔ပါ။ ငါ မဂၤလာဦးညက်မွ ကုတင္ပတ္ေျပးေနရမွာေၾကာက္တယ္" တဲ့။ ေအာင္သြယ္ေတာ္ကလဲ ေအာင္သြယ္ ပီသစြာ အတိအက် ျပန္ေျပာေလေတာ့ ကုိယ့္သူငယ္ခ်င္း အသဲကဲြတာမဟုတ္၊ အသဲၿပဲၿပီး ေနာက္တစ္ေယာက္ထပ္လုိက္ရမွာ ေၾကာက္တာနဲ႕ မဂၤလာေဆာင္္ဆုိတာ သူနဲ႔ လုံးလုံးမွ မဆုိင္သလုိ ဟုိဘက္ၾကည့္လုိက္၊ ဒီဘက္ၾကည့္လုိက္ နားေထာင္ေနရဲ႕။

ေနာက္သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ေနာက္ႏွစ္ဆုိရင္ သူတုိ႔အလွည့္ "အႀကီးအက်ယ္ႀကီး မလုပ္ေတာ့ပါဘူးဟာ၊ ဒီမွာပဲ အက်ဥ္းခ်ဳံး လက္မွတ္ထိုး၊ ခင္မင္တဲ့ လူေလာက္ပဲ ဖိတ္မွာ" တဲ့။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခ်စ္သူတုိ႔ ဘ၀ရဲ႕ လမ္းဆုံးပန္းတိုင္က အခ်စ္ေတြနဲ႕ ခ်ယ္မွဳန္းထားရင္ အလွဆုံးျဖစ္ေနၿပီပဲ မဟုတ္လား။

ေနာက္ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလးကေတာ့ "ငါကေတာ့ မရဘူး။ အလွဆုံးနဲ႔ အခမ္းနားဆုံးျဖစ္ခ်င္တာ။ ပန္းဆုိလဲ ႏွင္းဆီနီ္ေတြခ်ည္း၊ ၀တ္စုံဆုိလဲ ႏွစ္စုံလဲရမွ၊ ဘယ္ေလာက္ကုန္ကုန္" တဲ့။ သူ႕ ကိုကို အဲဒီေန႕က မ်က္ခုံးလွဳပ္ေနမယ္ထင္ရဲ႕။

ကၽြန္ေတာ္လား။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘယ္ေနမလဲ။ ခ်စ္လွစြာေသာ လီယုိမေလးကို ေမးတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္သူ ေဂါက္တီးေဂါက္ေတာက္ ေလးက...
"ကၽြန္ေတာ္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေလး ကိုယ္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ရပ္ၿပီး လြတ္လပ္ ေပ်ာ္႐ႊင္ေနတာ မၾကည့္ခ်င္ဘူးလား၊ အခ်စ္ဆုိတာ ေကာင္းမြန္ေသာ ေစတနာ အၿမဲ ႐ွိေနတာတဲ့။ ခင္ဗ်ားပဲ အရမ္း ေစတနာ႐ိွတယ္ဆုိၿပီးေျပာေျပာေနၿပီးေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္ဆိွ ခင္ဗ်ားကို ေစတနာ႐ွိတယ္။ မိဘလုပ္ေကၽြးၿပီး ပိုတဲ့ ပိုက္ဆံ Game ပဲ ေဆာ့ေဆာ့၊ ဘာပဲလုပ္လုပ္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္ ေနပါေစလုိ႔ စဥ္းစားေပးထားတာ။ သားေကၽြးမွဳ၊ မယားေကၽြးမွဳနဲ႔ ပူေလာင္ အလုပ္ေတြ႐ွဳပ္ၿပီး ဘာလုပ္မွာလဲ။" တဲ့။ " ဒီလက္ထပ္တဲ့ ကိစၥႀကီးပဲ ခဏခဏ ေျပာေျပာေနရတာ ခင္ဗ်ား ဗိုက္ႀကီးေနတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးေနာ္...ဟီးဟီး" တဲ့။
ဟင္း...ကဲ ဒါနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ ကိုယ္စကားနဲ႔ကိုယ္ သူေျပာတဲ့ ေစတနာမ်ဳိး႐ွိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနရဆဲ ျဖစ္ေၾကာင္းပါ အရပ္ကတုိ႔ခင္ဗ်ာ။ ။

ပုံဆြဲေလ့က်င့္ခ်ိန္

2008-10-20T21:31:00.014+08:00

ၿပီးခဲ့တဲ့အပတ္က ေက်ာင္းမွာ႐ွိတဲ့ School Counselor ကသူ႕အခန္းထဲမွာ Special Child လုိ႔ေခၚတဲ့ အမ်ားနဲ႔မတူ ထူျခားတဲ့ ကေလးငယ္ေတြကို "ဘာအေရးႀကီးဆုံးလဲ" ဆုိတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ပုံဆြဲခုိင္းထားတာ စိတ္၀င္စားရင္ လာၾကည့္ပါလား ဆုိလုိ႔ လုိက္သြားၾကည့္ရင္း ကေလးငယ္ေတြသတ္မွတ္တဲ့ အေရးႀကီးဆုံး ဆုိတာေလးကို ေလ့လာခြင့္ရခဲ႔ပါတယ္။

ပထမတစ္ေယာက္ကေတာ့ သူ႕မိသားစုနဲ႔ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ က သူ႕အတြက္အေရးႀကီးဆုံးပဲတဲ့။ သူဆြဲထားတဲ့ပံုထဲမွာ သူ႕မိသားစု၀င္ေတြအျပင္ သူ႕အိမ္မွာ႐ွိတဲ့ေၾကာင္ကေလးေတာင္ပါေသး။ အိမ္ထဲမွာ ေရာက္ေနတဲ့ တစ္ေယာက္က ဘယ္သူလဲဆိုေတာ့ မာမီတဲ့။ သူက အၿမဲ အိမ္မွာပဲေနလုိ႔ အိမ္ထဲမွာ ထည့္ဆြဲထားတာတဲ့။

ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္အေျမာ္အျမင္႐ွိတဲ့ကေလးလုိ႔ ေျပာရမယ္။ သူရဲ႕အေရးႀကီးဆုံးက ၾကည့္ဦးေလ။ ကမာၻႀကီး တဲ့။ ကမာၻႀကီးသာမ႐ွိရင္ သူ႕မွာေနစရာ႐ိွမွာ မဟုတ္လုိ႔တဲ့။ ေတာ္ေတာ္ ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္။

ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ေလ့လာသင္ၾကားျခင္း ဟာသူ႕အတြက္အေရးႀကီးဆုံးတဲ့။ ေက်ာင္းလာရတာ ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္ပုံရတယ္။

ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ သူ႕မိသားစု ကအေရးႀကီးဆုံးတဲ့။ စိတ္မေကာင္းစရာတစ္ခုက ကေလးရဲ႕ ဖခင္နဲ႔ မိခင္ကကြဲေနၿပီး ကေလးက အေမနဲ႔ ေနတာပါ။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ထင္ရဲ႕။ သူ႕ပုံေလးမွာ Father ဆိုတာ ပါမလာဘူး။ အဘြားပဲပါတယ္။

ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ႀကီးလာရင္ အားကစားခ်န္ပီယံျဖစ္မလား။ ဆရာ၀န္ျဖစ္မလား မသိဘူး။ ဆြဲထားတဲ့ ပုံက က်န္းမာေရး က အေရးႀကီးဆုံးတဲ့။ သူ႕အေတြးေလးကို သေဘာက်မိတာက လက္ေမာင္းမွာ ႂကြက္သားဖုလုံးေလးဆြဲၿပီး + (Plus Sign) ေလးထည့္ထားေပးလုိ႔ေလ။

ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ သူ႕တုိင္းျပည္ ကအေရးႀကီးဆုံးတဲ့။ ႀကီးလာရင္ ကာကြယ္ေရး၀န္ႀကီး ခန္႔ရမယ္လုိ႔ ေျပာၿပီး ရယ္ရေသးတယ္။

ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ သူ႕အတန္းပိုင္ဆရာမ ကအေရးႀကီးဆုံးတဲ့။ ဆရာမခမ်ာ သူ႕ပုံေလးၾကည့္ၿပီး မ်က္ရည္မ်ားေတာင္လည္လုိ႔။

ေနာက္ဆုံးတစ္ေယာက္ကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သေဘာအက်ဆုံးပါပဲ။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆြဲခိုင္းရင္လဲ ဒီပုံမ်ဳိးပဲ ဆြဲမိမွာမို႔ပါ။

တခါတရံေတာ့လည္း ကေလးေတြရဲ႕ အျပဳအမူေလးေတြက ပင္ပန္းေနတဲ့စိတ္ကို ေပါ့ပါးေစပါတယ္။ ဒီပုံေလးေတြကို ၾကည့္ရင္း တစ္ခုစဥ္းစားမိတယ္။ တကယ္လုိ႔မ်ား "ဘယ္သူအေရးႀကီးဆုံးလဲ" ဆုိတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔သာ ပုံဆြဲခြင့္ရၾကရင္ ကၽြန္ေတာ့္ပုံကို မဆုိင္းမတြခ်ဆြဲမယ့္သူဘယ္သူမ်ား႐ွိႏုိင္မလဲေပါ့။ စာဖတ္သူကိုယ္တုိင္လဲ စဥ္းစားၾကည့္လုိ႔ မိတ္ေဆြရဲ႕ပုံကို မစဥ္းစားပဲ ခ်ဆြဲမယ့္သူ ႐ွိတယ္ဆုိရင္ ကံေကာင္းသူေပါ့ဗ်ာ။ အကယ္၍ တစ္ေယာက္မက႐ိွတယ္ဆုိရင္ေတာ့ ေလးစားေလာက္တဲ့သူျဖစ္ၿပီေပါ့ဗ်ာ။ တစ္ေယာက္မွ မ႐ွိရင္လဲဘာမွေတာ့ မျဖစ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္လုိ ကိုယ္ဘာသာကို ျပန္ဆြဲလုိက္ေပါ့ဗ်ာ။

အသီးခူးစားေသာ ေခၽြးမမ်ား

2008-10-18T00:00:00.009+08:00

မႏွစ္တုန္းက ဒီအခ်ိန္မွာ အေမနဲ႔အေဖက သူတို႔ သမီးတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာမယ့္ ေခၽြးမေလာင္းေလးကို အစ္ကို႔အတြက္ သြားေတာင္းေပးခဲ႔ၾကတယ္။ မိဘေတြဟာ သားသမီးေတြကို သစ္ပင္ေလးတစ္ပင္ ျပဳစုေစာင့္ေ႐ွာက္သလုိ ေကၽြးေမြး ခဲ႔ရတယ္ဆုိရင္ ပညာစုံ အ႐ြယ္ေရာက္ေတာ့ သားေတြအိမ္ေထာင္ျပဳတဲ့အခါ သား႐ွာေဖြသမွ် ပစၥည္းဥစၥာေတြက ေခၽြးမခံစားဘုိ႔ အတြက္ ျဖစ္သြားတယ္ဆုိၿပီး ေခၽြးမဆိုတာ အသီးခူးစားတယ္လုိ႔ တခ်ဳိ႕ကေျပာတတ္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ အေဖနဲ႔ အေမကေတာ့ သူတို႔သစ္ပင္ေလးကို အသီးခူးစားတဲ့ ေခၽြးမကို အခုေတာ့ သားထက္ေတာင္ပုိၿပီး ခ်စ္ေနေသးတယ္။ အေဖနဲ႔ အေမတို႔ အိုဇာတာေကာင္းေလစြ။

မိဘေတြ အသက္ႀကီးလာတဲ့ အခါ သားသမီးကံေကာင္းတာထက္ ေခၽြးမကံ၊ သမက္ကံေတြပါ ေကာင္းမွ အိုဇာတာေကာင္းတယ္လုိ႔ ေခၚရမယ္ မဟုတ္လား။

အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ အစ္ကို အိမ္ေထာင္ျပဳမယ္ဆိုေတာ့ သူယူလာမယ့္ မိန္းမအတြက္ စုိးရိမ္မိတာ အမွန္ပါပဲ။ အက်င့္ စာရိတၱေကာင္းမြန္တာ၊ အရည္အခ်င္း႐ွိတာ၊ ထက္ျမက္တာကို သူတို႔ (၉) ႏွစ္ေက်ာ္တြဲခဲ့လုိ႔ သိေနေပမယ့္ အတူေနတဲ့အခါ အေဖ၊ အေမနဲ႔ အဆင္မေျပမွုာကိုေတာ့ စိတ္ပူမိတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဂြတီးဂြက် ကိုယ့္အေဖနဲ႔ေပါ့။ ၿပီးေတာ့ အစ္ကိုက အေမ႔အတြက္ အားအကိုးဆုံးသားျဖစ္ေနတာလဲ ပါတယ္။ ဘာပဲလုပ္လုပ္ ဒီသားေတာ္ေမာင္ ပါမွ ယုံၾကည္စိတ္ခ်တယ္ဆုိေတာ့ အေနေအးေပမယ့္ မာနႀကီးတဲ့ အေမနဲ႔ အစ္ကို႔ကို အရမ္းခ်စ္တဲ့ ဇနီးနဲ႔ ပဋိပကၡျဖစ္မွာလဲ မလုိလားတာ အမွန္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ႏွစ္ၾကာၿပီး အခုေတာ့ အေမက ဖုန္းဆက္ရင္ ေခၽြးမက သမီးေလးျဖစ္ေနၿပီ၊ သားက သမက္ျဖစ္ေနတာလုိ႔ ေျပာရင္ ကိုယ္ တကယ္ ေပ်ာ္႐ႊင္ရင္ေအးမိတယ္။ အေဖနဲ႔ အေမအတြက္လဲ က်န္းမာေရးကအစ စိတ္ခ်လက္ခ် ႐ွိမိတာအမွန္ပါပဲ။ လူႀကီးေတြဆိုတာ စိတ္ေနေကာင္းေနရင္ လူေနေကာင္းေနတာမ်ဳိး မဟုတ္လား။

အေဖကေတာ့ မဂၤလာေဆာင္ ဧည့္ခံပြဲေန႔ ကတည္းကဒီေခၽြးမနဲ႔ တည့္မယ္ဆုိတာ အားလုံးက ရိပ္မိၾကတယ္။ ဧည့္ခံေနပုံက ၾကည့္ဦးေလ။ "ကၽြန္ေတာ့္သမီးက မလွဘူးလားဗ်ာ။ သမီးေရ...ဒါကအေဖ့အရင္းႏွီးဆုံး မိတ္ေဆြေတြ ဘယ္သူ..." နဲ႔။ သူ႔သမီး မဂၤလာေဆာင္တာ က်ေနတာပါပဲ။ သား႐ွင္က သမီး၊ သမီးနဲ႔ လုပ္ေနလုိ႔ အားလုံးက အေဖ႔ကို ၿပဳံးစိစိ။ ၿပီးေတာ့ အေမ႔နားကပ္ၿပီး တုိးတုိးေလးနဲ႔ "ေတာ္ေသးတာေပါ့ကြာ ငါတုိ႔ သမီးေလးက မိတ္ကပ္ျပင္လုိက္ေတာ့ မင္းသမီးေလးလုိ လွေနလုိ႔" ဆုိၿပီးသြားေျပာေနေသး။ အေမ့ခမ်ာမွာလည္း သူဘယ္ေလာက္ခ်စ္ခ်စ္၊ အေဖနဲ႔သာ မ်က္ႏွာေၾကာမတည့္ရင္ ဒီမဂၤလာပြဲက ေပ်ာ္စရာေကာင္းမွာ မဟုတ္ဘူးဆုိတာ သိေနေလေတာ့ အေဖေပ်ာ္တာၾကည့္ၿပီးမွ သက္ျပင္းကို ခိုးခ်ၿပီး စိတ္ခ်လက္ခ် ေပ်ာ္ႏိုင္႐ွာေတာ့တယ္။

တကယ္ေတာ့ ေယာကၡမနဲ႔ ေခၽြးမဆိုတာ သမိုင္းစဥ္လာအရ အဆင္ေျပတာ ခပ္႐ွား႐ွားရယ္။ ဒီႏို္င္ငံမွာ ကေလးေမြးလုိ႔ ေယာကၡမေတြ လာၾကၿပီးရင္ ငိုၿပီးျပန္ၾကရတာမ်ားမ်ား။ ႏွစ္ဖက္စလုံး ေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္ အျမင္ၾကည္ဘုိ႔ဆိုတာ အမ်ဳိးသမီးႏွစ္ဦးစလုံးေရာ၊ သားလုပ္တဲ့ လူကိုယ္တိုင္မွာေရာ တာ၀န္႐ွိတာမ်ဳိးေလ။ အထူးသျဖင့္ သားကို အားကိုးခ်စ္နဲ႔ ခ်စ္တဲ့ အေမေတြနဲ႔ ဆုိ ျပသာနာပိုဆုိးတတ္ပါတယ္။ တကယ္ကေတာ့ ေနတတ္ဘုိ႔၊ ျမင္တတ္ဘုိ႔ပါပဲ။ သားခ်စ္၊ မယားခ်စ္ ဆုိတာ အသြင္မတူတဲ့ အခ်စ္ ၂ မ်ဳိးေလ။ ၿပိဳင္လုိ႔မွ မျဖစ္ႏိုင္တာ။ ထားပါေတာ့ေလ။ ေခၽြးမေတြက အဆင္သင့္ အသီးခူးစားလုိက္တယ္ပဲ ဆုိပါေတာ့ ။ ဒီေတာ့ ေခၽြးမကလည္း ျပန္ေျပာၿပီ။ အေမေတြကေရာ အသီးစားခ်င္လုိ႔ အပင္စုိက္ခဲ့တာလားေပါ့။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီစကားလုံးမ်ဳိးေတြကိုက မ႐ွိသင့္တာပါ။ ဥယ်ာဥ္မွဳးတစ္ေယာက္က သူစုိက္ပ်ဳိးလုိက္တဲ့ အပင္ေလး အသီးခူးစားႏုိင္တဲ့ အ႐ြယ္ေရာက္တဲ့အခါ သူကိုယ္တုိင္အသက္ႀကီးလာၿပီျဖစ္လုိ႔ ေျမၾသဇာေကၽြးတာ၊ ေပါင္းသင္ျမက္ႏုတ္တာေတြလုပ္ဘုိ႔ ဒီသစ္ပင္ေလးကို ျမတ္ႏုိးတဲ့ အျခားဥယ်ာဥ္မွဳးတစ္ေယာက္စီကို လက္လြဲေပးလုိက္တဲ့ သေဘာလုိ႔ စဥ္းစားရင္ ေယာကၡမက ေခၽြးမဆုိတာ ေက်းဇူးတင္စရာေပါ့။ ေခၽြးမလုပ္တဲ့သူဘက္ကလည္း အႏွစ္ႏွစ္ အလလ အပင္ျဖစ္ေအာင္ စုိက္ပ်ဳိးေပးခဲ့ရသူေတြရဲ႕ ေက်းဇူးတရားကို နားလည္ခံစားေပးႏိုင္တဲ့ ႏွလုံးသားမ်ဳိးေတာ့ ႐ွိသင့္တာေပါ့။ သုံးေလးႏွစ္ သံေယာဇဥ္ ႐ွိလာတဲ့ အခ်စ္ဆုိတဲ့ အတၱေတြဟာ အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္၊ သုံးဆယ္ မိဘသံေယာဇဥ္ဆုိတာနဲ႔ ႏွဳိင္းယွဥ္ေနဘုိ႔ မတန္ဘူးမဟုတ္လား။

ကၽြန္ေတာ့္ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ရဲ႕ အေမဆုိ အရမ္းေနတတ္တယ္။ ေခၽြးမေတြကလည္း ခ်စ္လုိက္တာတုန္လို႔။ စားစရာပစၥည္းေတြ လူႀကဳံနဲ႔ ပို႔ေပးရင္ေတာင္ အထုပ္ေတြ၊ ဘူးေတြေပၚမွာ Label တပ္ရင္ (သားနာမည္ + ေခၽြးမနာမည္)နဲ႔။ ေခၽြးမလုပ္တဲ့သူက ပို႔လုိက္တဲ့ ပစၥည္းေတြကို ၾကည့္ၿပီး သူ႕သားအတြက္ပဲ စဥ္းစားတယ္လုိ႔ ထင္မွာစိုးလုိ႔တဲ့ေလ။ အဲဒီလုိ အေသးအဖဲြေလးကအစ ဂ႐ုစိုက္ေပးတတ္တာ။ သားလုပ္တဲ့ လူက ဖုန္း ေခၚရင္ ေမေမေနေကာင္းလား လုိ႔ေမးတဲ့အခါ ေအး...သမီးနဲ႔သားေရာ ေနေကာင္းလားလို႔ ေခၽြးမကိုေ႐ွ႕ကထားၿပီး ျပန္ေမးတတ္တာမ်ဳိး။ အဲဒီေတာ့ ဖုန္း Speaker ဖြင့္ၿပီး နားေထာင္ေနတဲ့ ေခၽြးမကလဲ ေက်နပ္လုိ႔။ အေသးအဖြဲေလးေတြေပမယ့္ အေရးပါအရာေရာက္တာေလးေတြေပါ့။

ကၽြန္ေတာ့္အေဖကေတာ့ Over ေပ့ါ။ ဖုန္း ဆက္စရာ႐ွိရင္ ေခၽြးမ ဖုန္း ကိုပဲ ေခၚေတာ့တယ္။ သူေခၚတဲ႔ ဖုန္းကို ျပန္ထူးတဲ့ေလသံက ကြာတယ္ေလ။ အစ္ကိုက ဖုန္း ကိုင္လုိက္ရင္ ေဖေဖ...ေျပာ လုိ႔ ခပ္တည္တည္ေလသံႀကီးစေျပာတာ။ ေခၽြးမကေတာ့ ဟုတ္ကဲ့ ေဖေဖ..သမီးပါ ဆုိေတာ့ အဆင္ေျပတယ္ေလ။ ၿပီးေတာ့ သူလုပ္သမွ် သားလုပ္သူက ပိုက္ဆံျဖဳန္းတယ္လုိ႔ စဥ္းစားေလေတာ့ ခဏခဏျပသာနာ တတ္ရတာလည္း ေခၽြးမေလးေရာက္လာေတာ့ မ႐ွိေတာ့ဘူး။ "သမီးေရ... ေဖေဖဒါေတာ့လုပ္ခ်လုိက္ၿပီ၊ သမီးေယာက်ၤား ေျပာလုိက္ဦးေနာ္၊ စိတ္ၾကည္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေျပာ" လုိ႔မွာလုိက္ရင္ ၿပီးသြားတာမ်ဳိး။ "ဒီေကာင္ ငါ့သမီးနဲ႔ရလုိ႔ ေတာ္ေသးတယ္ တျခားမိန္းမသာဆုိ မလြယ္ဘူး" လုိ႔ အေမ့ကို ေျပာလုိ႔ အေမက ရယ္လုိက္တာ။ အေမကေတာ့ သူသြားခ်င္တာေတြကို စိတ္႐ွည္လက္႐ွည္နဲ႔ လုိက္ပို႔ေပး။ ဘုရားမွာ ၾကာသပေတးေန႔တုိင္း ပုတီးလုိက္စိပ္ေပး။ ေစ်း၀ယ္သြားတဲ့အခါ မိန္းကေလးအေဖာ္ေလးနဲ႔ သြားရေတာ့ သားႀကီးနဲ႔ သြားရတာနဲ႔ တျခားစီမုိ႔လား။ အစ္ကိုကေတာ့ "ဒါေလးလွလား" ဆုိလည္း "မသိပါဘူး ေမေမရာ ျမန္ျမန္၀ယ္ၿပီးသြားရေအာင္၊ သားခ်ိန္းထားတာ႐ွိေသးတယ္" ဆိုတာမ်ဳိး။ ဘုရားမွာ အေမ့ကိုလုိက္ပို႔ထားခဲ့ၿပီး ျပန္လာႀကိဳဘုိ႔ေမ့ေနလုိ႔ အငယ္ေကာင္က လုိက္ လိုက္ႀကိဳရတာ ခဏခဏဆုိေတာ့ မၿငီးမျငဴ လုိက္ပို႔ေပးတဲ့ ေခၽြးမကို ခ်စ္ေတာ့တာေပါ့။ ကိုယ္ပိုင္လုပ္ငန္း လုပ္တဲ့ ေခၽြးမဆုိေတာ့ မနက္ ၁၀ နာရီထုိးရင္ ဟင္းပြဲ အဆင့္သင့္ ျပင္ၿပီးမွ အလုပ္သြားေတာ့ အေမနဲ႔ အဖြားက လက္ေဆးၿပီး စား႐ုံပဲ။ ျခံ၀င္းထဲမွာ အိမ္တစ္လုံးစီနဲ႔ အုိးခြဲခ်က္ေပမယ့္ ေခၽြးမကေန႔တိုင္း ဟင္းပြဲလာျပင္ေပးတယ္။ ညေနသူ႕အလုပ္က ျပန္လာရင္ မုန္႕တစ္မ်ဳိးမ်ဳိး၀ယ္လာၿပီး အတူတူစားၾက။ တစ္ေန႔တာ လုပ္ငန္းခြင္ အေတြ႔အႀကံဳေတြကို ေျပာျပၾက။ ဪ...လူတစိမ္းတစ္ေယာက္၀င္လာတာကို မိသားစုထဲမွာ သိသိသာသာႀကီး ေျပာင္းလဲမွဳ၊ ႐ိုက္ခတ္မွဳ မ႐ွိတာကိုပဲ အသက္ႀကီးတဲ့ အေဖနဲ႔ အေမအတြက္ ၀မ္းသာမိပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္က အေမ့ကို ဘာအေၾကာက္ဆုံးလဲလုိ႔ ေမးဘူးတယ္။ ေမေမက ဦးဘုိးသာႀကီးလုိ ျဖစ္မွာ အေၾကာက္ဆုံးပဲ လုိ႔ ေျဖခဲ့တာ။ ဦးဘိုးသာဆုိတာ အေမတုိ႔အိမ္နားက ဆရာ၀န္ႀကီးရဲ႕အေဖ။ ဆရာ၀န္ႀကီးရဲ႕ မိန္းမက ေယာက်ၤားဘက္က မိဘေတြကို ေပးတာ ကမ္းတာ မၾကည္ျဖဴဘူး။ ေယာက်ၤား႐ွာသမွ် ပိုက္ဆံအကုန္ သူက ထိန္းခ်ဳပ္ထားတာေပါ့။ သားလုပ္တဲ့လူနဲ႔ ေခၽြးမက တိုက္ႀကီးနဲ႔ ေနတယ္။ ကားတစ္ေယာက္တစ္စီးစီနဲ႔။ အေဖအုိႀကီးကိုေတာ့ မိန္းမက မၾကည္လင္လုိ႔ တုိက္ေပၚေခၚထားလုိ႔မရဘူး။ သူတို႔ တုိက္ႀကီးနဲ႔ တစ္ေခၚေလာက္ေ၀းတဲ့ေနရာမွာ ေျမ႐ုိင္းျခံႀကီးတစ္ၿခံ႐ွိတယ္။ အဲဒီၿခံႀကီးထဲက ၿခံေစာင့္တဲ သာသာအိမ္မွာ အေဖအိုႀကီးကို ထားတာေပါ့။ အဲဒီေျမကြက္ႏွစ္ခုရဲ႕ အကြာအေ၀းဟာ ရန္ကုန္အေခၚ ဆိုရင္တစ္ဘေလာက္စာေလာက္ေ၀းတာေပါ့။ အလယ္မွာ ေျမာင္းနဲ႔ ခေနာ္ခနဲ႔ တံတားေလးတစ္ခုျဖတ္ရေသးတယ္။ လကုန္ရင္ ေခၽြးမဆီမွာ လစာ လာထုတ္ရတယ္။ ကိုယ္ဟာကို ခ်က္စားေလာက္႐ုံ မသထာေရစာေလးေပါ့။ ဦးဘုိးသာက ထန္းလ်က္နဲ႔ ေရေႏြးၾကမ္းေသာက္ေနရတာ ႀကိဳက္တယ္တဲ့။ ဒီေတာ့ သားလုပ္တဲ့သူက လကုန္လာတဲ့ အခါ ထန္းလ်က္ပုံး တစ္ပုံးထည့္ေပးလုိက္ကြာလုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္တဲ့။ မိန္းမလုပ္တဲ့သူက ဘာလုိ႔အမ်ားႀကီးေပးထားမွာလဲ။ ပစ္စလက္ခတ္ျဖစ္ကုန္မွာေပါ့။ တစ္ေန႔စာ ေလးလုံးစီ ညေနတိုင္းလာယူပေစေပါ့။ နီးနီးေလးပဲလုိ႔ ျပန္ေျပာသတဲ့။ ေယာက်ာၤးကလည္း "အမိန္႔...မလြန္ဆန္၀ံ့ဘူး... အာဏာျပင္းလြန္းတဲ့ အမိန္႕..." ဆိုတဲ့ သီခ်င္းထဲကစာသားလုိပဲ ဒါဆုိလည္း အေဖလာယူပေလ့ေစေပါ့။ အသက္ႀကီးႀကီး အဘိုးႀကီးက ပုလင္းေလးတစ္လုံး ကိုင္ၿပီး တုန္ခ်ိခ်ိနဲ႔ မုိး႐ြာ႐ြာ၊ ေနပူပူ ညေနတုိင္း လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး ထန္းလ်က္ကေလး ေလးလုံးကို သားလုပ္သူရဲ႕ တိုက္ႀကီးႀကီးမွာ လာ ေတာင္းစားခဲ႔ရတယ္။ တစ္ေန႔မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ အေဖက တံတားထိပ္မွာ ထန္းလ်က္ပုလင္းေလးနဲ႔ မိုး႐ြာထဲ လဲေနတဲ့ ဦးဘုိးသာကို ေတြ႕လုိ႔ သတိလစ္လုလု အဘုိးႀကီးကို သူ႕တဲေလးဆီျပန္ပို႔ေပးခဲ႔ရတယ္။ သိပ္မၾကာဘူး အဘုိးႀကီး ဆုံးတာပါပဲ။ အေမက သူအသက္ႀကီးတဲ့ အခါ ဦးဘုိးသာလုိျဖစ္မွာ အေၾကာက္ဆုံးပဲ။ အေမ့ မိတ္ေဆြေတြထဲမွာလည္း ေခၽြးမကို ေၾကာက္ေနရ၊ ေခၽြးမမ်က္ႏွာၾကည့္ေနရ၊ ေခၽြးမဆီမွာ မ်က္ႏွာငယ္ငယ္နဲ႔ လက္ျဖန္႕ေတာင္းစားေနရတာ ျမင္တုိင္း ေၾကာက္စရာ ေကာင္းလုိက္တာလုိ႔ ကၽြန္ေတာ့္တုိ႔ေတြကို ေျပာျပေနၾက။ ခုေတာ့ သူအားအကိုးဆုံး သားက ယူလာတဲ့ မိန္းမက သူလုိခ်င္တဲ့ သမီးမ်ဳိးေလးျဖစ္ေနလုိ႔ "ေမေမေနာ္... ေတာ္ေတာ္ၾကာ ပုတီးကိုခ်၊ ေျမးကိုမ၊ မိုက္စြ အဘြားႀကီး" ျဖစ္ေနဦးမယ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အငယ္ ႏွစ္ေယာက္က စ စ ေနရတယ္။ အေဖနဲ႔ အေမကေတာ့ ၿပဳံးလုိ႔။

ကိုကိုနဲ႔ မမမိုးတုိ႔ အတြက္ မဂၤလာ သက္တမ္း တစ္ႏွစ္ျပည့္အမွတ္တရ။

???

2008-10-12T23:41:00.001+08:00

နားလည္တယ္ ဆိုတာဘာလဲ?
အျဖစ္အပ်က္
တစုံတရာအတြက္
ခံစားမွဳတစ္ခုအတြက္
ကိုယ္ခ်င္းစာေပးႏုိင္တာလား။ ။

နားလည္ပါတယ္ကြာ ဆိုတာဘာလဲ?
ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္ေလလုိ႔
စဥ္းစားေပးလုိက္တာလား။ ။

နားလည္ႏိုင္ပါတယ္ ဆုိတာဘာလဲ?
မင္းဘက္မွာ ငါ႐ွိတယ္လုိ႔
သြယ္၀ုိက္ၿပီး ေျပာတဲ့စကားလား။ ။

နားလည္ေပးလုိက္ပါ ဆိုတာဘာလဲ?
အေတြးအေခၚတစ္ခုအတြက္ ေထာက္ခံမဲလား
သည္းခံျခင္းရဲ႕ ဂုိဏ္းခြဲတစ္ခုလား
ႏွစ္သိမ္႔တဲ့ စကားလုံးတစ္ခုလား။ ။

ေက်းဇူးျပဳၿပီး
ငါ့ကို နားမလည္ၾကပါနဲ႔႔ေတာ့။ ။

နားလည္ပါတယ္လုိ႔ ေျပာေျပာေနၿပီး
ေနာက္ဆက္တြဲ လုပ္ေဆာင္မွဳ
တစ္ခုမွမ႐ွိတဲ့
နားလည္ျခင္း ဆိုတာေတြကို
နားမလည္တတ္တဲ့
ေရာဂါ ရင့္ရင့္လာလို႔ပါ။ ။

ဆရာမ်ားေန႔

2008-09-04T23:46:00.012+08:00

စက္တင္ဘာလ ၁ ရက္ေန႔က ဒီႏုိင္ငံရဲ႕ ဆရာမ်ားေန႔တဲ့။ ေက်ာင္းမွာကေလးေတြက Happy Teachers' Day ဆိုၿပီး အ႐ုပ္ကေလးေတြ၊ ႏွင္းဆီပန္းေလးေတြ စတဲ့ လက္ေဆာင္ေလးေတြကို ဆရာ၊ ဆရာမေတြကို ေပးၾကတယ္။ အတန္းႀကီးသြားလုိ႔ အျခားေက်ာင္းကို ေရာက္သြားတဲ့ ကေလးေတြကလည္း ငယ္ငယ္တုန္းက ဆရာမေတြဆီ တကူးတက ျပန္လာႏွဳတ္ဆက္ၾက၊ မုန္႕ေတြစားၾကနဲ႔ သူတုိ႔ ဘာသာဘာ၀ ဂါရ၀ျပဳနည္းတစ္မ်ဳိးေပါ့ေလ။

Teachers' Day အတြက္ အခမ္းအနားကို ကေလးေတြကပဲ ဦးေဆာင္ၿပီး က်င္းပတယ္။ ပြဲစ စခ်င္းမွာ တီးလုံးေတြဖြင့္ထားေပးၿပီး ဆရာ၊ဆရာမေတြက ခန္းမထဲကုိ အတန္းလုိက္၀င္လာၾကတယ္။ ကေလးေတြက ေဘာလုံးသမားေတြ ကြင္းထဲ၀င္လာရင္ ပရိတ္သတ္ေအာ္သလုိမ်ဳိးနဲ႔ လက္ခုပ္ေတြတီးလုိ႔ ေအာ္ဟစ္လုိ႔။ ခန္းမအလယ္ထဲမွာ ဆရာ၊ဆရာမေတြ ေနရာယူၿပီးတာနဲ႔ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးက စကားနည္းနည္းေျပာ၊ MOE ကပုိ႔လာတဲ့ Teachers' Day အတြက္ သ၀ဏ္လႊာေလးကို ဖတ္ျပတယ္။ ေနာက္အစီအစဥ္က (Students Choice Award 2008) တဲ့။ ကေလးေတြက ေ႐ြးတဲ့ဆု။ ဆုအမ်ဳိးအစားေတြကလည္း အမ်ဳိးစုံပ။ Miss Sunsilk တဲ့။ တစ္ေက်ာင္းလုံးမွာ ဆံပင္ အလွဆုံး ဆရာမဆု။ ေနာက္ ဆံပင္အေကာက္နဲ႔ အလုိက္ဖက္ဆုံးဆု။ ၿပဳံးအလွပိုင္႐ွင္ဆု။ အားေကာင္းေမာင္းသန္ အျဖစ္ဆုံးဆရာဆု။ ေနာက္ၿပီး English လုိေျပာတာ အပီဆုံးဆု။ အက အေကာင္းဆုံး ဆရာမဆု။ ဟန္ပန္အမူအရာ အရယ္ရဆုံးဆရာမဆု။ သီခ်င္းဆုိ အေကာင္းဆုံး ဆရာမဆု။ အသံ အၿပဲဆုံး ဆရာမဆု။ e-mail အပို႔ဆုံးဆရာမဆု။ ကားအေကာင္းဆုံးစီးႏိုင္တဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမဆု။ ဒီဆုေတြအားလုံးကို ကေလးေတြက လူႀကီးေလးေတြလုပ္ၿပီး စတုိင္လ္ အျပည့္ႏွင့္ ဆုခ်ီးျမွင့္ၾကတယ္။ ဆရာ၊ ဆရာမေတြကေတာ့ တ၀ါး၀ါးေပါ့။ အက အေကာင္းဆုံးဆု ရတဲ့ ဆရာမ က ေနာက္ခံတီးလုံးႏွင့္ ကမ်ားေတာင္ ကျပလုိက္ေသး။ အေကာင္းဆုံးကား ဆုရတဲ့ ဆရာက ေက်းဇူးတင္ စကားေျပာေတာ့ သူဆုရတာ ၀မ္းသာရမွာလား၊ ၀မ္းနည္းရမွာလား မသိဘူးတဲ့။ ဆုက သူ႕အတြက္ မဟုတ္ပဲ သူ႕ကားအတြက္ ျဖစ္ေနလုိ႔ပါတဲ့ေလ။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္ သေဘာေတြက်လုိ႔ ကေလးေတြေပးတဲ့၊ ကေလးေတြစီစဥ္တဲ့ ဆုေပးပြဲတက္ရကိုပဲ ေပ်ာ္လုိ႔၊ ေမာ္လုိ႔။

ကိုယ္ကေတာ့ သူတုိ႔က်င္းပေနပုံေလးကို ထုိင္ၾကည့္ေနရင္း အေတြးေတြက ကုိယ္တုိ႔ ငယ္ငယ္က အာစရိယ ပူေဇာ္ပြဲ ဆီမွာေပ့ါ။ ကိုယ္တုိ႔ႏိုင္ငံမွာေတာ့ ကာယကံ၊ ၀ဇီကံ၊ မေနာကံျဖင့္ ျပစ္မွားခဲ့မိသည္႐ွိေသာ္ ခြင့္လႊတ္ပါဆုိၿပီး ႐ုိ႐ုိက်ဳိးက်ဳိး ထိုင္ကန္ေတာ့ ၾကတာပါ။ ကုိယ္တုိ႕ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီး တကၠသုိလ္ အသီးသီးတက္ေနတဲ့ အခ်ိန္က်မွ အထက္ေက်ာင္းမွာ အမွတ္တရ ျပန္လုပ္တဲ့ အာစရိယ ပူေဇာ္ပြဲတုန္းကဆုိ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမႀကီးက စကားေျပာရင္းငိုေတာ့ ဆရာမေတြေရာ ကေလးေတြပါ အားလုံး လုိက္ငုိၾကတာ မွတ္မိေသးတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အေတြးႏွင့္ ခ်စ္တဲ့ဆရာမ၊ ေၾကာက္တဲ့ ဆရာမ၊ မခ်စ္တဲ့ ဆရာမ၊ မ်က္ႏွာလုိက္တယ္လုိ႔ ထင္တဲ့ ဆရာမ၊ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ႏိုင္မယ့္ ဆရာ၊ ဆရာမေတြလည္း အမ်ဳိးစုံပါပဲေလ။

ကိုယ္ ၈တန္းတုန္းက ျမန္မာစာသင္တဲ့ ဆရာမက အသင္အျပ အရမ္းေကာင္းတာ။ သိမ္ေမြ႕ၿပီး ႐ွင္း႐ွင္းလင္းလင္း ျဖစ္ေအာင္ ပို႔ခ်ႏိုင္လုိ႔ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ ဆရာမ ဆုိပါေတာ့။ တစ္ေန႔ေတာ့ ဆရာမက မုိးတစိမ့္စိမ့္ ဆုိတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ စာစီစာကုံး အိမ္စာ ေရးခုိင္းတယ္။ အတန္းတြင္း ၿပိဳင္ပြဲေလးေပ့ါ။ ကိုယ္လည္း အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ အေဖ႔ကို မိုးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး နာမည္ႀကီးတဲ့ ကဗ်ာ၊ သီခ်င္း ဘာေတြ႐ွိလည္းလုိ႔ေမးတာ၊ အေဖကလည္း ဒါမ်ဳိးဆုိ အလြန္အမင္း စိတ္အားထက္သန္ေလေတာ့ မုိးေဒ၀ါ သီခ်င္း၊ မိုးသက္ေလႏွင္ သီခ်င္းေတြဆုိျပတာေပါ့။ ဒါန႔ဲ ကိုယ္စာစီစာကုံးရဲ႕ နိဒါန္းဖြင့္ ဖြင့္ျခင္းမွာ "မိုးတစိမ့္စိမ့္႐ြာေနပါသည္။ မုိးကို လူသားတုိင္းခ်စ္ၾကမည္ဟု ထင္ပါသည္။ မိုးတစိမ့္စိမ့္႐ြာသည္ကို ၾကည့္ရင္း ေပ်ာ္သူေပ်ာ္၊ ႐ႊင္သူ႐ႊင္၊ ျမဴးသူျမဴး၊ ေဆြးသူေဆြး ျဖင့္ ခံစားၾကမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း မုိးကိုေတာ့ မမုန္းႏိုင္ၾကပါေပ။ ျဖဴေဖြးလွပေသာ ပုလဲလုံးေလးမ်ား အသြင္ျဖင့္ တစိမ့္စိမ့္႐ြာသြန္းၿဖိဳးလ်က္ ႐ွိေသာေၾကာင့္ အေပ်ာ္ဓါတ္ခံ ႐ွိသူမ်ားကို ၿပဳံးေပ်ာ္ေစ၍ အေဆြးဓါတ္ခံ႐ွိသူမ်ားကို ပူေဆြးတမ္းတ ႏြမ္းလ်ေစပါသည္။ ေခတ္အဆက္ဆက္ မ႐ုိးႏိုင္ေလာက္ေအာင္ သီဆုိခဲ့ၾကေသာ အဆိုေတာ္ ေဒၚလွေ႐ႊ၏ မုိးေဒ၀ါ သီခ်င္း.........." စသည္ျဖင့္ ေရးလုိက္တာေပါ့။

ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ကိုယ္စာစီစာကုံးေလးက ပထမ ရတာပါ။ ကံဆုိးခ်င္ေတာ့ ဆရာမက အသံေန အသံထားႏွင့္ အခန္းထဲမွာ ဖတ္ျပတာပါ။ ကိုယ့္စကားလုံးေလးေတြကို ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ ဆရာမက သူႀကိဳက္တဲ့ ေနရာေလးေတြ ႐ွင္းျပေနေသးေတာ့ ကို္ယ္လည္း ေပ်ာ္ေနတာေပ့ါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ အေပ်ာ္က ေနာက္ေန႔မနက္က် ကုန္ပါေလေရာ။ ကိုယ္အတန္းထဲလည္း ၀င္ေရာ ခပ္ေနာက္ေနာက္ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က "ေဒၚလွေ႐ႊ လာၿပီေဟ့" လုိ႔ ေအာ္ၿပီးေနာက္လုိက္တာ ကိုယ့္ရဲ႕ အထက္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀ေန႔ရက္မ်ားက ေဒၚလွေ႐ႊ အျဖစ္ႏွင့္ တက္ခဲ႔ရတဲ့ အထိပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ႏိုင္မယ့္ ခ်စ္ေသာ ဆရာမ မ်ားထဲက တစ္ေယာက္ေပါ့။

ေနာက္ၿပီး သခ်ၤာ သင္တဲ့ ဆရာ တစ္ေယာက္လည္း ကုိယ္ရဲ႕စိတ္ကို တစုံတရာ ေျပာင္းလဲ ေပးႏုိင္ခဲ့လုိ႔ မေမ့ႏိုင္ျပန္ဘူး။ အတန္းထဲမွာ သခ်ာၤအမွတ္ေတြ ေၾကျငာတဲ့တစ္ရက္ကေပါ့။ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းက ၉၉ မွတ္ရတယ္။ အမွတ္ျပည့္ ရတဲ့ လူကလည္း တစ္ေယာက္တည္း႐ွိတယ္။ ဒါနဲ႕ ၉၉ မွတ္ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ေကာင္မေလးက မ်က္ရည္ေပါက္ေပါက္က်ေအာင္ ငိုပါေလေရာ။ ဆရာက ျမင္သြားၿပီး ဘယ္ႏွစ္မွတ္ ရလုိ႔ငိုတာလည္း ေမးေတာ့ ၁၀၀ မရလုိ႔ေပ့ါ။ ဆရာက ဘာလုိ႔ ဒီေလာက္ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္နည္းပါးရတာလဲ၊ ၃၉ မွတ္ရေနတဲ့ သူကို မစဥ္းစားေပးေတာ့ဘူးလား။ ၁ မွတ္ေလ်ာ့တာခ်င္းအတူတူ သူက က်ေတာင္က်ေနၿပီ။ ကိုယ္စိတ္ထဲမွာ ခံစားစရာ တစ္ခုခုျဖစ္တုိင္း ကိုယ္ေလာက္ အဆင္မေျပတဲ့သူေတြ၊ ကုိယ္ထက္ နိမ့္က်ေနတဲ့သူေတြ အတြက္ စဥ္းစားၾကည့္ပါဦး။ ကုိယ့္ထက္ျမင့္တဲ့၊ အဆင္ေျပတဲ့လူေတြခ်ည္းကိုပဲ ေတြးေနၿပီး ငိုေနလုိ႔ ဘာအဓိပၸါယ္႐ွိမွာလဲ။ အတန္းထဲမွာ ဒါမ်ဳိး မျမင္ခ်င္ဘူးလို႔ ေလသံမာမာႏွင့္ ဆူလုိက္ေတာ့ အဆူခံရတဲ့ ေကာင္မေလးေတာ့ မသိဘူး။ အံ့ၾသၿပီး နားေထာင္ေနတဲ့ ကိုယ့္ရင္ထဲကို အေတြးေလးတစ္ခု ထည့္ေပးလုိက္တာပါပဲ။ အဲဒီ အ႐ြယ္မွာ ႐ွိတဲ့ အသိတရားနဲ႔ ဒီလုိ ဘယ္စဥ္းစားမိမလဲ။ ရမွတ္ဆိုတာ ၿပိဳင္စရာ တစ္ခုလုိ ျဖစ္ခဲ့ၾကတာကိုး။ အဲဒီေနာက္ပိုင္း ကိုယ္စားေမးပြဲ ေျဖရင္ အေကာင္းဆုံး ႀကိဳးစားတယ္။ ေနာက္ဆုံး ရလဒ္ေတြ အတြက္လည္း ဘာႀကီးပဲရရ၊ ၀မ္းမနည္းတတ္ေတာ့တဲ့ အက်င့္ေလးတစ္ခု ဘ၀ စာေမးပြဲ ေပါင္းမ်ားစြာအထိ ပါသြားခဲ့ေရာ။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ဆရာႀကီးကလည္း ကိုယ္မေမ႔ႏိုင္တဲ့ ဆရာမ်ားထဲက တစ္ေယာက္ပါပဲ။

ဪအေတြးလြန္ေနလိုက္တာ......ပြဲၿပီးလုိ႔ ကေလးေတြက အပိတ္သီခ်င္းအေနနဲ႔ Do I Make You Proud ဆုိတဲ့ သီခ်င္းေလးကုိ အမူအယာအျပည့္နဲ႔ ဆုိေနၾကၿပီ။ ကိုယ့္လက္ထဲက ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးေပးတဲ့ ပို႔စ္ကဒ္ေလးထဲက စာသားေလးေတြကို ဖတ္ၾကည့္ေနရင္း ကိုယ့္ဘ၀ရဲ႕ သင္ဆရာ၊ ျမင္ဆရာ၊ ၾကားဆရာ အားလုံးကို သတိရေနမိပါတယ္။

There is no job more important than yours,
no job anywhere else in the land.
You are the keepers of the futures;
You hold the smallest of hands.

Into your care you are trusted,
to nurture and care for the young.
You encourage the shy and unsure child.
You make sure they are safe from all harm.

You foster the bonds of friendships,
letting no child go away mad.
You respect and you honour their emotions.
You give hugs to each child when they’re sad.

You have more impact than you can imagine,
a child’s mild is moulded by four;
so whatever you lay on the table
is whatever the child will explore.

Give each child the tools for adventure,
let them be artists and writers and more;
let them fly on the wind and dance on the stars
and build castles of sand on the shore.

It is true that you don’t make much money
and you don’t get a whole lot of praise,
but when one small child say “I love you”,
you are reminded of how this job pays.

Happy Teachers’ Day!

ေနရာေလးတစ္ေနရာ

2008-08-23T01:02:00.006+08:00

တေရးမွမအိပ္ရေသးေသာ က်ိန္းစပ္ေနသည့္ ကိုယ့္မ်က္လုံးကို ဇြတ္အတင္းၿဖဲၿပီး ေရအျမန္ခ်ဳိးလုိက္သည္။ သည့္ေန႔ ေနာက္က်၍မရ။ ရထားေပၚမွာ ခဏပဲျဖစ္ျဖစ္ အိပ္လုိက္ေတာ့မယ္လုိ႔ အားတင္းၿပီး ေျခလွမ္းတုိ႔က ဘူတာ႐ုံဆီသုိ႔။

ဘူတာ႐ုံ၀ေရာက္ေတာ့ ရထားထြက္ရန္ ၂ မိနစ္မွ်သာလုိေတာ့သည္။ ေနာက္တစ္စီးေစာင့္လွ်င္ ၆ မိနစ္ေစာင့္ရမည္။ မျဖစ္ႏုိင္။ အျမန္ေျပးၿပီး တံခါးပိတ္ခါနီး ရထားထဲကို အေမာတေကာေျပး၀င္လုိက္ရသည္။ တစ္စီးလုံးထိုင္စရာ ေနရာမ႐ွိ။ ခုံအျပည့္ လူအျပည့္မုိ႔ အိပ္လုိ႔ေကာင္းမည့္ ေထာင့္စြန္းကခုံေလးေ႐ွ႕မွာ မတ္တပ္ရပ္ရင္း ျမန္ျမန္ထုိင္ရပါေစဟု ဆုေတာင္းေနမိသည္။ မ်က္လုံးေတြက ေလေအးစက္ အ႐ွိန္ေၾကာင့္ စပ္ဖ်ဥ္းဖ်ဥ္း၊ ငုိက္ျမည္းလုလု ျဖစ္ေနၿပီမို႔ ခဏေလာက္ထုိင္ၿပီး မွိတ္ထားခြင့္ရလုိက္ခ်င္သည္။

၂ ဘူတာေက်ာ္လာေတာ့ ကိုယ့္ေ႐ွ႕က အမ်ဳိးသမီးက ခါးကိုမတ္လုိက္သည္။ အိတ္ထဲက တစုံတရာကို႐ွာေဖြဟန္႐ွိသည္။ ဪ...ဆင္းေတာ့မွာမုိ႔ ရထားစီးကဒ္ျပား႐ွာေနဟန္တူရဲ႕ ။ ထုိင္ရေတာ့မည္။ အိပ္ရေတာ့မည္။ ေပ်ာ္သည္။ ေပ်ာ္သည္။ ခက္ခက္ခဲခဲ႐ွာၿပီး သကာလ သူမလက္ထဲပါလာသည္က ႏွဳတ္ခမ္းနီေလးတစ္ဗူး။ ဪ...ဆင္းခါနီးမို႔ အလွျပင္ရေလသည္ ဟုလုိရာဆဲြေတြးလုိက္သည္။ ႏွဳတ္ခမ္းနီဆိုးသည္။ ေပါင္ဒါ႐ုိက္သည္။ ပါးနီဆုိးသည္။ မ်က္ေတာင္ေကာ့သည္။ အားလုံးၿပီးေတာ့ ေနာက္ ၂ ဘူတာေလာက္ ေက်ာ္လာၿပီ။ အလွျပင္ၿပီးသြားၿပီမို႔ ေ႐ွ႕ဘူတာေတာ့ ဆင္းေလာက္ၿပီ။ ဖန္စပ္ေနေသာ မ်က္လုံးကို အနားေပးရေတာ့မည္။

ေ႐ွ႕ဘူတာေရာက္ခါနီးေတာ့ သီခ်င္းနားေထာင္ေနသည့္ သူမနားၾကပ္ကို ျဖဳတ္သိမ္းလုိက္သည္။ ၀ါယာႀကိဳးေတြကို ေခါက္ၿပီး အိတ္ေသးေသးေလးနဲ႔ ေသခ်ာထည့္သည္။ ကိုယ့္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တုိ႔ ႏိုးထလာေခ်ၿပီ။ အိပ္ရေတာ့မည္။ သုိ႔ႏွင့္ ဒီတစ္ခါေတာ့ တကယ္ဆင္းေတာ့မည္ထင္ရဲ႕။ ဖုန္းကိုထုတ္ၿပီး SMS ပို႔ေနသည္။ ပုံစံၾကည့္ရတာ ေ႐ွ႕ဘူတာေတာ့ တကယ္ဆင္းၿပီ။ အခ်ိန္းအခ်က္ SMS ပို႔ေနတာျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ အရမ္းကာေရာ အိပ္ခ်င္ေနေသာ စိတ္ျဖင့္တမက္တေမာ ထုိင္ခုံေလးကို လိုခ်င္မိသည္။ ဒီအခိ်န္ထိုင္ရလွ်င္ ေနာက္နာရီ၀က္ေလာက္ေတာ့ အိပ္ရႏုိင္သည္။

ေနာက္ဘူတာေက်ာ္လာေတာ့ အိတ္ျပားျပားေလးတစ္ခုထုတ္လာျပန္သည္။ ဒါေတာ့ ေသခ်ာၿပီ။ ရထားစီးကဒ္ အဆင့္သင့္ထုတ္ထားတာ ျဖစ္ရမည္။ ဇစ္ပိစိေကြးေလးကို လက္ႏွစ္ဖက္ႏွင့္ ေသခ်ာဖြင့္သည္။ ကဒ္ဘူးျပားျပားေလးတစ္ခုကို ထုတ္သည္။ စကၠဴလုိလုိ၊ ပလတ္စတစ္လုိလုိ အျပာေရာင္ Tissue ေလးပါလာသည္။ မ်က္ႏွာက အဆီေတြကို ႏွာေခါင္း၊ ေမးေစ့၊ မ်က္လုံး၊ နဖူး အကုန္ကပ္ၿပီး စုတ္ယူသည္။ ဪ...မတ္တတ္အိပ္တတ္လွ်င္ အလြန္ေကာင္းေပလိမ့္မည္။ ေမွ်ာ္လင့္ေစာင့္စားရေသာ ဒုကၡႀကီးလွခ်ည္တကား။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ၁၅ မိနစ္ပဲရရ ခုံေဘးက မွန္ကိုမွီၿပီး ခဏေမွးလုိက္ရလွ်င္ေတာ္ၿပီ။ အိပ္မရတာ ၃ ရက္ဆက္တုိက္၊ အလုပ္က႐ွဳပ္၊ ခြင့္ယူလုိ႔မရ၍ ေတြ႕သည့္ေနရာလွဲအိပ္ခ်င္စိတ္ကို မနည္းမ်ဳိခ်ေနရသည္။ ကိုယ္ထုိင္ၿပီး အိပ္ဖုိ႔ေနရာေလး တစ္ေနရာေလာက္အတြက္ ဘာမဆုိင္ညာမဆုိင္ ထုိင္ခြင့္ရသည့္သူကို ရထားေပၚမွ တြန္းမခ်႐ုံတမယ္ အဘိဇၨာ ပြားေနမိသည္။ လူ႕စိတ္သည္ တခါတရံ ေစာေစာစီးစီးလည္း မိုက္႐ုိင္းတတ္ေလသည္။

အမ်ိဳးသမီးခမ်ာ ဘာမွ မသိ႐ွာ။ အလွျပင္ၿပီး SMS ပို႔ကာ အိပ္သြား႐ွာေလသည္။ မတ္တပ္ရပ္စီးသူအားလုံး ရင္ခ်င္းအပ္ၿပီး စီးေနရသည့္အခ်ိန္ ေအးေအးေဆးေဆးသူအိပ္ေနတာကို လြန္စြာအားက်ေနမိသည္။ မိမိမ်က္လုံးသည္ ေတာ္ေတာ္သနားစရာ ေကာင္းေနလွၿပီ။ ထုိင္ရေတာ့မည္ဟုထင္လုိက္ တဖ်တ္ဖ်တ္ေတာက္လာလုိက္။ မဟုတ္လုိက္ ျပန္အိပ္ငုိက္လုိက္ႏွင့္ ေနာက္ထပ္ ၃ ဘူတာေလာက္ေက်ာ္သြားျပန္ၿပီ။

ကိုယ္စိတ္ဒုန္းဒုန္းခ်လုိက္ၿပီ။ ေတာ္ၿပီ။ မအိပ္ေတာ့ဘူးဟု ဆုံးျဖတ္လုိက္သည္။ အိပ္ငိုက္ေျပေစရန္ ခ်ဳိခ်ဥ္တစ္လုံး ထုတ္စားပစ္ လုိက္သည္။ စိတ္ေလွ်ာ႔ၿပီး စဥ္းစားခ်င္ရာ စဥ္းစားေနတုန္း ႐ုတ္တရက္ႀကီး အမ်ဳိးသမီးက ထလုိက္သည္။ ဪ...ဒီတခါေတာ့ မျပင္ဆင္ပါဘဲ တကယ္ဆင္းသြားေခ်ၿပီ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ထုိင္ေတာ့ထုိင္လုိက္ရဦးမည္။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ကုန္လုလုတြင္ လုိတာရေသာ ေပ်ာ္႐ႊင္မွဳမ်ဳိးျဖင့္ အားရပါးရထုိင္ခ်လုိက္သည္။ တမနက္လုံး ေမွ်ာ္လင့္ခဲ႔ရေသာ အိပ္စက္ျခင္းအတြက္ ရသည့္ အခ်ိန္ေလး ဇိမ္ယူလုိက္ဦးမည္။ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ အိပ္ေပ်ာ္သြားလွ်င္ ဒီေန႔တစ္ေန႔လုံး ေခါင္းၾကည္သြားႏုိင္သည္။ ေဘးလြယ္အိတ္ကို ေပြ႕၊ ေခါင္းကို က်က်နန မွီၿပီး မ်က္လုံးကို အမွိတ္။ ႐ုတ္တရက္ေ႐ွ႕ကလာရပ္သူကို ဖ်တ္ကနဲ ျမင္လုိက္မိသည္။ ပုံမွန္၀ေနတာ ေနမွာပါဟုေျဖေတြးလုိက္သည္။ မေလးမမ်ား ထြားၾကသည္ေလ။ မသကၤာ၍ မ်က္စိကို ခ်က္ခ်င္းျပန္ဖြင့္လုိက္သည္။ ေသခ်ာေအာင္ ဗိုက္ကို ျပန္ျပဴးၾကည့္လုိက္သည္။ ဒီေနရာက ပူေအာင္မထုိင္ရခင္ ထရေတာ့မည္။ သူက ကိုယ့္ထက္ Priority ပိုျမင့္ေနေခ်သည္။ လူသားခ်င္း စာနာရမည္ မဟုတ္ပါလား။

ဘ၀သည္တခါတရံ ေနရာေလးတစ္ေနရာရဘုိ႔ အလြန္ခက္ခဲသည္ဟု စိတ္နာနာႏွင့္ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ေတြးပစ္လုိက္သည္။ တဆက္တည္း ကိုယ့္ဘ၀တြင္ မက္မက္ေမာေမာရယူခဲ႔ရေသာ ႏွလုံးသားမ်ားထဲက ေနရာမ်ားဆီ အေတြးက ေရာက္သြားျပန္သည္။

ကိုယ္တုိ႕သည္ ေက်ာင္းသားဘ၀မွစ၍ ေနရာေလးတစ္ေနရာရဘုိ႔ ႀကဳိးစားခဲ႔ရသည္။ ဆရာ၊ ဆရာမေတြရင္ထဲ ေနရာေလးတစ္ေနရာရဘုိ႔ ဆုိသည္မွာ စာေတာ္ရသည္။ လိမၼာယဥ္ေက်းရသည္။ အတန္းသားအခ်င္းခ်င္း ႐ုိင္းပင္းကူညီၾကရသည္။ သုိ႔ျဖင့္ ဆရာ၊ဆရာမေတြရင္ထဲ တပည့္ေကာင္းဟူေသာ ေနရာေလးေတြရယူခဲ့ၾကသည္။

လုပ္ငန္းခြင္ထဲေရာက္လာေတာ့ မိမိလုပ္ငန္းတြင္ ေနရာေလးတစ္ေနရာရေအာင္ ႀကိဳးစားရျပန္သည္။ လုပ္ငန္းခြင္ထဲက မိမိ၏ ရာထူးဆုိသည္မွာ မိမိပိုင္ေသာေနရာ မဟုတ္။ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ား ရင္ထဲက ေနရာေလးကသာ ကိုယ့္ေနရာျဖစ္သည္။ အထက္ဖား၊ ေအာက္ဖိ မလုပ္တတ္ေသာစိတ္။ မွ်တေသာအေတြး။ ကိုယ္ခ်င္းစာေသာ ႏွလုံးသားျဖင့္ လုပ္ငန္းခြင္႐ွိ ကိုယ့္ေနရာေလးကို တည္ေဆာက္ရျပန္သည္။ ကိုယ္တာ၀န္ကိုယ္ ေက်ေအာင္ ႀကိဳးစားရျပန္သည္။ ေနရာေလးတစ္ခုအတြက္ ေပးဆပ္ရေသာ အရင္းအႏွီးကား မေသးလွေခ်။

အလုပ္လုပ္ရင္း ပုိက္ဆံ႐ွာေဖြႏိုင္လာေတာ့ မိသားစုတြင္ ေနရာေလးတစ္ေနရာ ရဖို႔ ႀကိဳးစားရျပန္သည္။ မိဘေတြရင္ထဲက ေက်းဇူးသိတတ္ေသာ သားသမီးအတြက္ သီးသန္႔ထားေသာေနရာေလးကို လုိခ်င္လာျပန္သည္။ ၿငဳိျငင္မဲ႔စြာ ေကၽြးေမြးခဲ႔ေသာ ထမင္းလုတ္တုိင္းအတြက္၊ သူမ်ားတန္းတူ သုံးႏုိင္ စားႏုိင္ေစခဲ႔ေသာ အနစ္နာခံမွဳမ်ားအတြက္ ကိုယ္အလွည့္တြင္လည္း အျဖဴစင္ဆုံး ေစတနာျဖစ္ေအာင္၊ စိတ္ကို ႐ွင္းေနေအာင္၊ မၿငိဳျငင္မိေအာင္ အားထုတ္ရျပန္သည္။ မိဘ၏ ရင္ခြင္သည္ သားသမီးတုိင္းအတြက္ ေနရာတစ္ေနရာစီ ႐ွိေပျငားေသာ္လည္း ကိုယ့္ေနရာေလးက ၾကည့္လွ်င္ မိဘေတြ ၿပဳံးေနတာပဲျမင္ရတာမ်ဳိးျဖစ္ခ်င္သျဖင့္ အစြမ္းကုန္ ႀကိဳးစားရျပန္သည္။

ကုိယ္ျမတ္ႏုိး သေဘာက်တဲ့သူေတြ႕လာျပန္ေတာ့ သူ႕ရင္ထဲ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း ေနရာယူႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရျပန္သည္။ အခက္ခဲဆံုးပါေပ။ ဒီေနရာသည္ ပုံေသနည္း မ႐ွိေသာေနရာျဖစ္သည္။ ဒီေနရာသည္ သီအုိရီတုိင္း မမွန္ေသာ ေနရာျဖစ္သည္။ ဒီေနရာသည္ ျဖည့္ဆည္းေပးဆပ္မွဳတုိင္းကို ႀကိဳဆုိသည္မဟုတ္။ နားလည္မွဳတုိင္းကို လက္ခံစဥ္းစားေပးသည္မဟုတ္။ လက္လြတ္စပယ္ အျပဳအမူ တခုတေလမွ လက္မခံေသာေနရာျဖစ္သည္။ တခါတရံ အယူခံ၀င္ခြင့္ မ႐ွိေသာ ႐ုံးေတာ္တစ္ခုလည္း ျဖစ္သည္။ သူေမွ်ာ္လင့္ေသာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာႏွင့္ ကိုယ္ေပးႏုိင္ေသာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတုိ႔ တထပ္တည္းက်ဖုိ႔ လုိအပ္ေသာေနရာလည္း ျဖစ္သည္။ ေနရာမ်ားမ်ားလုိခ်င္ေလေလ ပင္ပန္းေလေလျဖစ္သည္။ မိမိကိုယ္တုိင္ကလည္း ထုိေနရာေလးကို မက္ေမာသျဖင့္ ပင္ပန္းသည္ဟု နည္းနည္းမွ် မေျပာရဲ။ Blog မွာသာေျပာရဲသည္။ ေက်းဇူးျပဳ၍ ႏွဳတ္ပိတ္ေနၾကပါကုန္။

ကုိယ္ခ်စ္ေသာအေပါင္းအသင္းေတြရင္ထဲ ကိုယ့္အတြက္ ေနရာေလး ႐ွိေနဘုိ႔ ကိစၥကလည္း လြယ္ကူေသာကိစၥ မဟုတ္ပါေပ။ ကုိယ့္အလုပ္ႏွင့္ ကို မ႐ွဳပ္ခ်င္ဘဲ ႐ွဳပ္ေနၾကရေသာ ဘ၀အေျခအေနမ်ိဳးတြင္ သူသူကိုယ္ကုိယ္ မိမိကုိယ္ပိုင္ နားေနခ်ိန္ကို ဖဲ့ေပးႏိုင္မွ အေပါင္းအသင္းဆုိတာေလး႐ွိေနမည္ျဖစ္သည္။ အေပါင္းအသင္းနည္းေသာ ကိုယ့္အတြက္ ႐ွိတဲ့ ၄၊ ၅ ေယာက္ေလးပင္ တြယ္တာရာျဖစ္သည္။ မိဘႏွင့္ နားလည္မွဳလြဲလည္း သူငယ္ခ်င္းကို ရင္ဖြင့္။ ရည္းစားႏွင့္ စိတ္ဆုိးလည္း သူငယ္ခ်င္းဆီသြား။ စိတ္ညစ္လည္းသြား၊ ေပ်ာ္လည္းသြား။ တန္ဖုိး႐ွိေသာ ေနရာေလးမ်ား ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ပင္ အေလးအနက္ ထားရျပန္ေလသည္။

မိမိကိုယ္ပိုင္ မိသားစုေလးတစ္ခုရလာျပန္လွ်င္လည္း သားသမီးေတြရင္ထဲ ကိုယ့္ေနရာေလး႐ွိေအာင္ ႀကိဳးစားရေပဦးမည္။ ေနရာတစ္ခုၿပီးတစ္ခု ယူႏိုင္ဘုိ႔ ႀကိဳးစားေနရတာႏွင့္ပင္ တုိေတာင္းေသာလူ႕ဘ၀သည္ ကုန္ဆုံးသြားျပန္ေပဦးမည္။ ေနရာယူၿပီးသူတို႔ ေနရာတြင္ ေနရာယူမည့္သူတုိ႔ကလည္း အဆင့္သင့္ ေစာင့္စားေပလိမ့္ဦးမည္။ ေဟာ...အေတြးလြန္ေန၍မျဖစ္။ ကို္ယ္ဆင္းရမည့္ ဂိတ္ဆံုးဘူတာ ေရာက္ေနၿပီ။ ကမၻာေျမႀကီးက လဲေလ်ာင္းစရာေနရာေလးတစ္ခုမေပးခင္ ကိုယ္လုိခ်င္တဲ့ ေနရာေလးေတြ ယူခဲ႔ႏိုင္ဘုိ႔ အိပ္ခ်င္မူးတူးျဖင့္ ေနရာမရခဲ့ေသာ ရထားေပၚမွ ဆင္းလုိက္သည္။ ရထားထဲက အသံလြင့္စက္ကေတာ့ ကိုယ့္အေတြးေတြကို ဟာသလုပ္ေလသည္လားမသိ။တစ္လံုးခ်င္း အာၿပဲႀကီးႏွင့္ေအာ္သည္။ "Please mind the platform Gap" ။ ။

လုိက္လုိ႔ရယ္တဲ့ မမီွ

2008-08-14T22:37:00.009+08:00

ကိုယ့္ဘ၀မွာ ကိုယ္တုိင္ႀကံဳဘူးေတြ႕ဘူးၿပီး ဒီေန႔အထိ "ဘာျဖစ္လုိ႔ဒီလုိျဖစ္ရတာပါလိမ့္" လုိ႔ စဥ္းစားေနမိတာေတြ အမ်ားႀကီး႐ွိပါတယ္။ ဒီအသက္အ႐ြယ္ေရာက္တဲ့ အထိ "ဘယ္လုိပါလိမ့္" ဆိုၿပီး အေျဖ႐ွာမေတြ႕ႏုိင္တဲ့ အေတြးစေလးေတြ ဆုိပါေတာ့။ ပထမဆုံး တစ္ခုကေတာ့ ကုိယ္ငယ္ငယ္က ေတြ႕ဘူးတဲ့ လက္သည္းခြံေလးေပၚမွာ သူခုိးဖမ္းတဲ့ ပညာရပ္တစ္ခုပါ။

ကိုယ့္အသက္ ၁၁ ႏွစ္ေလာက္တုန္းကေပါ့။ ကိုယ့္အေဒၚအိမ္မွာ အဖုိးတန္ ပစၥည္းတစ္ခုေပ်ာက္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက အေဒၚအိမ္မွာ ဧည့္သည္ေတြအမ်ားႀကီး ျပန္သြားခါစ။ အေဒၚက ပစၥည္းကို ႏွေျမာတာထက္ ဘယ္သူကလုပ္ရက္တယ္ ဆိုတာကို ပိုသိခ်င္တာပါ။ ဒါနဲ႔ပဲ ကိုယ္တုိ႔ေမာင္ႏွမ ကေလးငယ္ (၄) ေယာက္ကို ေခၚၿပီး သူခုိး ဘယ္သူဆုိတာ သိႏိုင္တယ္ဆုိတဲ့ ပုဏၰားႀကီးဆီ သြားပါတယ္။

ပုဏၰားရဲ႕ အိမ္က ေျခတံ႐ွည္ ေသးေသးေလးပါ။ သူ႕ဆီမွာ သမီးေလးတစ္ေယာက္႐ွိတယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီ သမီးေလးရဲ႕ လက္သည္းခြံေပၚမွာ ၾကည့္ရတာပါ။ ဒါေပမယ့္ အေဒၚက ကိုယ္တုိ႔ကေလး (၄) ေယာက္လုံးနဲ႔ အရင္စမ္းၾကည့္ၿပီး ကိုယ္တုိ႔ေတြ မျမင္ရမွ အဲဒီ ပုဏၰားသမီးနဲ႔ ၾကည့္မယ္လုိ႔ ေတာင္းဆုိပါတယ္။ ပုဏၰားက ပထမဆုံး ကိုယ့္အစ္မရဲ႕ ညာဘက္လက္မ လက္သည္းခြံေပၚမွာ ေဆးအျပာေလးေတြ ဆုိးလုိက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ပြစိပြစိနဲ႔ ဘာေတြ႐ြတ္လဲ မသိပါဘူး။ ကိုယ့္အစ္မကလည္း ျပဴးၿပီးသူ႕လက္မကို ၾကည့္ေနတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူဘာမွ မျမင္ရပါဘူး။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္အလွည့္။ ကိုယ္လည္း ကိုယ္လက္မထဲကို အရမ္းကို အာ႐ုံစုိက္ၿပီး ေသခ်ာၾကည့္တာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အျပာေရာင္ႀကီး ျဖစ္ေနတာက လြဲလုိ႔ ဘာမွ မျမင္ရပါဘူး။ တတိယေျမာက္ ကေလးရဲ႕ အလွည့္က်ေတာ့ ေဆးဆုိးၿပီး ပုဏၰားလည္း ႐ြတ္လုိက္ေရာ အဲဒီေကာင္က "ဟာ...အန္တီဘယ္သူ" ဆုိၿပီး ထေအာ္ပါေလေရာ ။ ၿပီးေတာ့ ေၾကာက္အားလန္႔အားနဲ႔ သူ႕လက္မကေဆးေတြကို အကီ် ၤနဲ႔ သုတ္ပစ္လုိက္ေရာ။ ေတာ္ေတာ္လန္႔သြားတဲ့ပုံပါပဲ။ သူေျပာတာေတာ့ လက္မေပၚမွာ မ်က္ႏွာခ်ည္းပဲ အႀကီးႀကီး ႐ုပ္႐ွင္ပိတ္ကားလုိေပၚလာတာဆုိပဲ။ သူ႕ကို ေနာက္တစ္ခါ ထပ္ၾကည့္ခုိင္းေတာ့ အေၾကာက္လြန္ၿပီး မၾကည့္ခ်င္ေတာ့ဘူးဆုိ ငိုပါေလေရာ။ သူငုိေတာ့ ေနာက္ဆုံးတစ္ေယာက္ကလည္း မလုပ္ခ်င္ဘူးတဲ့။ ကိုယ္ျဖင့္ မခံခ်ိမခံသာ ျဖစ္လုိက္တာ။ ကိုယ့္က် မျမင္ရဘူး။ စပ္စုဆုိေတာ့ ျမင္ဘူးခ်င္တာေလ။ ဒါနဲ႔ပဲ အေဒၚက ပုဏၰားသမီးေလးကို ၾကည့္ခုိင္းလုိက္တယ္။ သူေျပာျပတာ နားေထာင္ရတာ တကယ္ကို ႐ုပ္႐ွင္တစ္ခုကို ျပန္ေျပာေနသလုိပါပဲ။ ေျပာပုံက... အိမ္ေ႐ွ႕မွာ မဲမဲလုံးလုံး အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ တံျမက္စည္းလွည္းေနတယ္။ အိမ္ေဖာ္ကို ေျပာတာပါ။ အခ်ိန္က မနက္ေစာေစာ။ ဧည့္ခန္းက နာရီက ၆း၃၀ တဲ့။ အသားျဖဴျဖဴ၊ ဆံပင္ေကာက္ေကာက္ နဲ႔ အမ်ဳိးသမီး၊ မ်က္ႏွာပံုစံ အတိအက်၊ မဲ႔ွ ပါတာေတာင္ ေျပာေသး။ အဲဒီ အမ်ဳိးသမီး ထြက္လာၿပီး ခုနက မဲမဲလုံးလုံး နဲ႕ ရယ္ျပတယ္။ ၿပီးေတာ့ စႀကၤလမ္းေလးတစ္ခုထဲ ေလွ်ာက္၀င္သြားၿပီး ေဘးဘီကို ၾကည့္တယ္။ ဘီဒိုဖြင့္ၿပီး ပစၥည္းယူတယ္။ အိတ္ထဲ ထည့္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကား (အေရာင္၊ အမ်ဳိးအစား) အတိအက်နဲ႔ ထြက္သြားၿပီတဲ့။ ၿပီးေတာ့ ေစ်းကိုေရာက္တယ္။ (ေစ်းနာမည္ အတိအက်) နဲ႔။ ေစ်းက နာရီစင္က ၇း၀၀ နာရီ ထုိးခါနီးေနၿပီတဲ့။ ဆုိင္တစ္ခုေ႐ွ႕ မွာ ရပ္တယ္တဲ့။ အေဒၚက ဆုိင္နာမည္နဲ႔ နံပါတ္ၾကည့္ေပးပါဆုိေတာ့ နံပါတ္ေျပာတယ္။ ေစ်းၫုိေနၾကတယ္တဲ့။ ဆုိင္႐ွင္က လက္ႏွစ္ေခ်ာင္း ေထာင္ျပတယ္။ သူက သုံးေခ်ာင္း ေထာင္ျပတယ္တဲ့။ ေစ်းတည့္သြားၿပီ။ ပိုက္ဆံယူလုိက္ၿပီ။ ျပန္သြားၿပီတဲ့။ ကဲ... မဆန္းဘူးလား။

မယုံေသးတဲ့ အေဒၚက အဲဒီဆုိင္ေ႐ွ႕ထိ ေရာက္ေအာင္သြားၿပီး သူ႕ပစၥည္းကို ေစ်းေမး၊ လာေရာင္းသြားတဲ့လူပုံစံေတြေမး လုပ္ေနေသးတာ။ တိတိက်က်ႀကီးကို ႐ွာေတြ႕တာပါပဲ။ အေဒၚက သူသိခ်င္တာသိသြားၿပီး ဇာတ္လမ္းက ၿပီးသြားေပ့မယ့္ ကိုယ္က ဒီေန႔အထိ ကိုယ္က်ေတာ့ ဘာလုိ႔ မျမင္ရတာလဲ။ သူလိမ္းလုိက္တဲ့ လက္သည္းေပၚက ေဆးကဘာလဲ။ သူက လက္မကို ၾကည့္ၿပီး ပြစိပြစိ ႐ြတ္လုိက္ယုံနဲ႔ တစ္ပတ္အတြင္း အခုိးခံရတဲ့ ပစၥည္းနဲ႔ ခုိးေနတဲ့ အခ်ိန္ကို ႐ုပ္႐ွင္ၾကည့္သလုိ ဘာမဆုိင္၊ ညာမဆုိင္တဲ့ သူ႕သမီးက်မွ ျမင္ရတာလဲ အစုံပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ေပါ့...လုိက္လုိ႔မမီွပါဘူးဆုိေနဗ်ာ။

ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ သူမ်ားျပဳစားခံရတဲ့ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ပါ။ သူစားမယ့္ မုန္႔ဟင္းခါးကို ေစ်းသည္ဆီက ယူၿပီး သူ႕ကိုေပးတဲ့ အခ်ိန္ခဏေလးမွာ ျပဳစားတဲ့လူက ဟင္းရည္ကို လက္ညဳိးေလးနဲ႔ ေတာက္လုိက္တာတဲ့။ လြယ္လုိက္တဲ့ ျဖစ္ျခင္း။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္း ခံရတာေတာ့ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ။ သူ႕ခံစားရတဲ့ ေ၀ဒနာက နာမည္တပ္ရခက္ပါတယ္။ သက္႐ွိေတြအကုန္ သက္မဲ့ေတြလုိ႔ ထင္ၿပီး သက္မဲ့ေတြအကုန္က်ေတာ့ သက္႐ွိေတြလုိ႔ထင္တာပါ။ ဥပမာ ကားေတြ၊ အိမ္ေတြကို သူက အေကာင္ေတြလုိ႔ ထင္တာပါ။ ဒီေတာ့ သူက လူေတြနဲ႔က လြဲရင္ သက္မဲ့ေတြကို စကားေျပာပါတယ္။ သူ႕အိမ္က ဦးေႏွာက္နဲ႔ အာ႐ုံေၾကာ သမားေတာ္နဲ႔ ကုတာ ဘာေရာဂါမွ ႐ွာမေတြ႕ဘူး။ ဒီထက္ဆုိးတာက လုံး၀ မဆဲတတ္၊ ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္း မေျပာတတ္တဲ့ သူက ဘုရားစင္ေ႐ွ႕ထုိင္ၿပီး ဘုရားကို မဟုတ္မ႐ုတ္ေတြ၊ ညစ္ညမ္းတာေတြ အကုန္ဆဲတာပါ။ ကိုယ္က သူမ်ားျပဳစားတာေတြ အစက မယုံပါဘူး။ သူ႕ကိုေတြ႕ဘူးမွ ယုံတာပါ။

သူ႕အိမ္ကဆရာေခၚၿပီး ကုတဲ့ေနက ပိုဆုိးေသး။ ဆရာက အိမ္ထဲ မ၀င္ဘူး။ အိမ္ေ႐ွ႕ကေန႔ ဘာလုပ္ရမယ္ဆုိတာပဲ ေျပာတာ။ ပထမဆုံး ဧည့္ခန္းထဲမွာ႐ွိတဲ့ မယ္ေတာ္ႀကီး ဂမုန္းပင္ႀကီးကို အျမစ္ကေနတူးၿပီး ေအာက္ကို ၾကည့္တဲ့အခါ အင္းခ်ထားတဲ့ ေၾကးျပားေလးေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ စီစီရီရီနဲ႔။ ဘယ္လုိမွ ကိုယ္တိုင္လာၿပီး စီစီရီရီ ထည့္ဘုိ႔ မျဖစ္ႏုိင္တဲ့ ပုံစံမ်ဳိးပါ။ ဆရာက ေျပာတာေတာ့ ဒါေတြက ညဘက္မွ ပ်ံလာၿပီး ဒီပန္းအိုးထဲမွာ ၀င္ေနတာတဲ့။ သူေျပာလုိ႔တာ ယုံရတယ္။ ကိုယ္ျဖင့္ စဥ္းစားလုိ႔မရ။ ၿပီးေတာ့ သူတုိ႔ မသိဘဲ ဘုရားစင္ေပၚမွာ ေရာက္ေနတဲ့ ဆံပင္လုံးေတြ၊ ေသြးစြန္းေနတဲ့ ဓါတ္ပုံေတြ၊ အစုံပဲ။ ဆရာေပါင္းစုံ၊ ကုသနည္းေပါင္းစုံ အကုန္ပဲ။ ပုပၸါးအထိ သြားၿပီး ေက်ာကို ေထာက္ၿပီး ကုေတာ့လည္း ဆံပင္ေတြ အန္တယ္ ဆုိပဲ။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ဆရာေတာ္ႀကီးတစ္ပါး မန္းေပးလုိက္တဲ့ ေဆးနဲ႔ ေပ်ာက္သြားပါတယ္။ အဲဒီေရာဂါႀကီးကို ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းက ၅ ႏွစ္ေလာက္ခံရတာပါ။ ကိုယ္လုိက္မမွီတာက ဒီေလာက္ ကေျပာင္းကျပန္ ျဖစ္ေနတဲ့ စိတ္နဲ႔ ေက်ာင္းတက္တာေတာင္ ၅ ႏွစ္ ဆက္တုိက္ သူခ်ည္းပဲ Roll 1 ရတာကိုပါ။ သူက ကိုယ့္ကို အရမ္းခင္တာ။ ကိုယ္ကလည္း သူ႕ေရာဂါေတြကို သိေနလုိ႔ အစစအရာရာ သည္းခံၿပီး ဘယ္သူနဲ႔ မွ အဆင္မေျပတဲ့ သူ႕ကို အတိုက္အခံလုပ္ၿပီးကို ေပါင္းခဲ့တာ။ သူငိုလုိက္၊ ဆဲလုိက္၊၊ ကားေတြ၊ ဆုိင္ကယ္ေတြကို ႏွဳတ္ဆက္လုိက္၊ စာက်က္လုိက္ လုပ္ေနတာပဲ အၿမဲေတြ႕ေနတာ။ ၿပီးေတာ့ ေအာင္စာရင္းထြက္ရင္ သူကထိပ္။ ၿပီးေတာ့ေျပာေသးတယ္။ ငါ NO 1 ရရင္ေပ်ာ္တာ နင္တစ္ေယာက္တည္း ႐ွိတယ္တဲ့။ ဟုတ္တယ္ေလ။ သူ႕ဘ၀အေျခအေနမွာ ေပ်ာ္စရာဒါေလးဘဲ ႐ွိတာ မဟုတ္လား။ အဲဒါေပါ့...တကယ္လုိက္လုိ႔ကို မမီွပါဘူး ဆုိေနဗ်ာ။

ေနာက္တစ္ခုလုိက္မမွီတာကေတာ့ ကုိယ္ရဲ႕ပိတုပါ။ ကၽြန္ေတာ့္အေဖက အရက္ကို ႏွစ္ႏွစ္ၿခဳိက္ၿခဳိက္ ေသာက္တတ္ပါတယ္။ မ်ားသြားရင္လည္း အလြန္ေသြးဆုိးတတ္တာပါ။ သူမ်ားလုိ ဆဲတာ၊ ဆိုတာ၊ ႐ုိက္တာ၊ ႏွက္တာမ်ဳိး မဟုတ္ပါဘူး။ ဘယ္လုိေျပာရမွန္းမသိတဲ့ သည္းထိတ္ရင္ဖုိေတြလုပ္တာပါ။ အရက္ေတြအရမ္းမူး၊ လူကျဖင့္ ေဒါင္ခ်ာဆုိင္းေနၿပီ။ အဲဒီအခိ်န္ ညႀကီးသန္းေခါင္ အိမ္မွာ ႐ွိတဲ့ ေတာ္ေတာ္နက္တဲ့ ေရတြင္းႀကီးထဲ ဆင္းသြားတာမ်ဳိးပါ။ ေလွကားနဲ႔ ဆင္းရတာမ်ဳိး မဟုတ္ဘူးဗ်ာ။ ေဘးနရံက အထစ္ေတြကို ေျခနဲ႔ ကန္ၿပီးဆင္းသြားတာ။ ၿပီးေတာ့မွ ေရတြင္းထဲကေန ခ်မ္းၿပီဆုိ ကုန္းေအာ္တာ။ အေမနဲ႔ ကေလးေတြကဘာနဲ႔ ဆင္းဆယ္ရမွန္းမသိ၊ ဆင္းတုန္းက တိတ္တိတ္ေလးဆင္းသြားတာေလ။ တကယ္လုိ႔မ်ား ေခ်ာ္က်၊ ၿပဳတ္က် မူးမူးနဲ႔ ေရနစ္ေနရင္ ဘယ္သူကဆင္းကယ္ႏုိင္မွာလဲ။ တြင္းႏွဳတ္ခမ္းကေန အေမရာ၊ ကေလးေတြေရာ ငုိယို႐ွိခုိးေတာင္းပန္ရတာ။ တစ္ထစ္ခ်င္းသူျပန္တတ္လာတဲ့ အခ်ိန္ေစာင့္ၾကည့္ေနရတဲ့ မိသားစုရင္ထဲ ဘယ္လုိ႐ွိမလဲ။ တထိတ္ထိတ္နဲ႔ ပူပန္ရတဲ့ခံစားမွဳ။ စဥ္းစားသာၾကည့္ၾကေပေတာ့။

တခါတေလက်ေတာ့လဲ ကားေတာင္မေမာင္းႏုိင္ေလာက္ေအာင္မူးၿပီးျပန္လာ၊ အေပါင္းအသင္းေတြလည္း ျပန္သြားေရာ၊ သူဘယ္ေရာက္သြားပါလိမ့္လုိ႔ အေမကလုိက္႐ွာ။ အမယ္ေလး...အုန္းပင္ေပၚမွာ အုန္းသီးတက္ခ်ဳိင္ေနတာဗ်ဳိ႕။ ၿပီးေတာ့ ကေလးေတြ အကုန္ႏုိး၊ အုန္းသီးစားရေအာင္တဲ့ေလ။ အေမနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အုန္းပင္ေအာက္ကေန ေမာ့ၾကည့္၊ အရမ္းကာေရာ ေတာင္းပန္ၿပီး ျပန္ဆင္းခုိင္းရတာ။ သူၿပဳတ္က်မွာ ေၾကာက္ရတဲ့ စိတ္နဲ႔၊ အိပ္ခ်င္မူးတူး၊ ညသန္းေခါင္ထစားရေတာ့ အုန္းသီးလည္း ဘာအရသာမွန္း မသိပါဘူး။ မစားရင္လည္း စိတ္တုိၿပီး ေဒါသေတြထြက္ဦးမယ္။ စားေကာင္းတယ္ေျပာရင္လည္း ေနာက္တစ္ခါထပ္တက္ဦးမယ္။ အဲဒီလုိ သည္းထိတ္ရင္ဖုိ အုန္းသီးေတြ စားရလြန္းလုိ႔ အုန္းထမင္း၊ အုန္းႏုိ႔ေခါက္ဆြဲ၊ အုန္းသီးနဲ႔ လုပ္တဲ့ ျမန္မာမုန္႔ေတြ ဘာတစ္ခုမွ မႀကိဳက္တဲ့ အထိပါပဲဗ်ာ။

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အိမ္ေျပာင္းေတာ့ အေမက အုန္းပင္မပါတဲ့ အိမ္၊ ေရတြင္းမ႐ွိတဲ့အိမ္ကို ေ႐ြးၿပီး၀ယ္ခဲ့တာပါ။ ေခါင္မိုးေပၚမွာ လသာေဆာင္ေလးပါလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အားလုံး လသာတဲ့ညေတြဆုိ ေလညင္းခံရ၊ ၾကယ္ေလးေတြၾကည့္ၾကနဲ႔ အိမ္အသစ္မွာ အေဖလည္း ၿငိမ္ေနတာေပါ့။ သူဆင္းစရာတြင္း၊ တက္စရာအုန္းပင္ေတြမွ မ႐ွိပဲကိုး။ တစ္ရက္ေတာ့ အေမက အိပ္ယာထဲကို သုတ္သီးသုတ္ပ်ာလာႏိုးပါတယ္။ "ထ...ထ..နင့္အေဖ ဂ်ိမ္းစ္ဘြန္း လုပ္ေနျပန္ၿပီ" တဲ့ေလ။ အေဖဘာလုပ္ေနတယ္မွတ္လဲ။ လသာေဆာင္ကေန တဆင့္ဆက္ေနတဲ့ အိမ္ေခါင္မိုးေပၚကို အျမင့္ဆုံးအထိ ေရာက္ေအာင္တက္၊ အိမ္ေခါင္မိုးအစြန္းေလးမွာ ေလတ၀ူး၀ူးနဲ႔ လြင့္ေနတာ။ သူ႕ကိုသူ သုိင္းေလာကဂုိဏ္းခ်ဳပ္စတုိင္နဲ႔ေလ။ တကယ္...အိပ္ခ်င္စိတ္ဆုိတာ ဘယ္ေရာက္သြားမွန္းမသိဘူး။ နဲနဲေလးယိုင္သြားတာနဲ႔ ျပဳတ္က်ၿပီပဲ။ ေနာက္ေန႔မနက္ အမူးေျပလုိ႔ သူ႕ကိုေမးၾကည့္။ ငါ ဒါမ်ဳိးေတြ မလုပ္ပါဘူး။ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး တဲ့။ ဇြတ္အတင္းျငင္းတာ။ အရက္မေသာက္တဲ့အခ်ိန္ဆို အသည္းက ငယ္လုိက္တာ ေျပာမေနနဲ႔ေတာ့။ အုန္းပင္တက္ဖုိ႔ ေ၀လာေ၀း။ ကုလားေခၚၿပီးတက္ခိုင္းတဲ့။ အုန္းပင္ျပင္တဲ့ အမ်ဳိးမဟုတ္ဘူးကြ။ ေယာက်ၤား အျမင့္ေၾကာက္တာ မသိဘူးလားတဲ့။ ေရခ်ဳိးဖုိ႔ စပ္ေပးထားတဲ့ ေရမ်ားပူေနရင္ မခ်ဳိးဘူးေစာင့္ေနေသးတာ။ နည္းနည္းမွ သတိမလြတ္ဘူး။ တခါတေလ အေမက တစ္ေယာက္စီ အႀကိဳက္လုိက္ခ်က္ရင္း ဟင္းစပ္က ကေမာက္ကမ ျဖစ္သြားၾကည့္။ "မိန္းမ...မင့္ကဘာသေဘာလဲကြ။ ၀က္သားနဲ႔ မွ်စ္ခ်ဥ္၊ ၾကက္ဟင္းခါးသီး၊ ငါးခ်ဥ္သုတ္တဲ့သေဘာက ေယာက်ၤားကို မွ်င္းၿပီးသတ္ေနတာလား။ အနီးကပ္ ရန္သူကို သတိထားဆိုတဲ့ စကားတယ္မွန္တာပဲ" တဲ့။ အေမက ရီၿပီး "မင္းကို ဘယ္သူက အမ်ဳိးစုံ အကုန္စားခုိင္းလုိ႔လဲ။ သားသမီးေတြစားခ်င္လုိ႔ ခ်က္ထားေပးထာႀကိဳက္တာပဲေ႐ြးစားေပါ့" လုိ႔ေျပာရင္ "ဟ...ခ်က္ထားမွ ေတာ့စားခ်င္တာေပါ့ကြ။ တန္ေဆး၊ လြန္ေကာင္း၊ မ်ား ဘဲရီးဂြတ္" တဲ့။ ၿပီးရင္ ေဆးေတြေသာက္ပါေတာ့တယ္။ အခုအသက္ ၆၀ နားနီးလာေတာ့ ဒါမ်ဳိးေတြ မလုပ္ေတာ့ပါဘူး။ တခါတရံ အရမ္းမူးမွ ညႀကီးေမွာင္မည္း ဆုိင္ကယ္စီးၿပီး မႏၱေလးနဲ႔ ေမၿမဳိ႕ ကို အတက္အဆင္း လုပ္႐ုံေလာက္ပါပဲ။

Happy Birthday my lovely LEO !!!

2008-08-13T12:05:00.004+08:00

Birthday Song 4 little LEO!

ကေလးေတြကတဲ့ ပြဲ

2008-08-07T00:16:00.007+08:00

မေန႔တုန္းကေက်ာင္းမွာ ကေလးေတြက သီခ်င္းဆုိၿပီး ကတဲ့ပြဲတခု လုပ္ပါတယ္။ သူတုိ႕ႏုိင္ငံရဲ႕ National Day ကိုဂုဏ္ျပဳႀကိဳဆိုတဲ့ အေနတဲ့ ဒီႏုိင္ငံအတြက္ စပ္ဆိုထားတဲ့ သီခ်င္းေတြနဲ႔ ကေလးေတြက အကၿပိဳင္တာပါ။ သူတို႔ကေတာ့ Sing Singapore 2008 တဲ့။ အဆင့္ဆင့္ၿပဳိင္လာၿပီး ေနာက္ဆုံး ကေလးေပါင္း ၁၁၀၀ ေက်ာ္ပါ၀င္တဲ့ ကပဲြတစ္ခုေပါ့။ ဒီႏိုင္ငံရဲ႕ Minister for Defense ကတက္ေရာက္အားေပးပါတယ္။ ဒီပြဲအတြက္ ကကြက္ေတြကို သက္ဆုိင္ရာ အတန္းပိုင္ဆရာ/ဆရာမေတြ
တီထြင္ သင္ၾကားေပးတာပါ။သူတုိ႔ကပဲြရဲ႕လက္မွတ္ေတြက $၄၀၀ ကေန $၅၀ အထိ။ Primary 1 ႏွင့္ Primary 2 ကေလးေတြမပါ မေနရဆိုေတာ့ Primary 1 ကေလးေတြရဲ႕ မိဘ အကုန္နီးပါးက လာၾကည့္ၾကတာေပါ့။ ကေလးကို ေက်ာင္းစထားတဲ့ အခ်ိန္ဆိုတာ မိဘေတြ အသည္းဆုံး အခ်ိန္ပဲ မဟုတ္လား။ ၿပိဳင္ပြဲအတြက္ လြန္ခဲ့တဲ့့ (၂) လေလာက္ကတည္းက ေက်ာင္းက ခန္းမထဲမွာ သူတို႔ ႏုိင္ငံရဲ႕ သီခ်င္းေတြ က ပ်ံ႕လြင့္လုိ႔။သူတုိ႔ကပဲြဆိုတာက၊ သီခ်င္းကို ဖြင့္ေပးထားၿပီး ကေလးေတြက အမူအယာ လုပ္႐ုံပါပဲ။ ကုိယ္တို႔ ငယ္ငယ္က ကပြဲေတြက ၊ ကေလးေတြကိုယ္တုိင္ ဆုိၿပီး ကခဲ့ၾကရတာ။ ဪ... ကုိယ္တို႔ ငယ္ငယ္ကလည္း ဒီလုိေက်ာင္းကပဲြမ်ဳိးေတြ ကခဲ့ဘူးတာပါပဲေလ။

ကုိယ္တုိ႔ ေလးတန္းေလာက္တုန္းက ေက်ာင္းမွာ လြတ္လပ္ေရးေန႔ စာစီစာကုံး ၿပိဳင္ပြဲ၊ ကဗ်ာ႐ြတ္ၿပိဳင္ပြဲ၊ ေက်ာင္းကပဲြေတြ ႐ွိတာေပါ့။ ျပဇာတ္ကတာေတြ၊ အဖြဲ႕လုိက္ ႏိုင္ငံေတာ္ သီခ်င္းဆုိ ၿပိဳင္ပြဲေတြလည္း ႐ွိခဲ့တာေပါ့။ "ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၊ ခပ္ငယ္ငယ္၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔လုိ ကေလးအ႐ြယ္" အစခ်ီတဲ့ ကဗ်ာေလးေတြ ႐ြတ္ၿပီး အမူအယာ အျပည့္နဲ႔ ကခဲ့ေပ်ာ္ခဲ့ ဘူးတာေပါ့။ ကုိယ္တုိ႔ ေခတ္တုန္းက ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ကုိ မခ်စ္တဲ့ ကေလး မ႐ွိပါဘူး ထင္ပါရဲ႕။ အေမ့ေမြးေန႔ကို မသိေပမယ့္ ကဗ်ာေတြ ႐ြတ္ရလုိ႔ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ ေမြးေန႔ကိုေတာ့ ကေလးေတြက သိၾကတာေပါ့။

ကုိယ္နဲ႔ (၁၁) ႏွစ္ကြာတဲ့ အငယ္ဆုံးေလးတို႔ ေခတ္ရဲ႕ ေက်ာင္းသားပြဲေတာ္ ကပဲြ႐ႊင္ပြဲ က်ေတာ့ အေျခအေနေတြက မတူေတာ့ဘူး။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္သီခ်င္း ေနရာမွာ ေၾကာ္ျငာသီခ်င္းျဖစ္သြားၿပီ။ ေၾကာ္ျငာသီခ်င္းေတြနဲ႔ ကေလးေတြက အဆုိ၊အက ၿပိဳင္ၾကသတဲ့။ "ကၽြန္မကို ခ်စ္ရင္၊ ေမာင္ႀကီးေရ...၀ယ္ေပးပါလား" တဲ့ေလ။

ကုိယ္မွာကလည္း ကေလးေတြကတဲ့ ပြဲနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ စိတ္ဒဏ္ရာ တစ္ခုက ႐ွိေသးတယ္။ ဘာမွ မသိတဲ့ ပကတိျဖဴစင္တဲ့ မ်က္ႏွာေလးေတြနဲ႔ ကေနတဲ့ ကေလးေတြကို ၾကည့္ၿပီး ၾကည္ႏူးမယ့္အစား ၀မ္းနည္းၿပီး ငိုခ်င္တဲ့ ေ၀ဒနာေပါ့။ ဒီ ေရာဂါကလည္း ကိုယ္တုိ႔အိမ္က အငယ္ဆုံးကေလးရဲ႕ ေက်ာင္းကပြဲေန႔ က စခဲ့တာေပါ့။

အဲဒီေန႔မ်ဳိးဆုိတာ တကယ္ေတာ့ မိဘေတြလုိက္ၿပီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္ ၾကည့္ရတဲ့ ပြဲမ်ဳိးေလ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေန႔ မတုိင္ခင္တစ္ရက္က အေဖႏွင့္ အေမ က ျပႆနာေတြတက္ၿပီး ကြဲကြာၾကမယ္လုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္ၾကတယ္။ ဒီဆုံးျဖတ္ခ်က္ႀကီးကိုလည္း ကိုယ္တုိ႔ ေမာင္ႏွမေတြထဲမွာ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္းသိေနခဲ့တာ။ ဒီေတာ့ ကေလးရဲ႕ကပြဲကို သူတုိ႔က မလုိက္ဘူးေပါ့။ ကုိယ့္ကို လူႀကီးလုပ္ၿပီး လုိက္သြားခိုင္းတာ။ အငယ္ဆုံးေလးကေတာ့ ဘာမွမသိ႐ွာ။ စိတ္လွဳပ္႐ွားၿပီး ေပ်ာ္လုိ႔။ သူတုိ႔ အဖဲြ႕က ရမယ့္ အခ်ိန္က ေန႔လည္ ၁ နာရီ။ ကိုယ့္အေဖက မိသားစုက ခ်န္ရစ္ၿပီး တျခားတေနရာကို သြားမယ့္ ခရီးကို စီစဥ္ထားတာကလည္း ၁ နာရီဆိုတာ ကိုယ္သိေနတာ။ စိတ္ထဲမွာ ပူေလာင္လုိက္တာ မေျပာပါနဲ႔ေတာ့။

ကိုယ့္အငယ္ဆုံးေလးကအရမ္းသ႐ုပ္ေဆာင္တတ္တာ။ ကိုယ္တုိ႔ ေမာင္ႏွမေတြထဲမွာ သူတစ္ေယာက္ပဲ Stage ေတြ၊ လူပရိတ္သတ္ေတြ အမ်ားႀကီးကို မေၾကာက္တတ္တာ။ သူနဲ႕အတူတူတြဲၿပီး သ႐ုပ္ေဆာင္တဲ့ ကေလးမေလးကလည္း ေတာ္လုိက္တာ။ ၂၀ ရာစုရဲ႕ ကေလးငယ္ေတြဆုိေတာ့ လာၾကည့္တဲ့ ပရိတ္သတ္က သေဘာက်လြန္းလုိ႔ တ၀ါး၀ါးေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္ ဘာအပူအပင္မွ မ႐ွိတဲ့ မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ မီးေရာင္စုံေတြ ေအာက္မွာ ကေနတဲ့ ကေလးကို ၾကည့္ရင္းကိုယ့္မွာ မ်က္ရည္ေပါက္ေပါက္က်။ သူမ်ားေတြက လက္ခုပ္ေတြတေျဖာင္းေျဖာင္းတီး၊ကုိယ္က ပုိးပိုးေပါက္ေပါက္က်ေနတဲ့ မ်က္ရည္ေတြကို ေခါင္းငုံ႔ၿပီးသုတ္။ တခ်ဳိ႕ကလည္း ကိုယ့္ကို စူးစူး၀ါး၀ါးၾကည့္၊ တခ်ဳိ႕ကလည္း အ႐ူးတစ္ေယာက္လုိၾကည့္။ ဟုတ္တယ္ေလ။မိသားစုမွာ ကိုယ္အခ်စ္ဆုံး အေဖက ႐ွိမေနခ်င္ေတာ့ဘူး။ သြားေတာ့မွာဆုိတာ သိရတာေလာက္ ႐ူးသြပ္ခ်င္စရာေကာင္းတာ ဘယ္႐ိွပါ့မလဲ။

ကေလးတုိ႔အဖဲြ႔ကိုလည္း ပထမဆုရတယ္လုိ႔ ေၾကျငာလုိက္ေရာ ကိုယ့္ကအေဖ႔ကို ဖုန္းဆက္ၿပီးေျပာျပ၊ ကိုယ့္အသံေတြ တုန္ေနတာကို အေဖက အေပ်ာ္လြန္ေနတာထင္ေနတာ။ သူစီစဥ္ထားတာေတြ ဘယ္သူမွ မသိဘူးလို႔ပဲ သူကမွတ္ေနတာကိုး။ ကိုယ္ဖုန္းဆက္တာ မွီယုံေလးပါပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္ အေဖ႔ကားက ကိုယ္တုိ႔ ၿမိဳ႕နယ္နမိတ္လုိင္းကို ျဖတ္ေနၿပီ။ ကိုယ့္အေဖကုိ "ေစာေစာျပန္လာခဲ့ေနာ္၊ ဒီေန႔ည ကိုယ္တုိ႔ေမာင္ႏွမကို တစ္ခုခုလုိက္ေကၽြး၊ ေစာင့္ေနမွာေနာ္" လုိ႔ ႏွစ္ခါ၊ သုံးခါေလာက္ ထပ္ေျပာလုိက္တယ္။ မာနႀကီးတဲ့ အေမ့ကိုယ္စား ဆုိပါေတာ့ေလ။ ည (ရ) နာရီေလာက္က် အေဖက တ႐ုတ္ဟင္းမ်ဳိးစုံ၀ယ္ၿပီး ျပန္လာတာေပါ့။ လမ္းတ၀က္က ခရီးစဥ္ဖ်က္ၿပီး ျပန္ေကြ႕လာတာေလ။ မွတ္မွတ္ယယ အဲဒီေက်ာင္းကပြဲညက ကိုယ္တုိ႔ေတြ အေဖနဲ႔ ထမင္းတူတူစားျဖစ္ၾကတယ္။ အေဖက ရီစရာေတြေျပာလုိ႔။ ဘာမွမသိလုိက္ၾကတဲ့ ကိုယ့္ေမာင္ႏွမေတြအားလုံးက စားလုိက္ၾကတာ ၀က္၀က္ကြဲ၊ ေပ်ာ္ေနလုိက္ၾကတာ။ တစ္ေနကုန္ ပူပန္၀မ္းနည္းထားတဲ့ ဒဏ္နဲ႔ ၿပဳံး႐ံုပဲ ၿပဳံးႏုိင္တာ
ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း။ အေဖကတကယ္ျပန္လာတာလား။ ၿပီးရင္ျပန္သြားဦးမွာလား ဆုိတဲ့သံသယနဲ႔ အေဖ့မ်က္ႏွာပဲ တခ်ိန္လုံးလုိက္ၾကည့္ၿပီး အမ်ားႀကီးမစားႏိုင္တာလည္း ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း။ ေနာက္ၿပီး ဒီေန႔အထိ ကေလးေတြကတဲ့ ပဲြကိုၾကည့္ရတုိင္း စိတ္ထဲမွာ လွဳိက္ၿပီး ဘာကို မွန္းမသိ ၀မ္းနည္းေနတတ္တာလည္း ကိုယ့္မိသားစုမွာ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း႐ွိတဲ့ဒဏ္ရာပါပဲေလ။

ခ်စ္သူ. . . ၿပံဳးလိုက္ပါ။

2008-07-30T16:15:00.003+08:00

မေတြေဝတတ္တဲ့စိတ္နဲ႕
စူး႐ွေနတဲ႕ကိုယ့္အတၱေတြက
မင္းကိုနာက်င္ေစတာ။

ေလာဘႀကီးတဲ့နွလံုးသားနဲ႕
အထိမခံတဲ႕မာနေတြက
မင္းကိုနာက်င္ေစတာ။

နားလည္ရခက္လြန္းတဲ႕ ႐ိုက္ခတ္မႇဳေတြနဲ႕
ေႂကကြဲခဲ႕ရတဲ႕ကိုယ့္ တိတ္ဆိတ္ၿခင္းေတြက
မင္းကိုနာက်င္ေစတာ။

ဉေပကၡာၿပဳနိုင္ရက္တဲ့
မင္းရယ္ေမာၿခင္းေတြကိုမွ
ဂုဏ္ယူအားက်မိတဲ႕
ကိုယ္႕ယံုၾကည္ၿခင္းေတြက
မင္းကိုနာက်င္ေစတာ။

မင္းၿပံဳးေနတာၿမင္ခ်င္လို႕
ပတ္ဝန္းက်င္ကို ေမ့ထားခဲ႕တဲ႕
ကိုယ့္႐ူးသြပ္ၿခင္းေတြက
မင္းကိုနာက်င္ေစတာ။

ခ်စ္သူေရ...
လြတ္လြတ္္လပ္လပ္ ၾကီးေၿပာခြင္႔႐ွိပါရဲ႕လား

အ႐ိုးသားဆံုးနွလံုးသားနဲ႕
အၿမတ္နိုးဆံုးၿဖစ္တည္ခဲ့တဲ့
ထက္ၿမက္သူတစ္ေယာက္ရဲ႕
ခပ္တံုးတံုးအခ်စ္ေတြက
မင္းကိုနာက်င္ေစတာပါလို႕ေလ။ ။

လိပ္ျပာလွတယ္၊ ေကာက္မယ္

2008-07-13T20:16:00.009+08:00

ဒီတပတ္႐ုံးပိတ္ရက္မွာ ဆရာမခင္ခင္ထူးရဲ႕ "၀တ္လဲေတာ္ေ႐ႊပုဆိုး၊ တန္းထုိးလုိ႔ႀကိဳမယ္" ဆိုတဲ့၀တၳဳေလးဖတ္မိၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔အိမ္က အေဖနဲ႔အေမရဲ႕ နတ္ကိုးကြယ္မွဳဆုိင္ရာအျမင္မတူတာေလးေတြေတြးမိရင္း တစ္ေယာက္တည္း ၿပံဳးမိတယ္။

အေဖကနတ္ကိုးကြယ္တာေတြကို လုံး၀အယုံအၾကည္မ႐ွိပါဘူး။ တကယ္ေတာ့သူက သူ႕ကိုယ္သူကလြဲရင္ ဘယ္သူ႕ကိုမွ မယုံတဲ့ လူမ်ဳိးဆုိ ပိုမွန္ပါတယ္။ အေမကေတာ့ ရတနာသုံးပါးကို အရမ္းၾကည္ညဳိဆည္းကပ္သူ၊ (၃၇) နတ္မင္းေတြကုိလည္း အၿမဲေမတၱာပို႔ေနသူ၊ ဒီနတ္မင္းေတြ႐ွိတယ္လုိ႔လည္း ယုံၾကည္သူပါ။ သားသမီးေတြကေတာ့ အေဖေရာ အေမေရာနဲ႔ အဆင္ေျပေအာင္ မျပစ္မွား၊ မ႐ွိခုိးတဲ့ သူေတြပါ။ ဒီလုိမျမင္ႏုိင္တဲ့ အရာေတြ ႐ွိခ်င္လည္း႐ွိေနႏိုင္တာပဲ ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ မျပစ္မွားမိေအာင္ ေနတယ္ဆုိ ပိုမွန္ပါတယ္။ အေမက ယုံၾကည္တယ္ဆိုတာလည္း သူရဲ႕ ကိုယ္ေတြ႕ျဖစ္ရပ္ေတြက ယုံခ်င္စရာ ေကာင္းေနျပန္တယ္ေလ။

အေမအသက္ (၂၀) ေက်ာ္ေလာက္အထိ နတ္ကနားေပးတာေတြ၊ နတ္ပြဲေတြကို တစ္ခါမွ မသြားခဲ့ဘူးတဲ့။ တစ္ရက္ေတာ့ အေမက႐ုံးက အျပန္လမ္းမွာ သူ႕အသိအိမ္က အိမ္တြင္းနတ္ကနားပြဲေလးတစ္ခုေပးေနတဲ့ အသံၾကားသတဲ့။ ႐ုံးနဲ႔အိမ္ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ပဲ လမ္းေလွ်ာက္ရတဲ့ နယ္ၿမိဳ႕ေလးက အိမ္ေလး တစ္အိမ္မွာေပါ့။ ဒါနဲ႔ အေမက သူ႕အသိအိမ္ဆုိေတာ့ အိမ္ထရံၾကားကေန ေခ်ာင္းၾကည့္ေနသတဲ့။ ထရံေပါက္ေလးဆုိတာကလည္း မ်က္လုံးေလးတစ္လုံးစာအေပါက္ကေလးပါ။ ဒီလုိနဲ႔ မျမင္ဘူးတာေတြ အထူးအဆန္းျဖစ္ၿပီး ၾကည့္ေနတုန္း အထဲက နတ္ကေတာ္က "လိပ္ျပာလွတယ္၊ ေကာက္မယ္" လုိ႔ ေျပာသတဲ့။ ဒါနဲ႔ ၀ုိင္းထိုင္ေနၾကတဲ့ အဘြားႀကီးေတြက "ဘယ္သူကိုေကာက္မလဲ" လုိ႔ေမးတဲ့အခါ "ဟုိထရံၾကားက ေခ်ာင္းၾကည့္ေနတဲ့ အကၤ် ီအ၀ါေလး မ်က္မွန္ေလးန႔ဲ ႏွမေတာ္ကို ေကာက္မယ္၊ လာခဲ့" လုိ႔ေျပာသတဲ့။ အဲဒီလုိလည္း ၾကားလုိက္ေရာ အေမလည္း ေၾကာက္အားလန္႔အားနဲ႔ ေျပးလုိက္တာ အိမ္ကို ဘယ္လုိျပန္ေရာက္လာမွန္းေတာင္မသိဘူးတဲ့ေလ။

တကယ္ေတာ့ လိပ္ျပာလွတာေတြ၊ ေကာက္တာေတြကို သိလုိ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ သူေခ်ာင္းၾကည့္ေနတာကို တိတိက်က် ႀကီး သိသြားတာရယ္၊ လာခဲ့ ဆုိတာႀကီးကိုေၾကာက္လုိ႔ အရမ္းလန္႔ၿပီး ေျပးတာပါ။ အဲဒီေနာက္ပိုင္း အေမလည္း နတ္ကနားပြဲနားကို ေျခဦးမလွည့္ေတာ့ပါဘူး။

ဒီလုိနဲ႔ ၁၀ ႏွစ္ေလာက္ၾကာၿပီးတရက္ေတာ့ အထက္အညာရဲ႕ နာမည္ႀကီး ေတာင္ျပဳန္းပဲြကို ျငင္းမရတဲ့ ေဆြမ်ဳိးေတြေခၚလုိ႔ အေမကလုိက္သြားပါေလေရာ။ အေဖမသိေအာင္ခိုးၿပီး လုိက္သြားတာေပါ့ေလ။ ဟုိေရာက္ေတာ့ သူမ်ားေတြက ပန္းေတြ ဘာေတြကပ္၊ အေမကေတာ့ နန္းေဆာင္ေ႐ွ႕က ကြက္လပ္ ေလးမွာရပ္ၿပီး ဟုိၾကည့္ဒီၾကည့္ေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္ ဘယ္သူမွ မ႐ွိတဲ့ ဒီကြက္လပ္ႀကီးထဲမွာ အေမ့ကို တစ္ေယာက္ေယာက္ကေနာက္ကေန ေဆာင့္ၿပီးတြန္းလုိက္သလုိမ်ဳိးျဖစ္ၿပီး အေမေခ်ာ္လဲ ပါေလေရာ။ အားလုံးကလည္း အံ့ၾသလို႔။ အေမလည္း အေဖ့ကို ေၾကာက္တာနဲ႔ သူ႕ေျခေထာက္နာသြားတာကို မေျပာဘဲ သူ႕ဘာသာသူ တိတ္တိတ္ေလး ႀကိတ္ခံေနခဲ့တာေပါ့ေလ။

ေနာက္တစ္လေလာက္ေနေတာ့ ၀န္ထမ္းေတြ အေျပာင္းအေ႐ြ႕ အမိန္႔စာေတြ ထြက္ေတာ့မယ္လုိ႔ သတင္းထြက္လာပါေရာ။ အေ၀းႀကီး ေျပာင္းရရင္ေတာ့ မိသားစုနဲ႔ ခဲြေနရရင္ ဒုကၡလုိ႔ အေမက စိတ္ညစ္ေနတဲ့အခ်ိန္၊ အေမ့သူငယ္ခ်င္း အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္က အၾကားအျမင္ အရမ္းမွန္တယ္ေျပာလုိ႔ အေမက လုိက္သြားပါေလေရာ။ အေမက လကၡဏာေဗဒင္ေတြ တခါတရံ သြားေမးတတ္တယ္။ သူ႕အယူအဆက ေဗဒင္ဆိုတာ မေကာင္းတာဆုိမွန္တတ္လို႔ ႀကိဳတင္ကာကြယ္ရေအာင္လုိ႔တဲ့ေလ။ အၾကားအျမင္ေတာ့ သိပ္ေမးေလ့မ႐ွိပါဘူး။ အေျပာင္းအေ႐ြ႕ကိစၥေလးေမးၾကည့္မယ္ေပါ့။ အၾကားအျမင္ ေဟာတာကလည္း ႏုႏုသြယ္သြယ္၊ အမ်ဳိးသမီးပဲ။ အေမတုိ႔ အုပ္စုလိုက္ႀကီး တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ ေဟာလာလုိက္တာ၊ အေမအလွည့္လဲေရာက္ေရာ အၾကားအျမင္ဆရာမက "ကၽြန္မမေဟာဘူး၊ ႐ွင့္ကိုေဟာမယ့္သူက သူကိုယ္တုိင္ေဟာမယ္တဲ့" လုိ႔ေျပာၿပီး အဲဒီ အမ်ဳိးသမီးေလးဆီက ေယာက်ၤားသံႀကီး ထြက္လာပါေလေရာ။ "ဟားဟား..." လုိ႔ေအာ္ရယ္တာတဲ့ေလ။ အေမအပါအ၀င္ တစ္ဖြဲ႕လုံး လန္႔သြားလုိက္တာ ထမေျပးမိ႐ုံ တမယ္ပဲတဲ့။ သူက ဘယ္က စေျပာသလဲဆုိေတာ့ "ဟုိတုန္းက အက်ၤ ီ အ၀ါေရာင္ေလးနဲ႔ ထြက္ေျပးလုိက္တာ၊ ေမာင္ေတာ္ေခၚတာ ဘာလုိ႔မလာဘဲ ေျပးရတာလဲ" လုိ႔ စေျပာသတဲ့။ အေမလည္းအံ့ၾသတာေရာ၊ လန္႔တာေရာလုိ႔ ဘာမွ ျပန္မေျဖမိဘူးေပါ့။ ဒါနဲ႔ "လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္လေလာက္က ပြဲေတာ္ကိုလာတာ ေမာင့္ေတာ့္နတ္နန္းကို အရင္မလာဘဲ မယ္ေတာ့္နတ္နန္းကို အရင္သြားလုိ႔ ေမာင္ေတာ္ေနာက္ကေန တြန္းၿပီးၾကည္စားလုိက္တာေရာ မွတ္မိလား" လုိ႔ေမးသတဲ့။ ဒီေမးခြန္းကိုေတာ့ အေမက "ဟုတ္ကဲ့ မွတ္မိပါတယ္" လုိ႔ ေျဖသတဲ့။ "ကဲ အခု ဘာသိခ်င္လဲေျပာလုိ႕" ေမးသတဲ့။ အေမက သူက promotion အေျခအေနကိုပဲ သိခ်င္တာပါလုိ႔ ေမးတဲ့ အခါ "မ အကၡရာနဲ႔ စတဲ့ ၿမိဳ႕ပဲ ေျပာင္းရမယ္၊ ဒါေပမယ့္ နာမည္ပဲ ေျပာင္းရမယ္၊ လူကေတာ့ မေျပာင္းရဘူး၊ ေမာင္ေတာ့္ နယ္ေျမထဲမွာပဲ ထားမယ္" လုိ႔ေဟာသတဲ့။ ၿပီးေတာ့ "ကဲ...ဒီတခါေရာ ထြက္ေျပးဦးမလား" လုိ႔ အေမကို ေမးတဲ့အခါ၊ ဒီအဖဲြ႕ကို ဦးေဆာင္ၿပီး ေခၚသြားတဲ့ အေမ့ သူငယ္ခ်င္းက ဖင္ေထာင္ေအာင္႐ွိခုိးၿပီး "မလုပ္ပါနဲ႔၊ သူ႕ေယာက်ာ္းကို ကၽြန္မတုိ႔အားလုံး ေၾကာက္လြန္းလုိ႔ပါ၊ အရမ္းဆုိးတာပါ" လုိ႔ ေျပာၿပီး အတင္း ေတာင္းပန္ေတာ့တာပါပဲ။ အဲဒီလုိ ၾကားေတာ့ "ဟားဟားဟားဟား" လုိ႔ အက်ယ္ႀကီး ေအာ္ရီၿပီး "ကဲ.. စိတ္ခ်မ္းခ်မ္းသာသာေန၊ ႏွမေတာ္" လုိ႔ေျပာၿပီး အၾကားအျမင္ အမ်ိဳးသမီး ရဲ႕ အသံျပန္ျဖစ္သြားေရာတဲ့။

အေမလည္း ဘာေတြပါလိမ့္ဆုိၿပီး ျပန္လာခဲ့တာေပါ့။ Transfer order ေတြ မထြက္မခ်င္း အေမက အေဖကို မေျပာျပဘူး။ Order ထြက္လာေတာ့ အေမက မုိးကုတ္ကို ေျပာင္းရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ နာမည္ပဲ ေျပာင္းၿပီး လူကေတာ့ အခု လက္႐ွိ ႐ုံးမွာပဲ Attachment အေနနဲ႔ ေနရတာပါ။ အဲဒီအခ်ိန္က်ေတာ့ အေမက မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး။ သူ႕အၾကားအျမင္ မွန္တဲ့ အေၾကာင္း မနက္စာစားရင္း အေဖ႔ကို ေျပာျပပါေလေရာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လည္း နားေထာင္လုိ႔ေပါ့။ အေဖက ေဒါသေတြ ထြက္လုိက္တာေျပာမေနပါနဲ႔ေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ကုပ္ကုပ္ကေလး စားစရာ႐ွိတာ စားေနၾကတာေပါ့။ "ေအး... ငါေကာက္ထားတဲ့ မိန္းမကို ဘယ္ေမာင္ေတာ္မွ လာေကာက္လုိ႔ မရဘူးကြ၊ နားလည္လား၊ ဒီေမာင္ေတာ္ ေကာက္ထားၿပီးသား" လို႔လဲေျပာေရာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြလည္း ၀ါးကနဲ ရယ္လုိက္မိပါေလေရာ။ "ၿပီးေတာ့ အသုံးမက်တဲ့ အေတြးအေခၚေတြ ငါ့သားသမီးေတြ ရင္ထဲေရာက္ကုန္မယ္၊ ေနာက္ဘယ္ေတာ့မွ ဒါမ်ဳိးမၾကားခ်င္ဘူး" ဆုိၿပီး စိတ္ေတြဆုိးလုိက္တာ။ "မင္း နတ္ကေတာ္ လုပ္ခ်င္တာလား" လုိ႔ အေမ႔ကိုေမးေသးတာ။ အေမက "ငါ့ အျဖစ္အပ်က္ေလးျပန္ေျပာျပတာေလ၊ ဘာမွ မလုပ္ခ်င္ပါဘူး" လုိ႔ ဘယ္လုိပဲ ေျဖ႐ွင္းလဲ အၾကားအျမင္ မေမးရ၊ နတ္ကေတာ္မေမးရ၊ ဒီေန႔ကစၿပီး ကေလးေတြကို နတ္အေၾကာင္းေတြ မေျပာရနဲ႔ ေဒါသပုန္ေတြထလုိက္တာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တေတြကေတာ့ ၿပံဳးစိၿပဳံးစိနဲ႔ အေဖ့ ၾကည့္လုိက္၊ အေမ့ၾကည့္လုိက္ေပါ့။

အေဖ့ကို ကၽြန္ေတာ္က "နတ္" ဆိုတာတကယ္႐ွိတာလားလုိ႔ေမးၾကည့္တဲ့အခါ "ေ႐ွးေခတ္ ဘုရင္ေတြက တိုင္းသူျပည္သားေတြထဲမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္ တန္ခုိးၾသဇာႀကီးမားလာၿပီ ဆုိရင္သူတုိ႔ကို ပုန္ကန္မွာစိုးလုိ႔ သတ္ပစ္လုိက္ၿပီး တုိင္းျပည္က မေက်နပ္မွာစိုးလုိ႔ နတ္အျဖစ္ကိုးကြယ္ခုိင္းလုိက္တဲ့ လွည့္စားမွဳတစ္ခုပဲတဲ့။ ဒီေလာက္ပဲ ေျပာျပတယ္။ ဒါေတြကို ဆုေတာင္းေနလုိ႔ ဘာထူးမွာလဲတဲ့။ ဘုရားကိုယ္တုိင္က "ငါဘုရားသည္ ဘယ္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္၏ ကံၾကမၼာကိုမွ မဖန္တီးႏိုင္" လုိ႔ေဟာထားတာ၊ သူတုိ႔ဆို ပိုေ၀းေရာေပါ့တဲ့။ လူဆုိတာ ကိုယ္ဘ၀နဲ႔ ကိုယ္ ကိုယ္ျဖစ္ကိုယ္ခံ ပဲတဲ့။ အေမကေတာ့ သူတို႔ေတြကို ေမတၱာပို႔ေပးရမယ္။ မျပစ္မွားရဘူး။ ႐ွိခ်င္လဲ႐ွိေနႏိုင္တာပဲတဲ့ေလ။ ဒါနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္လည္း (၃၇) မင္းနတ္ေတြအေၾကာင္းအေသအခ်ာ မသိခဲ့ရသလုိ၊ တခါမွလည္း မျပစ္မွားမိခဲ့ပါဘူး။ အင္းေလ... ေလာကႀကီးဆုိတာက မျမင္ႏိုင္တဲ့ အရာေတြ အမ်ားႀကီး နဲ႔ တည္ေဆာက္ထားႏိုင္တာပဲ မဟုတ္လား။ ။

အိမ္ျပန္တဲ့ေန႔

2008-06-15T16:25:00.004+08:00

အေမ့အိမ္ကို ျပန္မယ္လုိ႔ ဆုံးျဖတ္ၿပီး ပထမဆုံးသြားရတာက ျမန္မာသံ႐ုံးပါ။ မနက္ (၃) နာရီခြဲသြားၿပီး နာမည္ေရးရတယ္ဆုိလုိ႔ အဲဒီအခ်ိန္သြားေတာ့ ကိုယ့္နံပါတ္က (၁၃) ျဖစ္ေနၿပီ။ နံပါတ္ (၁) ရတဲ့လူက ဘယ္အခ်ိန္တုန္းကမ်ား လာေရးသြားပါလိမ့္။ ထားပါေတာ့ေလ။ ဒါနဲ႔ အိမ္ကိုတစ္ေခါက္ျပန္လာၿပီး (၁၀) နာရီေလာက္မွ ျပန္သြားလုိက္တယ္။

သံ႐ုံးရဲ႕ အခြန္ေပးရတဲ့စနစ္က ကၽြန္ေတာ္သြားတဲ့ေန႔ကေတာ့ WP ဆိုရင္ $၄၀၊ SP ဆိုရင္ $၈၀၊ EP ဆိုရင္ $၁၀၀ ႏွင့္ PR ဆိုရင္ $၁၂၀ ကေန ၁၅၀ ၾကားတဲ့။ ဘာစာ႐ြက္စာတမ္းမွလဲ ၾကည့္မေနပါဘူး။ ျပလည္း အလကားပါပဲ။ ဒါနဲ႔ပဲ ကိုယ္နဲ႔ ဆိုင္တဲ့ အတုိင္း ၂၅ လ စာေဆာင္ၿပီး ျပန္လာေတာ့တယ္။ Passport ကလဲ သက္တမ္းကုန္ေနလုိ႔ သက္တမ္းတုိးလုိ႔ ၃၀၀ ထပ္ေပးရေသးတယ္။ အေမ႔မ်က္ႏွာကို မွန္းၿပီးေပးလုိက္လုိ႔သာ ေျဖသာေတာ့တယ္။ အိမ္ျပန္ခ်င္ေဇာနဲ႔ မေမာပါဘူးေလ။

ေနာက္ေတာ့ မိသားစု၀င္ေတြအတြက္ သူတုိ႔အႀကိဳက္၊ သူတုိ႔လုိခ်င္မယ့္ ပစၥည္းမ်ဳိးေလးေတြလုိက္႐ွာ၀ယ္ရတဲ့အဆင့္။ သူမ်ားလုိ ႀကိဳတင္၀ယ္ထားတာလည္းမ႐ွိေတာ့ ႐ုံးဆင္းတာနဲ႔ shopping mall ေတြမွာအခ်ိန္ကုန္၊ ဆိုင္ေတြအားလုံး ပိတ္တဲ့အခိ်န္ေရာက္မွ ကိုယ္လဲအိမ္ျပန္ေရာက္။ ပစၥည္းေတြကို အိတ္တစ္လုံးထဲ ပစ္ထည့္ထားၿပီး စာရင္းထဲက ဘယ္သူ႕အတြက္ ဘာ၀ယ္ဘုိ႔က်န္ေသးလဲ။ မနက္ျဖန္ဘယ္မွာ ၀ယ္ရမလဲစဥ္းစား။ ကိုယ့္လက္ေဆာင္ေလးေတြေပးလုိက္တဲ့အခါ သူတို႔ဘယ္လုိေလးျဖစ္သြားမွာ၊ အေမကေတာ့ ေစ်းေတြေမးေတာ့မွာနဲ႔ စဥ္းစားၿပီး စိတ္ကးူေတြယဥ္၊ တစ္ေယာက္တည္းၿပဳံးလုိ႔။ အိမ္ျပန္ခ်င္ေဇာနဲ႔ဆိုေတာ့ မေမာပါဘူးဗ်ာ။

သြားရမယ့္ေန႔က်ေတာ့ ပစၥည္းထည့္တာ၊ ပစၥည္းျပင္တာနဲ႔ ေကာင္းေကာင္းေတာင္မအိပ္လုိက္ရပါဘူး။ ေလယာဥ္ကြင္းကုိ မနက္အေစာႀကီးဆင္းၿပီးခ်ိန္စရာ႐ွိတာခ်ိန္၊ စစ္စရာ႐ွိတာေတြစစ္။ အဲဒီအခိ်န္ "အိမ္ျပန္ရေတာ့မယ္ကြ" ဆိုတဲ့စိတ္က ဘယ္လုိခံစားခ်က္မ်ဳိးေပးမွန္း မသိဘူး။ ေပ်ာ္တယ္ဆိုတာထက္ ပိုတာေပါ့ဗ်ာ။

"ရန္ကုန္အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာေလဆိပ္ကို ဆင္းသက္ပါေတာ့မယ္" ဆိုတဲ့ ေလယာဥ္မွဳးရဲ႕ အသံၾကားလုိက္ရေတာ့ လူက ဂနာမၿငိမ္ေတာ့ဘူး။ တကယ္ေတာ့ အိမ္ကို ျပန္ေရာက္ဘုိ႔ ျပည္တြင္း ေလေၾကာင္းတစ္ခုကို ေျပာင္းစီးရဦးမွာပါ။ ရန္ကုန္မွာ အေမ့အိမ္မ႐ွိေပမယ့္ အိမ္တံခါး၀ကို ေရာက္သလုိေပါ့။ ေတြ႕ရေတာ့မယ္ကြ ဆုိတဲ့ စိတ္နဲ႔ ေပ်ာ္လုိက္သည္ျဖစ္ျခင္း။
Immigration ျဖတ္ေတာ့ အလုပ္က ခြင့္စာေမ႔က်န္ခဲ့မွန္းသိပါေလေရာ။ US $ ၂၅ က်မယ္တဲ့။ ခြင့္စာမပါတဲ့ ဒဏ္ေၾကးေပါ့ေလ။ Custom ကေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာ တစ္လုံးထဲလားလုိ႔ ေမးၿပီး မရစ္ေတာ့ပါဘူး။ အမွန္ကေတာ့ လက္ဆြဲ Chocolate အိတ္ထဲမွာ Laptop တစ္လုံး နဲ႔ phone handset ၂ ခုပါေတာ့ မ်က္လုံးၿပဴးသြားေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ႐ုပ္တည္နဲ႔ "အင္း..တစ္လုံးတည္း" လုိ႔ေျပာလိုက္ေတာ့ luggage အေသးတစ္လုံးကိုေတာ့ ဖြင့့့္ျပခုိင္းေသးတယ္။ ထားပါေတာ့ သိပ္မရစ္ပါဘူး။ ဒါနဲ႔ပဲ ၂၅ $ နဲ႔
ေလဆိပ္ထဲက ထြက္လာႏုိင္ခဲ့တယ္။ အိမ္ကို phone ဆက္ၿပီး ရန္ကုန္ေရာက္ေနၿပီဆိုေတာ့ သူတို႔လည္း ဟုိဖက္မွာ လွဳပ္လွဳပ္႐ြ႐ြ။ ေနာက္ထပ္ ျပည္တြင္းထြက္ခြာကို ခရီးဆက္ေတာ့ ေျခလွမ္းေတြက ျမန္မွျမန္။ ၿခံတံခါးေရာက္မွေတာ့ အိမ္ေပါက္၀ေရာက္ေအာင္ေျပးလုိက္ခ်င္ေတာေပါ့ေလ။

ျပည္တြင္းသြားရတဲ့ ေလယာဥ္က air con မဖြင့္ပါဘူး။ Fan ပဲဖြင့္ေပးတာပါ။ ေလယာဥ္ေပၚမွာ အားလုံး ယပ္ေတာင္တဖ်တ္ဖ်တ္နဲ႔။ ပူပူေလာင္ေလာင္ ေလယာဥ္ဒီတစ္ခါပဲ စီးဘူးတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေရာက္ဘုိ႔သာအဓိက၊ ျမန္ျမန္ေရာက္ၿပီးတာပဲ ဆိုတဲ့စိတ္နဲ႔ ေလယာဥ္ ယပ္ခတ္စီးရလည္း မျငဴစူေတာ့ပါဘူး။ ေလယာဥ္္လည္းဆင္းေရာ မွန္ရဲ႕ ထိပ္ဆုံးမွာ ထီးထီးႀကီးရပ္ေနတာက အေဖ။ လက္ကလည္း မနားတမ္းျပလုိ႔။ မေတြ႕ရတဲ့ ၂ ႏွစ္အတြင္း အိုသြားတယ္လုိ႔ေတြးမိေတာ့ စိတ္မေကာင္းဘူး။ ေတြ႕ေတြ႕ခ်င္းမွာ ၀မ္းသာတာေရာ၊ ၀မ္းနည္းတာေရာ ေရာေမႊခံစားရတယ္။

ေနာက္တစ္ဆင့္ကားစီးၿပီး အေမ႐ွိတဲ့ ေတာင္ေပၚၿမိဳ႕ေလးဆီ ခရီးဆက္ရျပန္တယ္။ မနက္ ၅ နာရီ ကစခဲ့တဲ့ ခရီးစဥ္ဟာ ညေန ၅ နာရီေရာက္တဲ့ အထိ အေမန႔ဲ မေတြ႕ရေသး။ အေမကလြဲၿပီး မိသားစု၀င္အားလံုးနဲ႔ ေတြ႕ရၿပီ ဆိုေပမယ့္ အေမ့ကို မျမင္ရေသးေတာ့ ဟာတာတာျဖစ္ေနတုန္း။ အေမ့ကို ဖုန္းဆက္လုိက္ေတာ့ အိမ္ေ႐ွ႕မွာ ထြက္ေစာင့္ေနတယ္တဲ့။ ဪ... ေတာင္တက္လမ္းခရီး ကားကလည္း ၾကာလုိက္ပါဘိ။

အေမ့အိမ္ေလးကုိေရာက္ေတာ့ ည ၇ နာရီ။ အေမက ေတြ႕ေတြ႕ခ်င္း အတင္းဖက္ၿပီး အသံေတြလည္းတုန္လုိ႔။ ကိုယ္လည္း မ်က္ရည္က်၊ သူလည္းမ်က္ရည္က်။ ဧည့္ခန္းမွာ ပစၥည္းေတြခ်ၿပီး မိသားစုေတြကို လက္ေဆာင္ေတြေပးရတဲ့ အခ်ိန္က အၾကည္ႏူးဆုံးပါဘဲ။ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ အ၀တ္ေတြ၀တ္ၾက၊ ပစၥည္းေတြလုပ္ၾကည့္ၾက၊ အငယ္ဆုံး ေဆးေက်ာင္းသားကလည္း သူ႕အတြက္ ၀ယ္လာေပးတဲ့ Stethoscope ေတြ၊ Mercurial Sphygmomanometer ေတြနဲ႔ ဟုိလူ႕လုိက္တုိင္းလုိက္၊ ရီလိုက္ၾကနဲ႔ ေမာခဲ့သမွ် အေမာေျပတဲ့ေန႔ပါဘဲ။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ကိုယ့္အတြက္ ပစၥည္းတစ္ခုခု မိဘက၀ယ္ေပးရင္ လုိခ်င္တာ ရလုိ႔ေပ်ာ္တယ္။ အခုေတာ့ ကိုယ္က မိဘကို သူတုိ႔လုိခ်င္တာေလးေတြ ၀ယ္ေပးၿပီး သူတုိ႔ေပ်ာ္တာေတြ႕ေတာ့ ကိုယ္ၾကည္ႏူးလုိက္တာ။ သူတစ္ပါးကို သူတို႔လုိခ်င္တာ၊ လုိအပ္တာ ျဖည့္ဆည္းေပးႏုိင္တဲ့ ဘ၀က ပိုၿပီးေက်နပ္စရာေကာင္းပါတယ္။

အဲဒီေန႔ညစာ အေမ့ထမင္း၀ုိင္းကေတာ့ မေမ့ရက္စရာ၊ ေရခ်ိဳငါးမ်ဳိးစုံ၊ အေၾကာ္၊ အခ်က္၊ ကိုယ္သိပ္ႀကိဳက္တဲ့ ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္း၊ ႐ုံးပတီန႔ဲ မွ်စ္၊ ပဲပုတ္ခ်က္၊ င႐ုတ္သီးေထာင္း၊ စိန္တလုံးသရက္သီး၊ ပိႏၷဲသီး ဘယ္ကစလုိ႔ ဘာစားရမွန္းမသိ။ ဒီႏုိင္ငံမွာ ျဖစ္သလုိ ဟင္းနည္းနည္းေလးနဲ႔ စားေနက်ဆုိေတာ့ ဟင္းေတြ အမ်ားႀကီးႏွင့္ စားေတာင္မစားတတ္ေတာ့ဘူး လုိ႔ေျပာေတာ့ အေဖႏွင့္ အေမက မ်က္ႏွာမေကာင္း။ အေမ့အိမ္နဲ႔ အေမ့မီးဖုိေခ်ာင္ကိုေတာ့ ဘယ္တုိးတက္တဲ့ တုိင္းျပည္ကမွ မမွီႏိုင္ပါဘူးေလ။

ေနာက္ေန႔ မနက္လင္းေတာ့ တုိ႔ဖူးေႏြး၊ ေကာက္ၫွင္းေပါင္း၊ အေၾကာ္၊ ပူတီ အစုံျပင္ဆင္ထားလိုက္တာ။ မနက္စာကို ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ပဲ ေသာက္ၿပီး ႐ုံးသြားတဲ့ ကုိယ့္အတြက္ အမ်ားႀကီး မစားႏုိင္တာကို အေမကအားမရ။ ဘာလုိ႔ မစားရတာလဲဆုိၿပီး ဇြတ္အတင္းေကၽြးေနေတာ့တာပဲ။ အူကက်ဥ္းတတ္တယ္ဆုိတာ တကယ္လား မသိပါဘူးအေမရာ။

၁၀ ရက္ေလာက္ ေနခဲ့ရတဲ့ ရက္ေတြမွာ စားစရာေတြက တစ္ေန႔ ၂ မ်ဳိး ၃ မ်ဳိး။ ကိုယ္လည္း ပန္းခ်ီဆဲြလုိက္၊ ေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ သီခ်င္းဆုိလိုက္၊ ဂီတာတီးလုိက္၊ ေစ်းသြားလုိက္။ ေစ်းေတြကလည္း ႀကီးလုိက္တာ။ ဘာကိုင္ကိုင္ အနည္းဆုံး ၅၀၀ ဆုိတာခ်ည္းပဲ။ ဟင္း႐ြတ္လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ဆုိလည္း ၂ စည္း ၅၀၀။ ၁၀၀ ေလာက္မ်ား ပိုေနရင္ မအမ္းေတာ့ဘူး။ Tissue paper ေတြ၊ coffee mix ေတြေပးလုိက္ေရာ။ ၅၀၀ တန္က အေသးသုံးျဖစ္ေနၿပီ။ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာေတာ့ ကိုယ္လစဥ္ပို႔ေနက် ပိုက္ဆံထက္ ပိုၿပီး ပို႔ဘုိ႔လုိအပ္ေနပါလားလုိ႔ ေတြးမိတယ္။ လူ ၄ ေယာက္ ႐ွမ္းထမင္းခ်ဥ္ သြားစားရင္ ၁၀၀၀၀၊ မာလာငါးဟင္း သြားစားရင္ ၂၅၀၀၀၊ ေၾကးအုိးစားရင္ ၂၅၀၀၀။ ပိုက္ဆံ႐ွင္းတုိင္း အမယ္ေလး ေအာ္ေနေတာ့ အားလုံးက ကိုယ့္ကို ရယ္ၾကတယ္။ မ်ဳိမက်ဘူး၊ မစားရက္ဘူး ေျပာေတာ့ ကိုယ္ ပင္ပင္ပန္းပန္း႐ွာရတဲ့ ပိုက္ဆံ သုံးရတာလဲ မ်ဳိမက်ပါဘူးလုိ႔ အေမကေျပာတယ္။ သားသမီးေရာ၊ မိဘေရာ စားရေသာက္ရ မ်ဳိမက်တဲ့ ဘ၀ေတြပါတကား။

အခ်ိန္တန္ေတာ့ ျပန္ရေတာ့မယ္။ မီးမလာ၊ ေရမ႐ွိ၊ Internet မ႐ွိ၊ ဘာလုပ္ပိုင္ခြင့္မွ မ႐ွိေပမယ့္ မိသားစု ေႏြးေထြးျပည့္စုံ မွဳန႔ဲ အသက္႐ွင္ရတဲ့ တုိင္းျပည္ကေန အစစအရာရာ ျပည့္စုံေပမယ့္ ေအးစက္မာေက်ာေနတဲ့ ဒီတုိင္းျပည္ကိုျပန္လာဘုိ႔ ကိုယ္ေတာ္ေတာ္ ၀န္ေလးေနမိတယ္။ မျပန္ခ်င္းဘူးကြာလုိ႔ စိတ္ထဲက ေရ႐ြတ္ေနလုိ႔လားမသိ၊ တစ္ခါမွ မပ်က္ဘူးတဲ့ Silk Air ေလေၾကာင္းလုိင္း က ေလယာဥ္ပ်က္လုိ႔ ခရီးစဥ္ Cancel လုပ္ပါေလေရာ။ ေလယာဥ္ေျပးလမ္းေပၚ ေရာက္ၿပီး တက္ခါနီးမွ ၀ါယာေၫွာ္န႔ံေတြ၊ ေလယာဥ္ဆီနံ႔ေတြ ထြက္လာၿပီး Terminal ဆီျပန္သြားရပါတယ္။ ညေန ၄း၃၅ ထြက္ရမယ့္ေလယာဥ္က ည ၁၁ နာရီထိ ေစာင့္ခုိင္းၿပီး မွ Cancel လုိ႔ေၾကျငာတယ္။ ဒါနဲ႔ ရန္ကုန္မွာ ေနာက္တစ္ည ပိုအိပ္လုိက္ရတယ္။ အၾကာႀကီးေစာင့္လိုက္ရတာ စိတ္ညစ္ေပမယ့္ မျပန္ရေသးတာပဲ ေပ်ာ္သလုိလုိ ျဖစ္မိေသး။

ဒါေပမယ့္ ဘ၀က မိသားစုနဲ႔ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ေနႏိုင္ခြင့္ အၾကာႀကီး မေပးပါဘူး။ တစိမ္းတရံေတြၾကားမွာ တစ္ေယာက္တည္း ေနတတ္ေအာင္ပဲ သင္ၾကားေပးေနေလရဲ႕။ သူကတစ္ေယာက္တည္း ေနတတ္ဘုိ႔ သင္ၾကားေလေလ၊ ကိုယ္ကလည္း အၿမဲတမ္း အိမ္ျပန္ဖုိ႔ပဲ စဥ္းစားေလေလ ျဖစ္သလား မေျပာတတ္ပါဘူး။
အင္း... ေနာက္တစ္ေခါက္ျပန္ဘုိ႔ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာ ပိုက္ဆံ စုရဦးမယ္ေလ...

တခါတေလ...

2008-03-18T22:56:00.004+08:00

တခါတေလ
ေပါက္ကြဲခံစား
ခံျပင္းနာက်ည္း
ေလာကႀကီးကို စိတ္နာ
အနက္ေရာင္ ကမၻာႀကီးတဲ့လား။

တခါတေလ
ေပ်ာ္႐ႊင္ၾကည္ႏူး
ၿပံဳးေပ်ာ္႐ႊင္သာ
ပီတိကိုစား
အျဖဴေရာင္ ကမၻာႀကီးတဲ့လား။

တခါတေလ
တစ္ေယာက္တည္းေန
တစ္ေယာက္တည္းသြား
တစ္ေယာက္တည္း ပဲစား
ဘာမဆုိ
တစ္ေယာက္တည္းပဲဆိုတဲ့
အစိမ္းေရာင္ ကမၻာႀကီးတဲ့လား။

တခါတေလ
ေယာက်ၤား၊ မိန္းမ သာမည
လြတ္လပ္မွဳသာ အဓိက
လုပ္ခ်င္ရာလုပ္
သြားခ်င္ရာ သြား
ေျပာခ်င္တာ ေျပာလုိက္မိတဲ့အခါ
အ၀ါေရာင္ ကမၻာႀကီးတဲ့လား။

တခါတေလ
မရီခ်င္ပဲ ရီရ
မၿပံဳးခ်င္ပဲ ၿပံဳးျပရ
မလုိအပ္တဲ့ စကားေတြေျပာရ
ညွီေစာ္နံ ေနတဲ့
ၾကက္ေသြးေရာင္ ကမၻာႀကီးတဲ့လား။

တခါတေလ
ေငြေၾကးေနာက္လုိက္
ပိုက္ဆံက ဒုတိယဘုရား
က်န္တာေတြ ေမ့လုိက္ ဆိုတဲ့
အညိဳပုပ္ေရာင္ ကမၻာႀကီးတဲ့လား

တခါတေလ
ပင္ပန္းလြန္းလုိ႔
အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ ည
ပင္ပန္းလြန္းလုိ႔
မစားႏိုင္တဲ့ ဘ၀
ခရမ္းရင့္ေရာင္ ကမၻာႀကီးတဲ့လား။

စိတ္ကူးနဲ႔ ကမၻာႀကီးကို
အေရာင္ျခယ္
နီလုိက္၊ ၀ါလုိက္
ျပာလုိက္၊ စိမ္းလုိက္
ငါ ေမ့ေနတာက
ဘယ္ သီအိုရီနဲ႔ ပဲတြက္တြက္
ကမၻာ တစ္ျခမ္းက
အၿမဲတမ္း ေမွာင္ေနတယ္ ဆိုတာပဲ။ ။

ကၽြန္ေတာ့္ႏွင့္စကၤာပူမွ ခ႐ုခြံေလးမ်ား

2008-02-25T22:54:00.003+08:00

"လာထုိင္ညီေလး၊ အစ္ကိုတုိ႕ Rules and Regulations ေလးအရင္ေျပာရေအာင္"
"ဟုတ္ကဲ့ အစ္ကို"
"အဓိက အခ်က္ကေတာ့ မင္းမိန္းမ ေခၚလာလုိ႔ မရဘူး"
"ခင္ဗ်ာ"
"ဪ...ဟုတ္ကဲ့။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အစီအစဥ္ မ႐ွိပါဘူးခင္ဗ်ာ"
"ေကာင္းတယ္။ ေနာက္တစ္ခုအေနနဲ႔ကေတာ့ သန္႔သန္႔႐ွင္း႐ွင္းေနဘုိ႔"
"ကိုယ့္အိမ္ကို အၿမဲသန္႔႐ွင္းေနမွ ကိုယ္ႀကဳိက္တယ္"
"ဒါေလးတစ္ခုေတာ့ သတိထားေပါ့ကြာ"
"ဪ...ဒါနဲ႔ မင္း Internet သုံးမွာလား"
"ဟုတ္ကဲ့"
"ေအး... ဒါဆုိ မင္းနည္းနည္းပိုေပးရမွာေနာ္"
"ဟုတ္ကဲ့အစ္ကို"
"ေအး...မင္းလည္းပင္ပန္းလာတယ္။ နားလုိက္ပါဦး"
"ဪ... ၿပီးေတာ့ အခန္းဌားေနတယ္ဆိုေပမယ့္ ကိုယ့္အိမ္လုိ သေဘားထားေပါ့ကြာ။ ဒီလုိ ေျပာတာ ၂ ခ်က္႐ွိတယ္ကြ။ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ျဖစ္သလုိ စည္းကမ္း႐ွိ႐ွိေန ဆိုတာလည္း ပါတာေပါ့ကြာ။ ဒါပဲကြာ...ငါ ဟင္းခ်က္လုိက္ဦးမယ္"

ဒီႏိုင္ငံကို ေရာက္ေရာက္ျခင္း အိမ္႐ွင္နဲ႔ စကားေျပာျဖစ္တာပါ။ ဒီကိုလာၿပီး အလုပ္လုပ္တဲ့ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အခန္းေလးေတြ ဌားေနၾကရပါတယ္။ သူမ်ားမိသားစုနဲ႔ အတူေနရတာျဖစ္တဲ့အတြက္ အဆင္ေျပတာလည္း႐ွိ၊ စိတ္ညစ္ရတာေတြလည္း ဒုႏွင့္ေဒးပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ပထမဆုံး နားခုိရာ ခ႐ုခြံေလးကေတာ့ စိုးရိမ္ပူပန္စိတ္လြန္ကဲတဲ့ လူပ်ဳိႀကီးပါ ခင္ဗ်ာ။

ဒီလိုနဲ႔ တစ္ပတ္ေလာက္ေနေတာ့ အခန္းထဲမွာ Computer တစ္လုံးနဲ႔ အလုပ္႐ွဳပ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို သူၾကည့္ရေတာ့ပါဘူး။ အခန္းတံခါးကို ခဏခဏ လာေခါက္ၿပီး "ဘာလုပ္ေနတာလ" လုိ႔ ေမးပါတယ္။ ၃ ရက္ေလာက္ေနေတာ့ "မင္းအခန္းတံခါးကို
ဖြင့္ထားရင္ေကာင္းမယ္" လုိ႔ေျပာျပန္ေရာ။ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ညစ္သြားပါတယ္။ သီးသီးသန္႔သန္႔ ေနခ်င္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အျပင္က လူတစ္ေယာက္ လွဳပ္႐ွားသြားလာေနတာေတြ မသိခ်င္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ မတတ္ႏိုင္တဲ့ အေျခအေနမွာ
တံခါးဖြင့္ထားမွ ႀကိဳက္တယ္ဆုိေတာ့လည္း ဖြင့္လုိက္ရတာေပါ့ဗ်ာ။

ေနာက္ရက္က်ေတာ့ သူနဲ႔အတူ အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ ပါလာပါတယ္။ သူနဲ႔ အတူတူပဲ လာေနပါတယ္။ ဒါလည္းပဲ Rules and Regulations တူပါရဲ႕။ သူတို႔ကို ၾကည့္ရတာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း လာ၊လာ မၾကည့္ေတာ့ျပန္ဘူး။
တံခါးပိတ္လုိ႔လဲ ရသြားျပန္ေရာ၊ သူေရာကိုယ္ေရာ အဆင္ကိုေျပလုိ႔။

တစ္ေန႔ေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ရန္ျဖစ္ၾကပါေလေရာ။ စကားမေျပာၾကေတာ့ဘူး။ သူတုိ႔ တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ေျပာခ်င္တာေတြ ကၽြန္ေတာ္ကေန တဆင့္ေျပာခုိင္းတယ္။ ၾကားထဲက စကားျပန္ေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္ကို ျပန္ရစ္ ျပန္ေရာ။ အိမ္ျပန္လာရင္ မီးဖိုထဲ တန္း၀င္သြားတယ္။ ဟင္းအုိးေတြ၊ အ၀တ္ေလွ်ာ္စက္ေတြ အကုန္ဖြင့္ၾကည့္၊ "ဒီေန႔ဘာလုိ႔ အ၀တ္နည္းနည္းပဲ ႐ွိတာကို ေလွ်ာ္တာလဲ။ မီးေရာ၊ ေရေရာ ကုန္တာေပ့ါကြ"။ "ဒီေန႔ ဘာလုိ႔ အ၀တ္ကမ်ားတာလဲ။ စက္နာတာေပါ့ကြ" ဆိုတာမ်ဳိး။ "မင္း ဟင္းခ်က္ရင္ ၾကာတဲ့ ဟင္းေတြမခ်က္နဲ႔၊ Gas ကုန္တယ္ကြ" ဆိုတာမ်ဳိး။ ဟင္းမခ်က္တတ္တဲ့လို႔ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ျပဳတ္စားတာပါ ဆုိလည္း မရဘူး။ "မင္းတံခါးကို ပိတ္၊ ပိတ္မထားနဲ႔"။ အၿမဲတမ္း Computer ကိုဖြင့္ထားေတာ့ မီးအားကုန္တာေပါ့ကြ။ Internet ကလဲ တခ်ိန္လုံး သုံးေနဘို႔ လုိလု႔ိလား။ အလုပ္႐ွာေနတဲ့ IT သမားတစ္ေယာက္ အတြက္ Internet ႐ွိမွ အသက္႐ွင္ေနသလုိ ျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ Computer မပါဘဲ အလုပ္လုပ္ရတဲ့ သူ႕အျမင္က ေတာ္ေတာ္ေစာင္းေနေလရဲ႕။ ဒါနဲ႔ သူ႐ုံးက ျပန္လာခါနီးရင္ ကၽြန္ေတာ္ အျပင္ခဏထြက္ေနမွပဲ ဆုိၿပီးညဘက္မွ ျပန္လာေတာ့လည္း ဧည့္ခန္းမွာ ေစာင့္ၿပီး ေျပာၿပီးမွ အိပ္ေတာ္မူတယ္။ အလုပ္႐ွာရ၊ Interview သြားရလုိ႔ စိတ္ဖိစီးမွဳ မ်ားတဲ့အခ်ိန္မွာ အ၀တ္ေလွ်ာ္တဲ့ အျပစ္၊ ေရခ်ဳိးတဲ့အျပစ္၊ အိမ္သာတက္တဲ့ အျပစ္၊ ေတာ္ေတာ္သည္းခံရတဲ့ ဘ၀ပါပဲဗ်ာ။

ေနာက္တစ္ခါက်ေတာ့ ကုပၼဏီတစ္ခုက အကန္႔အသန္႔နဲ႔ ေစ်းေလွ်ာ့ေရာင္းတဲ့ ေရေႏြးကရားအုိး ကို လုိခ်င္လွခ်ည္ရဲ႕ ဆုိၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို မနက္ ၄ နာရီ သြားတန္းစီ ခိုင္းပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း စိတ္ေပါက္ေပါက္႐ွိတာနဲ႔ ၈ နာရီမွသြားၾကည့္လုိက္ပါတယ္။ ေဒၚလာ ၂၀ တန္ေရေႏြးအိုးကို ၂ ေဒၚလာနဲ႔ အလုံး ၂၀၀ ေရာင္းတာ။ နာရီ၀က္ေလာက္အတြင္း ကုန္ၿပီေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ျဖင့္ အံ့ၾသလုိ႔။ လက္ဗလာနဲ႔ ျပန္လာတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဒီေရေႏြးအိုး မပါလာရေကာင္းလား လုိ႔ေျပာေနလုိက္တာ၊ စြဲခ်က္ေတြထဲမွာ မိသားစုစိတ္ဓါတ္ မ႐ွိတာက ပါေသး။ ဆုိင္လား မဆိုင္လား မသိေပမယ့္ အေမခိုင္းလဲ ၄ နာရီထၿပီး ၂ ေဒၚလာတန္ ေရေႏြးအိုးကို သြား၀ယ္ေပးမွာ မဟုတ္၊ အေမကလည္း ဒါမ်ဳိး ခုိင္းမွာ မဟုတ္ေတာ့ မၾကားသလုိပဲ ေန၊ ေနလုိက္တယ္။ အာ႐ုံေတာ့ ေနာက္တာေပါ့ဗ်ာ။ ဟာ...ဒီဘဲႀကီးေတာ့...ဆိုၿပီး...။ ဥေပကၡာျပဳထားလုိက္တာပဲ ေကာင္းတယ္ ဆုိၿပီး တံခါးပိတ္ထားလုိက္တယ္။ ေနာက္တစ္ေန႔ ကၽြန္ေတာ္ Interview သြားၿပီး ျပန္လာေတာ့ သူနဲ႔ သူ႕ခ်စ္ခ်စ္နဲ႔ ဧည့္ခန္းမွာ လက္သည္းၫွပ္ေပးေနၾကတယ္။ "ညီေလး၊ ထမင္းစားၿပီးၿပီလား။ မစားရေသးရင္ အတူတူစားၾကမယ္၊ အစ္ကိုဟင္းခ်က္ထားတယ္ကြ" တဲ့။ ဪ...မိန္းမ၊ မိန္းမ၊ တယ္လည္းအစြမ္းထက္ေပသကိုး လုိ႔ ေတြးၿပီး ကၽြန္ေတာ္လည္း "စားခဲ့ၿပီးၿပီအစ္ကုိ" လုိ႔ေျပာၿပီး အခန္းတံခါးပိတ္ၿပီး တစ္ေယာက္ထဲ ၿပဳံးမိတယ္။ တတ္လဲတတ္ႏုိင္တဲ့ အစ္ကိုႀကီးဗ်ာ။

ဒီလုိနဲ႔ အလုပ္ရေတာ့ အလုပ္နဲ႔နီးေတာ့ ေနာက္ ခ႐ုခြံေလးတစ္ခုစီ ေရာက္ခဲ့ျပန္တယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ခ႐ုခြံက လင္မယားႏွစ္ေယာက္၊ ေယာက်ၤားက မိန္းမကို ေၾကာက္ရတဲ့ ခ႐ုခြံ။ ေျပာပံုက "ညီေလး၊ အစ္ကုိကေတာ့ ေဘာ္ဒါလုိပဲ၊ ေအးေဆးပဲ၊ မင္းအစ္မကို ေလးေလးစားစား ဆက္ဆံကြ" တဲ့။ "ဪ...ဟုတ္ကဲ့၊ သေဘာေပါက္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ"။ တနဂၤေႏြ တုိင္းတစ္အိမ္လုံး သန္႔႐ွင္းေရး ၀ုိင္းကူလုပ္ရတာရယ္၊ ႐ုံးေရာက္ေနတဲ့့ အခ်ိန္ဖုန္းဆက္ၿပီး "မင္းအစ္မ ကဟုိဟာ လုပ္တာ မႀကိဳက္ဘူး။ ဒီဟာလုပ္တာ မႀကိဳက္ဘူး၊ ဆင္ျခင္လုိက္ပါဦးကြာ" ဆုိတာရယ္ကလြဲရင္ က်န္တာအားလုံး အဆင္ေျပတဲ့ ခ႐ုခြံေလးပါပဲ။

ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ သူငယ္ခ်င္းေတြလာေတာ့ သူတုိ႔အတြက္ ခ႐ုခံြ လုိက္႐ွာရျပန္တယ္။ ရလုိက္တဲ့ ခ႐ုခြံက ကိုယ့္အိမ္နဲ႔ နီးနီး၊ စေဘာ္လည္း မေပးနဲ႔ ဆိုတာနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ စိတ္ခ်မ္းသာလုိ႔။ သူတို႔ ေရာက္လာၿပီး တစ္လမျပည့္ခင္မွာပဲ Deposit
ေတာင္းပါတယ္။ "Rules အရေပါ့ကြာ၊ အစ္ကိုက အခုမွ အိမ္စ ဌားဖူးတာဆိုေတာ့ ပထမ မသိလုိ႔"။ ဪ...Rules ဆိုေတာ့လည္း Rules အရေပါ့ေလ။ ျငင္းရခက္တယ္ မဟုတ္လား။ ဒါနဲ႔ Deposit ေပးလုိက္ရေရာ။ မၾကာခင္ပဲ ေရဘုိး၊ မီးဘုိးအတြက္ ႀကိဳတင္ Deposit ဆုိၿပီး တစ္ေယာက္ ၅၀ စီတဲ့။ အလုပ္လာ႐ွာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း မ်က္လုံးျပဴးလာၿပီ။ ဒါနဲ႔ပဲ...ကဲ မတတ္ႏုိင္ဘူး၊ ေပးေပါ့ကြာ။ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြ အလုပ္ရေတာ့ သူတုိ႔လခက ၁ ရက္ေန႔မွ ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ အိမ္လခကုိ လကုန္တဲ့ ေန႔ ေပးကို ေပးရမယ္။ တစ္ရက္ မဆုိင္းႏုိင္ဘူးဆိုေတာ့ သူတို႔ေတြ မ်က္လုံးထပ္ျပဴး၊ ကၽြန္ေတာ့္လခကလည္း ၇ ရက္ေန႔မွ ရတာဆိုေတာ့ စိုက္ေပးစရာ ၃ ေယာက္စာ အိမ္လခက မ႐ွိ။ လုပ္ၾကပါဦး။ တျခားသူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္စီမွာ အက်ဳိးအေၾကာင္း ေျပာၿပီး ေခ်းဌား။ ဪ...စကၤာပူ ခ႐ုခြံေလးေတြက တယ္လည္း Rules သကိုး။

အရမ္းေကာင္းတဲ့ ခ႐ုခြံ၊ တကယ့္ကို Shelter ေလးနဲ႔တူတဲ့ ခ႐ုခြံေလးေတြလည္း ႐ွိပါတယ္။ ႐ွားေတာ့႐ွားတယ္ေပါ့ေလ။ တခ်ဳိ႕လည္း ခင္ရာေဆြမ်ဳိးကို ျဖစ္ၿပီး မိသားစုေလးလုိျဖစ္လုိ႔။ ဘာပဲေျပာေျပာ အဆင္ေျပဘုိ႔ ဆုိတာ ႏွစ္ဘက္စလုံးနဲ႔ ဆုိင္ပါတယ္ေလ။ ခ႐ုခြံေလးဘက္ကလည္း ငါ့ဆီမွာ လာေနရတဲ့လူ၊ ငါ ေနစရာေပးထားရတဲ့ လူတု႔ိမေတြးဘဲ ငါ့အရိပ္မွာ ခဏလာခုိတဲ့ လူလို႔ ေတြးေပးသင့္သလုိ၊ ခဏတာလာေရာက္ခိုလွဳံတဲ့ ဘက္ကလည္း တန္ရာတန္ေၾကးေပးေနတာပဲ၊ သူတုိ႔လည္း ပိုက္ဆံလုိလုိ႔ ဌားတာပဲဆိုတဲ့ အေတြးမ်ဳိးေဖ်ာက္ပစ္သင့္ပါတယ္။ တကယ္လုိ႔သာ ကၽြန္းကုိင္းမွီ၊ ကိုင္းကၽြန္းမွီ ဆိုတဲ့ အေတြးမ်ဳိးနဲ႔ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ ႏွစ္ဘက္စလုံးမွာ ႐ွိခဲ့ရင္ေတာ့ တခါတေလ ျမန္မာျပည္ကို လြမ္းေပမယ့္လည္း ခ႐ုခြံေလးေတြက Home Sweet Home ပဲေပါ့ဗ်ာ။

ခ်စ္သူမ်ားေန႔အတြက္ ခ်စ္သူမ်ားအေၾကာင္း

2008-02-14T22:53:00.012+08:00

အသက္ (၃၀) အ႐ြယ္ လူသားတစ္ေယာက္အတြက္ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္ ခ်စ္ခဲ့တဲ့လူေတြက မနည္းမေနာ။ ဒါျဖင့္ အခ်စ္ဆုံးက ဘယ္သူလဲဆုိရင္ေတာ့ ႐ုိးသားစြာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ပါပဲ လုိ႔ပဲ ေျဖရပါမယ္။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ခ်စ္တဲ့ လူကမွ သူမ်ားကို ခ်စ္တတ္တယ္လုိ႔
ဆိုသကုိး။

လူမွန္းသိတတ္စအ႐ြယ္က ခ်စ္တဲ့လူကေတာ့ အေဖပါ။ သားသမီးေတြထဲမွာ ကိုယ့္ကို သိသိသာသာ အလုိလုိက္ၿပီး ခ်စ္တဲ့အတြက္ ကိုယ္အခ်စ္ဆုံးကလဲ အေဖဘဲ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အေဖ႐ွိရင္ၿပီးၿပီဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ ခရီးသြားေလရာလုိက္၊ ေျပာသမွ် အေဖ့ ဒႆနေတြ နားေထာင္ရင္း အေဖက ဟီး႐ုိးေပါ့။ ဘာပဲလုိခ်င္၊ လုိခ်င္ ၀ယ္ေပးတဲ့ အတြက္လဲ အိမ္မွာေနၿပီး အၿမဲတမ္း စားခ်င္တာေတြ ခ်က္ေကၽြး၊ ေ၀ရာ၀စၥေတြ လုပ္ေပးေနတဲ့ အေမထက္ ပိုခ်စ္ခဲ့တယ္။ အက်ၤ ီတစ္ထည္ ႀကိဳက္တယ္လုိ႔ေျပာလုိက္ရင္
အေရာင္ဘယ္ႏွစ္ေရာင္႐ွိလဲလုိ႔ ေမးၿပီး ေရာင္စုံ၀ယ္ေပးတဲ့အေဖ၊ မုန္႔ဘုိး ပိုက္ဆံကုန္သြားရင္ ပိုက္ဆံအိတ္ ဗလာေလး အေဖ့ စားပဲြေပၚ သြားတင္ထားလုိက္ယုံနဲ႔ ပိုက္ဆံ ျပန္ျဖည့္ေပးတဲ့ အေဖ။ သားသမီးေတြအတြက္ ဖခင္ေကာင္းပီသတဲ့အေဖ၊ ဘ၀ကို အႏုိင္နဲ႔ ပိုင္းႏိုင္တဲ့ အေဖ၊ ေယာက်ၤားေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ေပမယ့္ အေမ့အတြက္ေတာ့ ခင္ပြန္းေကာင္း တစ္ေယာက္ မျဖစ္တဲ့အေဖ၊ အေမ့ ခံစားခ်က္အားလုံးထက္ သူ႕ခံစားခ်က္ကို သာ ဦးစားေပးတတ္တဲ့ အေဖ၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အသက္ ၂၀ အထိ
အေဖ႕ကိုပဲ အခ်စ္ပို ခဲ့တယ္။

အသက္ ၂၀ ေက်ာ္လာေတာ့ အေမ႔ကိုသနားလာတယ္။ မိသားစုမွာ လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္တဲ့ အေဖ့ကို ခြင့္လႊတ္ၿပီး သားသမီးေတြကုိ လိမၼာေရးျခား႐ွိေအာင္၊ ေႏြးေထြးတဲ့ ေမတၱာနဲ႔ ဆုံးမတဲ့ အေမ႔ကို ပိုၿပီးနားလည္လာတယ္။ အေဖက သားသမီးေတြကို
ခ်စ္သေလာက္ အေမ့ကို မခ်စ္ပါလားလုိ႔ ခံစားတတ္လာတယ္။ အေမ့ကို ငါတုိ႔ က ခ်စ္ရမယ္။ ငါတို႔ မခ်စ္ရင္ ဘယ္သူခ်စ္မွာလဲလုိ႔ ေတြးမိၿပီး အေဖ့အားကိုးနဲ႔ အေမ့ကို ဂ႐ုမစုိက္မိတာေတြအတြက္ ႏွစ္ဆတိုးၿပီး ခ်စ္ခဲ့တယ္။ အသက္ (၂၀) ေနာက္ပိုင္းေန႔ရက္ေတြကေတာ့ အေမ့ကို အခ်စ္ပိုခဲ့ျပန္ေရာ။

ေမာင္ႏွမေတြထဲမွာေတာ့ အငယ္ဆုံးေလးကို ငယ္ငယ္က မခ်စ္ခဲ့ဘူး။ အသက္ (၁၁) ႏွစ္ကြာေတာ့ သူေမြးလာတာ ေတာ္ေတာ္ ႐ွဳပ္တာပဲလုိ႔ ေတြးခဲ့မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူစကားေျပာတတ္တဲ့ အ႐ြယ္က်ေတာ့ သူ႕ကို ခ်စ္တတ္လာခဲ့တယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ဆုိးတဲ့ သူမို႔ အျမင္ကတ္တာလဲ ပါေတာ့ေပါ့ေလ။ ည ၁၂ ႏွစ္ေလာက္ထၿပီး ငွက္ေပ်ာသီးစားခ်င္တယ္ ဆုိၿပီး ငိုလုိ႕ အိမ္က အလုပ္သမားေတြကို အေဖက ငွက္ေပ်ာသီးပါလာတဲ့သူ ဆုေငြ ၅၀၀ ဆိုျပီး လုိက္႐ွာခိုင္းတာ။
အလုပ္သမားတစ္ေယာက္က ၁ နာရီေေလာက္ၾကာေတာ့ ငွက္ေပ်ာသီးေလးနဲ႔ ျပန္လာေရာ။ သူ႕လက္ထဲကို ငွက္ေပ်ာသီးေရာက္သြားေတာ့ ငိုေနရာက ခ်က္ခ်င္းႀကီးရပ္သြားတယ္။ အားလုံးလဲ အိပ္ရေတာ့မယ္ဆိုၿပီး သက္ျပင္းခ်ကာစ႐ွိေသး၊ ၿဗဲကနဲ ေအာ္ငိုျပန္ေရာ။ သီးေမႊး၊ သီးေမႊး လုိ႔ေအာ္ၿပီး အာၿပဲႀကီးနဲ႔ ေအာ္တာ။ ၀ယ္လာေပးတဲ့ ငွက္ေပ်ာသီးက ဖီးၾကမ္းျဖစ္ေနလုိ႔ေလ။ အခုေတာ့လဲ အေမ့အခ်စ္ဆုံးသားျဖစ္တဲ့ သားလိမၼာဆရာ၀န္ေလာင္းေလးျဖစ္ေနၿပီ။

အရမ္းခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ႐ွိတာကေတာ့ အေပါင္းအသင္းေတြပါပဲ။ အထူးသျဖင့္ ၉ တန္း၊ ၁၀ တန္း မွာ ေပါင္းခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုေတာ့ သံေယာဇဥ္ အ႐ွိဆုံးပဲ။ ေနာက္ၿပီး တကၠသိုလ္မွာ ေပါင္းခဲ့တဲ့ ေတေဖာ္ေတဖက္မ်ား။ ေက်ာင္းၿပီးလုိ႔ လုပ္ငန္းခြင္ထဲ အူေၾကာင္ေၾကာင္ေလး ေရာက္လာတဲ့ ကုိယ့္ကို လွဳိက္လွဳိက္လွဲလွဲ လက္တြဲေခၚယူ သင္ၾကားေပးခဲ့တဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ ပထမဆုံး အလုပ္က သူငယ္ခ်င္း (၃) ေယာက္၊ ေနာက္ၿပီး ဂီတာတီးရင္း ခင္တဲ့ ကိုယ့္အေၾကာင္းအကုန္သိတဲ့ ကုိယ့္ အခ်စ္ဆုံး သံေယာဇဥ္ အ႐ွိဆုံး တစ္ေယာက္ ၊ ကိုယ့္ရဲ႕ ဒုတိယ အလုပ္မွာ ပိုက္ဆံျပတ္တုိင္း စားခ်င္တာလုိက္ေကၽြးတဲ့ သူငယ္ခ်င္း၊ ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ အလုပ္လုပ္ရေတာ့ အမွားလုပ္မိတုိင္း နားလည္ေအာင္႐ွင္းျပေပးတဲ့ ကုိယ့္ သူငယ္ခ်င္း ၃ ေယာက္၊ သူတုိ႔ေတြကလဲ ကိုယ့္ဘ၀ရဲ႕ အစိတ္အပိုင္းေတြထဲက ခ်စ္သူေတြပါပဲ။ မိေ၀းဖေ၀းဘ၀မွာ မိဘသဖြယ္ ေစာင့္ေ႐ွာက္ေဖးမေပးတဲ့ ကိုယ့္အိမ္႐ွင္ မိသားစုေလးကလဲ ေဆြမ်ဳိးထက္ေကာင္းတဲ့ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ မိသားစုေလးပါပဲ။

ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ကိုယ့္အေဖရဲ႕ အေမပါ။ ကိုယ့္ရဲ႕ အဘြားပါ။ အသက္ (၂၅) ႏွစ္မွာ သားသုံးေယာက္နဲ႔ မုဆုိးမေလးျဖစ္ခဲ့တဲ့အဘြား၊ ေက်ာင္းဆရာမေလးလုပ္ၿပီး ဘ၀ကုိ သားေတြရဲ႕ အားနဲ႔ ႐ုန္းကန္ခဲ့တဲ့ အဘြား၊ သားသုံးေယာက္လုံးကို
ကေလကေခ်ျဖစ္မွာစုိးလုိ႔ ပေထြးဆုိတာ မ႐ွိေစခဲ့တဲ့ အဘြား။ အဘြားက ကုိယ့္ကို အခ်စ္ဆုံး မဟုတ္ေပမယ့္ ေလးစားလုိ႔ ခ်စ္တယ္လုိ႔ ေျပာလုိ႔ရပါတယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ကိုယ္တုိ႕ မိသားစုထဲကို ပထမဆုံး၀င္လာတဲ့ တစိမ္းပါ။ ကိုယ္တုိ႔
ေမာင္ႏွမေတြထဲက ပထမဆုံး အိမ္ေထာင္က်တဲ့ သူရဲ႕ ဇနီးေလးပါ။ သစၥာ႐ွိစြာ ခ်စ္တတ္တဲ့သူဟာလဲ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ သူေတြထဲက တစ္ေယာက္ပါပဲ။

ေနာက္ဆုံးတစ္ေယာက္ကေတာ့ ကိုယ့္ကို လူတကာထက္ ပိုၿပီးနားလည္တဲ့ ကိုယ့္ခ်စ္သူပါ။ အစြန္းေရာက္တဲ့စိတ္နဲ႔ လုပ္ခ်င္တာလုပ္မွာဘဲ ဆုိတဲ့ စိတ္ႏွစ္ခုအၿမဲ ေပါင္းစပ္ေနတဲ့ ကိုယ့္ကို ၿပဳံးၿပံဳးေလး ေျဖသိမ့္ေပးႏိုင္တဲ့သူ၊ ေနေကာင္းက်န္းမာေပ်ာ္႐ႊင္မယ္ဆုိရင္ လုပ္ခ်င္တာလုပ္လုိ႔ ေျပာေပမယ့္ အၿမဲ ေစာင့္ၾကည့္စိတ္ပူေနတဲ့သူ၊ အေပါင္းအသင္းေတြကို ကူညီတာမ်ားသြားၿပီး သူ႔ကို ဂ႐ုမစိုက္တဲ့အခါ ရယ္ၿပီး ရပါတယ္လုိ႔ ေျပာတဲ့သူ၊ စိတ္မဆုိးတတ္တဲ့ ကိုယ့္ခ်စ္သူပါ။

Feb 14 ခ်စ္သူမ်ားေန႔မွာ ကုိယ္ခ်စ္တဲ့ သူေတြအားလုံး ေပ်ာ္႐ႊင္ၾကပါေစ။ ဘ၀အေမာေတြ အားလုံး ေက်ာ္ျဖတ္ႏုိင္ပါေစ။ သူတုိ႔ခ်စ္တဲ့သူေတြနဲ႔ ေအးခ်မ္းႏွစ္လုိဖြယ္ေကာင္းေသာ၊ ဟန္ေဆာင္မွဳကင္းေသာ ျဖဴစင္သန္႔႐ွင္းေသာ ဘ၀မ်ားကို ဖန္တီးႏုိင္ၾကပါေစ လုိ႔ဆုေတာင္းေပးခ်င္ပါတယ္။ ဪ... ကၽြန္ေတာ့္ ေစတနာထိေရာက္ေစသား...၊ ကၽြန္ေတာ့္ေမတၱာေရာင္ျပန္ေစသား...၊ ခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္ ေလးနက္ေစသား... ။ ။

အိပ္မက္လွလွမက္ပါေစ

2008-01-12T00:52:00.002+08:00

လူသားဆုိတဲ့ဘ၀တစ္ခု အစျပဳလုိက္ၿပီဆိုကတည္းက ဘယ္ေန႔ဘာျဖစ္မယ္၊ ဘယ္လုိဘ၀မ်ဳိးကို ပိုင္ဆုိင္ခြင့္ရမယ္၊ ဘယ္သူနဲ႔ေနရမယ္၊ ဘယ္ေန႔ေသရမယ္ ဆိုတာေတြက ပါလာၿပီးသားတဲ့။ ဒါဆုိရင္ ဘ၀မွာ အရမ္းႀကိဳးစားတဲ့ လူေတြကႀကိဳးစားခ်င္တဲ့စိတ္ ပါလာၿပီးသား၊ ဘာမွကို မလုပ္ခ်င္တဲ့လူက ဘာမွမလုပ္ခ်င္တဲ့ စိတ္ကေလး ပါလာတာမ်ိဳးလား။ မျမင္ႏိုင္တဲ့ ကံၾကမၼာ အဆုိးေကာင္းေတြ ဘယ္လုိပဲ ႀကိဳတင္ျပဌာန္းေနပါေစ၊ လူေတြကေတာ့ ကုိယ့္စိတ္ကူးထဲက အိပ္မက္ေလးေတြကုိ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ႀကိဳးစားရင္း ေန႔စဥ္ဘ၀မွာ ေနထိုင္ၾကရတာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ဆိုတဲ့ အမုိက္အမဲေလးလည္း ၂၀၀၈ ေရာက္သည့္တိုင္ အိပ္မက္ထဲမွာ စမ္းတ၀ါး၀ါး ေလွ်ာက္လွမ္းေနဆဲ။ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးစြာ ရယ္ေမာႏိုင္ဘုိ႔ ႀကိဳးစားေနဆဲ။ ျပဳမိမွားတဲ့ အျပစ္အနည္းငယ္ ေလ်ာ့ေပါ့ခြင့္ရဘို႔ ေလွ်ာက္လဲေနဆဲ။ လူသားဖန္တီးတဲ့ သကၠရာဇ္ဆိုတာက လူသားေတြကို ေန႔တိုင္းျပန္စား၊ အသက္ကုိ အစားခံရမယ့္ အတူတူ လိပ္ျပာသန္႔သန္႔ေကၽြးႏိုင္ဘို႔ ႀကိဳးစားေနဆဲ။

ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လုံး မက္ေနခဲ့တဲ့ ကိုယ့္အိပ္မက္ေလးေတြကို ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ တခ်ိဳ႕ကိုလဲ လုံး၀မျဖစ္လာႏုိင္ပါဘူးဆုိၿပီး ပယ္ဖ်က္ (ဥပမာ Professional Guitarist ျဖစ္ခ်င္တာမ်ဳိး၊ F16 Pilot ျဖစ္ခ်င္တာမ်ဳိး)၊ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်႐ွိတာေလးေတြအားတင္း။ ျဖစ္ၿပီးသြားတဲ့ အိပ္မက္ေလးေတြအတြက္ ေပ်ာ္႐ႊင္ေက်နပ္။ ဘ၀ဆုိတာ ကိုယ္ျဖစ္ကိုယ္ခံ ဆုိေပမယ့္ တခါတေလေတာ့ ေက်နပ္စရာေကာင္းပါတယ္ေလ။
ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ရဲ႕ အႀကီးမားဆုံးအိပ္မက္က စာသင္ေက်ာင္းေလးတစ္ခုပိုင္ဆိုင္ခ်င္တာပါ။ အဲဒီစာသင္ေက်ာင္းေလးကို ေအးျမတဲ့ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ေတာင္ေပၚေဒသ တစ္ခုခုမွာ ဖြင့္ခ်င္တယ္။ မိဘမဲ႔ကေလးေတြခ်ည္းပဲတက္ေရာက္ခြင့္႐ွိၿပီး အဆင့္ျမင့္ IT ပညာနဲ႔ အဂၤလိပ္စာကို အဓိက သင္ၾကားေပးမယ့္ ႏုိင္ငံတကာစံခ်ိန္မီ ေက်ာင္းမ်ဳိးေလးေပါ့။
ဪ...အိပ္မက္ပါဆိုဗ်ာ။ ရယ္စရာလဲျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာေပါ့။ ခင္ဗ်ားရယ္လုိက္တာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ေျပာေနတာဘယ္ေရာက္သြားပါလိမ့္။ အဲ... ကၽြန္ေတာ့္ေက်ာင္းေလးမွာ ကေလးေတြက တူညီ၀တ္စုံ၀တ္ၾကရမယ္။ မိန္းကေလးေရာ၊ ေယာက်ာၤးေလးေရာ၊ အကၤ် ီအျဖဴ ေလးေတြနဲ႔၊ ေဘာင္းဘီနက္ျပာေရာင္နဲ႔။ ဆံပင္ေလးေတြ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ၿဖီးလုိ႔၊ ဖြာလန္ႀကဲမေနရဘူး။ ဆရာ၊ ဆရာမကို ေတြ႕ရင္ ေခါင္းၫြတ္ႏွဳတ္ဆက္ရမယ္။ ေက်ာင္း၀င္းထဲမွာ ပန္းၿခံနဲ႔၊ ေခတ္မီကစားကြင္းနဲ႔။ စိတ္စြမ္းအားေကာင္းေစဘုိ႔နဲ႔ ေလာကဓံကို ခံႏိုင္ရည္႐ွိဘုိ႔ တရားထိုင္တဲ့ အခ်ိန္က ၁၅ မိနစ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ကေလးအားလုံး
မထုိင္မေနရ။ မိဘမဲ့ ကေလးေတြခ်ည္းပဲ ဆိုေပမယ့္ အားငယ္တယ္ဆိုတာ ဘာလဲလုိ႔ မိစုံဖစုံကေလးေတြကို ျပန္ေမးၾကရမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ေက်ာင္းက ကေလးငယ္မ်ား။ ကဲ... အဲဒီလုိေက်ာင္းေလး ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရခဲ့ရင္ ဘယ္ေလာက္နိပ္မလဲ။ ေတာ္ေတာ္စိတ္ကူးယဥ္လုိ႔ေကာင္းတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ အိပ္မက္ေလးေပါ့ဗ်ာ။

ေနာက္ၿပီး႐ွိေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ စပ်စ္ျခံလဲ ပိုင္ခ်င္ေသးတယ္။ ဪ ခင္ဗ်ားက ရယ္ျပန္ၿပီ။ ဟုတ္တယ္... ၀ိုင္ခ်က္တဲ့လုပ္ငန္းေလး႐ွိခ်င္တာ။ ေသာက္စရာရိကၡာအဆင္သင့္႐ွိေအာင္ မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္က အဲဒီလုိ စိမ္းစုိေနတဲ့ စိုက္ခင္းေတြၾကားမွာ လမ္းေလွ်ာက္ရတာႀကိဳက္တယ္။ ေတာင္ေၾကာႀကီးတစ္ခုလုံးနီးပါး ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရရင္ေတာ့...
ဒါကေတာ့ ႏိုးေနတဲ့အခ်ိန္မက္တဲ့ အိပ္မက္ေတြေပါ့ေလ။

ႏိုးတ၀က္ျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မက္တဲ့ အိပ္မက္ေတြလည္း႐ွိေသးတယ္။ ႏိုးတ၀က္ အိပ္မက္ေတြလုိ႔လဲ ဆုိႏိုင္တာေပါ့ေလ။ မွတ္မွတ္ရရျဖစ္ေနတဲ့ အိပ္မက္ေတြ၊ ခဏခဏျပန္မက္တဲ့ အိပ္မက္ေတြ၊ မၾကာမၾကာျပန္မက္တဲ့ အိပ္မက္ကေတာ့ ေခ်ာက္ထဲျပဳတ္က်တဲ့ အိပ္မက္ဗ်။ ေနာက္ကတစ္စုံတစ္ေယာက္လုိက္လုိ႔ေ႐ွ႕ကေျပးရင္း၊ ေျပးရင္းနဲ႔ အျမင့္ႀကီးကေန ျပဳတ္က်သြားတယ္လုိ႔ခံစားရတဲ့ အိပ္မက္မ်ဳိး၊ ေနာက္... ေရေတြေနာက္က်ိေနတာကေန တျဖည္းျဖည္းၾကည္လင္လာၿပီး ေရတံခြန္လုိ တေ၀ါေ၀ါစီးက်ေနတာမ်ဳိး၊ အဲဒီေရေတြၾကားထဲမွာ လမ္းေလွ်ာက္ရတာမ်ဳိး။ ၈တန္းေလာက္တုန္းက မက္ဘူးတဲ့ အိပ္မက္ကေတာ့ ႐ွမ္းျပည္လုိ ေဒသထဲက ေ႐ွးေဟာင္းဘုရားေတြၾကားထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ကေရာက္ေနတာ။ကၽြန္ေတာ္လဲ တျခားအဘုိးႀကီးႏွစ္ေယာက္ရယ္၊ မိန္းမႀကီးတစ္ေယာက္ရယ္နဲ႔ ေျမႀကီးေပၚမွာ လူးၿပီးဖူးခဲ့တာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပုံမွန္ဖူးေတြ႕ေနက် ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ မ်က္ႏွာေတာ္ထက္ေတာ္ေတာ္ေလး ပိန္သြယ္ၿပီး ေတာ္ေတာ္ေလး သပၸါယ္တယ္လုိ႔ ခံစားခဲ့ဘူးတယ္။

ေနာက္တစ္ခါ မက္ဖူးတဲ့ အိပ္မက္ကေတာ့ ဘုရားႄကြလာမွာမို႔ဆိုၿပီး လူေတာ္မ်ားမ်ားက အလုပ္ေတြ႐ွဳပ္ေနၾကတာ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ စိတ္မ၀င္စားဘူးတဲ့။ သိပ္မၾကာပါဘူး။ ရဟန္းေတာ္ေတြ အမ်ားႀကီးတန္းစီၿပီးႄကြလာလုိက္တာ။ လူတိုင္းက လက္အုပ္ခ်ီၿပီး ႐ွိခိုးၿပီး ဆုေတြေတာင္းေနလုိက္ၾကတာ။ ကၽြန္ေတာ္ကေငးၿပီး ဟုိၾကည့္ဒီၾကည့္လုပ္ေနတာတဲ့။ ေနာက္ဆုံး ကၽြန္ေတာ့္ေ႐ွ႕ကို ေျခေတာ္တစ္စံု ေရာက္လာၿပီး ကၽြန္ေတာ္ကနဖူးနဲ႔ ဦးတုိက္႐ွိခုိးလုိက္ၿပီး မ်က္ႏွာေတာ္ကို ေမာ္ဖူးလုိက္ေတာ့၊ ေဘးနားကလူေတြက အဲဒါ ျမတ္စြာဘုရား၊ ျမတ္စြာဘုရား လုိ႔၀ိုင္းေအာ္ၾကသတဲ့။ အဲဒီအခ်ိန္က်မွ ကၽြန္ေတာ္လဲ မ်က္ရည္ေတြေပါက္ေပါက္ က်ၿပီး ငိုလုိက္ရတာ။ အိပ္မက္ထဲမွာေတာ့ ၾကည္ႏူးၿပီးငိုတယ္ေပါ့ဗ်ာ။ ထူးထူးဆန္းဆန္းမက္ဖူးတဲ့ အိပ္မက္ေတြဆိုပါေတာ့ေလ။

အေဖ၊အေမ ေသဆုံးသြားတယ္လုိ႔အိပ္မက္၊ မက္တုန္းကလဲ လန္႔ႏိုးလာေတာ့ မဟုတ္ဘူးပဲ ဆုိၿပီး ေပ်ာ္လုိက္သည္ျဖစ္ျခင္း။ လူေတြက ေပ်ာ္႐ႊင္ၾကည္းႏူးရတဲ့ အိပ္မက္က်ေတာ့ လန္႔ႏုိးမွာေၾကာက္၊ အိပ္မက္ဆိုးမက္တဲ့ အခါက်ေတာ့ လန္႔ႏုိးသြားရင္ ေတာ္ပါေသးရဲ႕ ဆုိၿပီးေပ်ာ္တယ္။

ကိုယ့္ရည္မွန္းခ်က္ အိပ္မက္ေလးေတြ အေကာင္အထည္ေပၚလာေတာ့ ေပ်ာ္႐ႊင္၊ ပ်က္သုံးတဲ့ အခါက်ေတာ့ ေမ့ပစ္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ ခါးသီး။ တခ်ဳိ႕လူေတြက်ျပန္ေတာ့ စိတ္ကူးအိပ္မက္နဲ႔ ညအိပ္မက္ေတြ ေရာေထြးေနတတ္ၾကေသးတယ္။ အိပ္မက္လုိလုိ၊ တကယ့္ဘ၀လုိလုိ မပီျပင္ ၀ုိးတ၀ါး။ တခ်ဳိ႕က်ေတာ့ အိပ္မက္၊ မက္ခ်ိန္မ႐ွိပါဘူးကြာတဲ့။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ အိပ္မက္မက္မေနနဲ႔၊ လုပ္စရာ႐ွိတာလုပ္တဲ့။ တခ်ဳိ႕က်ေတာ့လည္း ထူးေထြဆန္းျပား ေ႐ွ႕ဘ၀၊ ေနာက္ဘ၀ေတြအထိမက္လုိ႔။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ႏိုးေနတဲ့ အခါမွာလည္း အိပ္မက္ေလးေတြ႐ွိတယ္။ အိပ္ေပ်ာ္တဲ့ အခါလည္း အိပ္မက္လွလွေလးေတြ မက္ေနခ်င္တယ္။

Apex Harmony Lodge သုိ႔တစ္ေခါက္

2007-12-09T14:47:00.000+08:00

စကၤာပူႏုိင္ငံမွာ႐ွိတဲ့ ဘုိးဘြားရိပ္သာတစ္ခုကို ႐ုံးကအစီအစဥ္နဲ႔ သြားလည္ၿပီး မုန္႔ေတြ၊ ပစၥည္းေတြ သြားေရာက္လႉဒါန္းတဲ့ေန႔ကေပါ့။
ရိပ္သာထဲကို ေရာက္ေရာက္ျခင္း သိေကာင္းစရာေလး အနည္းငယ္ကို Slide Show နဲ႔႐ွင္းျပပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ အဘုိး၊အဘြားေတြကေတာ့ မိသားစု၀င္ေတြက တစ္ပါတ္တစ္ခါ ဆိုသလို လာၾကည့္ေပမယ့္ တစ္ခ်ဳိ႕ကေတာ့ လမ္းေဘးက၊ ေဆး႐ုံကေန ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းမ႐ွိ၊ သူ႔ကိုယ္သူ ဘယ္သူမွန္းမသိဘဲ ေရာက္လာတာလဲ႐ွိသတဲ့။ ထူးထူးျခားျခား အေနနဲ႔ သူနာျပဳစာရင္းမွာ ျမန္မာလူမ်ဳိးက အမ်ားဆုံးျဖစ္ၿပီး တျခားႏုိင္ငံအေနနဲ႔ ဖိလစ္ပိုင္နဲ႔ မေလး႐ွား လူမ်ဳိးေတြမ်ားပါတယ္။

အဲဒီေနာက္ေတာ့ ဧည့္သည္ေတြအားလုံးကို ၁၁ ေယာက္စီ လူစုခြဲၿပီး အဘိုးအဘြားေတြ႐ွိတဲ့ေနတဲ့ အခန္းေတြထဲကို လုိက္ပို႔ပါတယ္။ ၀န္ထမ္းေတြသာ၀င္ခြင့္ရေအာင္ လုံၿခံဳေရးေတြကို စီစဥ္ထားတာေတြ႕ပါတယ္။ အခန္းတြင္းမွာေတာ့ အဘြားႏွစ္ေယာက္ကေ႐ွ႕ဆုံးမွာ Wheel Chair နဲ႔ TV ထိုင္ၾကည့္ေနေလရဲ႕။ တစ္ေယာက္က လက္ထဲမွာ ကေလး႐ုပ္ေလးကို ေပြ႕ခ်ီၿပီး ၀ူး၀ူး၀ါး၀ါးေတြေအာ္ေနလုိက္တာ။ ျမင္ျမင္ခ်င္းလန္႔ေတာင္လန္႔သြားမိတယ္။ ေနာက္ေတာ့မွ သူနာျပဳဆရာမေလးက ေျပးလာၿပီး အ႐ုပ္ကေလးရဲ႕ အကၤ် ီလက္တစ္ဖက္ကၽြတ္ေနတာကို ျပန္၀တ္ေပးလုိက္ေတာ့ ၿငိမ္ၿပီး ကေလး႐ုပ္ကိုေပြ႕လုိ႔ ၿပဳံးေနေလရဲ႕။ ေနာက္အဘြားတစ္ေယာက္ကေတာ့ ေရာင္စုံခဲတံနဲ႔ ပံုေတြကို ေဆးခ်ယ္ေနတယ္။ ေလွ်ာက္ျခစ္ေနတယ္ဆုိ ပိုမွန္ပါတယ္။ အဲဒီနားက စားပြဲ၀ုိင္းႀကီးမွာ အဘိုးအဘြားေတြ၀ုိင္းထိုင္ၿပီး ေဆာ့တဲ့လူကေဆာ့၊ ေဘာလုံးေသးေသးေလးကို လွိမ့္တဲ့လူကလွိမ့္၊ ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္ေတြကို ျဖန္႕လုိက္၊ ေခါက္လုိက္ လုပ္တဲ့လူကလုပ္နဲ႔။ စကားသြားေျပာရင္ ျပန္ေျပာတဲ့လူ႐ွိသလုိ၊ ဘာမွမသိေတာ့တဲ့ အဘိုးအဘြားေတြလဲ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ ေန၀င္ခါနီး ခရီးသည္ေတြရဲ႕ ဆည္းဆာအိပ္မက္ ကိုယ္စီနဲ႔ ေပါ့ေလ။

တခ်ဳိ႕အဘုိးအဘြားေတြက်ေတာ့ အိပ္ယာခင္း၊ လက္သုတ္ပ၀ါေလးေတြကုိ သူနာျပဳေလးေတြကို ကူေခါက္ေပးႏိုင္ေသးတယ္။ ဧရာမအ၀တ္ပုံႀကီးထဲက အကၤ် ီေလးတစ္ထည္၊ လက္ကိုင္ပ၀ါေလးတစ္ထည္ကို ေ႐ြးေခါက္ၿပီး အဘြားတစ္ေယာက္ကို သြားေပးေနတဲ့ အဘုိးကိုေတြ႕ေတာ့ ၾကည္ႏူးၿပီး ၿပံဳးမိတယ္။ အိႏၵိယအဘုိးတစ္ေယာက္ကေတာ့ ၂ မိနစ္တစ္ခါေလာက္ အသံက်ယ္ႀကီးနဲ႔ ေဟ့ ေဟ့ လို႔ေအာ္ေနေလရဲ႕။ သူနာၿပဳဆရာမေလးကို ေမးၾကည့္ေတာ့ ဧည့္သည္ေတြလာရင္ အၿမဲေအာ္တယ္တဲ့ေလ။ ဒါနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းအိႏၵိယအမ်ဳိးသမီးက သူတုိ႔ ဘာသာစကားနဲ႔ သြားႏွုတ္ဆက္ေတာ့ ေတြေတြေလးျပန္ၾကည့္ၿပီး တဖက္လွည့္ အိပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနပါေလေရာ။ ဘယ္လုိေခၚေခၚျပန္လွည့္မလာေတာ့ဘူး။ ေအာ္လည္းမေအာ္ေတာ့ျပန္ဘူး။

ရိပ္သာက အခန္းေလးေတြက အမ်ားအားျဖင့္ ေရခ်ဳိးခန္း၊ အိမ္သာပါတဲ့ ၄ ေယာက္ခန္းေလးေတြပါ။ အခန္းထဲမွာ သံကုတင္ျဖဴျဖဴေလးေတြနဲ႔။ စားပြဲေသးေသးေလး႐ွိတယ္။ သူနာျပဳဆရာမေလးေတြက ေတာ္ေတာ္စိတ္႐ွည္တဲ့အျပင္ သူတို႔ေတြရဲ႕ အၿပံဳးေလးေတြက ဒီႏိုင္ငံမွာ ေတာ္ေတာ္ေတြ႕ရခဲတဲ့ အၿပံဳးမ်ဳိးပဲ။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ကေလးျပဳစုေရး ေက်ာင္းနဲ႔ ပိုတူပါတယ္။ ဆရာ၀န္ေတြကလည္း အၿမဲတမ္းလာၿပီး ေစာင့္ၾကည့္ကုသေပးတယ္။ ေလျဖတ္ေနတဲ့ အဘုိးအဘြားေတြကလည္း ဆရာမေလးေတြ အကူအညီနဲ႔ ေလ့က်င့္ခန္းေတြလုပ္လုိ႔။ အခန္းေတြနဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္ကေတာ့ ဟုိတယ္ေလးတစ္ခုလုိပါပဲ။ အဘုိးအဘြားေတြ ကြယ္လြန္သြားရင္ေတာ့ သူတို႔ဆီက ေလေအးစက္ေတြ အမ်ားႀကီးဖြင့္ထားတဲ့ အခန္းေလးထဲကို ခဏေ႐ြ႕ထားတယ္တဲ့။ ၿပီးေတာ့ သက္ဆုိင္ရာသားသမီးေတြ ေဆြမ်ဳိးေတြကို အေၾကာင္းၾကားတယ္။ ဆရာ၀န္က လာၿပီး ေသဆုံးေၾကာင္း အတည္ျပဳ လက္မွက္ထုိးၿပီးမွ သယ္ေဆာင္ခြင့္ ရတယ္လုိ႔သိရတယ္။

ကိုယ့္ႏုိင္ငံမွာေတာ့ သားသမီး႐ွိရက္နဲ႕ မိဘကို ဘုိးဘြားရိပ္သာသြားထားတဲ့ ယဥ္ေက်းမွဳ မထြန္းကားေသးတာ ဂုဏ္ယူစရာပါပဲ။ ႏိုင္ငံျခားတုိင္းျပည္ေတြထဲမွာေတာ့ ဘုိးဘြားရိပ္သာမွာ ပိုက္ဆံေပးၿပီး သြားထားႏိုင္တာ ခ်ဳီးက်ဴးရမလုိလုိ၊ ေက်းဇူးပဲတင္ရမလုိလုိ။ ဂ႐ုစိုက္မဲ့သူ၊ တတ္ကၽြမ္းတဲ့ပညာ႐ွင္ေတြနဲ႔ သူတုိ႔အတြက္ ပိုအဆင္ေျပသတဲ့ေလ။
ရိပ္သာကျပန္ထြက္လာေတာ့ အျပင္မွာ မိုးဖြဲဖြဲေလး႐ြာလုိ႔။ အျပန္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ အတမ္းတမိဆုံးက အေဖနဲ႔အေမပါဘဲ။ အသက္ႀကီးလာရင္ အေဖနဲ႔အေမနဲ႔ ျပန္ၿပီးေနမယ္လုိ႔ စဥ္းစားမိေပမယ့္ ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အသိဥာဏ္ေလာက္ေတာင္မ႐ွိေတာ့တဲ့ လူႀကီးလူအိုေတြအမ်ားႀကီး ေတြ႔ရတဲ့အခါ ဒီလုိအသက္အ႐ြယ္ေတြကို ဘယ္လုိျပဳစုေစာင့္ေ႐ွာက္ရတယ္ဆုိတာ ေလ့လာထားသင့္တဲ့ အခ်က္တစ္ခုပါလားလုိ႔ အံ့ၾသစြာေတြးမိတယ္။
ေနာက္ထပ္တစ္ခုေတြးမိတာက ရိပ္သာက သူနာျပဳဆရာမေလးေတြက အဘုိးအဘြားေတြ ဘာလုပ္လုပ္ အၿပဳံးခ်ဳိခ်ဳိနဲ႔ တုံ႔ျပန္ၾကတယ္။ ငါေကာ အေဖ၊အေမ အတြက္ ဒီေလာက္ခ်ဳိသာတဲ့ အၿပဳံးေလးကို အၿမဲၿပံဳးျပႏုိင္ပါ့မလား ဆုိတဲ့အေတြးပါပဲ။

ျမန္မာသူနာျပဳဆရာမေလးကို “အစ္မတို႔က ဒီလုိေနရာေလးမွာ အလုပ္လုပ္ရတာ ကံေကာင္းတယ္ေနာ္။ ကုသုိလ္လဲရ၊ ၀မ္းလဲ၀တဲ့ အျပင္ ေနာင္တခ်ိန္ ကိုယ့္မိဘကို ေစာင့္ေ႐ွာက္တဲ့ အခ်ိန္က်ရင္ ေခတ္မီွမီွ ေစာင့္ေ႐ွာက္ႏုိင္တဲ့ ပညာလည္းရတယ္” လုိ႔ေျပာမိေတာ့ “ဟုတ္ပါတယ္။ အေဖ၊ အေမကို လြမ္းတဲ့စိတ္နဲ႔ ငါ့အေဖ၊အေမ သာျဖစ္ခဲ႔ရင္ ဆုိၿပီး လုပ္ငန္းခြင္ တစ္ေန႔တာကို ျဖတ္သန္းရတယ္။ အေဖ၊အေမက အသက္ႀကီးၿပီ။ ဒါေပမယ့္ အခုထိ မျပန္ႏိုင္ေသးပါဘူး” တဲ့ေလ။
လာတုန္းကလည္း တစ္ေယာက္ေနာ္၊ လက္တြဲေခၚကာ ေဖာ္မပါဘူး။ ျပန္သြားေတာ့လည္း တစ္ေယာက္ထဲေနာ္…. ဆုိေပမယ့္ မျပန္ခင္ အခ်ိန္ကေလး အို၊နာ၊ေဘး ကို ေက်ာ္လႊားဘုိ႔ အခက္အခဲေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိေနပါေသးလားလုိ႔ ေတြးမိၿပီး အေမ ေျပာေျပာေနေပမယ့္ အေလးအနက္ မထားမိခဲ့တဲ့ အိုစာမင္းစာ ဆုိတဲ့ စကားလုံးေလးကို သေဘာေပါက္မိတဲ့ ေန႔တစ္ေန႔ပါပဲ။

ရိပ္သာထဲမွာ ဓါတ္ပံု႐ိုက္ခြင့္ မ႐ွိတဲ့အတြက္ ရိပ္သာအျပင္ဖက္က ပုံေလးကို တင္ေပးလုိက္ပါတယ္။