Revolta Rockeira

Unha carta sobre a lingua.

2009-07-09T17:08:00.004+03:00

Levaba días querendo escribir algo sobre a lingua do país pero, entre o traballo e a preguiza, funo deixando de lado. Hoxe pasáronme un vídeo que saiu no programa "Ben falado" que me impresionou enormemente. Creo que nada do que puidera escribir igualaría as verbas da anciá autora desta carta. Desfrutádeo.

Dereita dos anos trinta, un artigo de Xavier Vence

2009-06-22T01:38:00.002+03:00

Estes días ando un pouco liado por mor dos exames, mais quero seguir dándolle continuidade a esta bitácora. É por iso que desta volta non actualizarei con material propio, senón cun artigo do economista Xavier Vence que foi publicado este sábado no Xornal de Galicia. Sen dúbida, unha das mentes máis lúcidas que ten este país en xeral e o movemento nacionalista en particular.

DEREITA DOS ANOS TRINTA

Pode dicirse sen o cliché dos calificativos históricos pero o certo é que a dialéctica política da dereita neste país –e tamén noutros– recupera cada vez máis o ton dos anos trinta. Son moitas as coincidencias con aqueles anos. Hoxe coma daquela, vivimos unha depresión que resulta do fracaso dun modelo de liberalismo económico extremo. A desvalorización dos activos, das accións, a queda dos prezos e o endebedamento insoportable introducen o pánico nas capas dos autónomos e pequenos empresarios que ven perigar o seu status e os seus negocios; tamén moitos pequenos inversores inmobiliarios. O paro galopante leva inseguridade e creba financeira a uns fogares que viven ao límite. Coma daquela.

Pois ben, a dereita está a erguer un discurso mimético ao daqueles anos de trincheiras e “cristais rompidos”. Diante do acurralamento e crise do seu modelo socioeconómico bota man dun discurso radical, de fuxida cara adiante, con palabras gordas e moito odio visceral. A falla de alternativas reais á crise lévaos a recuperar o patriotismo resentido e ameazante: “España está en peligro”, “España se rompe”, “el español está en peligro”. O galego é un invento caprichoso dos nacionalistas para amolar e erradicar o español.

Non existe o dereito, existe o poder, a liberdade primaria non suxeita a normas. Recuperan os valores máis reaccionarios da moral católica tradicional: o fundamentalismo relixioso érguese por riba das leis civís; a liberdade individual –dogma no económico– supedítase aquí aos valores impostos pola tradición e a xerarquía eclesiástica entregada á última cruzada: familia tradicional, aborto, anticonceptivos, preservativo, mesmo por riba de perentorios motivos de saúde pública. Non importa que estea en aberta contradicción coa vida real dos que se erixen en abandeirados: a dereita usa anticonceptivos, aborta, divorciase, practica a homosexualidade, etc, etc. O importante é a moral proclamada para imporlla ao vulgo –dominio do corpo e do ser– e sobre todo erguela como bandeira que tape a falta de respostas para a crise do modelo social.

A inversión da realidade, a mentira reiterada son requisitos para impoñer unha axenda baseada na sectarización irracional, a crispación, o encirramento, as adhesións inquebrantábeis. O débil é o que impón; o agredido é o agresor; o corrupto é vítima dos inquisidores... Ese radicalismo neocon é un fenómeno mundial que aquí ven remexido, coma nos tempos de José Calvo Sotelo, coa sacrosanta unidade da patria ameazada pola imposición dos exércitos regulares dos nacionalismos disgregadores. Mesmo as autonomías –e as linguas– son un perigo para unidade de mercado, salvo cando quen racha é Esperanza Aguirre. Fronte a esas ideas –vellas– a diletante esquerda posmoderna parece ter só dúbidas e complexos. Non é tanto un problema de novas ideas, como de ter ideas e saber defendelas. Entretanto, o metal e os tractores van por diante.

Xavier Vence Deza en Xornal de Galicia

Motores preparados para o Metalway Festival!

2009-06-15T05:00:00.006+03:00

Hei de recoñecer que nos últimos tempos deixei un pouco de lado dous xéneros que sempre me caracterizaron: o metal e o rock. Estiven camiñando por outros derroteiros como o folk, o punk, o ska ou mesmo a música de autor. Esta viaxe musical permitiume abrir miras, pero agora volvo a sentir a chamada dese son duro e potente que marcou boa parte da miña vida. Estou volvendo a ler as revistas especializadas, a porme ao día no mundiño, a escoitar os clásicos e a actualizarme cos novos lanzamentos. É por iso que quero dedicar esta entrada a un dos eventos heavys máis senlleiros dos Estado Español. Falo, como non podía ser doutro xeito, do Metalway Festival.

Todos lembramos con tristura, como a edición do pasado ano tivo que ser cancelada no último momento por mor da choiva. Por iso, este ano os que amamos esta música temos a necesidade de nos quitar esa espiña e poder desfrutar desta grande cita metaleira. Para máis inri, o festival durará catro días divididos en dúas fins de semana (a do 20-21 e a do 26-27) e nel producirase a reunión de dúas grandes banda de rock: Barón Rojo e Warlock. Por primeira vez desde 1989, os irmáns de Castro volverán a pisar o escenario acompañados de Sherpa e Hermes Calabria, recuperando así a formación que fixo de Barón a máis grande banda do heavy español. Pola súa parte, a cantante alemana Doro Pesch xuntarase unha vez máis coa formación orixinal de Warlock, o grupo que lle permitiu dar o salto á fama.

Se tan só por estas dúas reunións xa pagaría a pena ir a Zaragoza, vaísevos facer a boca auga ao ver a lista das bandas que tocarán neste Metalway Festival: Manowar, Mötorhead, Twisted Sister, Stratovarius, Queensryche, WASP, Europe, Fear Factory, Warcry, Childern of Bodom, Saxon, Gotthard e un longuísimo etc! E por se fose pouco, un día antes do comezo do festival, terá lugar unha festa de benvida na que tocarán a portas abertas nada máis e nada menos que Obús e Ángeles del Infierno!

Sen dúbida, o Metalway estase a converter nunha cita inexcusábel no programa de festivais metaleiros en Europa. Nestes momentos é cando maldigo que para as datas nas que se vai celebrar aínda estea en exames, senón tería feito todo o posíbel para estar en Zaragoza as dúas fin de semanas nas que haberá concertos. Por se a alguén lle interesa, de Galiza saen dúas viaxes organizadas. Unha da man da empresa Metaltrip e outra de Breakpoint. Con estes últimos eu fun ver a Iron Maiden a Lisboa e o certo é que quedei bastante contento con como foi todo. Da outra empresa non teño referencias. De tódolos xeitos, creo que calquera dos que nos gusta esta música iriamos se fai falla andando con tal de poder disfrutar deste enorme festival.

LONG LIVE ROCK´N ROLL!

A Grande Evasión, novo disco de Ataque Escampe

2009-06-13T03:50:00.004+03:00

- A veces haces planes y las cosas se complican y entonces tienes que actuar. Con rapidez, ¿entiendes?
- Sí
- Tengo que arreglar unas cosas fuera.
- ¿Una evasión?
- Sí, ¿quieres venir?
A Grande Evasión, John Sturges (1963)

Así comeza a nosa viaxe. Na cadea, preparando a evasión. O noso obxectivo? Saír. O punto de destino? A cadea outra vez. Unha viaxe de ida e volta por un mundo extraño, de paraxes arredadas e xélidas, con animais que ninguén viu e rodeado de grandes lendas do cinema.

A Grande Evasión é o novo disco de Ataque Escampe. Musicalmente, é continuador dos seus anteriores álbums, Ed Woods e a invasión dos paraugas asasinos e Galicia es una mierda. Porén, nalgunhas cancións desta nova obra aparecen timidamente algúns acordes electrificados, como pode ser o caso de Narval, o cuarto corte de A Grande Evasión. No que as letras se refire, seguen a ter unha complexidade abraiante. Pódelas ter lido e escoitado un cento de veces que sempre atoparás algo novo. É sorprendente a cantidade de referenzas a clásicos do cinema, da música ou da literatura que viaxan polos textos de Ataque Escampe e que aparecen perfectamente ensamblados nas pequenas historias que nos contan en cada canción. Se cadra, neste disco vexo menos referencias á vida local de Compostela e en concreto a Vistalegre, o seu barrio natal. No álbum anterior, Galicia es una mierda, parecía que nos estabamos a mergullar pola movida nocturna da capital ao percorrermos lugares de culto como o Tarasca, o Maycar ou o Ruta. De tódolos xeitos, este feito non fai desemerecer en absoluto o traballo de Ataque Escampe. Tan só lle dá un toque diferente.

En resumo, A Grande Evasión é un disco que serve para consagrar a Ataque Escampe como unha das mellores bandas do panorama musical galego. Música orixinal, divertida, con letras acedas e que desde logo non deixan indiferente.

Como é habitual, o álbum está editado en A Regueifa Discos e pode descargarse gratuitamente desde o seu netlabel, xa que Ataque Escampe fan unha aposta decididad polo copyleft.

En defensa da radio pública

2009-06-11T23:41:00.006+03:00

A chegada do PP á CRTVG xa se comeza a notar. Censurouse un documentario sobre a crise das vacas tolas, o comité de empresa alzou a súa voz en contra dos novos nomeamentos e programas como Aberto por Reformas perden a súa frescura orixinal ao mudar tanto os contidos como o locutor. Neste sentido gustaríame publicar nesta bitácora un manifesto promovido polo portal musical Komunicando, no que se denuncia o despedimento de Xurxo Souto da Radio Galega e a conseguinte desparición da música galega de Aberto por Reformas.

MANIFESTO BÁSICO POLA DEFENSA DA RTVG.
Contra a censura e a marxinación da música galega.

" Artigo 16 da lei 9/1984 da RTVG: A programación debe de estar inspirada na promoción e difusión da cultura e lingua galega “.

Diante da eliminación da música galega do programa ABERTO POR REFORMAS , e en relación coa deformación e perversion dos seus contidos…

Consideramos que este programa viña sendo…
Un programa plural, aberto á cidadanía e participativo, como a sociedade na que queremos vivir e, precisamente por iso, um programa onde a música se vivía con vitalidade, intensidade e enerxía.
Un programa cun forte pulo dinamizador para a música que se está a facer hoxe na nosa lingua, no noso país, como un espello diario no que a xente preocupada pola música de calquer tendencia ollabamos unha realidade socio-cultural que está a transformar a historia da nosa música.
Un programa, enraizado na radio de todos e todas as galegas, cunha vocación pública fundamental, ofrecendo a música que se está a facer no nosso país como un ben público de interese xeral.
Un programa que axudaba a tecer os fios da rede socio-cultural da música galega, que nos relaciona ás persoas que facemos a música do século XXI coas persoas que queren gozar, emocionarse e vivir a música do presente.
Un programa que, durante os seus máis de 900 (¿?¿¿) días de emisión, día a día, fixo que –como recolle o Plan Xeral de Normalización da Língua Galega , aprovado por consenso polos tres partidos políticos maioritarios- o galego estivese vinculado e fose vivido por milleiros de persoas como referente de modernidade, como un motor de normalidade língüística cotiá.
Un programa que materializaba de forma sobresaliente a natureza e principios da propia CRTVG, no artigo primeiro da súa Lei de Creación: a promoción, difusión e impulso da lingua galega .
Un programa que, nun contorno social e mediático onde a cultura, a lingua e a música galega son minoritarias, minorizadas e desprezadas por múltiplos agentes sociais e institucionais, se baseaba na posta en valor da nosa cultura, a nosa lingua e a nosa música.
Un programa absolutamente xeneroso, respectuoso e honesto nas relacións humanas coa xente que está criar, a comunicar, a compartir, a impulsar, a gozar coa música deste país.
Un programa, ademais, aberto a culturas e músicas de todo o planeta, poñendo a música galega en relación -en pé de igualdade- coa doutras partes do mundo, con especial interese polas músicas irmás da Lusofonía.
...e por iso...
Entendemos que esta medida de eliminación da música en língua galega supón un paso máis na política de represión, empobrecemento e marxinación que os responsábeis políticos da Xunta de Galiza están a realizar contra a lingua e a cultura dos galegos e galegas.
Queremos denunciar, como xente preocupada pola nosa música e a nosa cultura, esta agresión dirixida –cunha intención política e simbólica evidente- contra un dos veículos de comunicación do movimento de Rexurdimento Musical que as novas xerazóns do mundo da música estamos a protagonizar, impulsado por unha sociedade que sabe valorar a sua criatividade.
Queremos posicionarnos e defender de forma decidida, belixerante e irrenunciábel a presenza da música galega na nosa Radio Pública.
Queremos dirixirnos á xente sensível coa nosa cultura e coa nosa música, para sumarse a esta denuncia, a esta reivindicación lexítima: A MÚSICA GALEGA DE VOLTA Á RÁDIO GALEGA!
Pedimos que se restableza un programa diario que de conta dos traballos musicais editados en galego e que conte cos seus protagonistas e que a nova programación non elimine contidos culturais propios en todas as súas variantes: música, cine, libros e arte en xeral.

Se queres asinar este manifesto, non tes máis que clicar aquí e enviar os teus datos.

Castigados por paiasos

2009-06-10T23:13:00.014+03:00

Hai xa catro meses da manifestación contra o galego organizada por Galicia Bilingüe, pero aínda hoxe seguimos a ver as súas consecuencias. Tal e como informa Vieiros, a Delegación do Goberno español en Galiza comezou a mandar esta semana as primeiras sancións a algunhas das persoas que participaron nas mobilizacións contrarias á marcha antigalega. Entre elas atópanse varios activistas que fixeron parte da acción ridiculista organizada polo colectivo Sei o que nos figestes nos últimos 525 anos. Este grupo demostrou con feitos unha frase que lle escoitei unha vez a Ramom Lôpez-Suevos: pódese ser radical e sensato. No canto de lanzarse como animais sobre os de Galicia Bilingüe, a xente de Seioque deulle unha pensada ao asunto e apostou por unha acción efectiva, pacífica e con sentido do humor. Mentres algúns pretendían defender a lingua a botellazos, eles disfrazáronse cos tópicos españois e sumáronse á marcha de Galicia Bilingüe con máis forza que ninguén. Iso si, pronto atoparon cunha policía tremendamente violenta que mallou neles polo simple feito de empregar un humor intelixente. Segundo Vieiros, dúas das persoas que participaron nesta acción recibiron avisos de sanción nos que os acusaban de "orixinar graves desordes nas vías, espazos ou estabelecementos públicos, ou causar danos graves aos bens de uso público".

Socialmente asúmese esta represión como algo normal. Vincúlase este tipo de activismo con movementos extremistas e lexitímanse tanto as agresións policiais como as posteriores sancións porque supostamente estas persoas perturban "a orde democrática e de liberdades". Non se reflexiona nin se analizan os feitos obxectivos. A estas persoas vanas multar por iren disfrazados, non por agredir a ninguén, nin tan sequera por insultar. Simplemente por empregar o sentido do humor como ferramenta de acción política.

URXENTE: 10.000 euros para calarlle a boca a Conde Roa

2009-05-12T20:28:00.006+03:00

Hai xa uns meses, pouco despois da manifestación de Galicia Bilingüe, o concelleiro do PP compostelán, Gerardo Conde Roa, denunciou que en varios locais da cidade se organizaban actividades de kale borroka e paraterroristas. Estes lugares eran, segundo el, os centros sociais Gentalha do Pichel e Henriqueta Outeiro e a Sala Nasa.

Calquera persoa que coñeza un mínimo o panorama cultural compostelán, sabe ben que estes locais xogan un papel importante de dinamización na cidade. Grazas ao esforzo persoal de moitos homes e mulleres, mozos e mozas preocupados pola defensa da nosa cultura, estes locais dan abeiro a un grande número de actividades diversas como concertos, roteiros, charlas, recitais ou obras de teatro.

O líder da dereita compostelá, denunciou que ningún destes locais contaba con licenza municipal, polo que o centro social a Gentalha do Pichel será pechado na vindeira semana. O único que precisan para pór os seus papeis en regra é instalar un ascensor para minusválidos. O problema é que o custe desta obra é de 10.000 euros, unha contía enorme para unha asociación tan humilde como a Gentalha. Se non queren ver o centro pechado, teñen que aboar 5.000 euros de entrada para comezar coas obras. É por iso, que comezou unha campaña para recaudar fondos entre socios e amigos desta entidade cultural. No local do Pichel están dispoñíbeis bonos axuda de distintas contías e habilitouse unha conta de Caixa Galicia para realizar doazóns. O número é 2091 0316 92 3000223595 e hai que indicar no concepto do ingreso "achega para o elevador".

Anímovos a todos e a todas a que colaboredes no que poidades con esta entidade cultural para evitar que a dereita españolista remate coa cultura de base na cidade de Compostela.

SOLIDARIEDADE COA GENTALHA DO PICHEL!

Reflexionando sobre a xornada de loita

2009-05-07T05:19:00.004+03:00

Durante as últimas semanas, os Comités estiveron a desenvolver unha intensa campaña en contra da reforma do actual CAP baixo o lema “que non te CAPen co mestrado” que cristalizou no día de hoxe nunha xornada de loita en todo en todo o país.

O desenvolvemento desta campaña amosou certas diferenzas a respecto doutras desenvolvidas polos Comités nos últimos anos. O modus operandi que estaba a empregar a organización estudantil até o momento era o seguinte:

1º. Seleccionábase unha reivindicación relacionada co proceso de Boloña de xeito que se puidese amosar como unha batalla concreta no marco dunha loita moito máis ampla contra a implantación do EEES. Froito deste razoamento naceron campañas como as de oposición á suba das taxas ou a defensa dun mellor financiamento público.

2º. Convocábase unha xornada de folga en todo o país con concentracións ou manifestacións nos 7 campus.

3º. Comezaba unha intensa campaña de divulgación. Os membros dos Comités enchían tódalas facultades de pancartas, repartían milleiros de voandeiras e recollían o maior número posíbel de sinaturas en apoio á campaña en cuestión.

4º. Durante a xornada de folga, os Comités organizaban piquetes informativos que ían facultade por facultade informando do paro aos estudantes que pretendían ir a aulas.

5º. Celebrábase a concentración ou a manifestación (dependendo do número de xente)

Mais este modelo estaba claramente estancado, tal e como se puido comprobar en anteriores convocatorias. A pesar de que se gastaba un enorme capital humano e material en explicar as reivindicacións e instar ao estudantado a que secundase a folga e acudise ás manifestacións, a resposta era bastante negativa. Exceptuando na primeira mobilización en contra da suba das taxas (hai xa case dous anos disto), as xornadas de folga convocadas polos Comités servíanlle á xente como escusa para faltar a clase e/ou marchar para casa e moi poucas persoas acudían ás concentracións. Ficaba claro a estudantado non lle prestaba moita atención nin ás pancartas que cubrían as paredes da facultades, nin aos milleiros de voandeiras repartidas, nin tampouco ás reivindicacións a prol das que asinaban. Os Comités tiñan un problema grave á hora de interactuar co estudantado.

Nesta última campaña en contra da reforma do CAP, os Comités pretenderon mudar algunha das vellas prácticas de cara a mellorar o xeito de dirixirse ao estudantado. En primeiro lugar, eliminouse a tradicional folga de día enteiro e substituíuse por unha “xornada de loita” que se debería concretar nunha actividade máis imaxinativa e atractiva para o alumnado. No caso da USC elixiuse un enterro simbólico da universidade. Por outra banda, apostouse por uns métodos de propaganda “diferentes”. Nalgunhas facultades colocáronse polos corredores caixas que representaban as distintas trabas que se atopaban os estudantes (CAP, mestrado, Boloña, taxas...), penduráronse esquelas das paredes que chamaban á xente a acudir ao enterro da universidade pública e mesmo se formulou a idea de organizar unha pequena obra de teatro, aínda que ao final non fose levada á práctica. Pero o que realmente diferenciou esta campaña de outras foi que dous días antes da xornada de loita, 8 membros dos Comités se pechaban na reitoría da USC.

E cales foron os resultados desta campaña? Principalmente dous. En primeiro lugar que o peche facilitou que se abriran negociacións coas autoridades universitarias cuxos resultados se saberán nos vindeiros días. En segundo lugar que o número de asistentes ao “enterro da universidade” aumentou lixeiramente a respecto de anteriores convocatorias. Uns 200 estudantes aproximadamente participaron na manifestación.

Non me gusta pontificar nin sentar cátedra pero si que querería formular unha serie de reflexións que poidan contribuír a unha análise desta campaña.

Deben conformarse os Comités con sacar á rúa a 200 persoas? Só con botar unha breve ollada á historia do Movemento Estudantil Nacionalista penso que 200 persoas non son abondo. O estudantado galego ten amosado en moitas ocasións que ten capacidade de mobilización e que se pode aspirar a xuntar a moita máis xente en torno a unha reivindicación como a do novo mestrado. Se o Sindicato de Estudiantes, malia ser unha organización pantasma, foi quen de sacar á rúa a case un milleiro de persoas, os Comités non se poden contentar con 200.

Estaba ben orientada esta campaña? En facultades como historia ou filoloxía o CAP e o mestrado son un problema moi grave, pero en outros centros xa non é que non sexa unha preocupación, senón que en moitos casos non saben nin o que é o antigo CAP. Se cadra en moitas facultades estábase a facer un traballo moi grande en explicar un problema que non lles afecta directamente e deixábanse de lado outras reivindicacións de maior interese para o estudantado.

Se non hai capacidade para facer un peche en condicións débese facer igual? É evidente que non hai nada máis efectivo como que o estudantado dunha facultade se peche nela durante varios días, pero tamén é evidente que a correlación de forzas a día de hoxe non permitía tal cousa. Por este motivo búscanse outros lugares para fecharse como a reitoría. Non me cabe a menor dúbida de que o feito de que aínda hoxe haxa 8 compañeiros diante do despacho dun vicerreitor serviu para forzar unha negociación. Agora ben, non pode dar a imaxe de que é unha “pataleta” e que non é cousa seria por non ter pechado un edifico enteiro? Non o sei, teño dúbidas.

O feito de que os Comités só leven a 200 persoas a unha manifestación débese a un erro na campaña ou unha mala práctica no día a día? Mao dicía que os revolucionarios debían ser “peixes na auga”. Non estarán a caer a día de hoxe tódalas organizacións estudantís no erro de estar tan separados do alumnado que non son quen de facer un traballo de concienciación no día a día?

Son só unhas reflexións abertas que me foron vindo á cabeza despois da xornada de loita. Están un pouco desordenadas e nalgúns casos pouco desenvolvidas, pero creo que todos os que participamos no Movemento Estudantil Nacionalista debemos facer unha reflexión crítica e construtiva desta campaña. É o único xeito de evitarmos caer nos mesmos erros e avanzar na construción dun ensino PÚBLICO, GALEGO, DEMOCRÁTICO e de CALIDADE.

Venceremos nós!

O pobo de Ferrolterra sairá outra vez á rúa en defensa de palestina

2009-01-08T14:55:00.006+02:00

Diferentes organizacións e colectivos de Ferrolterra, veñen de convocar unha nova concentración en repulsa ás agresións imperialistas que está a sufrir o pobo palestino por parte do estado de Israel. Desde que comezou a invasión, van xa máis de 500 persoas mortas e 3000 feridas, a meirande parte deles civís indefensos. Cómpre que a sociedade galega dea unha resposta unitaria en contra deste xenocidio, que tome as rúas para reclamarlle ás autoridades españolas e europeas, a ruptura de relacións comerciais e diplomáticas co estado terrorista de Israel. É por iso que é de máxima importancia que o pobo de Ferrolterra secunde masivamente a concentración que diferentes organizacións e colectivos convocan para este venres ás 20.00 horas fronte á delegación da Xunta en Ferrol.

A continuación, reproducimos o texto da voandeira que Galiza Nova -unha das organizacións convocantes- repartirá nesta concentración.

GAZA: DETEÑAMOS O EXTERMINIO DO POBO PALESTINO!

Nestes últimos días a aviación israelita está a realizar intensos bombardeos sobre o territorio palestino da Faixa de Gaza. O número de mortos xa supera os seiscentos e o de feridos elévase a máis de 2600 persoas. As vítimas desta agresión intencionada e ilexítima non só son combatentes palestinos, senón, sobre todo, a poboación civil indefensa.
Foron tamén destruídas instalacións civís, como a universidade ou edificios da administración pública, así como tamén dúas escolas e un hospital da ONU, baixo a falaz escusa de que son instalacións terroristas, mais este argumento é completamente inaceptábel.
Ademais dos bombardeos sistemáticos, Israel concentrou gran cantidade de tanques e tropas na fronteira coa Faixa de Gaza, como paso previo a unha invasión terrestre que xa ten comezado. Intensificouse tamén o asedio ao que foi sometido dende fai meses este territorio, bloqueando a entrada de suministros elementais para a poboación civil.
Nunha demostración máis das intencións do goberno israelí, o ministro de Defensa Ehud Barak declarou o país “totalmente en guerra” contra os palestinos.
A paz na rexión semella cada vez máis lonxe e só se poderá converter en realidade cando sexan respectadas a soberanía e a independencia dos países do Oriente Medio, e atendidas as lexítimas reivindicacións históricas do pobo palestino.
Dende Galiza Nova Ferrolterra (Ferrolterra, Eume e Ortegal), queremos expresar con rotundidade a nosa profunda e activa repulsa contra deste masacre que o único que pretende é someter pola vía da violencia ao pobo palestino.
Esiximos o inmediato cesamento dos bombardeos, a suspensión das hostilidades e do feche na fronteira coa Faixa de Gaza.
Solicitamos a imposición de sancións internacionais contra do estado de Israel, así como a suspensión de toda relación económica e diplomática, polo seu reiterado incumprimento dos mandatos da ONU, e tendo en conta que os bombardeos contra obxectivos civís, están tipificados como crimes de guerra pola IV Convención de Xenebra.
Finalmente facemos un chamamento ao conxunto da sociedade, e nomeadamente á mocidade, a sumarse ao clamor internacional en defensa do pobo palestino e da paz no mundo, reafirmando ao tempo o apoio á loita polo fin da ocupación, e pola creación do estado libre e independente de Palestina.

VIVA PALESTINA LIBRE !

CONCENTRACIÓN EN DEFENSA DO POBO PALESTINO
Hora: 20.00
Lugar: fronte ao edificio da Xunta de Galicia de Ferrol
Convocantes: ADEGA, Asociación Fervesteiro, Asociación Cultural Fuco Buxa, Asociación Veciñal de Esteiro "Fontelonga", Asociación Veciñal "O Rosario - Inferniño", Acsur-Las Segovias, Briga, Comité de Empresa de MEGASA, Confederación Sindical Galega (CIG), Colectivo Ártabra 21, Esquerda Unida,, Fundaçom Artábria, Galiza Nova, Marcha Mundial das Mulheres, NÓS-Unidade Popular (NÓS-UP), OSPAAL Galicia, Partido comunista de Galicia (PCG), Siareir@s Galeg@s, Sindicato Comarcal de CCOO, Verdegaia.

Resposta galega en defensa de Palestina!

2009-01-04T23:12:00.014+02:00

Hai xa oito días que o estado de Israel comezou un novo ataque militar na franxa de Gaza. Amparándose na "loita contra o terrorismo de Hamás", está a perpetrar masacres indiscriminadas contra o pobo palestino.

É necesario, agora máis que nunca, que a sociedade galega se sume ás mobilizacións que están a ter lugar en todo o mundo para reclamar o cese de hostilidades contra Palestina. Cómpre presionar ás autoridades españolas e europeas para que rachen relacións diplomáticas e comerciais co estado imperialista de Israel. As arelas de liberdade de Cuba serviron para xustificar un bloqueo, porén o xenocidio que está a cometer o goberno sionista conta co apoio máis ou menos explícito dos estados máis poderosos do mundo. Son moi importantes as concentracións que tiveron lugar nas distintas cidades e vilas do país, pero son insuficientes. É necesario bater nas conciencias de tódolos galegos e galegas e artellar unha gran resposta nacional ao xenocidio que se está a perpetrar en Palestina. Neste sentido, a asociación Galiza por Palestina chama a tódolos colectivos e persoas interesadas a participar nunha xuntanza para organizar unha manifestación nacional. A dita reunión terá lugar o vindeiro día 7 de xaneiro ás 19.00 horas na Galería Sargadelos de Santiago de Compostela. É de máxima importancia que tódalas organizacións e colectivos do país, comprometidos coa loita do pobo Palestina se adhiran a esta convocatoria.

Cara onde vai a universidade pública?

2008-08-24T19:35:00.005+03:00

Hai xa case dez anos, no 1999, ministros de 28 estados europeos reuníronse na cidade italiana de Boloña e asinaron unha declaración na que se anunciaba a homologación do sistema universitario de case todo o continente. Dende entón, por toda Europa comezouse a falar desa pantasma que era o Espazo Europeo de Educación Superior (en adiante EEES), porén ninguén sabía realmente en que ía consistir nin as consecuencias que tería para a universidade pública. Hoxe semella que as cousas comezan a se aclarar, pero polo medio houbo unha década de conferencias, reunións, estudos, declaracións, contradeclaracións e en definitiva, desa incerteza á que nos teñen habituados os dirixentes da Unión Europea. Durante este período, o EEES foise implantando paseniño en case tódolos estados asinantes da declaración de Boloña. Grazas a esta confusión e ao escurantismo que envolveu todo o proceso, evitouse o debate social e a mobilización estudantil que podería pór en perigo o proxecto de converxencia educativa. Non obstante, si que houbo importantes protestas por cuestións concretas do proceso de converxencia, como foi a aprobación da LOU do Partido Popular, pero nunca se chegaron a introducir nunha mobilización moito máis ampla en contra dun proceso que afectaba a toda Europa occidental.

Pero cales van ser as principais modificacións que se derivan da Declaración de Boloña? Pois hoxe, dez anos despois, podemos xa falar de aspectos concretos que as autoridades españolas xa comezan a lexislar. A idea principal da declaración era crear un espazo educativo común na Unión Europea e noutros estados próximos que permita unha maior mobilidade de estudantes e que os profesionais formados no sistema universitario sexan útiles e competetitivos no mercado laboral europeo. Para iso dispúxose que o ensino superior se dividiría en tres ciclos diferenciados. Un grao de catro anos no que se acadarían unhas competencias básicas interdisciplinares, un máster que correspondería coa especialización e un doutorado que viría a funcionar máis ou menos coma até agora. En resumo, poderiamos dicir que o espírito de Boloña fundaméntase en: homologación, mobilidade, competititividade e división entre grao e posgrao. Cómpre analizar cada un dos puntos que acabo de citar para así facernos unha composición de como este proceso afectará á universidade galega.

Segundo a Declaración de Boloña, a mobilidade permitirá ao estudante “acceder a oportunidades de estudo e formación e servizos relacionados”, e grazas á homologación, “ao recoñecemento e valoración dos períodos de estancia nas institucións de investigación, ensino e formación europeas”. Porén, para unha nación coma a nosa, que parte dunha situación periférica das tres universidades, a mobilidade sempre será de dentro cara a fóra, fomentando ese mal endémico da nosa terra que é a emigración. Para non fomentar a situación de desigualdade entre universidades e nacións precisaríanse fondas reformas que nos equiparasen á media europea. Porén, tanto a Xunta de Galicia como o Ministerio de Educación pretenden acometer esta reforma a custe cero, o que perpetuaría esa situación de marxinalidade que sofre Galiza no contexto Europeo. Por outra banda, un marco de mobilidade estudantil a nivel europeo resúltalle moi negativo ao sistema universitario dunha nación, como é o caso de Galiza, ten uns sinais identitarios que non reciben ningunha consideración por parte da Unión Europea. Deste xeito, a lingua galega ficará tamén marxinada nas institucións educativas comunitarias.

Unha das máximas que derivan da Declaración de Boloña é a de acadar a competitividade do sistema europeo de educación superior. Esta directriz xa provocou a reacción de moitos colectivos de estudantes e de profesores que asinaron un manifesto titulado Que educación superior?, no que amosaban a súa preocupación por esta orientación da universidade de cara ao mercado produtivo. Neste manifesto sinalábase que co pretexto de que as universidades teñen que estar ao servizo da sociedade (cousa que ninguén discute), poden chegar a proliferar as axencias e institutos extrauniversitarios, dominados polo poder políticos ou por grupos poderosos de presión. Deste xeito, daríase unha visión moi reducionista da sociedade, centrándose puramente en beneficiar ás empresas e pondo o ensino ao seu servizo. A orientación puramente mercantilista do ensino, pon fin ao coñecemento e a cultura como valor dunha sociedade de homes e mulleres libres e redúcea á simple acumulación de coñecementos técnicos que permitan desenvolver unha actividade profesional dun xeito rendíbel para o empresario. Esta foi unha das principais críticas ao EEES que fixo a organización nacionalista Comités, principal opositora ao proceso de Boloña na Galiza.

A outra gran modificación que sae da Declaración de Boloña é a definición dos graos e posgraos. Até agora, unha diplomatura ou unha licenciatura achegábanlle ao estudante unha formación que lle permitía ter un dominio na súa área e a inserción no mercado laboral. Coa nova configuración, o grao tan só levará incluída unha formación moi básica e interdisciplinar, que non só implicará un escaso dominio da área a estudar, senón que non terá saída no mercado laboral. Para acadar unha certa especialización e aspirar a ter futuro do mundo do traballo, cómpre ter un título de posgrao ou máster. Malia todo, tal e como se está a aplicar o proceso de Boloña, este segundo ciclo estará ao alcance de moi poucos. Por que? En primeiro lugar porque a empresa privada ofertará posgraos sen garantir ningún tipo de axudas ás persoas con menos recursos económicos, sendo este un claro xeito de elitización da universidade ao apartar aos sectores máis desfavorecidos da sociedade deste tipo de másters. En segundo lugar porque a universidade na que se imparte un grao non está obrigada a impartir ningún posgrao de carácter público, polo que non garante que os que estudaron o primeiro ciclo teñan praza nun máster aínda que o poidan pagar. En terceiro lugar, porque a proliferación de posgraos privados orientará a especialización do alumno única e exclusivamente cara sectores economicamente rendíbeis e non a acadar uns coñecementos que lle vaian ser útiles non só ao individuo senón tamén ao conxunto da sociedade na que está inserido. Asemade, esta inxerencia do sector empresarial no ensino superior, poderá supor a desaparición de carreiras, estudos e proxectos de investigación que non son economicamente rendíbeis pero si útiles para o desenvolvemento social.

O Proceso de Boloña supón un enfrontamento entre dous modelos de universidade. Un no que se entende o coñecemento como un valor útil para o individuo e para as maiorías sociais e que debe ter como obxectivo o desenvolvemento de todos e todas no marco dunha sociedade libre e socialmente xusta. E outro modelo no que o coñecemento é un valor máis á hora de acadara beneficios e que ten que estar posto ao servizo dos intereses do mercado. O debate está aberto, aínda que se cadra tívose que ter dado antes

Publicado en papel no especial Día da Patria de Espazo en Construción, voceiro de Espazo Aberto en Galiza Nova

Crónica da Patria

2008-07-31T19:01:00.004+03:00

Quixen deixar pasar uns días para facer unha reflexión do que foi este Día da Patria 2008. Cumpría aclarar as ideas e botarlle un ollo aos principais xornais electrónicos e en papel antes de facer comentario algún. Gustaríame comezar este pequeno artigo collendo un anaco dunha noticia que saíu publicada en El País o día despois da nosa festa nacional. Asinaba un tal Daniel Salgado e tanto o primeiro parágrafo coma o último non teñen desperdicio.

Hay una consigna que, en la manifestación que el BNG celebra por el Día da
Patria, continúa siendo la más unánimemente coreada: "Galiza ceibe / poder
popular!". Y aunque desde el palco de la dirigencia tienden a suprimir la
segunda parte del pareado -Anxo Quintana terminó su discurso con un sonoro "viva
Galiza ceibe!, viva o BNG!"-, y los gritos a favor de la independencia se
multiplican, la heterogénea masa del partido acalla discrepancias recurriendo a
la palabra de orden histórica. Ayer, en A Quintana de Santiago de Compostela
hubo más de 15.000 personas detrás de una pancarta con el lema "Creemos en
nuestro País".
(...)
El que, según especulaban estos días columnistas
cercanos a la cúpula del BNG, pudo ser el último Día da Patria tal y como era
conocido hasta ahora, contó con las habituales adhesiones de partidos de todo el
mundo. La lectura de las siglas, en voz de la secretaria general de Galiza Nova,
Iria Aboi, sirvió para tomar la temperatura política de la organización
mayoritaria del nacionalismo gallego. Si a la mención de Unió Democràtica de
Catalunya la recibió una mezcla de indiferencia y abucheos, al saludo del
Partido Comunista de Cuba lo siguió una ovación estruendosa. "¡Cuba sí, yanquis
no!". Y una parte de la militancia juvenil proclamaba: "A nosa estrela / é
vermella!". El País 26/7/08

Coido que estes dous anacos do texto de Daniel Salgado son moi ilustrativos do que eu palpei neste Día da Patria 2008. A cada ano que pasa, hai unha maior diferenza entre a dirixencia quintanista e a militancia de base. Mentres que o Portavoz Nacional defende un discurso fundamentado no papel do BNG nas institucións e de carácter moi descafeínado tanto na cuestión nacional como no baremo esquerda-dereita; as bases manteñen o carácter autodeterminista e popular que sempre caracterizou ao Bloque. Este ano foi a primeira vez que escoitei na Praza da Quintana berros que amosaban o malestar de moita xente con certas decisións que ven tomando a dirección nacionalista. O ter substituído a tradicional estrela vermella por un eslamiado azul non sentou moi ben no conxunto dunha militancia que aínda cre que o poder popular ha de ser unha reivindicación básica do nacionalismo. De aí que un sector das mocidades decida non manter a disciplina dos seus compañeiros e berrar sen traba algunha “a nosa estrela...é vermella”. Asemade, resulta moi interesante ver como reaccionou o público perante as delegacións convidadas. Mentres que os nosos compañeiros de Galeuscat recibiron bastantes apupos, o Partido Comunista de Cuba ergueu tódalas voces nun enxordecedor “Cuba si, ianquis non!”. As diferenzas entre UDC e os revolucionarios cubanos son evidentes. Con quen está o BNG? Que nolo diga Quintana. Aínda que se cadra estaba moi ocupado gañándose el tamén os apupos do público. Que sorpresa levamos tódolos alí presentes cando o noso Portavoz Nacional nos espeta un “representación do BNG no vindeiro parlamento GALLEGO”. Pódese dicir que é un lapsus, que lle pode ocorrer a calquera, se ben a realidade é que non lle ocorreu a Beiras, senón a el.

En definitiva, coido que a día de hoxe Quintana non representa dentro do BNG a ninguén máis que á xente vinculada á Xunta e ao resto de institucións nas que temos presenza. É necesario reflexionarmos sobre cara onde vai o BNG e se o camiño que está a seguir é o que queremos. Antón Losada, nun artigo en A Nosa Terra dicía que o Bloque tiña que decidir se está preparado para ser un partido de goberno e deixarse das lerias pre/post-revolucionarias que defenden a UPG, Camilo e Beiras, é dicir, de avanzar directamente cara a homologación co resto de forzas políticas. De asumir ao 100% os postulados quintanistas.

Italia doe

2008-04-16T17:27:00.005+02:00

Non é doado para alguén que, coma min, profesa unha profunda admiración pola esquerda italiana, asimilar que após décadas de loita, os comunistas se converten nunha forza extraparlamentar. Nas eleccións de 2006, a esquerda transformadora de Rifondazione Comunista, do PCdI , de Sinistra Democratica e dos Verdes concorreron nunha ampla coalición progresista chamada a Unión. Representaron 3.898.394 dos 19.002.598 do obtidos pola plataforma electoral e un 10,22% do total do electorado. Desta volta, e co goberno de Prodi polo chan, a esquerda non chegou a ningún acordo co Partido Democrático (PD) de Veltroni, polo que se presentaron ás eleccións nunha candidatura unitaria encabezada polo comunista Fausto Bertinotti. Sinistra Arcobaleno, foi o nome escollido para este proxecto común, que combinaba o estilo transformador da esquerda italiana, co ecosocialismo que propugnan Os Verdes. Pero un proceso electoral, é terribelmente danino cando está a nacer unha iniciativa unitaria como esta. Era previsíbel unha baixada no número de votos por diversos motivos. En primeiro lugar, pola polarización propugnada polos dous principais aspirantes á presidencia: Silvio Berlusconi e Walter Veltroni. A ámbolos dous líderes combíñalles impulsar un sistema de tendencia bipartidista similar ao que semella consolidarse no Estado Español. En segundo lugar, lembrar que todos os partidos da esquerda participaron no goberno de Romano Prodi, o que lles custou un enorme desgaste como se puido ver na vitoria de Berlusconi. Por outra banda, e tal e como se indicaba nun interesante artigo de Rudi Ghedini no Le Monde Diplomatique deste mes, o abandono por parte de partidos como Rifondazione ou o PCdI do símbolo histórico da fouce e o martelo, puido ser unha experiencia traumática para parte do electorado. Non temos máis que ollar atrás e ver o que lle ocorreu ao Partido Comunista de Italia (PCI) cando en 1991 decidiu levar a cabo aquela funesta "transformación" que o adaptase aos novos tempos. Por último, sinalar que tampouco a Sinistra Arcoballeno no seu conxunto o fixo todo o ben que debera. Segundo Rudi Ghedini, incumpliu a súa promesa de facer este proxecto participativo e aberto e quedou todo moi restrinxido ás elites dos catro partidos que conforman a coalicion, especialmente a redacción do programa electoral. Ademais, non podemos esquencer que non foron quen de atraer a esa importante grupo social, que representa a esquerda non aliñada con ningún partido, que debeu ter sido un dos obxectivos prioritarios da Sinistra Arcobaleno.

O resultado? Unha caída de tres millóns de votos e a desaparición da esquerda do parlamento italiano. Após décadas sendo un referente do comunismo democrático para todo o mundo, ese movemento que tanta forza tivo nos anos 80, queda relegado a unha posición case marxinal. Teremos que agardar para ver se serán quen de recupearse e reconstruír o proxecto transformador do que sempre foron bandeira, ou se isto supón enterrar para sempre o que Gramsci iniciou hai xa case 90 anos.

"Compagni, proseguite il vostro lavoro... casa per casa... strada per strada..."
Enrico Berlinguer

Sobre a independencia dos movementos sociais

2007-09-09T04:19:00.002+02:00

Moito teño escoitado falar ultimamente da independencia dos movementos sociais. En canto unha determinada plataforma, organización ou colectivo cívico empeza a coller certa forza, comezan a proliferar as voces disidentes que critican a progresiva asimilación do movemento por parte dun partido ou organización política. Pasou con Nunca Máis!, coa plataforma Non á Guerra, cós CAF ou coas Asembleas de Estudantes. Pero eu pregúntome..

Que ven sendo iso da "independencia dos movementos sociais"?

Poderiámolo definir como a autoorganización da sociedade civil lonxe da tutela de organizacións políticas. Porén, a experiencia demóstranos que isto non é outra cousa que unha quimera. Hai unha serie de movementos e colectivos nos que o seus integrantes adoitan ter un certo compromiso político e que comulgan en maior ou menor medida cun determinado partido ou organización. Esta tendencia vése reflectida na liña ideolóxica do propio colectivo. Poñendo exemplos reais, podemos ver a semellanza programática que teñen a CIG ou os CAF có BNG.

Por outra parte, tamén cómpre sinalar que os militantes dunha organización política, tenden a afiliarse aos mesmos colectivos, xa que é un xeito de estender a forza e a ideoloxía do propio partido. Continuando có exemplo de antes, podemos ver como moitos militantes do BNG e de Galiza Nova participan tamén nos CAF e na CIG, e como estas organizacións poden servir á súa vez de ponte para entrar no BNG.

A experiencia tamén nos demostra como os dirixentes políticos adoitan copar os cargos máis importantes dos movementos e colectivos nos que participan. Con todo, é algo que non nos debe extrañar, xa que poderiamos dicir que é unha tendencia natural. Unha persoa "curtida" na acción política terá unha maior capacidade de dirección e ocupará sempre os cargos de maior responsabilidade.

Con isto quero dicir que hai unha serie de movementos (sindical, estudantil, xuvenil...) que tenden a politizarse e rematan asociados a algún partido ou organización. É un trazo que por moito que queiramos, non poderemos evitar, pero que ten consecuencias moi positivas, xa que esa "simbiose" en moitas ocasións permite que os movementos pervivan, nutríndose de militantes e simpatizantes das organizacións políticas.

Pero o máis criticado polos amigos da "independencia dos movementos sociais", é que nas reunións das organizacións políticas, se decidan as posturas dos colectivos cívicos. Isto tamén é algo normal e inevitábel. Parémonos a reflexionar. Se un partido participa activamente nunha asociación, é lóxico que decidan unha postura común. Até hai ningún problema. Pero claro, como teñan a maioría...daquela chámaselle dirixismo.

Estamos en obras

2007-08-16T02:07:00.000+03:00

Non sei se será porque ultimamente estou completamente rodeado de obras (están a construír unha autoestrada na metade da miña rúa), pero deume por remodelar un pouco isto. Se ao longo destes días vedes cousas raras coma que muda o cabezallo cinco veces en tres minutos, ou que aparecen as ligazóns descolocadas, non vos preocupedes, está todo controlado. Cando estea rematado xa porei unha enquisa para ver que vos parecen as novidades. Por outra parte, como todo o tempo que dedicaría en situacións normais a escribir o estou empregando na remodelación, non esperedes artigos novos.

Desculpade as molestias ;)

Banda Bassotti: conquistando la rossa primavera

2007-08-14T00:37:00.002+03:00

Envolto en polémica e cun chisquiño de morbo. Así era como viamos o concerto de Banda Bassotti. Habería alguén da AVT? Cargaría a policía? Montaríana os de Nós-UP? Moitas eran as posibilidades que barallabamos de camiño ó parque Raíña Sofía de Ferrol. Previa parada no Arume a comer uns bocatas (inmesos e moi baratos), chegamos ao concerto cando xa estaba a rematar a actuación de Retobato. Unha mágoa porque polo que poidemos escoitar tería pagado a pena. Unha vez rematados os naroneses, saltan a escena La Sentina. Ao principio sonaban ben, pero remataban por facerse pesados. A iso das 23.30 ou 00.00, chega o momento que todos estabamos agardando: Banda Bassotti saltan ao escenario. O que máis me chamou a atención nun primeiro momento foi a cantidade de instrumentos que tocaban: dúas guitarras, un baixo, unha batería, dúas trompetas, un saxo, un trombón, unha voz solista, unha secundaria e case todos facían coros. Na primeira parte do concerto, interpretaron principalmente cancións do seu último disco, Vecchi Cani Bastardi, tales coma Coccodé, B.B. Boy, Revolution Rock ou Tartamundo Ska. Porén, ían intercalando grandes clásicos coma Avanzo de Cantiere, Beat Ska Oi!, Carabina 30-30, Stalingrado, Que Linda es Cuba, L´altra Faccia del Impero ou Mockda 993.

Por outra parte, cómpre sinalar que Banda Bassotti teñen un directo incríbel. Cós músicos movéndose por todo o escenario, cunha simpática coreografía por parte do cuarteto de metais e sacando a relucir constantemente algunha bandeira. Deste xeito, pasaron polo escenario unha estreleira, unha repúblicana, unha comunista e a do Comité de Emerxencia da Ría de Ferrol. Porén, nunca chove a gusto de todos, polo que a bandeira da República desatou a furia dalgúns sectores do público (os de Nós-UP, que viñan da homenaxe a Moncho Reboiras), chegando a cuspirlle e finalmente rachala. Pero non vos vaides crer, houbo un ambiente moi bo, sen ningún tipo de problema, nin entre os que asistiamos ao concerto, nin coa AVT. Malia todo, segundo informan na web de Primeir a Linha, houbo un intento de montar unha mesa "informativa" na entrada, pero que finalmente foi repudiada polos asistentes.

Chegando ao final do concerto, sonaron os grandes clásicos Luna Rossa e Bella Ciao, rematando así unha fantástica noite de música ska. Lamentabelmente (coido que para evitar problemas) non houbo bises, e remataron baixando a saúdar ao público e retirándose aos camerinos. Non sen antes, contemplar unha fugaz aparición no escenario de Iolanda Díaz, concelleira de cultura.

A posteriori, entereime de que un grupo de fascistas se concentraran diante do hotel no que estaban hospedados Banda Bassotti, sendo necesario chamar á policía. Xa sabía eu que algo ía pasar.

Non enterramos cadáveres, enterramos semente

2007-08-12T22:59:00.003+03:00

Coido que o groso dos leitores desta bitácora coñecedes, en maior ou menor medida, a figura de Moncho Reboiras. Malia todo, penso que non está de máis facer unha breve reseña a xeito de introdución que nos lembre a vida e a acción política deste militante nacionalista convertido en mártir.

Unha vida dedicada á loita

Xosé Ramón Reboiras Noia naceu o 19 de xaneiro de 1950, na parroquia de Imo (Dodro), no seo dunha familia labrega que, como moitas outras, viuse forzada a unha emigración cara a cidade na procura dun futuro mellor.

Grazas ao seu propio esforzo persoal e ao da súa familia, Moncho puido cursar estudos superiores na Escola de Inxeñería Industrial de Vigo. Xa na súa época universitaria, demostra unha gran sensibilidade cós movementos culturais e coa cuestión nacional. Deste xeito participa na creación de varias publicacións que, con tódalas limitacións da época, facían unha clara defensa da cultura e do pobo galego. En 1969 ingresa na UPG, partido nacionalista de carácter marxista.

Após de remata-la carreira, Moncho é becado pola universidade para facer un traballo de investigación sobre os métodos de explotación empresarial nos asteleiros galegos. Isto, xunto co seu traballo en diversas empresas do sector naval, lévano a estar en contacto cós obreiros e coas súas miserias. Participa moi activamente nas mobilizacións obreiras de 1972 e na folga de setembro dese ano, na que morrerían asasinados pola policía franquista dous traballadores da Bazán.

Neste tempo, a dirección da UPG encárgalle a creación de organizacións propias nacionalistas, que defendesen os intereses de Galiza e do seu pobo. Deste xeito, é moi importante o seu traballo na chamada Fronte Cultural, que permitiu unha coordinación de tódalas organizacións e asociacións que traballaban e defendían a cultura galega. Ou na Fronte Obreira, preludio do Sindicato Obreiro Galego (SOG) e da Intersindical Nacional Galega (ING). Inicíabase un proceso de autoorganización do pobo galego que continuaría até os nosos días. Froito do traballo de xente como Moncho Reboiras xurdiron organizacións tan importantes coma ERGA, a CIG, ADEGA, a AN-PG, os CAF/CAE ou o propio BNG.

O derradeiro traballo que a UPG lle encargou a Moncho Reboiras, foi a organización da pouco coñecida Fronte Armada. Pretendían crear unha organización militar que contribuíse na caída do franquismo e que servise de forza de choque da chamada "Revolución Nacional-Popular" que propugnaba a UPG da época. Malia todo, o día 11 de agosto de 1975, a BPS franquista prepara unha operación para desmantela-la Fronte. Moncho Reboiras xunto con dous camaradas, atópase clandestinamente en Ferrol, onde son descubertos de madrugada e perseguidos polas rúas da cidade. Moncho era o único que ía armado, polo que distrae á policía permitindo a fuga dos seus compañeiros. Durante varias horas é quen de esquiva-la policía, pero finalmente, abáteno a tiros no portal do número 27 da rúa da Terra. Tiña 25 anos.

Moncho Reboiras, mártir galego

Non sei se Moncho Reboiras foi o militante exemplar que din. Nin sequera se a cita "Que importa que nos maten se deixamos semente de vencer" é del. Probábelmente nunca o saberei. Pero é o que ocorre sempre cós mártires. Moncho Reboiras foi unha vítima máis da salvaxe represión franquista, pero nun contexto de decadencia da ditadura e de emerxencia do nacionalismo, o seu asasinato acadou un carácter simbólico que o converteu en mito. Como ocorre sempre que se mitifica algún personaxe histórico ou político, téndese a esaxera-la súa figura. Malia todo, creo que esa mitificación pode ser positiva e mesmo necesaria. Se cadra Moncho Reboiras non foi a metade de bó militante do que nos fixeron crer. Seguramente que no anonimato hai unha morea de xente que fixo e traballou tanto coma el. Porén, a súa figura serviu de exemplo para todos os que viñemos detras del. Moncho representa a idea de militante formado, comprometido, coherente e traballador que moitos aspiraron a ser. Estea ou non esaxerada a súa figura, non só foi un modelo a seguir por centos de militantes nacionalistas senón que serviu para concienciar a moita xente sobre a loita de liberación nacional. Lembremo-la cita que Castelao puxo a un dos seus gravados: "Non enterramos cadáveres, enterramos semente"

A homenaxe

Dende a súa morte, tódolos anos a UPG ríndelle homenaxe ao seu militante máis coñecido. Tódolos 12 de agosto faiselle unha ofrenda florarl no 27 da rúa da Terra e as principais autoridades do partido dan o seu particular discurso. Este ano, cumpríndose o 32 aniversario do asasinato, a programación foi algo máis ampla. Combinouse un "xantar popular" en San Sadurniño, cunha visita guiada ao castelo de Naraío, ou cun concerto do fenés Xabier Díaz. No tocante ás intervencións, desta volta estaba planeado que serían Ana Vérez, Rubén Cela e Paco Rodríguez os que falarían diante dos alí congregados.

Á iso das 19.30, Roberto Vilameá, secretario de organización da UPG, subía ao escenario para comunicárnola ausencia de Ana Vérez por motivos de saúde, e para presentarnos aos relatores. Tras facer unha breve mención á figura de Moncho Reboiras e á importancia do acto, cédelle o palco ao Director Xeral de Xuventude e membro do Comité Central da UPG, Rubén Cela. Durante a súa intervención sinalará a importancia que tivo a actividade de xente como Moncho Reboiras na configuración do actual Movemento Nacionalista Galego, así como no tecido dunha rede de apoios ao dito movemento. Tamén aproveitou a ocasión para louva-la situación actual do BNG, referíndose ás cotas de poder que está a acadar e ao seu peso social. Para rematar, e antes de cederlle paso a Paco Rodríguez, sinalou que a autodeterminación nacional é un proceso que se acada paseniño, remarcando a importancia da reforma estatutaria pola que tanto pulou ultimamente o BNG.

O Secreterio Xeral da UPG, Francisco Rodríguez foi o relator que máis aplausos lles arrincou ás aproximadamente 300 persoas que alí estabamos congregados. Na súa intervención, máis desligada a Moncho Reboiras, referiuse a reivindicacións históricas do nacionalismo galego e da UPG, tales coma a defensa do agro, do sector naval ou da propia lingua. Ademais, afondou na idea do nacionalismo como movemento solidario e non egoísta (como moitos queren facer crer) cun carácter profundamente internacionalista. Á súa vez, deixou clara cal é a posición da UPG a respecto do modelo territorial, falando da relación en pé de igualdade das nacións que conforman o Estado Español. Non deixou de lembrar figuras tan importantes na historia de Galiza que estaban representadas en Ferrol: Díaz Valiño, Carvalho Calero, o dúo teatral Charlón e Hermida, Benito Viceto e mesmo Pablo Iglesias. Rematada a súa intervención, entoámo-lo hino e deu comezo a actuación de Xabier Díaz.

A xeito de curiosidade, gustaríame nomear algúns dirixentes nacionalistas que puiden recoñecer entre o público: Iria Aboi, Secretaria Xeral de Galiza Nova, Bieito Lobeira, parlamentario do BNG, Néstor Rego, candidato do BNG á alcaldía de Compostela e Fran Rei, membro do Comité Central da UMG.

Rock con nome propio

2007-08-05T01:14:00.002+03:00

Noite de ROCK en FerROLL

Este venres, despois do pregón de Carlos Blanco, Rosendo e Riff Raff deron o pistoletazo de saída ás festas da cidade. Eran as 23.30 e saían ao escenario os coruñeses reivindicándose coma os "fillos bastardos non recoñecidos dos mesmísimos AC/DC". Durante os seguintes 45 min, sonaron na Praza de Armas temazos coma Hell Bells, Thunderstruck, Back in Black ou Highway to Hell, facéndonos esquencer por momentos, que os de Brian Jhonson levan anos sen dar un concerto.

Axiña chegou o momento que todos agardabamos e Rosendo subiu ao escenario acompañado de Rafa o baixista e Mariano o batería. Comezaron con Agradecido, un clásico que foi unha delicia para todos os que alí estabamos, chegando a haber momentos no que a voz de Rosendo era desprazada polos coros do público. Por se fora pouco, o tema que lle seguiu non foi outro que El asa del cubo, mantendo así o estado de extase que comezara con Agradecido. Continuou un con

certo no que se combinaron á perfección cancións do novo disco como Harto, A donde va el finado, Date por disimulao ou Quien le mece la hamaca, con temas xa consagrados da talla de Flojos de Pantalón, Navegando, Loco por Incordiar, La Fauna ou Masculino Singular. Mesmo houbo tempo para facerlle un guiño á cidade e tocar Listos para la Reconversión. Tras case dúas horas de concerto, Rosendo e os seus retíranse do escenario por primeira vez, pero terán que volver a saír porque os que estabamos no público queriamos máis. Era o momento de tocar dúas das súas cancións máis significativas, Maneras de Vivir (da época Leño) e Pan de Higo. Finalmente, volve a saír e toca o tema que abre o seu último disco: La Triste Cagalera.

Despois de ver un espectáculo coma este, cada vez estou máis convencido de que o rock´n roll ten nome propio e chámase Rosendo. Máis de 30 anos ao pé de canón, manténdose fidel a un estilo moi persoal, mostrando unha profesionalidade exemplar en cada concerto e representando á perfección o espírito do verdadeiro rock. Unha actuación de Rosendo non deixa a un indeferente, malia sempre crer que lle quedou algunha canción no tinteiro. No meu caso, estou desexando velo tocar Del Pulmón, pero xa van tres bolos nos que me quedo coas ganas. En fin, a Rosendo todo se lle perdoa.

Los Tigres del Cañotas: a brutalidade ven de Fene

Para moitos dos que acababamos de ver a Rosendo, a festa continuaba no CBC. Os feneses Los Tigres del Cañotas estaban rematando unha actuación que xa comezara ás 11 da noite. Malia todo, aproveitamos para escoitar un bó puñado de cancións entre as que cómpre destacar El Macarra, Sexo en Perlío, Relaciones ou Dinio.

Para quen non os coñeza, os Tigres son un grupo de Fene que fan un rock tranquilo cunhas letras frescas, desenfadadas e con moito cachondeo. Un concerto deles son risas aseguradas, polo que aconsello a todo aquel que poida que os vaia ver.

A AVT sigue ás andadas

Após de tentar que o Concello de Santiago vetase o festival Linguas Vivas no que tocaban Fermín Mugurza e Banda Bassotti, a Inquisición do século XXI prepara unha campaña para esixirlle á Concellaría de Cultura do Concello de Ferrol que prohiba o concerto de Banda Bassotti do vindeiro día 11 de agosto, por "teren tocado có grupo proetarra Negu Gorriak" e por facer "apoloxía do terrorismo".

A verdade non é unha noticia que extrañe, xa que a AVT xa nos demostrou até que extremos está disposta a chegar cando foi o caso do linchamento e censura de Soziedad Alkólika. Neste tipo de actitudes é onde se ve o Estado que queren crear organizacións filofascistas coma a AVT ou Foro de Ermua. Un mundo libre...ou non?

Texto: Xan Guindán
Fotos: Pobreloko

25 de xullo, Día da Patria Galega

2007-07-26T22:34:00.001+03:00

Onte foi 25 de xullo, Día da Patria Galega. É tempo de lembrar que Galiza é unha nación e que como tal ten dereito á autodeterminación, de resaltar o papel do nacionalismo como movemento popular e transformador. Pero sobre todo, é tempo de non dar ao esquencemento, que diría Pondal. Debemos manter sempre presente nas nosas mentes, que a loita pola liberación nacional e social da Galiza, é unha carreira de fondo, na que todas e todos debemos participar. Acadar forza nas institucións ou un estatuto de nación, non son máis que pasos insignificantes para a nosa loita. Porén, hai xente que semella crer que esta é a causa última do nacionalismo, polo que non debemos dar ao esquencemento o noso obxectivo final.

God Save the Prince

2007-07-22T17:18:00.002+03:00

Estes días vénseme á cabeza un anaco dunha canción de Extremoduro que di:

¿Quien va a meterse por el culo mi libertad de expresión,
cuando diga que me cago en la constitución?

Coido que hoxe máis que nunca, estes versos de Robe Iniesta están de plena actualidade. O pasado día 20 de xullo, o xuíz Juan del Olmo ordenou secuestrar o último número da coñecida revista "El Jueves" por mostrar aos príncipes nunha "posición sexual explícita" e "en actitude claramente denigrante e obxectivamente infamante", podendo danar así "o prestixio da Coroa".

Coido que estes feitos non fan outra cousa que evidenciar o precario estado de saúde desta "democracia" na que vivimos. Aínda que que dende o Partido Español (non é socialista nin obreiro) nos queiran pintar un Estado Español idílico, saen á luz temas tan importante coma a escasa independencia do poder xudicial, a impunidade dunha monarquía restaurada polo franquismo ou os progresivos recortes da liberdade de expresión.

Remato con outra canción, Dios Salve al Rey, de Los Muertos de Cristo

Que guapo es el príncipe, me voy a tatuar
su cara en mi culo y la bandera nacional
así cuando vaya al water y me ponga a cagar
me acuerde cada día de la familia real

Aberto unha vez por semana

2007-07-17T18:01:00.001+03:00

Aló polo mes de febreiro, decidín darlle un empurrón a esta bitácora e reavivala. A verdade é que conseguin uns resultados moi bos: bastantes visitas, algúns comentarios e unha brazada de xente que lía as miñas barrenadas. Con todo, pouco a pouco fun deixando esmorecer o bloge por mor da preguiza, os brazos rotos e os exames. Pero agora creo que é un bo momento para continuar con este proxecto chamado Revolta Rockeira, que malia contar con máis de dous anos de historia, non deu arrincado do todo. Como sei que non serviría de nada publicar oito entradas nunha semana e logo volvelo a abandonar, prefiro fixarme uns obxectivos realistas: un artigo por semana como mínimo. O esforzo non é moito e os resultados poden ser moi bos, así que espero que desta vola, dunha vez por todas, decida darlle o empurrón definitivo a Revolta Rockeira.

Banda Bassotti

2007-04-30T17:12:00.002+03:00

Había xa moito tempo que non puña unha entrada musical, polo que creo que xa vai sendo hora. O grupo de que vou falar é Banda Bassotti, uns italianos que fan unha mestura de Ska, Punk e Oi! e que teñen unhas letras moi politizadas.

Un pouco de historia

Banda Bassotti nace en 1981, da man dun grupo de rapaces que, nuns talleres de Roma, inician actividades de solidariedade coa loita dos pobos nicaraguense, salvadoreño, palestino e vasco.

En 1989 pásanse á música, tocando en espazos ocupados e en manifestacións.

En 1992, publican o seu primerio disco, Balla e Difendi (Baila e Defende), xunto con outros grupos esquerdistas de Roma. Neste mesmo ano, tamén sae á rúa o seu primeiro LP en solitario: Figli della Stessa Rabbia (Fillos da mesma Rabia).

Foi a raíz deste disco cando comezou a súa proxección internacional, chegando a obter unha certa fama en España e moita máis en Euskal Herria, onde tocaron xunto a grupos da esquerda independentista, principalmente con Negu Gorriak, cós que chegaron a facer varias xiras xuntos, en Euskadi, Italia e El Salvador.

25 de abril sempre

2007-04-26T19:44:00.002+02:00

Onte foi 25 de abril, e como en moitos outros sitios, na facultade de Ciencias da Comunicación conmemoramo-la Revolución dos Caraveis. Fómolos CAF os encargados de facelo.

A iso das 12:00, puxemos Grandola Vila Morena e comezamos a repartir caraveis, trípticos e pegatas. A xente estaba abraiada ao vernos repartir flores, pero coido que logramos dicirlle á xente que algo pasou hai 33 anos en Portugal.

Xa pola tarde, proxectamo-la película Capitáns de Abril e contamos coa presenza de Margarita Ledo Andións, quen nos deu a súa visión da Revolución, do filme e nos falou das súas vivencias persoais.

A continuación, trancríbovos o tríptico que repartimos. Escribino eu, por iso o poño aquí, a ver que vos parece.

Os CAF e o 25 de abril
Hoxe é 25 de abril. Para moitos, un día máis no calendario. Pero para outros, tempo de soños e esperanza.

Hai 33 anos, un día coma hoxe, o pobo portugués dáballe unha lección ao mundo rematando con 48 anos de ditadura. Eran tempos de cambio, de revolución, era o momento de trocar as pistolas por flores. Era a Revolución dos Caraveis.

Portugal demostrounos en 1974 que as anceios de liberdade dunha nación son máis fortes que as armas. Fixo calar a aqueles que dicían que unha revolución en Europa era algo anacrónico. E o que é máis importante, conseguiu quebrar o xugo do fascismo e construír un país máis xusto e máis libre para vivir.

Os CAF, sempre comprometidos cós valores da esquerda, queremos conmemorar esta data de loita e esperanza. Queremos que o espírito de abril volva a encher os peitos do estudantado. Para iso, organizamos un cine-forum no que proxectaremos a película “Capitáns de Abril”. Contaremos coa presenza da catedrática Margarita Ledo Andión, e terá lugar na aula de visionado 2 ás 16:30 horas.

Breve historia da Revolución dos Caraveis
O 28 de maio de 1926, un golpe militar inaugura un novo período na historia de Portugal: a ditadura fascista de Oliveira Salazar. En 1933 redáctase unha constitución na que se crea o “Estado Novo”, un réxime autoritario e corporativista que empregou un potente aparello represivo e de propaganda para estabelecer o seu dominio sobre a sociedade.

Un dos piares fundamentais nos que se sostiña o réxime, era no mantemento das “provincias” de ultramar, símbolos da “grandeza” do Imperio Portugués. Pero a aparición de movementos independentistas nas colonias de Angola, Guinea e Mozambique, tivo consecuencias moi prexudiciais para a ditadura. En primeiro lugar, os gastos militares aumentaron considerabelmente, convertendo a guerra colonial nunha lacra para a economía portuguesa. En segundo lugar, recrutouse a unha gran cantidade mozos para ir a combater ás guerrillas independentistas. Pero estas cada vez eran máis fortes e causaban unha gran cantidade de baixas no exército portugués, aumentando a impopularidade da Guerras Colonial.

O descontento coa guerra canalizouse a través dun grupo de capitáns do exército que se agruparon en torno ó Movimento das Forças Armadas (MFA). Este grupo pretendía pór fin dunha vez por todas á Guerra Colonial e rematar coa ditadura en Portugal. Durante algo máis dun ano, artellouse unha estrutura clandestina que preparaba un golpe de estado para depór a Marcelo Caetano (que ocupaba o posto de Salazar dende 1968).

No dia 24 de Abril de 1974, ás 22h 55m é transmitida por radio a canción "E depois do Adeus", de Paulo de Carvalho. Este foi un dos sinais previamente acordados polos revolucionarios e daba incio á primeira fase do golpe de estado.

O segundo sinal foi dado ás 0h20 m, cando foi transmitida a canción "Grândola Vila Morena", de Zeca Afonso, na Rádio Renascença, que confirmaba o golpe e marcaba o inicio das operacións. Ao pouco, varios rexementos saen á rúa, ocupando as posicións claves do país sen atopar oposicion. Ao longo da noite e principalmente na mañá, comezáronse a sumar á Revolución xente allea ao mundo militar. O pobo saiu á rúa para pór fin a 48 anos de ditadura. No canón de cada fusil, un caravel.

Portugal despois do 25 de abril
A Revolución dos Caraveis trouxo consigo importantes cambios. O máis inmediato foi a liberación dos presos políticos e o recoñecemento dos dereitos e liberdades individuais, pero os gobernos de esquerdas que a sucederon continuaron coa revolución aplicando importantes políticas económicas e sociais para transformar Portugal. Nacionalizáronse os sectores produtivos claves e iniciouse unha profunda reforma agraria. Malia todo, a oposición de socialdemócratas e conservadores botou por terra os avances revolucionarios ao levar de novo a dereita ao poder.

Capitáns de abril
Capitáns de abril é unha película da directora portuguesa María de Medeiros, na que se narra a historia de dous capitáns e unha xornalista que participan activamente na Revolución. Proxectando este filme, os CAF pretendemos dar a coñecer entre o estudantado dun xeito lúdico un feitos que, no noso parecer, non deben caer no esquencemento. A proxección será o 25 de abril, ás 16:30 na Aula de Visionado 2

SEMPRE 25 DE ABRIL

GRAZAS

2007-04-19T23:12:00.000+02:00

Díxomo XAN

2007-04-11T13:52:00.001+02:00

Xa pasaron 11 días dende que se celebrou a X Asemblea Nacional de Galiza Nova. Malia que non asistín (aínda non milito), máis ou menos sei por onde foron os tiros

Para quen aínda non o saiba, desta volta presentáronse dúas listas. Unha delas formada por Isca! e por Esquerda Nacionalista Mocidade e outra pola Unión da Mocidade Galega (UMG). O resultado foi até certo punto esperado: contundente victoria da U cun 60% dos votos. Pero quizais foron máis esperados os enfrontamentos e divisións que tan ben caracterizan ao nacionalismo galego, dos cales xa empezo a estar farto. Semella que non nos damos conta de que con estas actitudes, tan só perde o nacionalismo e a esquerda. Se nos deixasemos de parvadas e traballáramos a prol do que creemos deixando de lado as nosas diferenzas, o BNG e o nacionalismo non estaría como está. Con todo, supoño que os meus amigos de Isca! e de EN, dirán que son os upegallos, que non deixan traballar a todo aquilo que non sexa da súa corda. Pero eu sempre digo, que unha organización, un movemento, formámolo todos e que cada militante, cada simpatizante, ten a súa parte de responsabilidade.

En fin, cousas de XAN