guijarra

Aslanlarım beee:)

2008-07-23T03:19:00.023+03:00

Bu yazıyı yazmak için çok bekledim, zor tuttum kendimi ama sonunda muradıma eriyorum:) Resmi sitemizde haberin doğrulandığını gördüğümden beri büyük bir sevinç içindeyim ve anca bu saatte yazabiliyorum. Ağzı kulaklarında bi yazıya hazır ol günlük:)

Her şeyden önce, buraya bi parantez açıp, gönlümün 10 numarası Hagi'yi anmam lazım. Hiçbir futbolcu beni onun kadar heyecanlandırmadı, heyecanlandırmayacak da.
(I love you Hagiiii:))

En baştan alalım. Hocamızı bulduk: Michael Skibbe. Geçen sezon Bayer Leverkusen'de ligi 7. sırada bitirmesi çok da mesele değil benim için. Kendisini çok iyi tanıdığımı da söyleyemem. Fakat hoşgeldi, eminim Feldkamp'tan sonra çok da iyi gelecektir. Umarım sezon ortası kendine küfrettirmeyecek geçen seneki amca gibi:) Hele yardımcılığına da Ümit Davala geldi ki, apayrı bi mutlu oldum Ümit'in dönüşüne. Bu sene teknik heyetle bi sorun yaşamıycam galiba:P

Bu arada Fener de Zico'yu yolladı, Euro 2008 şampiyonu İspanya'yı çalıştıran Aragones'le anlaştı. Evet bildiğin dede o da. Ya hakkaten bu fenerde var bi çekememezlik, ne yapsak aynısını yapıyolar. Adrian Ilie'yi aldık kardeşini getirdiler hemen falan. Ama bu kadar da olmaz ki kardeşim! Geçen sene bizimle dalga geçiyolardı, aman saha kenarına yığılıp kalmasın bu ihtiyar, diye. Ki gerçekten de bi faydasını görmedik Feldkamp'ın. Hani başarılı olur falan, sen de kıskanır alırsın bi eli bastonlu. Ama adam bela oldu, neyini taklit ediyosun:) Eğlenme sırası bize geçti bu sene anlaşılan:))

Gelenlerden önce gidenleri analım: Hakan Şükür ve Rigobert Song.. Hakan'ın ne yapacağı daha belli değil, en azından bana bi şey söylemedi daha:) Song da Trabzonspor'la anlaştı, hala ülke sınırlarında yani. İkisine de üzüldüm evet, ama kötü ayrılmadılar hiç değilse. Hem Hakan bu sene gitmesin, seneye gitmesin.. Ne zaman gidecekti bu adam değil mi? Hani bi karar verse de jübile yaptırsa kulüp, şöyle krallara layık cinsinden. Song'u da, inşallah atanırsam bu sene İstanbul'a, Sami Yen'deki Trabzon maçında sırf alkışlamaya gidicem, burdan sözüm olsun. (O değil de, Trabzon bu sene çok iyi transferler yaptı hakkaten, Gökhan Ünal'ı falan da aldılar. Zorlu rakip olacaklar bu sezon inşallah. Futbol izleyelim ya, sevinirim ben rakip takımların güçlenmelerine. Güzel güzel afferim.)

Ve bu yazıyı bana yazdıran esas kişiler: Liverpool'dan Harry Kewell, Stuttgart'tan Fernando Meira.. Kewell geldiğinde yazacaktım aslında o sevinçle ama, o aralar biraz bunalım zamanlarımdı, pek içimden yazmak gelmedi açıkçası. Arda, Lincoln, Kewell.. Allah'ım ne büyüksün sen:) Daha lig başlamadan muazzam bi tablo belirdi gözümün önünde. Kewell eski gücünde değil, sakatlığından sonra toparlanamadı falan çok konuşuluyor ama benim düşüncem faydalı olacağı yönünde. Premier Lig'de harika işler yapıyosun, sonra bi sakatlık ve düşüşe geçiyosun. Onun yerinde ben olsam, bunu asla kaldıramam ve eski günlere dönmek için deli gibi çalışırım. Ki Kewell da benle aynı şekilde düşünüyor dediğine göre. Onun gibi bi sol açığı canlı canlı izlemek valla büyük lütuf:) Meira'ya gelince.. Asla olacağını düşünmemiştim, ki ihtimal versem, Toraman'ı alın diye feryat etmezdim her aklı başında futbolsever gibi. Yönetim bana harika bi sürpriz yaptı. Meira ya Meira! Toraman Meira'yla aynı cümlede adı geçti diye bile şükretsin (hemen de satarım böyle:P Takıma değil ama bana gelebilir bak o teklifim hala geçerli:P). Daha da bi şey istemem ben yönetimden. Defansı düşünüyorum da, Servet ve Meira ikilisi.. Hayvani boyutta iki stoper.. Son zamanlarda yapılan en iyi transfer çalışması bu sene oldu sanırım. Ligin başlamasını sabırsızlıkla bekliyorum.

Fener de iyi transferler yaptı. Guiza'yı aldılar, ki kendisi geçen sene La Liga'nın gol kralı. Rakip takımda da olsa, onu da izlemek güzel olacak. Fakat fenerin bi transferi daha var ki, pek hoşuma gittiği söylenemez. Bizim Emre Belözoğlu var ya, nerde olursa olsun Galatasaraylı olan.. Takımdan ayrılırken kulübe çelme takıp giden.. İkinci darbeyi de bu sene indirdi saolsun, gitti fenerle anlaştı. Ya günlük, profesyonellik üzerine sana 20 cilt yazabilirim, doğrudur. Ama bu kadar profesyonelliği de kabullenemiyorum. Sıradan oyuncu vardır, kulüple var olmuş oyuncu vardır. Emre'yi Emre yapan, bize de çok büyük katkı sağladığı o yılların üstüne ezeli rakiple anlaşmak bana profesyonelce bile gelmiyor. Profesyonellikten kasıt paraysa, evet profesyonelce bi transfer! Hepsi bu.

Altyapıdan gelenler, transferler.. Bu sene gerçekten süper bi Galatasaray izliycez. Yeni sezon formaları da çıktı, onlar da şahane. Rakipler desen, hemen hepsi sıkı hazırlık içinde. Euro 2008 3.lüğüne bile haklı olarak sevinemediğimiz bi dönemin ardından, o oyuncularla, yeni takviyelerle lige dönücez. Yani kısaca, TURKCELL SÜPER LİG ARTIK BAŞLASIN:)

Not: Bu arada Ronaldinho Milan'a transfer olmuş. Ohaaa çüşşş! Gidecek takım mı bulamadın be manyak!

Anne(!)

2008-07-22T05:47:00.004+03:00

Kim bu kadın diye soruyosundur herhalde günlük. Bu kadın bir "anne". İnanması zor ama hakkaten bir anne.. Gerçi "anne" kelimesini de sorgumak lazım.

Nedir "anne"? Kime denir? Her doğuran anne midir sahi? Eğer böyle bi genelleme yapan varsa oturup bi kez daha düşünmeli. Sırf dünyaya yeni bi can getirdi diye anne olunur mu? Bence olunmaz, ki olunmamalı da. Sertifika falan verilmeli belki de. Ya ne bileyim, böylelerine "anne" sıfatı verilmemeli. Halbuki ne kadar naif bi kelime değil mi? Anne.. Söylerken bile bünyeyi şefkat, merhamet duygularıyla sarıp sarmalayan, huzur veren.. "Katil" sıfatının en yakışmayacağı kelime/insan. Hele de "evlat katili"..

Aslında bambaşka bi şey aranırken karşıma çıktı bu haber. Çok yeni daha, sabahki gazetelerde ve akşam haberlerinde çıkacaktır kesin. Galatasaray Meira'yı aldı diye her yerde haberler dolanıyo, ben de bikaç yerden daha bakayım diye gezinirken, Hürriyet'in sayfasında rast geldim. (Ve kanım dondu.)

Afyon'un bi kasabasında yaşayan 32 yaşındaki bu kadın, ömür boyu hapis cezası istemiyle yargılanacak. Neden? "Olası kast ile (öz) kızını öldürmeye teşebbüs"!!! 13 yaşındaki kızına, şeker hastalığı olmamasına rağmen insülin vermiş! Dahası var! Bundan önce de 5-6 yaşlarındaki 6 (yazıyla "altı"!!) çocuğuna da aynı yöntemi uygulamış!!! Bu 6 çocuğun hepsi de ölmüş, sebebi araştırılıyor şimdi. 6 çocuk, 6 can! Hepsi de öz evlat.. Kendi kanından, kendi canından olan 6 masum yavru.. Bir insan nasıl bu kadar vicdansız olabilir? Ya da nasıl bu kadar insanlıktan çıkabilir? İnsan mı diyeceğiz şimdi biz buna? Hayvanlarda bile olan annelik içgüdüsü bi insanda nasıl olmaz?

Haberden kopyalıyorum:
Savcı Pektaş, anne Fatma Akkuş’u gözaltına aldırdı. 30 Mayıs’ta Ankara 7. Sulh Ceza Mahkemesi tarafından tutuklanarak cezaevine konulan Fatma Akkuş, savcıya verdiği ifadesinde, küçük kızına insülin verdiğini itiraf etti. Daha önce ölen çocuklarına da zaman zaman insülin verdiğini söyleyen Akkuş, kayınvalidesinin baskılarına dayanamadığını, sık sık kavga ettiklerini, eşinin ilgisini üzerine çekebilmek için bunu yaptığını anlattı. Akkuş, "Kızım hastalanırsa kocam, kızımla ve benimle ilgilenir düşüncesiyle çocuklarıma ilaç veriyordum" dedi.

Sebebe bakar mısın günlük? Kocasının ilgisini çekmek için yapmış! Yuh! Tebrik ediyorum, sadece kocasının değil, haberi duyan herkesin ilgisini çekmeyi başardı. Bravo!

Son kurban 13 yaşındaki kıza gelince, tedavisinden sonra aileden alınarak Ankara'da Çocuk Esirgeme Kurumu'na yerleştirilmiş. Geleceği, yaşamı kurtuldu yani. En azından ona kıyamayacak bu "anne(!)".

Nasıl bi dünyada yaşıyoruz ya? Kime güveneceksin, kime inanacaksın? Geçenlerde hani yazmıştım, insanların hepsinde ilkel benliklerinin ürettiği şiddet eğilimi var diye. Al sana örnek! Sebebin ne olduğu önemli değil; çünkü sebepleri, bahaneleri kişiler üretirler yaptıkları ilkelliğe kılıf olsun diye. Bu nasıl bi kendini bilmezlik, nasıl bi cehalettir? Aklım almıyor. Hani benim de kafamdan geçen, insanın kanını donduracak şeyler var, demiştim. Ama bunu gerçekleştirmek.. Hakkaten sağlam bi mide ve akıl/vicdan yoksunluğu lazım. Kendi evladına zarar vermek ne demek ya?

Böylelerine bile "anne" deniyosa, ben "anne" olmıycam!

Geri döndüm

2008-07-21T20:41:00.002+03:00

"Sessiz hafta sonu" tatilim bitti bugün. İletişmeye kaldığım yerden devam ediyorum bugün itibariyle. Arada böyle kaçmak lazımmış, çok iyi geldi valla:)

İyiyim, keyifliyim. Ağustosa da 10 gün kaldı, oh oh şahane. Yok canım gün saymıyorum:) Saysan da geçmiyo ki zaten hemen. Akışına bırakacaksın, düşünmiceksin. Kendiliğinden geçip gidiyo zaman bi şekilde.

Beni bekleyen iki kitap var. Birine başladım ama okuyamıyorum. Beynim yorulmuş sanırım, bi yerden sonra almıyo yazanları. Yine de çabalıycam, çok merak ediyorum kitabı zira. (Olasılıksız'ı okuyorum ya da okumaya çalışıyorum Adam Fawer'ın.)

Ntvspor'un manager oyununa sardım bi süredir. İki takımım da mahalli ligden amatöre yükseldi. Ödül falan imkansız zaten de, keyfine oynuyorum. Takımı hazırla adam et falan zaman öldürgeci bi nevi:) Her gün OmAr'la teknik analiz yapıyoruz:P

Şimdilik bu kadar. Sesi tekrar açtığımı söylemeye geldim zaten.
Sonra görüşürüz.

Sabah sabah Mücü sporu

2008-07-20T08:53:00.002+03:00

El kadar yaratık bi insanı nasıl bu kadar yorabilir ya aklım almıyor. Evet günlükcüm bildin, çok sevgili cennet papağanım Mücü'den bahsediyorum. Sabah sporu yaptırdı resmen.

Ya zaten kendimi ona karşı suçlu hissediyorum, kıçımı kaldırıp gidiş-dönüş 40 dakka süren yolu çekemediğim için yemsiz kaldı. Doğal besinlerle gıdalıyorum yine de, ellerimle besliyorum yeminle (zaten kendisi yemiyo, dün şeftali dilimledim koydum önüne, dokunmadı bile, illa benim yedirmemi bekliyo manyak).

Az evvel, her zamanki gibi balkonumda keyif çatarken, içerden bıcırdamaya başladı. Ben de 1-2 ıslıkla karşılık verince pencerenin önüne dikildi. Aman da aman uyanmış da yemek mi istermiş diyerek bıcırmalarına kayıtsız kalmayıp içeri girdim. Mutfağa yönelmeden omzuma tünedi. E hadi madem gelsin benle diyerek mutfağa seyirttim. Marulu çıkardım, yıkadım, bu sırada beyefendi çoktan bi tepeye konmuştu bile. Sandalye çektim, kolumu uzattım, kolumdan omzuma çıktı, sandalyeden indim, mutfak kapısından geçecekken tekrar uçtu kondu mutfağın öte köşesine! Tekrar gittim, sandalyeye çıktım, kolumu uzattım, yine kondu omzuma, sandalyeden indim, mutfağı boydan boya geçip tekrar kapıya ulaştım, tam çıkacakken tekrar uçtu gitti aynı yere! Hadi neyse dedim, aynı şeyleri tekrarladım, yine kapıdan çıkıcaz, hop başa sar! En az 5 kere tekrarlandı bu sahne. Bunun haricinde bi de bambaşka yerlere konması, oralardan kovalamam ve uzanabileceğim bi yere sürüklememi saymıyorum. 30 saniyelik marul alıp odaya dönme işlemi 10 dakika sürdü! Sonunda mutfaktan çıkmayı başardık. Ama o da nesi! Mutfağın tam çaprazındaki salona girmez mi bu sefer de! Allah'ım aklımı koru! Salon mutfağın nerdeyse 3 katı büyük, oraya bi girdi mi çıkarmak en az 20dakka sürüyo çoğu zaman. Önce duvar saatinin üstüne kondu, sandalye çektim, tam gelecek derken bu sefer de uçup lambanın tepesine kondu! Odanın ortasına kadar sandalyeyi taşıdım, hala uzanamadığım için kovalamak zorunda kaldım. Ordan perdeye gitti, yine uzanamayacağım yer, salladım perdeyi. Yine saatin üstüne kondu. Odanın ortasına getirdiğim sandalyeyi tekrar taşıyıp üstüne çıktım. Yine uçup lambaya gitti! O an çıldırdığımı hissettim günlük. El kadar hayvan benimle kedinin fareyle oynadığı gibi oynuyordu. Ya sabır çekerek bi kez daha sandalyeyi odanın ortasına taşıdım, ordan duvardaki tabloya gitti. Hani artık terliği atıp duvara yapıştıracak kıvama gelmiştim, öyle deli bi sinirle kanepeye çıkmamla kendiliğinden omzuma konuverdi. İki sebebe bağlıyorum bu teslimiyetini. Ya yaklaşan tehlikenin farkına varıp uzatmadı, ya da bi elinde marul yaprağı, odanın içinde deli gibi ordan oraya sandalye taşıyıp tepelere çıkan sahibesinin haline acıdı. Sonrasında kazasız belasız odamıza döndük çok şükür. Ama benim de ömrümden ömür gitti vallahi billahi.

Yem almadım diye bana eziyet ediyo olabilir. Ya da ben iyi ki yemsiz bırakmışım köftehoru. Canımı çıkarttı sabah sabah, oh olsun! Yok lan, çok seviyo bu dingil beni. Yarım saattir pencerenin önünde dolanıp duruyo bana ulaşacak bi delik bulma sevdasıyla. Ne zaman balkona çıksam beni gözetliyo zaten pencere önünde. Geçenlerde yine beni görmeye çalışıyodu, koca yastığı arkama aldım, tamamen görüş açısını kapattım. İki dakka sonra dannnkk etti, kafama değil cama! Kuş beyinlim beni göremeyince cama uçmuş, kafayı yaracaktı. Ben bu muhteşemliğimle bile camdan geçemiyorum, sen nasıl geçeceksin be güzelim:P

Şu ben uyurken laptop tuşlarını sökmesinden sonra uyuyacağım zamanlar kafesine kapatıyodum sabiyi. Annem zaten söyleniyo, yakında senin gözünü de çıkarır bu diye. Hani tırsmıyo da değilim, akıl yok yani yapar mı yapar. Ama işte ben rahatçacık yatağımda yatıyorum, o kafeste tünekte uyuyo. Ben olsam ben de uyumam öyle yerde. Güzelce uyusun diye çıkarıyorum o yüzden, perdenin en üstüne çıkıp orda uyuyo ne güzel rahat rahat. Yine bi gün çıkardım kafesinden, ben de televizyon izlerken uyuyakalmışım. Bi uyandım, tam gözümün dibinde! Aramızda bi gaga mesafesi var, kafasını yana eğmiş bana bakıyo. Uyku sersemi kovaladım tekrar yattım. Uyku uyanıklık arası kanat seslerine tekrar açtım gözümü, yine gelmiş, yine aynı mesafeden bana bakıyo! Üç kere tekrar etti böyle. Sonra uyku isteği ağır basınca kafesine soktum. Ama çok tuhaf geldi bana. Hiçbi şey yapmadan beni izliyo. Bi kafasını sallasa gagası gözüme girer rahatlıkla. Ama yapmıyo. Çok enteresan bi hayvan, ben bile kendime bu kadar insaflı davranmam valla. Fırsatını bulsam gözümü oyarım. O yapmıyo. Garip..

Bunu niye anlattım? Ne kadar peşinden koşturup maymun etse de beni, asla kıyamam bu manyağa, bunu desteklemek için anlattım. 9 yıllık arkadaşım muhabbet kuşum yeni doğan yavrusunun bile gözünü oymuştu kıskançlıktan. Zekası olmayan bu yaratıklar kendi evladına bile zarar verebiliyoken.. Böhühü çok duygulandım günlük:))

Sanırım Mücü'yle duygularımız karşılıklı, ne güzel. Anca bi kuştan alabiliyorum zaten sevgimin karşılığını. Peeehh!

I'm No Angel

2008-07-20T01:17:00.002+03:00

I'm no angel, but please don't think that i won't try and try.
I'm no angel, but does that mean that i can't live my life?
I'm no angel, but please don't think that i can't cry.
I'm no angel, but does that mean that i won't fly?

Huzur

2008-07-20T01:04:00.002+03:00

Sessizlik bir günde etkisini gösterdi. İnanılmaz hafifim şu an.. İnternette geziniyorum, bloglara bakınıyorum, Dido dinliyorum, bi yandan da eşlik ediyorum. Harika bi suskunluk var ortamda. Kafam bomboş.. Msn'i de kapattım, telefonumu da. Kimseyle iletişim kurmuyorum. Geceyi tek başıma yaşıyorum. Sanki koca dünyada benden başka canlı yokmuş gibi.. Muhteşem..

well i will gooo downn with thiiiissss shiiippp...

Tehlikeli sular

2008-07-19T02:13:00.003+03:00

Böyle bi konuyu yazabileceğim en uygun zaman bu zamandır herhalde. Hazır beynim de bağımsızlığını ilan etmişken.. Bilmiyorum günlük, belki hakkımda farklı şeyler düşüneceksin, anormal diyeceksin, psikopat diyeceksin.. Ama ben hiçbi zaman bunun aksini savunmadım ki zaten:)

Önce biraz yumuşak bi giriş yapayım. Şimdi.. Her insanda şiddet eğilimi var bence, istisnasız herkeste. Fakat neden herkes katil ya da psikopat değil? Çünkü bu eğilimlerini bastırıyorlar. Eğitim çalışırken kendisinden tiksinmiş olsam da, Freud'un analizleri bana mantıklı geliyo. Hani şu ilkel benlik, ego, süperego falan. Kesinlikle böyle bi şey var. İlkel benlik kişinin karanlık yüzü.. Sapıkça düşünceler, şiddet isteği.. Toplum ve ahlak açısından olağan kabul edilmeyen ne varsa burda. Bu da, her insan şiddete meyillidir düşüncemi destekliyo (ondan Freudcu oldum:P). Ancak, bu şiddet isteğini bi şekilde törpüleyen, ilkel benliğin arzularını bastıran insanlar tehlike arz etmeyen tarafta. Tabi ilkel benliğinin esiri olanlarsa, zaten kriminal dosyalarda. Özetle, insanın aklından psikopatça, sadistçe düşünceler geçmesi gayet doğal bi şey; önemli olan bunların düşünce aşamasında kalmasını sağlayacak benlik bütünlüğüne ulaşmak. Bunu başarmışsa, düşündüklerinden bi zarar gelmez.

Evet, yerini de yaptığıma göre konuya gelebilirim artık: Benim sadist-mazoşist yanım:) Şimdi günlük sen anladın değil mi, benim aklımdan geçenler beni manyak yapmaz. Çünkü gerçeğe dönüştürmüyorum. Niye bu kadar kastıysam, manyak olduğumu düşünmiyceksen de zorla düşündürdüm sanki:) Yok ama öyle bi şey, zararsızım valla.

Sadizmin en uç noktasında bi düşünce var kafamda, çok nadir aklıma geliyo, ama merak ediyorum işte. Fakat bunu anlatamam, gerçekten çok fena bi şey. Dünyanın 1numaralı psikopat katilleriyle aynı yerde algılanmak istemiyorum, o yüzden daha "normal(!)" olanlarına geçiyorum.

Bende önlenemez bi kesme isteği var küçüklüğümden beri, neden bilmem. Ufakken daha masumdu, kızların saçlarını kesme arzusu olarak ortaya çıkıyordu (hiçbi zaman yapmadım). Yaş büyüdükçe bu kesme isteği de başka şekillere büründü, ki işte en son nokta o anlatamayacağım şey. Benden iyi kasap olur diyeyim, uzatmadan geçeyim.

Esas anlatmak istediğim şey, mazoşist yanım.. Yükseklik korkumla ilgili var mesela. Bu korkuyu nasıl edindim, hiçbi fikrim yok. Ama aşırı derecede bi korkuya sahibim malesef. Yüksek bi yerden aşağıya bakamıyorum, anında kendimi kaybediyorum. Ya bu öyle bi korku ki, ne kadar yüksek bi yerde olduğum önemli değil, farkına varmıyorum. Ta ki ordan aşağıya bakana kadar. Balkonun demirlerine tutunduğum anda, aklımdan geçen şey, bi ses.. Sürekli bana telkinde bulunan bi ses:

"Sen balkonun dış tarafında tutunuyorsun, ellerini bıraktığın anda yere çakılacaksın. Böyle bi şey olmadan, bir an önce balkonun iç tarafına geç.. Çabuk!"

O kadar sık tekrarlıyo ki bunu, inanır gibi oluyorum. Hani aklımı kaybetsem, hemen demirlerin diğer tarafına geçicem! Ayağımı bastığım yerin bile varlığından şüphe ediyorum bazen. Hep bi diğer tarafa geçme isteği.. Bu asla bitmiyo.

Bazen de o ses daha da ileri gidip bana atla diyo:) Öyle bi aşkla söylüyo ki, atla atla atla... Nereye atlıyorum yahu? O sesi bi bulsam zaten onu atıcam kurtulucam.

En tehlikelisi, kucağımda bi çocuk varken balkona çıkmışsam.. Balkon demirlerine yaklaştığım anda başlıyo o ses tempo tutmaya: At at at at.. Oldu canım! Ondan sonra kim verecek onun hesabını? Sen sadece bi sessin tabi, olan bana olacak. Cezalar, vicdan falan.. Salak ses!

Sonuç olarak, kaynağını bilmediğim bi yükseklik korkusu var ve mazoşist yanım bunu elinden geldiğince kullanmaya çalışıyo. Tıfıl veletken bile düşmedim tuzağına, bundan sonra da düşeceğimi sanmıyorum. Yine de balkon demirlerinden uzak dururum, neme lazım..

Bak bi de ne var! Sigara içerken yine o Allah'ın belası ses devreye giriyo, ama çok sık değil. Bu sefer de diyo ki: "Sigaran bitmek üzere. Onu al ve sağ gözünde söndür.. Hadi!" Bi git be manyak! Deli miyim gözümde söndürcem sigarayı! Bi de o kadar psikopat ki, hangi gözümde söndüreceğime bile karar vermiş! Hey Allah'ım yaaa!

İşte böyle günlük.. Bendeki ilkel benlik biraz(!) hasta ruhlu. Bi de hep bana çalışıyo, illa kendime bi zarar vermemi istiyo. Diyorum sana işte, "ben" bile bana düşman:P Bu anlattıklarımın hiçbirini yapmadım, yeltenmedim bile. Bundan sonra da yapabileceğimi sanmıyorum, mümkün değil. Ama işte insanın aklından geçiyo böyle zaman zaman.

Kimin aklından geçmiyodur ki sadizm-mazoşizm odaklı şeyler? Belki benimkiler kadar hastalıklı değildir, ama eminim ki herkesin bir anlığına bile olsa, farklı şekillerde bile olsa aklından şiddet içerikli düşünceler geçiyordur. Liste bile yaparlar hatta. Ben hiç şiddete meyilli olmadım kafamın içinde dahi diyene inanmam. Açık açık konuşuyoruz şurda, kandırmasınlar. İnsanın doğasında olan bi şey bu sonuçta; gerçekleştirmediğin sürece utanıp sıkılmana gerek yok.

Her insan biraz psikopattır. Evet, aynen öyle..

En doğrusu bu galiba..

2008-07-19T00:30:00.002+03:00

Benim denge falan kalmamış, psikolojim altüst olmuş resmen. Az önce yarım saat ağladım. Sebep? Yok. Durduk yere, istemsiz olarak.. Ağlarken bile kendime hakim değilim, hale bak! Bu "ben" var ya, iyice zıvanadan çıktı, hiç takmıyo beni. Başına buyruk, kendi kafasına göre hareket ediyo, ve ben hiçbi şey yapamıyorum. Gayet güle eğlene konuşurken bi yandan da hıçkıra hıçkıra ağlıyorum. Hani hıçkırık tutar ya, kişinin elinde değildir, kontrol edemez. Hah işte aynen öyle. Tedavi görecek duruma geldim galiba. Yavaş yavaş sıyırıyorum kafayı. Geçmiş olsun.

Kimseyle konuşmak istemiyorum. Hayır, bu kez bilinçli. Bi süre hiç kimseyle iletişim kurmıycam, inciniyorum sanırım. Bu kafadayken kimseyi kırmak ya da kimse tarafından kırılmak istemiyorum.

Kimseler alınmasın. Konuşmuyorum. Kimin umrundaysa sanki.. Olsun, ben söyleyim de. Konuşmuyorum.

Sessizlik.. En güzeli...

Açımmm (bi de tembel:P)

2008-07-18T17:36:00.003+03:00

Ya günlük, bu kadar zor mu 6 katı inip bakkaldan bi ekmek almak? Evet çok zor yaaaa! Annemler pazar akşam eve döndüklerinde balkonda beni baygın ya da ölü bulcaklar bu gidişle. Mutfağa gidip bi şeyler yemeye bile üşeniyoken evden çıkıp ekmek almaya gitmek nasıl bi azap sen düşün.

Dün 4 paket sigara istifleyene kadar bi de ekmek alsaydım keşke. Nasıl pişmanım şimdi.

-Hadi yapabilirsin, 5 dakkanı almaz.
-Hayırrr hayııırrrrr yapamammm! Bunu asla başaramıycam günlük! Açlıktan ölüp gidicem buralarda. Sınav sonucumu bile öğrenemeden.. Şu gencecik yaşımda..
-Bu kadar karamsar olma. Kendine güvenmelisin, yapabileceğine inanmalısın.
-Hayıırrr diyorum sana! Asla yapamıycam. Kaderde balkon köşelerinde açlıktan ölmek de varmış. Böhühü
-Lan kalk adamı hasta etme! Gideceğin 10 adım yol! Asansör var zaten senin hareket etmene bile gerek yok! Yürü!

Duygu sömürüsünü bırakıp bakkala gitsem iyi olcak sanırım. Ekmekler bitmeden heheh. Duygusunu sömürebileceğim kimse de yok zaten, ev bomboş. Bari ekmek alıp öyle gitselermiş. Peeeh!

Neyse ben bakkala gideyim:P

***

Bu yazıyı yazalı çooookkk saatler geçti. Gittim ekmek aldım, doydum:) Bunu ekleyim dedim. Bi de iyi ki üşenip de gitmemezlik yapmamışım. Mücü'nün yemi bitmişti, marul falan bi şekilde beslemeye çalışıyodum. Kardeşim de bugün Kayseri'den dönecek diye ona demiştim yem al kuşa diye. Alamamış, yarın sabah alacak. O aldığım ekmek Mücü'yü de doyurdu senin anlayacağın:) Afiyet oldu bize:)

Ben'den sıkıldım

2008-07-18T05:03:00.002+03:00

Ben artık "ben" olmak istemiyorum. Başka biri olayım, başka bi hayat süreyim.. Başka birinin beynine sahip olayım.. Evet bu "ben"in de güzel yanları var ama onları da iade edeyim. Olmaz mı?

İnsan başka insanlardan sıkıldığında yalnızlığına kaçar. Peki kendinden de sıkılınca nereye gider? Bu sorunun cevabını arıyorum kaç gündür, ama bulamıyorum. Şu koca evrende kaçacak hiçbi delik yok!

Bi de işin garibi, böyle şeyler yazınca bunalımdaymışım gibi görünüyorum ama, baya bi neşeliyim. Keyfim yerinde yani. Ya da öyle görünüyorum kendime bile, ne bileyim. Sadece çok sıkıldığımı biliyorum, kendime katlanamıyorum. Beynim greve gitse, çalışmasa bi süre.. Ne iyi olur, nasıl makbule geçer..

Ne zormuş bu da yahu! Hadi kaç kaçabilirsen!

Kara delik..

2008-07-17T22:50:00.003+03:00

Kendime bile itiraf etmekte zorlandığım saplantılarım var..

Çakılıp kaldığım şeyler..

Bir türlü kurtulamadığım..

Kim bilir, belki de..

Kurtulmak istemediğim..

Takıntılar..

Nasıl başedeceğimi bilemediğim..

İçimde koca bir boşluk oluşturan..

Saplantılarım var..

Benimle birlikte büyüyen...

Asosyalim asosyalsin asosyal..

2008-07-17T01:50:00.002+03:00

Tamam itiraf ediyorum artık. Ben asosyalim. Aslına bakarsan hiç alakam yok asosyallikle, ama nerdeyse son 1aydır etrafıma ördüğüm duvarlar beni bu hale getirdi. Kimseyle görüşmüyorum, sokağa çıkmıyorum, konuşmaya üşeniyorum (çok garip ama gerçek), Dido dinleyip oturuyorum öyle..

Daha da ilginç olan şu ki, bu değişimin farkında olmama rağmen kılımı kıpırdatmıyorum. Eski halime dönmek istemiyorum. Bir senedir görmediğim dedem ve annanemi görmek için bile gitmedim bugün bizimkilerle Kayseri'ye, zaten arayıp sormuyorum diye onca sitemlerine rağmen.. Hiçbi bahanem olmamasına rağmen.

Evet insanlardan sıkıldım, kaçıyorum, pek güzel. E bugün evde yalnızım, tam da istediğim gibi. Ama hala sıkılıp daralıyorum. Kendimden bile sıkılmaya başlamışım. Bi fazlalık var hala yani, yalnız kalamıyorum o yüzden..

Tüm hayatımı sınav sonuçlarının açıklanacağı tarihten sonraya erteledim. O zamana kadar ot olarak devam edicem yaşamaya sanırım. Fotosentezi öğrenebilseydim bari:)

Günlük, insansız yapamayan ben kendime bile tahammül edemez durumdayım diyorum. Bu durumu da sevdim galiba. Ya da alıştım. Ya da üşeniyorum. Ya da ya da ya da ya da... Bilmiyorum. Bi süre daha sadece kendimle takılıcam, o da sıkıyo beni ama, kendimsiz kalamıyorum malesef, o kadar kaçış yok.

Nefes almaya üşeniyorum, off.. Keşke insanlar da kış uykusuna yatabilse.. Yaz uykusu yani. Ne güzel olurdu di mi? Heheh.

but if my life is for rent and i don't lean to buy
well i deserve nothing more than i get
cos nothing i have is truly mine

Öyle işte..

Toraman'ı istiyorum, hem de hemen:P

2008-07-09T19:59:00.004+03:00

Geçenlerde Beşiktaş kampında bi tatsızlık zuhur etti. Takımın iki kaptanı İbrahim Toraman ve İbrahim Üzülmez kavga etmiş. Kendisini futbolcu sınıfına bile koymadığım, ama senelerdir nasıl Beşiktaş'ın kaptanlık görevini yürüttüğüne akıl erdiremediğim İbrahim Üzülmez zararlısı, bu kaptanlık işini fazlaca ciddiye aldığından ya da kendini fazla ciddiye aldığından herhalde, İbrahim Toraman'a haddini(!) bildirmeye kalkmış. Yok neymiş, kahvaltıya niye terlikle gelmiş, niye ayakkabı giymemişmiş. Tartışma sonradan kavgaya dönüşmüş, Sinan Engin barıştırmaya çalışmış olmamış, en sonunda ikisini de süresiz kadrodışı bırakarak olayı çözmüş. Sonra da satılık listesine koymuşlar iki İbrahim'i de.

İlk başta çok sinirlenmiştim. Üzülmez'in ortalığı karıştırması yüzünden Toraman'ı neden satıyolar, hadi Üzülmez'in bi işe yaradığı da yok isabet olmuş ama Toraman'ı niye harcıyolar diye kızmıştım Beşiktaş yönetimine. Ama sonra, bana ne yahu, sanki benim takımım diyerek kendime geldim. Hatta bi anda gözlerim parladı. Toraman satılık! E biz alsak ya? Defansa takviye olur, şahane olur hem de. Ki Beşiktaş'ta değeri anlaşılmayan oyunculardan maksimum performans sağlamaya da alışığız, Ayhan Akman örneği var. Ya Adnan Polat'a ulaşmam lazım, Toraman'ı alalım diycem. Gidip yabancı oyuncu falan aramasın. Ben kefilim Toraman'a, çabuk uyum sağlar, verimli olur. Valla bak.

Toraman'ı takımımda görmeyi çok isterim şahsen. Almazlarsa da.. Toraman bana gelsin bari, ben alırım kesin:)

***

Saat 02:25, bikaç site karıştırdım. Toraman'ın Galatasaray'a gelme ihtimali üzerine 1-2 yerde haber var. Adnan başkanın söylediklerini yazmışlar falan. Başkan demiş ki: "Beşiktaş'ın İbrahim Toraman'ı gözden çıkardığını duyduk. İbrahim çok beğendiğim bir futbolcu. Onu her futbol adamı kadrosunda görmek ister. Beşiktaş'la temasa geçip bu oyuncuyu kadromuza dahil etmek istiyoruz." Valla ne kadar doğru bilmiyorum. Ama en azından bu transferi benden başka dillendirenler de varmış diyerek sevindim.

Yalnız Beşiktaş İbo'nun bonservis bedelini açıklamış: 4.5 milyon Euro! Oha! Ya şimdi olacağı varsa da bu kadar yüksek bi fiyat yüzünden olmaz diye de bi ihtimal var kafamda. Hadi başkan yap şu işi nolur. Yaşı da 26 daha, uzun süre kalır takımda. Canaydın'dan sonra ilaç gibi geldin zaten, bi de bu işi bağla, duacın olalım.

Toraman Galatasaray'lı olacak. Olacak olacak hissediyorum:P

Keyifler şahane:)

2008-07-09T19:42:00.002+03:00

Murat Boz - Uçurum

Şarkıda diyo ya, "zaten bu kafada değil seni evi bile zor bulurum" diye, aslında ben kafayı düzeltmişim. Ağlak şeyler dinlemiyorum. Obaaaa:P

Can sıkıntısı olmasa, aslında süperim bile diyebilirim. Kendime geldim, moralim iyi. Ooh süper:)

Bikaç gündür de bu şarkıya taktım. Hadi hayırlısı:)

Ne rüyası? Kısa film çalışması onlar:P

2008-07-08T12:36:00.002+03:00

O kadar uykudan bahsedince, rüyaları atlamak olmaz herhalde:) Bugün de rüyaların bilinmeyen yönlerine parmak basıcam:P Ahahah yok be günlük, alt tarafı iki rüya anlatıcam, uyurken de tuhaflığı yaşadığıma kanıt olsun diye.

Bu aralar pek rüya görmüyorum, önce onu söyleyim. Ya da görüyorumdur da, iki günde bir uyuduğum için, rüyayı anımsayacak algıda olmuyorum galiba. Neyse zaten konumuz da benim uyku düzenim değil, kurcalamayalım rica ederim.

Her şeyde olduğu gibi rüyalar aleminde de normal bi insan özelliği gösteremiyorum ben. Hep böyle bi aksiyon, bi gerilim, bi garabet.. Of Allah'ım kimi zaman uyandığımda hala rüya devam ediyormuş gibi hisseder, bazen rüyayı gerçek sanırım. Az kafayı yemedim "nasıl böyle bişi yaptım ben nasıll nasılll" diyerek. Bu garabet rüyaların (hatırladığım kadarıyla) tarihçesine bir yolculuk yapıcaz şimdi günlük. "Bu ne be, manyak mısın yürü git işine" dersen, hatırlatırım ki ben bunları her uyuduğumda bilfiil yaşıyor yahut hissediyorum; sen iki tanesini dinlemeye bile dayanamadın, düşün ne kadar aziz, ulu bi şahsiyetim. :P

Hatırladığım ilk rüyam, tek bi rüya diildi gerçi, seri halindeydi. Elm Sokağı yanında halt etmiş, öyle dehşet bi seri. (-Elm Sokağı ne be, onun neresi dehşet? -Ya günlük hatırladığım ilk rüya dönemime döndüm, o yaşlardaki kafayla veriyorum örneği be aaaa!) Bak şimdi, ortada tek bi rüya var, hatta tek bi görüntü, ve bu tek rüya gecelerce, haftalarca sürmüştü. Yoğun istek üzerine tekrar yayınlıyoruz gibisinden. Daha ben o zamanlar ilkokul bebesiydim, 10-11 yaşlarındayım maksimum. Kafayı o zaman kırmıştım işte, daha evvelinden sanki normal bi çocuk izlenimi veriyodum. Taaaa kiiiiiii.... O mel'un rüyayı her gece her gece görüp sıyırana kadar:P

Bembeyaz bi yer, mermer bi zemin, üstünde durmadan zıplayıp duran bi pinpon topu. Budur. Her gece ağlayarak ve çığlıklarla uyanmama sebep olan, hiç değişmeden ve ara vermeden her gece gördüğüm, en sonunda hacılara hocalara okutturulmama kadar götüren rüya bu. Allah'ın belası rüya. Ya şimdi diyeceksin ki ne var bu kadar büyütecek, alt tarafı top zıplıyo. Hayır günlük, sakın böyle bi hataya düşme. Bu rüya sadece görüntüden ibaret değildi malesef. Beynimin içinde en yüksek desibelden bi de o topun mermer zemine her değmesi yankılanıyodu, ki olayı asıl dayanılmaz hale getiren de bu ses oldu. Durmuyo bi türlü, ses ekolanıp ekolanıp beynime doluyo! Aman gene hatırladım sinirlerim bozuldu. O ne berbat bi şeydir yarebbiiii.. Geçti çok şükür, geçmese ben zaten hebele hübele daleee yazıyo olurdum sana:P Yok lan yazamazdım kesin, hastane görevlileri izin vermezlerdi bilgisayara, ya da ben farkında olmazdım bilgisayar internet blog mlog falan:) Haa bişi diim mi, bu rüya belasından 1-2 sene sonra ben okulda pinpon kursuna yazıldım, şimdi komik geldi düşününce:)) Hiç korku yerleştirmesi, çağrışım falan oluşturmamışım zihnimde. Vay bee:P

Daha ileriki yaşlarımda, ki bu yaşlar ortaokul ve lise zamanlarıma denk gelir, rüyalarımda genellikle bi olay ya da kaza olurdu. İlla bi kan gölü ya da uçurum bulunurdu fonda. Bu rüyalarımın ortak noktasıysa, ya babam ya da küçük kardeşim (5yaş küçük benden) ölürdü mutlaka. Ya bi kavgaya karışırlardı yoldan geçerken, ya da araba uçurumdan yuvarlanırdı ben de yan koltukta olduğum halde. Ölümlerini izlerdim, bi şey yapamazdım. Bu tür rüyaları çok sık görmedim, ama zaman zaman uğrar, hatırlatırdı kendini. Her seferinde uyanıp babamı ya da kardeşimi arar, seslerini duyar rahatlardım. Bazen de ağlardım. Neden annemi ya da ortanca kardeşimi görmezdim hiç, bilmiyorum. Öyle de garip işte.

Aaaa bak bunu nasıl unutmuşum, esefle kınadım şimdi kendimi. Yine ortaokul zamanlarımdan bi rüya. Tek seferlik ama bu, seri değil:) Annanemlerde kalıyodum ben ortaokuldayken. Rüyamda, yine annanemlerdeyim. Her yer karanlık, odada oturuyoruz, kimler var hatırlamıyorum tam. Birden bi ışık geliyo dışardan, sonra evin içine doğru yaklaşıyo. Aman Allah'ım nasıl kaçıyorum! Herkes bi yerlere saklanıyo, ben en dipteki odaya koşuyorum, kanepenin dibine çöküveriyorum. O "şey" de manyak, o kadar oda dururken, koca holü geçip benim saklandığım odaya geliyo! Uzay gemisiymiş:P Gülme yaa valla ciddiyim. Neyse işte kapısı açılıp yere doğru bi merdiven çıkıyo, içinden garip garip yaratıklar inmeye başlıyo. Ben artık çıldırmak üzereyim, çığlıklar, nereye kaçıcam, napıcam düşünceleri.. Diğerleri nerde ki falan resmen kafayı yemek neymiş görüyorum rüyada. Benim için gelmişler meğer, fellik fellik beni arıyolar. Hey Allah'ım yaa, nasıl bitti, nasıl uyandım hatırlamıyorum. Baya tırsmıştım ama onu iyi hatırlıyorum. Gecenin bi yarısı annemi arayıp uyandırmıştım. Hani her rüyanın bi yorumu vardır diye düşünürsün ya, o salak pinpon topunu bile yorumlarsın ama bunun yorumu çıkmaz:) Uzaylılar gelmiş beni arıyolarmış! Ne işleri olcaksa benle sanki:)))

Bir rüya da geçen seneden, seçim sonrası zamanları. Bi yere gidicem galiba, dolmuşa biniyorum. Bildiğin dolmuş, içi insan dolu ama ayakta kimse yok. En arkada bi hatun oturuyo. Ben de zaten biner binmez aranıyorum, meğer kızı arıyomuşum, bi yere gideceğim falan yok. Neyse kızla göz göze geliyoruz, çekiyorum silahı vuruyorum (niyeyse). Gündüz vakti hem de. Gerçekte tanıdığım biri değil o hatun, ilk defa rüyamda gördüm. Sonra hatunu vurup hemen iniyorum dolmuştan, deli gibi kaçmaya başlıyorum. Hani şu DTP'li bi hatun var ya, hapisten çıkarıp milletvekili yaptıkları.. Hah, bi o, bi de başka partili adamlar beni kovalıyolar (onlarla ne derdim varsa). Koşuyorum koşuyorum.. En sonunda izimi kaybettiriyorum. Saklandığım yerde kafayı yemekle meşgulüm, ya öldüyse, ben naparım, napıcam şimdi, niye yaptım falan kendimi yiyip bitiriyorum. Bu sırada hava kararmış, gece olmuş. Saklandığım yerden çıkıyorum korka korka, aman biri görmese beni diye tedirgin bi şekilde ilerlerken, vurduğum hatunun babasıyla karşılaşıyorum! (Hatunu tanımıyodum, babasını nasıl tanıyım! Rüya işte, oluyo böyle..) Gidiyorum yanına, özür diliyorum, böyle olsun istemezdim diyorum, öldürdüğüm için çok pişmanım diyorum. Adam demez mi, yok kızım ölmedi, yaralanmış hastanede yatıyo diye! Derin bir ohhh çekiyorum ama, ölmemiş olması ölmiycek anlamına da gelmez yani, ağır yaralı sonuçta (kalbinden vurmuştum). Ama kızın ölüp ölmemesinden çok, babasına karşı kendimi suçlu hissetmediğim için rahatlıyorum. Çünkü babası hiçbi şey olmamış gibi davranıyo bana. Uyandım sonra. Lan lan salak Gui, hapse mi gircen bu yaşta, ya kız öldüyse sabaha kadar diye yine yeni yeniden kafayı yedim bi süre:) Hakkat, ben o kızı niye vurdum yaa? Tanımam etmem. Hem o silahın bende işi ne? Hepsi bi yana, o milletvekilleri beni niye kovalıyolardı? Ama hatunun ölmediğine sevindim valla:P

Bi de benim en beter kabusum ne biliyo musun? Konu yok, değişken yani. Bazen saçma sapan şeyler bile olabilir hatta. Ama olay şu ki, herhangi bi şey var rüyada, öyle çoookk uzun zaman ve uğraş gerektiren şeyler.. Ben bunların son noktasına gelmişken, bi anda hooop en başa sarar. O yaptığım, didindiğim şey her neyse, en baştan başlamak zorunda kalırım. Çıldırmak nedir bilir misin? İşte budur! Rakipsiz! Üstüne kabus tanımam vallahi billahi. Bu da ortaokul yıllarımda çok sık gördüğüm bi kabus. Allah göstermesin bi daha aman diyim.

Daha bende çok var böyle garip rüyalar da, yerimiz kısıtlı:P Değnek'le ilgili milyon tane rüyam var son bikaç yılda, bu rüyalardan sonra uyandığımda uzun süre kendime gelemedim, hep gerçek gibi geldi. Hep de çok saçma sapan, alakasız rüyalardı. Yok benim iş anlaşmam olan bi şirkette çalışıyomuş da, bana sözleşme yeniletmek için bunu yollamışlar da, ikimiz de birbirimizi görünce dumur olmuşuz da.. Ooofff bildiğin zırva:)) Ama hiç unutmam, ben bi kere rüyamda bizim kızlarla eve çıkmışım, bi ev görüyorum, sadece salonunu ama. Oraya yerleşmeye çalışıyoruz eşya falan, Değnek de geliyo bilmem ne. Garip saçma bi rüyaydı, o zamanlar Değnek'le yeni tanıştık sayılır, bişi hissetmiyorum yani. Rüyanın oha'lık kısmı sonradan çıktı. Yurtta Şampiyonlar Ligi maçlarını izleyemiyodum, final maçına bize gel dedi, neyse gittim işte karşıladı beni durakta falan. Eve bi gittik, rüyamdaki evin aynısı! Ben rüyamda odaya soldan durup bakmışım, bunlar evi diğer türlü yerleştirmiş düzenlemiş. Ama ev, salon AYNI. Ben o evi bi kere olsun görmeden rüyamda görmüşüm. Yuh! Uzaylılar beni kovaladığında bile bu kadar şaşırmamıştım valla. Eve girdiğimde içimden "Allah'ım aklımı koru yarebbiii" demiştim. Çok tuhaf yaa.. Vay anasını..

İşte böyle.. Rüyalar aleminde de normal insan düzeyine erişemiyorum. Gerçi bu tartışılır, belki de normal insanlar benim düzeyime erişemiyodur, di mi ama:) Tabi canım, ben kesin daha üstün bi şey olmalıyım ki böyle içinden çıkması zor rüyalarla muhatap olmak zorunda kalıyorum:P Üstün olmaktan çok garabet bi durumum var evet, ama..

Hangimiz normaliz ki?
:)

Uyuyan deli:)

2008-07-06T08:20:00.004+03:00

Bir sabahın körü daha yine karşındayım günlük:) Dün hani uyuyamıyorum diyordum ya, öğlen olmadan uyuyabildim çok şükür. Hem de ne uyuma! Akşam 8buçukta falan uyandım:P

Dedim, uyuyamasam da yatayım, nasılsa sızar giderim. İki gün uyumamışım az diil yani, illa ki bi yerde pes edecek bünye. Neyse baktım, kardeşim benim yatağıma yatmış. Ben de balkonda yatayım bari dedim, aldım bi yastık uzandım kanepeye. Hani biliyosun, sınavdan sonra masa atıp bilgisayarı balkona yerleştirmiştim, burnumun dibinde masa duruyodu işte ben yatarken. Uykum da nasıl ağır, top patlasa uyanmaz denen türdenim. Yine o şekilde kendimden geçmiş vaziyette uyurken, öğleden sonra falan kardeşim gelmiş bilgisayarı almaya. Fişi çekince o sese uyandım ben, nerdeyim noluyoruz deyip bunun bilgisayarı alacağını anladım bi süre sonra. Taam sen burda otur ben içerde yatarım diyerek yatağıma gittim, kaldığım yerden uykuma devam ettim. Buraya kadar normal. Garip ve komik olan şu ki, alt sokakta düğün varmış, davullar zurnalar, şarkılar falan evin içini bile doldururken, bi de düşün ben balkonda yatıyorum, bu kadar seste hiç tınmayıp uyurken, o belli belirsiz fiş çekme sesine uyanmışım:)))) Sağım solum uykuda bile belli değil benim:) Kardeşim anlatınca çok güldüm yaa ne saçma sapan bi insanım ben böyle ahahah.

Uyurken ya da uykuluyken çok saçmalarım, sonradan hatırlamayacağım şeyler yaparım ya da söylerim ama böyle bi şeyi ilk defa yapıyorum. "Obaaaaaaaa le le le sakineeeeeeeeeee" diye çığıran herifi diil de "tık" sesini duyup uyanıyorum. Hey Allah'ım yaaa:))

Üniversitedeyken, sınava uyanamayız diyen arkadaşları saat kurup arayarak uyandırır, onlar ayılana kadar telefonda konuşur, sonra "aman onlar uzaktan geliyo, benim daha yarım saatim var" diye uyuyup sınav kaçırırdım ben:P Kesin uyanmam lazım diye alarm kurar, deli gibi çalıp duran alarmı iki kat aşağıdaki yurt idarecileri duyar ben duymazdım. Yine böyle alarmım çalmaya başlayınca odadakiler beni uyandırdıklarında yatakta doğrulur, "sen neden alarm kurdun, niye kalkıcaktın" diye sorduklarında "bilmem" deyip tekrar yatar uyurdum. Söylediğim saçma sapan şeylerden hiç bahsetmiyorum bile. Bi tane örnek vereyim, gerisini sen düşün. Bi keresinde ağlayarak uyanıp (ama hala uyukluyorum o sırada) "bezelye istiyorum böhüüeee" demişliğim var! Hem de ağlayarak. Valla bak:) Uyku bende normal bi etki bırakmıyo senin anlayacağın. Bu anlattıklarım uykumun son demlerinde olanlar. Bi de uykum geldiğinde olan değişimler var. Accaip saçmalıyorum, konuştukça konuşuyorum (ne konuştuğum hakkında benim de bi fikrim yok), herşeye gülüyorum, gülecek bi şey yoksa ortada kendim uydurup kendim gülüyorum. Ha bi de, uyurken poz veriyomuşum:P Onu ben de çözemedim, malum uykudayım, nasıl yapıyorum bilmiyorum. Gözlerim tam kapanmıyo zaten uyurken, bi de sürekli gülümser bi halde oluyomuşum. Ayık halimden daha tuhaf bi insan oluyorum galiba uyurken:)

Haaa şu var ki, uyurgezerlik yok çok şükür:P (Aman o eksik kalsın bari.) Uyurken konuşmam da ayrıca, yani sayıklama falan gibi, uyurken konuşanlar var ya, hah o da yok bende. Ben sadece uyandırıldığımda sorulanlara cevap veriyorum, ne söylediğimi bilmeden. Uykumda konuşmuyorum ama gülüyomuşum bazen, kahkahalar falan. Küçüklüğümden beri var bu. Bi insan uykusunda neden kahkaha atar anlamadım ki.

Yahu ne abuk bi insanmışım bak anlattıkça garipsedim kendimi:) Her şeye rağmen uyumayı çok seviyorum, bakma sen benim uyumamak için direnir gibi görünmeme. Yat denince yatmayı bilmez, kalk deyince kalkmayı bilmez lafı var ya ebeveynlerin, işte o kendini bilmez benim:) Olsun ama, kendimi de seviyorum ne kadar cins olsam da.

Herkes normal olmak zorunda mı canım:)

Uyusam ne güzel olurdu beh!

2008-07-05T05:58:00.003+03:00

Ya ben iki gecedir (ve tabi gündüz de) uyumadım, ve şimdi uyumaya gideyim artık dediğim anda uykum kaçtı :S Günlüüüük, zombi mi oldum ben yoksa?

Ahahahah çok komik ya :))))) Sen tut, 48 saat uyuma, tam uyumaya karar ver, harekete geç, bu sefer de uykun kaçsın! Allah iyiliğimi versin benim :))))))

Saat de 6 olmuş gerçi, bildiğin sabah olmuş yani. Yeni güne mi başlasam ki kahvaltı falan yapıp? Heee sonra bugünü de uyumadan geçiririm yarın sabahın 6'sına kadar ahahah. Gözlerimin altı çökmüş, morarmış öyle diyolar; ben aynaya bakmadığım için bilemiycem, diyenlerin yalancısıyım.

Uykum kaçtı yaa komediye bak :))
Manyak oldum günlük, evet.
Önce yemek yemeyi unutuyodum, bi süredir uyumayı unutmaya başladım. Obaaaaaa bilim dünyasında yeni bi çığır açarım böyle gidersem bikaç ay daha:P
Vallahi sinirden gülüyorum günlük ya, ahahah uykum kaçtı hahahah ilahi!

FM oynayım bari diicem de, maça daha çok var. Sözlükte de çaylak oldum zaten iki gündür garibanım. Ee napcem şimdi ben? Tv mi izlesem ki? Lan yok uyumam lazım, annemler bugün bi tanıdığın düğününe gidiyo, zorla beni de götürmeye çalışcak; uyumalıyım ki, bu kadar uykusuzluğun üstüne beni 6. kattan atsa uyanmamalıyım. Evet uyumam lazım. Ama nasıl? Aman gidip yatayım be ya! Gelirse gelir, gelmezse uyuyo numarası yaparım artık evdekilere de. Ahahah benden ürküyolar sanki artık, hani şey gibi, tuhaf bi yaratıkmışım gibi:P Hiç uyumuyosun iyice anormalleştin yat uyu diip duruyolar, içsesleri "Oha! Bu kadar saat uyumadan nasıl duruyosun?" der gibiyken.

Saçmalıyoruuum mmmütemaaadiyeeennn:)
Sen beni dinleme günlük. Sinirlerim bozuldu, insomnia oldum çıktım. Kafayı mı üşüttüm nedir.. Ehueheuhe:P

Hadi gittim. Çüüüüüzzz beybi:P

Ne oldu şimdi?

2008-07-04T06:50:00.002+03:00

Günlük, ben bi önceki yazıyı yazdıktan bikaç saat sonra.. Şey yaptım.. Msn listemden silmiştim sildi beni diye ya taaa ne zaman, tekrar ekledim. Yok hayır konuşmak amacıyla değil valla. Hani dedim sağ mı salim mi iyi mi falan merak ettim işte. Neyse ben ekledikten bi yarım saat sonra falan oturum açtı bu. Benim de kafa bi dünya zaten, iyice aşkın ızdırabına gark olmuşum. Yazsam mı yazmasam mı, ne desem ki, selam desem bıraksam, ama o zaman cevap vermezse bi şey öğrenemem, bozulurum hem, hem de uzamasın istiyorum falan bööyle açtım sayfayı bakıyorum napıcam diye. Yok dedim olmaz saçmalama. Sonra merakıma yenik düştüm, okulu noldu, ne durumda, iyi mi falan acaip merak ediyorum. En iyisi mail atmak dedim, mail attım, nasılsın diye merak ettim falan dedim. Anında cevap geldi. 1-2 mailleştik, sonra msn'e geçti bu, mail uğraştırıyo diye. (Neymiş efendim, ben onu sildim diye o beni silmiş. Nasıl bi inat anlamış değilim, bal gibi o sildi ilk önce!) Okulu uzatmış, canı ona sıkkındı. Geyik falan konuştuk işte bikaç saat. Sonra yatıyorum dedi, tekrar görüşmek güzel falan dedik, gitti.

Ya günlük bugün benim sinirlerim alınmış ya da çalınmış, ben de tam anlamadım. O kadar sinirlen, kudur falan, sonra hiçbi şey olmamış gibi muhabbet et saatlerce! Ömer höyytledi gerçi, bak yine üzüleceksin, def et gitsin dedi ama bunları algılayacak durumda değildim ki bugün..

Sonuç olarak.. Şimdi ben bu değnekkafalıyı seviyorum, ama tabi bi umudum falan yok, sadece vazgeçemediğim, kurtulamadığım için sevgi barındırıyorum hala. Tekrar görüşmeye başladık sanırım, yani yine hayatımda olacak. Ben anlamadım iyi mi oldu kötü mü oldu, ne oldu.. Bi yandan korkuyorum, Allah'ım hiç bitmiycek mi bu değnek sevdası diye; bi yandan da iyi oldu, en azından haberini alırım, nasıl olduğunu bilirim diye seviniyorum. (-Gui manyak mısın? -Ya bana soru sorma bugün, ben de bilmiyorum..)

Valla naptım ben hiçbi fikrim yok. Hep merak ediyodum zaten de, bu akşamki kadar aşka gelmesem kesinlikle atmazdım mesaj mail falan. Kendimde değilken yaptım, inşallah pişman olmam. Hayır bi de Ömer'e dedim beni oyala, engel ol bana diye; tavla atalım o zaman, o seni oyalar dedi, oyun açılana kadar ben çoktaaaan yazıp yollamıştım maili. Çatlıycaktım artık günlük merakımdan. Offf. Bilemiyorum.. Yedim bi bok, sonu kötü olmasa bari.. Ya işin garibi, ben yaptığımdan da pişman değilim; nasıl olduğunu merak ettim ve sordum, rahatladım. Ama işte daha sonra üzülür müyüm yine, ondan korkuyorum. Arkadaş olarak da olsa hayatımda olması mı iyi, yoksa hiç olmaması mı, buna cevap veremiyorum.

Asla pişman değilim.. Ama korkuyorum.. Ne olcak şimdi???

Acım 1 yaşında..

2008-07-03T23:04:00.004+03:00

Bugün tam 1yıl oldu.. Tam da bu saatte..

Her şey ne kadar çabuk geçiyor.. Ne çabuk harcanıyor eldekiler.. Yazık...

Evet günlük, unuttum dedim, benim için artık bitti dedim, haklısın. Ama kendime bile itiraf edemediğim şey bugünün gelmesiyle ortaya çıktı: Kendimi alıkoyamıyorum onu sevmekten.. Özlemekten..

Geçen sene bu zamanlar, tam da bu saatlerde.. Beni otobüse bindirip gözden kaybolmuştu.. Sonsuza kadar.. Son kez o zaman gördüm yüzünü, gülüşünü, gözlerini..

Sonra her şey bitti.. Artık iki yabancı kadar bağ yok aramızda.. Onu bir kez daha görmek gibi bi şansım da yok... O yok artık ve bir daha da olmayacak..

İstanbul'dan dönmeden son birkaç günüm hep onunla geçmişti, güzel günlerdi.. Şimdi bir daha o günlere dönemeyeceğimin bilinciyle daha çok özlüyorum.. Keşke bitmeseydi.. Keşke hala yanında olabilseydim.. O beni sevmese bile.. Görebilseydim onu.. Keşke...

Artık tek yapabildiğim, bana onu hatırlatan şarkılar dinlemek.. Hepsi bu..

Bugün ne kızgınlık var, ne nefret.. Sadece özlüyorum.. Ve bir daha göremeyeceğimi bilerek daha beter kavruluyorum..

Bugün.. Bu saatlerde.. Gözümün önünden gitmeyen bir otogar sahnesi.. Başrolde o... Bana bıraktığı tek şey de bu..

Yarın daha iyi olucam günlük.. Bu melankolik halimi tamamen atlatmış olucam (umarım).. Yeter ki bana onu hatırlatan bugün de geçsin.. Pazartesiden beri aynı acı var içimde.. Ve bugün son gün.. Bugün, bu saatlerde onu son kez gördüm.. Ve ertesi gün evimdeydim.. Yeni bir gün, yeni bir dönem başlamıştı hayatımda.. Yine öyle olacak.. Ama, bugünü atlatmam gerek önce.. Bir saat otobüste ağlayıp, sonra nasıl durulduysam.. Bugün de yine bu acıyı son kez yaşayıp yarın bitirmiş olarak başlamam lazım yeni güne..

Onu son görüşümün 1. yılı bugün.. Bu da kutlama yazım..

Mutlu olsun hep...

...

2008-07-03T20:18:00.001+03:00

Üzme - Yavuz Bingöl

gidince biter sandım aldandım
gidince diner sandım yanıldım
bitmedi bitmedi sen hep aklımdan kaldın

sen şimdi yağmurda rüzgardasın
sen şimdi güneşle canımdasın
bitmedi bitmedi benimle yanımdasın
bitmedi bitmedi rüyamda yanımdasın

üzme eksilirim
üzme azalırım
üzme sevdiğim üzme

...

Yıldönümü öncesi hazırlık...

2008-07-03T01:56:00.003+03:00

Yar Demedin - Yavuz Bingöl

Yemin - Yavuz Bingöl

Ne Sevdiğin Belli - Yavuz Bingöl

Yarim İstanbul'u Mesken Mi Tuttun - Yavuz Bingöl

Ben Bir Selvi Boylu Yardan Ayrıldım - Yavuz Bingöl

Ayrılığın Hediyesi - Ahmet Kaya

Tebrikler! Blogumuzun 100. yazı talihlisi oldunuz:P

2008-07-02T09:26:00.003+03:00

Günlük bak bu aralar çok laf atıyosun bana, bi gün pis bozuşcaz haberin olsun. Nesini beğenmedin başlığın yahu? Hıhh, sensin saçma! Onun bi açıklaması var heralde yani. Bak hala ötüyo bikbikbik! Şşş aloooo, sana bi kafa atarım, geri kalan hayatını "error" olarak geçirirsin. Lafa tutma beni, bırak da yazımı yazayım. Hırrr..

Şimdiiiiii.. Gıcık oldum sana ama hadi neyse söyleyim. Bu yazı, blog hayatımın 100. yazısı. Ben de bunu çok sevdiğim birine ithaf etmek istedim:) Hayır sonra unuturum kaçıncı yazı olduğunu, başka bi şeyler yazarım falan; hiç o riski göze alamadım, en zombi halimle sabahın köründe işe koyulayım dedim. Merakını giderebildim mi sorguç kılıklı günlük?

Ahahah bak laf kendiliğinden açıldı görüyo musun? Merak dedim, akla hemen kim geldi? Tabi ki de alemin meraklısı OmAr:) Günlüğümün 100. yazısı feda olsun sana canım arkadaşım benim:P

Hani ben şu sınav derdiyle Blog Günü kaçağıyım ya ne zamandır, geçen hafta da gün OmAr'daydı. Kendimi affettircem diye kırk takla atıyorum yazının başından beri farkındaysan. 100. yazıyı da kendisine tahsis ettik, e affeder artık di mi günlük? (Haa sen bana surat yapıyodun di mi, neyse ben de kendi kendime konuşurum, hıh!)

Geçen sezonun ilk gün sahibi, bu sezonun kapanışını üstlenmiş. Ben soru çözmekten psikopata bağlamışken, o herkesi toplamış yemeğe götürmüşşş. Şimdi de beyzademiz İstanbul'dalar, dün gece webcam açıp bana Boğaz'ı göstererek nispet yaptığınıysa unutmadım, unutmıycam. Neyse şimdi kıskançlığın, çekememezliğin alemi yok, ben yazıma devam edeyim. Kendileri yeni işe başladı, buradan hayırlı olsun diyorum. (-Hala bi hasetlik var konuşmanda. Çekemiyosun di mi sen gidemiyoken onun İstanbul'da olmasını hahahaha. -Ne manyak günlüksün sen be! Hani konuşmuyodun benle? Yürü git! Aaaa yok öyle bi şey!)

Ben geçen sezonda OmAr'ı anlatmıştım zaten dilim döndüğünce. O zamandan bu zamana değişen bi şey olmadı, ilerleyen dostluğumuz dışında. Bu yazımda da biraz blogunu kritik edeyim bari (OmAr bittin ooluuum:P). Son zamanlarda bi tema çalışmasıdır gidiyor maşallah. Sıcak yaz günlerinde kardan adamı eziyetten kurtarmak sonunda aklına gelebildi çok şükür. Ama yazlık kooperatif inşaatları gibi, bitmiyo bi türlü! Hala çalışma, hala çalışma. Elini çabuk tutsa da kardan adamlı temayı kışlıklarla kaldıramadan tekrar kış gelmese. :)) Ama Allah için güzel bi şey çıkacak ortaya haberiniz olsun, sürprizini bozmayım da:P

OmAr da benim gibi sınav mağduru bir gariban olduğu için 3 (yazıyla üç) ay boyunca neredeyse sadece gün yazıları yazdı. Gün'den Gün'e blogcu oldu çıktı valla. Onun öncesinde de bi durgunluk, bi meraksızlık vardı tabi, ama işte diyorum ya, sınavların gözü çıksın. ÖSS, KPSS yedi bitirdi bizi. En kısa zamanda eski formunu yakalayacağından şüphem yok tabi, başındaki kalabalık bi geçsin, o zaman görün siz blogu. Ne meraklar ne meraklar, fokur fokur kaynayacak ortalık:) Mesela bi Psikopat Öğretmen Modeli anlatmıştı, okuyup kendime model almışlığım var:P O yazıdan sonra veletlere nasıl eziyet ettim, ne işkence planları kurdum var yaaa.. Yazılılarımdan geçer not alan olmadı. Şaka tabi, ben melek gibi bi örtmenim:P O psikopatlığı kendime model almadım elbette, ama OmAr'ın Kopya Çekmek Mi?? Haşşaaaaa!!! yazısından baya bi ders çıkardım. Adam gitmiş, bi de utanmadan İngilizce dersinde kopya çektiklerini anlatmış! Kopya da kopya hani, emeklerine hayran kalmıştım. Ben de lisedeyken az diildim yaa hey gidi gibisinden laflar da ettim okurken ama, artık öğrenci sıralarında değil öğretmen masasında olduğuma göre gözüaçık olmam gerek di mi? Gerçi bendekiler daha ilköğretim veledi, öyle büyük organizasyonlara girişemezler daha:)

OmAr'da benim gibi yeni yetme bi eğitimciye kaynak çoookk. Yazılı şekillerini gördük, kopya şaheserini gördük, e bi de deneme sınavı vukuatı lazım di mi? O da eksik diil sağolsun:) Yaa işte böyle böyle elleriyle yetiştiriyor beni eğitim camiasına. Katkılarını asla ve kat'a inkar edemem, kendisine şükranlarımı sunuyorum:)

Benden bu kadar. Yeterince didikledim blogunu, hatta arada uyuz uyuz konuştum kesin döver beni OmAr. Hep siz sevgili okuyucularım için göze aldım bu riski, yeminlen bak. Sırf siz aydınlanasınız, "merak ettim de" diyesiniz diye. Bundan sonrası için artık beni daha fazla alet etmeyin, buyrun kendiniz dalın Meraklı'nın Dünyasına.

Herkese bol meraklı günler dileyerek huzurlarınızdan ayrılıyorum:) OmAr elinde sopayla beni ararsa, yok gitti gelmiycekmiş deyin tamam mı:P

Almasın canımızı..

2008-07-02T06:14:00.002+03:00

Ha Bu Ander Sevdaluk - Aytekin G. Ataş

***

ha bu akan dereler
denizlera dolacak
söylesena güzelum
sonumuz ne olacak

ah duman kara duman
sardi dört yanımızi
ander kalsun sevdaluk oy
alacak canımızi
ha bu ander sevdaluk oy
alacak canımızi

dere akar taş ile
gözüm doldi yaş ile
nerelere gideyim
ha bu garip baş ile
gurbet mi gideyim
bu sevdali baş ile

oy gidi karadeniz
sardi dört yanımızi
ander kalsun sevdaluk oy
alacak canımızi
ha bu ander sevdaluk oy
alacak canımızi

***

Geceden beri ne bu şarkılar diyeceksin şimdi. Dedim ya, içimden geldi. Beni en dinlendiren, kendime getiren Karadeniz müziği.. Sadece Kazım Koyuncu dinlerdim ama bu şarkı da fevkalade güzel.

Ben zaten saatlerdir dinliyorum, biraz da sen nasiplen dedim, fena mı ettim günlük:)

İçimden geldi..

2008-07-02T00:32:00.003+03:00

Yalnız Acı - Kazım Koyuncu

Denizde Karartı Var - Kazım Koyuncu

Kalbim Acıdı ft. Umay Umay - Kazım Koyuncu

Son zamanların en güzel yazısı:)

2008-07-01T18:08:00.002+03:00

Günlüüüükkk, naber:P
İyiyim ben iyiyim, hemen de farkettin yani kaçmıyo bi şey gözünden.

Dün sınav soruları açıklandı, bakayım da hepten dibe vurayım, sonuçların açıklanmasını beklemeyim dedim. Ya benim sınav kötü geçmemiş biliyo musun:)

Genel yetenek & kültür toplamda 79.25 net, ki fena diil, geçen seneye göre de yüksek. Eğitim bilimleri hele, tam şahane! Dünyam başıma yıkıldı dediğim sınav, meğer ilüzyonmuş:P 93.75 net! Yani 120 soruda 21 yanlış! Evet bence de oha! Öyle bi sınavdan nasıl bu kadar az hatayla yırtmışım, hala aklım almıyo. Senin anlayacağın, dünden beri daha iyi durumdayım, sınav buhranını atlattım, hayata döndüm.

Netler çok iyi değil hala, farkındayım, ama böyle kazık bi sınavdan, her şey bitti diye düşündüren bi kabustan bu kadar az hasarla kurtulmak da dopinglerin en büyüğü. Hele ki iyi geçti dediğim geçen seneki sınavda daha az netim çıkmışken, beni depresyona sokan bu sınavda geçen seneki netlerimi dahi aşmam tek kelimeyle fantastik:P

Bi de, herkesin sınavı kötü geçmişti, bikaç kişiden duyduğuma göre netleri 75-80 civarında. İnşallah genelde de çok yüksek net yapan olmaz da, standart bana sapmadan biter bu çile. Çok çalıştım bu sefer yaa, hakettim atanmayı, olsun artık bu sefer.. İnşallah:)

Moralleri düzelttik, öyleyse başlasın tatil! :)
Yine yazarım, çok yazarım, hep yazarım. Tutan mı var sanki:)
Görüşürüz..