.аНТИблог

Психоза

2009-11-29T11:06:00.005+01:00

Синоќа бев на еден јавен настан со многу луѓе. Посетителите таму беа појдени да уживаат во уметноста, ама имаше уште нешто што мене ми привлече внимание. Многумина се веројатно во право кога ќе помислат дека и мене ме фатила психозата на свинскиот грип, ама се си мислам кога некој ќе се искашлаше во салата (неколкупати и јас), доста луѓе вознемирено погледнуваа накај него.

Психозава ми личи на оние научно фантастични филмови во кои еден од членовите на екипажот е вонземјанин или е заразен со вирус од вселената. Настанува параноја во која секој се сомнева во секого, секој секого има намера да го убие доколку покаже и најмал знак дека тој е вонземјанинот.

Ова не е непознат феномен. Многу често се користи и за политички цели - сетете се само на тоталитарните режими во кои секој го кодоши секого, секој се сомнева во секој дека е шпиун.

Истиот метод, односно феномен, го намирисав и во студентското движење „Слободен индекс“ кога во еден момент секој во секого почна да се сомнева дека е член на СДСМ кој се инфилтрирал за да го злоупотреби протестот за партиски цели.

Captain's Log, supplemental: По објавувањето на постов реагираа читатели кои се разбираат во психози и ми кажаа дека терминот во постов е несоодветно употребен. Според нив феноменот за кој зборувам се нарекува ~~параноја~~ параноичност, и не спаѓа во психози - што е прилично тешка квалификација или дијагноза - фала богу, да не се секирам :)

Живот кучешки

2009-11-27T15:50:00.003+01:00

(Кирилица) 27 ноември 2009 - Здруженијата за заштита на животните „Анима Мунди“ и „Срна“ и независни активисти денеска протестираат пред Собранието на Град Скопје против убивањето на уличните кучиња во стационарот Вардариште (...) Тие посочуват дека нудат помош и европска стратегија за решавање на проблемот - ефикасна, хумана и економски исплатлива, која ја гарантира безбедноста на граѓаните.

Благородна и хумана иницијатива. Ми се допаѓа фактот што група луѓе, односно организации, решиле да направат нешто околу еден проблем на општеството, посебно што кучињата се нешто што секој ден ги гледаме каде и да одиме.

Е сега, фактот што ми се допаѓа оваа иницијатива, не значи дека не смеам да ја шамарам малку со критика. Мене ми е ептен перверзно да се протестира за начинот на кој се третираат кучињата во ситуација кога во земјава има луѓе што се третирани полошо од кучиња, без обѕири, без трошка почит за нивното достоинство, па, во некои случаи, и нивното здравје и живот. Само колку за потсетување ќе наведам неколку примери:

вакцините од свински грип, кои и покрај недоволната проверка им се нудат на пациентите (тоа некој го плаќа, накој од тоа заработува). Здравјето на луѓето се става во втор план, за некој да заработи.
состојбата со затворите во Македонија е ужасна. Луѓето таму и покрај тоа што земјава е неколкупати опомената, се третираат полошо од кучиња. Уште да ги еутанизираат фали.
некои од студентите во домовите живеат во кучешки услови. Јас сум еден од преживеаните од стационарот наречен „Стив Наумов“ што се наоѓа во Автокоманда.
гледам деновиве на една зграда како мрзнат градежни работници, а летоска гледав и како се печеа на сонце. Не верувам дека уживаат да работат во вакви услови, ама „нема одмора док траје експлоатација“... Важни се профитите, не луѓето
има уште мал милион примери... да не го тупам повеќе, секој од нас може да ја дополни листата кога почувствувал дека кон него се однесуваат како со куче.

Свињарии...

2009-11-27T00:07:00.002+01:00

Одамна не сум постирал нешто вакво. Ај да видиме што може да се каже околу свињарииве што не снајдоа изминативе месец-два. Тазе порција цинизам...

свински грип
птичји грип
човечки грип
човечки трип
свински трип
свинска кашлица
мачкина кашлица
свинска вешалица
мачкина вешалица
птичји увијач
човечки увијач
свинска вакцина
човечка вакцина
човечки вирус
лекари што препорачуваат вакцина
лекари што се притив вакцина
лекари што не знаат што да кажат
лекари што знаат што да кажат
богати аптекари
сиромашни аптекари
просечни аптекари
потпросечни аптекари
аптекари-хуманисти
аптекари-хумористи
аптекари-терористи
аптекари-атеисти
аптекари-верници
аптекари-свештеници
аптекари со бради
аптекари со бркови
свински аптекари
птичји аптекари
аптекари на модни писти
аптекари на црни листи
аптекари на бели листи
пациенти со пари
пациенти без пари
скржави пациенти
дарежливи пациенти
критични случаи
некритични случаи
полукритични случаи
изгубени случаи
добиени случаи
здодевни пациенти
пациенти-фашисти
самозапалливи пациенти
епидемии
нови вируси
стари вируси
млади вируси
малолетни вируси
полнолетни вируси
вируси за жени
вируси за мажи
вируси по избор
црно-бели вируси
вируси во боја
вируси со даљинско
вируси мексиканци
вируси македонци
вируси апатриди
евидентирани вируси
неевидентирани вируси
откриени вируси
прикриени вируси
активирана паника
прикриена паника
Миле паника
Тоше паника
Цацко паника
аНТИпаника
паника на кило
паника на скара
свинско на скара
лесковачки мексички роштиљ
лесковачка паника
свинска паника
птичја паника
вакцинирани свињи
невакцинирани свињи
свињи свињи
птици свињи
луѓе свињи
луѓе птици
маски за заштита
маски против заштита
маски за полузаштита
маски за товарање
маски со грип
маски на тамифлу
свињи на тамифлу
луѓе на тамифлу
тамифлу на кило
тамифлу-увијач
тамифлу-ражнич
тамифу салата
тамифлу на жар
тамифлу без холестерол
тамифлу лајт

Човекот пред да заспие...

2009-11-24T11:54:00.003+01:00

човекот пред да заспие
го заклучува јавето
под перницата остава
резервна глава ако
може својата прегратка
ја одложува на другата
страна на времето
додека дојде сонот
за човекот јавето ја губи
смислата човекот ја
замижува светлината
прекинувачот висок како
хималаи човекот во
темнината го менува
полот неговото ребро
се мултиплицира во
меурите што се лепат
на таванот додека
му натежнува на очите
на душата му олеснува
ѕидот над неговата
глава се смекнува според
ненаучни закони човекот
пред да заспие е буден
толку колку што неговото
тело останува да биде
едно со јавето

прекумерна песна

2009-11-06T19:25:00.003+01:00

имам прекумерни очи прекумерни
движења и прекумерни
мисли прекумерно сонувам
и моите соништа прекумерно
се остваруваат

ти си ми прекумерно далечна
и јас прекумерно
се прашувам што можам
да сторам околу тоа
овде е прекумерно тивко
и тоа прекумерно ме
загрижува

впрочем без мерка
пропаѓам без тежина
без должина без брзина
без температура без
волумен без фреквенција
без атомска маса без агол
без светлосен флукс без магнетно
поле целиот прекумерен

веќе ја изгубив мерката
и не знам што може да се мери
а што останува прекумерно
над секоја помисла за мерливост

Прилог кон дебатата за поделбата на трудот во активистичките организации

2009-11-01T15:46:00.002+01:00

Поделба на трудот внатре во самите организации со марксистички тенденции, како и во сите други, мора да постои. Сепак, се појавува проблем тогаш кога во организациите поединци или групи се специјализираат за одредена област.

- Како едно од магистралните сознанија до кои не доведе марскизмот, дека општестватната поделба на класи е директно условена од поделбата на трудот, може и треба да се примени на организациите кои се борат за бескласно општество? Колку може и колку треба борбата за бескласно општество да се остварува и во самите организации кои ја водат оваа борба, имајќи предвид дека тие постојат внатре во класното општество и, со тоа, за да бидат ефикасни, мора да ја копираат структурата на општеството?

- Одговорот на овие прашања комунистичките движења во 20 век го дадоа преку праксата на партии организирани на принципот на демократски централизам. Иако тенденцијата и акцентот беше ставено на „демократски“ овие структури, сепак, со време развија цврста хиерархија и, во реалноста поголем акцент често му се даваа на „централизмот“.
Тоа имаше две клучни последици: прво, комунистичките партии ги направи монолитно силни и ефикасни, што во многу случаи резултираше со нивна победа над системот и формирање социјалистички држави. Појавата на фашизмот и втората светска војна придонесе за засилување на милитатноста на револуционерните партии, што резултираше со вооружени револуции. Демократскиот централизам, во такви случаи се претвораше во недемократски централизам погоден за воени формации.
Ова не доведува до втората последица која, за жал, оваа победа ја претвори во пораз, па прогласените социјалистички држави, ги направи строго централизирани, а во некои случаи дури и тоталитарни. Значи, она што требаше да биде демократски централизам, во вооружените револуции се претвори во воен централизам. Секако, и Студента војна предизвика милитантноста на комунистите да се претвори во милитаризација на социјалистичките држави. Еден негативен процес кој како последица го имаше отуѓувањето на централата од неговата база во народот – опасност на која предупредува и самиот концепт на демократски централизам.
Да видиме колку пресудно значење треба да има оваа констатација на денешните марскистички движења.

- Поделба на трудот внатре во самите организации со марксистички тенденции, како и во сите други, мора да постои. Сепак, се појавува проблем тогаш кога во организациите поединци или групи се специјализираат за одредена област. Со тоа тие се издвојуваат од остатокот на групата. Да речеме, на пример, ако неколку поединци решат да се специјализираат за пишување соопштенија и комуникација со јавноста, тоа ќе значи дека тие имаат монопол над таа област и дека со тој монопол тие си избориле одредени права или можности, кои ги немаат другите членови на организацијата. Со таква пракса се поставува добар амбиент за појавување елита, внатре во таквите групи или организации, што неизоставно, со концентрацијата на права и моќ, еден ден ќе доведе до централизам. Според тоа, како клучно се поставува прашањето за специјализацијата на одредени членови на организацијата за одредени задачи.

- Во интересот на квалитетот на она што го прави организацијата, секако дека најдобра е специјализацијата; не само поради предиспозициите и способностите на поединците, туку и поради фактот дека со време се стекнуваат дополнителни вештини за таа област. Прашањето што овде треба да си го постават членовите на организацијата е што им е поважно – квалитетот на сработеното или напредокот на секој од членовите на групата? Од одговорот на ова прашање ќе зависи и начинот на фунцкионирање на организацијата – а од тоа, како што погоре видовме – и ефектите од нејзината работа. Доколку една организација, независно колку централизирано е поставена, смета дека крајната цел е напредокот на поединците, во општеството, па и во самата неа – таа неизоставно ќе мора да се бори и против специјализацијата во своите редови.

најсонуваниот

2009-10-31T12:49:00.005+01:00

Секоја жена
си има најчесто сонуван маж.

И тоа не е најсаканиот,
не е тој за кој си венчана,
ниту оној кој те измамил.

Друг е.
Те начекува да влезе
во космичките маглишта на изборот,
во подземјата на неосознаеното,
во женското ненаситно: ела!

Разбивач на сефови
што ти го открил вешто
кодот на желбите.
Терорист -
што незнајно како да ти го кренал сонот во воздух
со својата машка дрскост.

Не ти иде во мракот на бессониците,
туку во блесокот на соништата.

За да се разбудиш
стресната,
ушлашена,
омаена
пред дувлото на слатката тајна,
што е само твоја.

И никогаш - негова.

Лилјана Стефанова

Повик! Во вторник - студентите креваат востание!

2009-10-16T18:19:00.005+02:00

На 20.10.2009 (Вторник) на повеќе локации низ Скопје, ќе се одржи генерален студентски протест во организација на автономното студентско движење "Слободен Индекс". Протестот се одржува ден пред изборите за претседател на нелигитимниот "Студентскиот Парламент на УКИМ", организиција со сомнителен интегритет и минато, која воопшто не ги претставува студентите кои наводно ги претставува.

Главните барања на протестот се:

- Поголем буџет за високото образование (ваучери за апсолвентите, стипендии за пост-дипломците, бесплатни учебници, укинување на партиципацијата, студентски бенефиции, подобри услови во студентските домови...)
- Нов закон за студентско организирање

11:00 Почеток на протестот во сите факултети
13:00 Протест пред Владата на Република Македонија
14:00 – 16:30 Протестна поворка низ центарот на Скопје, пред седиштето на студентскиот парламент на УКИМ, Министерството за образование и наука и Министерството за информатичко општество.

"Слободен Индекс" е неформална, политички и финансиски автономна група на студенти од државните универзитети чија цел е промоција и унапредување на студентските стандарди во Македонија.

Настанот е поддржан од голем број на формални и неформални студентски организации и движења во Македонија, а доби и солидарна поддршка од нашите колеги (слични движења) во странство.

(текст на соопштението до јавноста што денес го упати „Слободен индекс“)

PS. Борис, риспекат за спотчево!

Документарец за сиромаштијата

2009-10-06T00:52:00.008+02:00

После филмчето на Мајкл Мур за љубовната приказна со капитализмот (бај д веј уште не сум го глеал), еве уште еден документарец кој вреди да се види. Фала на Апасиев од Магма Карта за линакот до youtube.

The End of Poverty? - Philippe Diaz

Ќе има што да се симнува во наредниов период.

Паднати лисја

2009-09-29T00:39:00.002+02:00

I
една девојка го допира
срцето што чука по
тапанот со звук на
црвено една девојка
молчи додека зборува
една девојка мижи
додека гледа
јас на нејзините сказалки
и го придржувам
времето како бестелесен
атлас

едно име што се изговара
слично како небула
една девојка со рамења
како течност со
уснички како мраз
со аура како пекол
една девојка создадена
од нејаснотија со
ветер под клепките
со око отворено
на стомачето
со точка на почетокот
на интерпункцијата

II
ти си писмо што го
пишувам на јазик што не
го разбирам слика
со бои што не ја одбиваат
светлината
паднати лисја паднати лисја
на земја
ти си јас кога сакам
да ти го раскажувам
течењето на крвта во
вените ти си јас кога
ти ја опишувам експлозијата
со превртени зборови
ти си мојата нервна
лингвистика и на
допир на прстите се
претвораш во
торнадо што не постои
на сателитските снимки
ја добивам веста
додека сурово ме озрачуваш
со течната есен
скриена во летото
паднати лисја паднати лисја
на земја
таму е изгубена сребрената
енигма на твојата
насмевка

III
срцето чука црвено
чука црно чука црвено
срцето спектарот го
превртува преку челото
срцето чука темно
чука ерогено чука црвено
органите се црно-бели
црно-црвени црно-црни
ти си прикриена јас
секој ден знам се помалку
колку повеќе те набљудувам
половината ти е подалечна
усничките ти се понедофатни
прстите повеќе ти бегаат

срцето чука безбојно
срцето чука сиво чука безбојно
ме обојува малку по малку
во спектар што не го
разбирам

Лаички револуционери

2009-09-27T11:08:00.004+02:00

Многумина се муртат кога ќе видат лаички револуционери кои се појавуваат на секакви акции затоа што е „кул да се биде бунтовник, револуционер“. Овие реакции се оправдани, но не и правилни.

Ќе се обидам, во овој пост, да разјаснам една дилема што ја имаат многу од антикапиталистичките активисти. Станува збор за примањето на нееманципираните (или како што ги викаат шминкери, позери и сл.) во активностите. Основно прашање во целата работа е еманципацијата.

Неа овде ќе ја илустрирам со еден пример кој го раскажувам по сеќавање (некаде го прочитав, но, за жал не го запишав изворот, ниту во моментов кога ова го пишувам можам да се сетам од каде е преземено - го молам читателот ова да не ми биде земено како несмасност).
Значи, показниот пример оди вака:

Застанува еден патник покрај група луѓе која влечка некакви карпишта и ги прашува „Што правите?“. „Носиме камења“, му одговараат тие. Тоа е капитализам.

Застанува истиот патик покрај друга група луѓе која влечка некакви карпишта и ги прашува „Што правите?“. „Градиме мост“, му одговараат тие. Тоа е комунизам.

Разликата во двата случаи е пристапот, односно, гледањето кое работниците го имаат на својот труд.

ГРАДИМЕ ИДНИНА - Во првиот случај, на работникот му е сеедно дали неговото влечкање камења е со цел да се направи мост, или брана, или само еден безвреден куп камења на сред пустина. Нему му е важно тој за својот труд да биде платен. За него не е неопходно тој да размислува за целите на својот труд повеќе отколку што треба за да го изврши добро. Таквиот работник по ништо не се разликува од машина, од еден сложен предмет, и како таков на крајот будува и третиран.

Од друга страна, самиот тој, пак, гледа да вложи колку што може помалку напор, односно, труд, доколку е договорен да биде платен по час, да ескивира колку што може повеќе, да ја префрли работата на друг работник, а тој да остане поодморен. Доколку, пак, е платен по норма, тој гледа да ја оствари таа норма на што полесен начин, така што ќе го полни купот со шупливи камења, кои се полесни за носење. Со тоа тој, повторно, ќе гледа да ескивира. Таквиот работник на својата работа гледа како на измачување, како на нешто што е туѓо од него и од неговите стремежи. Тој е отуѓен од сопствениот труд.

Во вториот случај, работникот на носењето камења гледа како на неопходна постапка за на замисленото место да се направи мост. Тој камењата што со мака ги влечка не ги гледа како тешки предмети со кои мора да се измачува по цели денови за на крајот на месецот да добие плата. Напротив, за него тие се задоволство, тој кон работата приоѓа со мислата дека е тоа само малку потешка фаза на нешто поблагородно, на можноста луѓето повеќе да не мора да се мачат за да ја преминат реката. За него камењата не се тешки карпишта, туку делови од идниот мост. Маката со влечкањето е само една неугодност на патот кон остварувањрто на таа цел. Тоа е човек кој размислува, а не машина, како што беше во претходниот случај. Таквиот работник размислува и има сопствени идеи за тоа како би требало да изгледа мостот. Тој кон работата пристапува како кон нешто што е негово, нешто чии производи ќе ги користи и самиот тој. Тој не е отуѓен од сопствениот труд.

РЕШЕНИЕ - Како овој пример може да ни ја појасни класната борба и политичкиот активизам? Со тоа што ќе ни ја покаже вредноста на еманципацијата на работничката класа. Во формулата што е дадена во раскажаниот пример може камењата да се заменат со акции, а мостот со конечното ослободување и формирање бескласно општество. Оној што презема акции во името на некаква револуција, без да ги знае начините и причините, може да се смета за лаички револуционер. Таквиот влечка камења, не гради мост. Иако, можеби за него и не е сосема сеедно дали со тие камења ќе се направи мост, или безвреден куп камења на сред пустина, неговото размислување сепак, не оди понатаму од тоа да биде виден како влечка карпишта, поради некои негови лични, или општествени причини.

Многумина се муртат кога ќе видат вакви лаички револуционери кои се појавуваат на секакви акции затоа што е „кул да се биде бунтовник, револуционер“. Овие реакции се оправдани, но не и правилни. Нив ги оправдува фактот дека на таквите револуционери човечкиот прогрес не може да се потпре, дека тие често ќе ескивираат и дека секогаш кога ќе можат ќе ги одбираат шупливите камења. Проблемот со нив е тоа што често може да предизвикаат непотребни дебати, некогаш од сопственото незнаење, некогаш од немањето подготвеност целосно да се посветат на борбата, да преземаат ризици.

Но оваа реакција не е правилна. Не постои објективна причина која ги спречува овие лаички револуционери да станат вистински милитанти и антикапиталистички активисти. Ако сакале да носат знаме и да извикуваат некакви пароли, тие тоа можеле да го прават и на стадион, во некоја навивачка група. Тие, спека, тоа не го одбрале, туку решиле да бидат „револуционери“. Ако тоа го направиле мотивирани од некоја популарна личност, како да речеме Че Гевара, уште подобро... И во двата случаи тие во себе донеле определена одлука, инстинктивно сметале дека младешкиот бунт треба да го артикулираат на определен начин, преку „револуционерна“ активност. Значи тие го направиле првиот чекор, покажале волја да станат дел од акцијата за револуционерна промена на светот.

Останува вистинските милитанти да ги примат во своите редови и да им објаснат што значи да се биде активист и милитант, да им понудат соодветна литература и да им дадат задачи соодветни на нивните способности и ниво на еманципација.

Народот гласаше против НАТО и ЕУ

2009-03-24T15:25:00.004+01:00

народот кој одби да учествува на изборите јасно покажа дека не се согласува со борг политиката на владејачите елити - СИТЕ ВО НАТО, СИТЕ ВО ЕУ. ОТПОРОТ Е БЕСМИСЛЕН!

(Нетпрес) 24 март 2009 - На овие избори е јасно дека победи ПРО НАТО и ПРО ЕУ опцијата со 550 илјади гласа наспроти владата и нивниот кандидат кој веќе не зборуваат за јасна НАТО агенда , ниту за датум за преговори за ЕУ, туку зборуваат единствено за општи фрази за европски вредности и европска перспектива, за добри луѓе, добри мисли, добри дела. Ако добро мислите парите ќе ви се вратат“, изјави претседателскиот кандидат Љубомир Фрчковски.

Еве уште еден начин на кој се прави манипулација со јавното мислење. Прво, тоа што 550 илјади од оние кои излегоа да гласаат не го поддржаа Иванов не значи дека гласале против НАТО и ЕУ. И Иванов, барем декларативно, се застапува за влез во НАТО и ЕУ. Значи, и Иванов, и Фрчко, и останатите кандидати - сите се во истиот кош: сите се поддржувачи на влезот на Македонија во НАТО и ЕУ.

Е сега, каде е манипулацијата? Прво, кога се расфрла Фрчко со бројки и комбинаторики, тоа го прави дилетантски, без притоа да земе предвид дека бројките добиваат вистинска смисла само ако не се вадат од контекст, односно, ако се размислува во проценти. Значи, збирот на гласовите на целата оваа багра од кандидати и политички партии што стојат зад нив, изнесува одвај нешто повеќе од 50 отсто од гласачкото тело во Македонија.

(Нетпрес) 22 март 2009 - Според најновите информации на Државната изборна комисија до 17 часот процентот на излезност изнесува 48, 73 отсто.

Второ, овој процент се постигна одвај, после оглувувачка и безобразно скапа кампања на повеќето партии, после не знам колку повици за да се излезе да се гласа. Покрај нашите политичари во тие повици се приклучија и нашите ментори од странските амбасади Рикер, Фуере, Валеро и останатиот дипломатски џган. И секако кумот, кој не заборави дека успехот на овие избори е прашање да се биде или не:

(Нетпрес) 19 март 2009 - Во недела искористете го вашето уставно право и гласајте за кандидатите по сопствен избор. Придонесете со своето однесување за создавање на мирна и демократска атмосфера каква што му доликува на овој народ и на оваа држава, апелира претсеадателот.

Значи, прднаа во тиква од мака да го натераат народот да излезе на избори, и пак не можеа да соберат повеќе од 60 отсто. Да не зборувам за разните притисоци што се прават по државни и приватни фирми за да се гласа за овој или за оној.

И на крај, која порака ја прати народот? Не, драг мој Фрки, не е пораката дека народот јасно ја поддржа про НАТО и про ЕУ опцијата - напротив. Ако одиме по твојата логика, ќе треба да заклучиме дека народот кој одби да учествува на изборите јасно покажа дека не се согласува со борг политиката на владејачите елити - СИТЕ ВО НАТО, СИТЕ ВО ЕУ. ОТПОРОТ Е БЕСМИСЛЕН!

Што ќе ни војска?

2009-03-11T18:28:00.002+01:00

Се наоѓаме во ситуација, како што кажа еден професор, сите да имаат министерства за одбрана во случај кога никој на планетава нема министерство за напад.

Што е тоа милитаризам? Многумина од нас сметаат дека е тоа љубов кон оружјето, желбата да се земе оружје и да се оди во војна, желбата да се даваат или да се слушаат војнички заповеди. Колку и да се блиску тие што сметаат така, веројатно го пропуштаат вистинското значење на овој збор - милитаризам е идејата дека секоја држава мора да има своја армија, моќна вооружена сила која по потреба би ја бранела од напад на армијата на друга држава.
А што е со таа друга држава? Веројатно и таа изградила сличен систем, направила војска за да се брани. И доаѓаме во ситуација, како што кажа еден професор, сите да имаат министерства за одбрана во случај кога никој на планетава нема министерство за напад.
Еден мој пријател со кого разговаравме во врска со смислата на постоењето на НАТО и на нашето зачленување во овој воен пакт, ми изнесе една за мене сосема нова идеја. Доколку некој некогаш ја изнел во јавност, таа, за жал, до мене не допрела.

Би сакал во следниве редови од прилика да ги образложам причините поради кои мислам дека идејата е одлична и што е уште поважно мошне реална и спроведлива.
Станува збор за идејата дека на држава како Македонија во моментов не & е потребна војска.

Армија или полиција - Ако тргнеме од пацифистичката идеја дека војските постојат да водат војни, оваа идеја е апсолутно потребна и позитивна. Вистинскиот чекор кон мирот е разоружувањето, а не вооружувањето. Но, некој на таквата идеја ќе каже дека е наивна и дека може да функционира само во кафеана, на маса, со мезе и муабет. Ќе се обидам да покажам дека има основи да се верува дека тоа е повеќе од можно и повеќе од наивно.
Прво, во моментов македонската војска не ги чува македонските граници - тоа го прави полицијата. Редот и мирот на територијата на земјава ги контролите - повторно полицијата. Тоа значи дека армијата во моментов може да дејствува само на територијата на касарните. Секако, кога не учествува во окупација на трети земји, заедно со нашите силеџиски прекуатлантски сојузници.

Второ, решение за вооружените единици на АРМ секако дека може да се најде во рамките на полициско-безбедносниот систем. Доволно би било на армиските униформи наместо АРМ само да се стави етикета - Министерство за внатрешни работи и проблемот е решен. Секако, нашата војска ќе треба да се ослободи од типично армиското вооружување, како на пример двата авиони, кои којзнае во каква состојба се наоѓаат, или од тенковите. Хеликоптерите ќе & послужат на полицијата. Исто и оклопните транспортери.

Судбината на малите - Трето, кога веќе сме кај сојузниците, јас се прашувам колку сме ние воопшто сила која може да им помогне во воено империјалистички походи. Се разбира, освен како статистика, како уште едно знаме во коалицијата. Доколку некоја сила, па била таа и регионална, би одлучила да нe нападне, јас се сомневам дека нашата армија би можела да нe одбрани. Кога е така, се прашувам зошто воопшто правиме трошоци.

Четврто, кога станува збор за трошоците, и реално, Македонија нема капацитет да има солидна самостојна армија. Не можам, а да не се сетам на еден брифинг со еден поранешен министер за одбрана, кој кажа дека земјава сама не може да набави голем транспортен авион затоа што е прескап. Се прашувам што уште не можеме да набавиме затоа што ни е прескапо? Во таков случај, нели е многу поумна тактика да изградиме некоја жандармериски или карабинерски дел на полицијата отколку да се перчиме со сопствена армија. Во моментов, нашата армија речиси и да нема улога во животот на македонското општество, нејзиното отсуство нема да го забележиме ни во иднина.

Петто, идејата на држава без војска не е нова. Не сум експерт за прашањево, но според повеќе извори на интернет, меѓу државите кои немаат свои армии спаѓаат претежно онакви мали земји, каква што е и Македонија. На пример, свои воени сили немаат Лихтенштајн, Панама, Костарика, Исланд и Андора. Помалите од нив, како на пример Сан Марино, не ни ги споменувам. Некои од овие држави се економски доста понапред од нас и со какво-такво политичко и стратегиско значење, но, сепак, сметале дека сопствена армија им е непотребна.

Стативот на Александар

2009-03-04T17:42:00.002+01:00

Антиквизацијата, исто како и сe понагласената религиозност, а во истиот кош е и криминализацијата и корупцијата, се различните еманации, односно, симптоми, поинаквите лица на една друга појава. А таа е од економска природа.

Една од клучните теми на кои почнаа да се кршат копјата во оваа кампања е таканаречената антиквизација на Македонија, што наводно ја предизвикал Никола Груевски. Сe си мислам дека нашиот многу сакан премиер и неговата дружина ниту го развиваат, ниту го планираат овој феномен. Тие, како и големо мнозинство етнички Македонци во државава се само консументи на антиквизацијата, тие јаваат на Букефал против аждајата од југот во света војна за името. Како и би можело да биде поинаку кога си имаме работа со еден популист. Штом некој феномен стане масовен, или барем има потенцијал да стане таков, популистот во него гледа шанса за себе.

Она на што сакам да обрнам внимание е дека антиквизацијата, исто како и сe понагласената религиозност, а во истиот кош е и криминализацијата и корупцијата, се различните еманации, односно, симптоми, поинаквите лица на една друга појава. А таа е од економска природа.

Прогресивен капитализам - Ако за нешто може да се пофали капитализмот, тоа е неговото безмилосно уривање на средновековните вредности и ослободувањето на човекот од ирационалните догми на религијата, окултизмот и митологијата. Со развојот на индустриското производство се развиваат и капиталистичките вредности во кои главен фактор на напредокот е масовното производство на стоки. Тие стоки вредат само ако се продадат, а имајќи предвид дека станува збор за масовно производство на исти стоки, купувачите мора да бидат со релативно изедначени навики и потреби. Значи, големите количества исти производи придонеле да се укинат ирационалните разлики меѓу различни средини и култури - материјалното го укинало ирационалното.

Но, тоа е само еден дел од придонесот на капитализмот во рушењето на ирационалните догми. Самата индустријализација и потребата за постојан развој претпоставува потреба од постојано вложување во развој на нови технологии и научни достигнувања. Во светот на безмилосната конкуренција на пазарната економија нема простор за оние кои не се усовршуваат и не прават поквалитетни и поевтини производи. А за тоа се потребни нови технологии и постојани научни откритија. Технолошко-научниот напредок е неопходен за успех. Таквите процеси водат кон наметнувањето на науката како услов за напредок, а религијата и митологијата, како фактори кои може да значат назадување.

Манипулативна економија - Пишувајќи една анализа за нашава килава транзиција дојдов до еден интересен податок дека македонското стопанство е претежно ориентирано кон непроизводствени дејности. Главните профити македонските фирми ги направиле во фармацијата, телекомуникациите, продажбата на лекови, медиумите и во тргувањето на македонската берза. Значи, клучни биле трговските вештини и вештините на манипулацијата. А за произведување ветер и магла науката и нејзините вредности може само да наштетат. Зарем некој сака луѓе што се сомничави кон сe, што за сe сакаат доказ, луѓе кои се обидуваат да проверат сe што ќе се каже. Тоа може да биде штетно за трговско-манипулантската логика. Нејзе & требаат верници, поклоници на големите митови, & требаат вљубеници во ирационални слики за овој свет и за други светови. Тогаш продажбата цвета, манипулациите поминуваат лесно и никој не се сомнева во нив.

Митологика - И каде е сега тука антиквизацијата? Имајќи предвид дека на македонската економија, како неиндустриска, односно ориентирана кон трговија, не & се потребни науката и нејзините вредности. Митологијата (антиквизацијата) е традиционалистичка дисциплина, догматска, ориентирана кон минатото и традицијата. Наспрема неа, науката (па ако сакате и археологијата) е динамична, недогматска, антитрадиционална, дијалектичка.
Според тоа, претпоставките на антиквизацијата не извираат од некаква стратегија на сегашнава владејачка камарила (иако одлично се вклопува во некои нивни стратегии), туку од начинот на кој функционира македонското општество, од начинот на кој ги снабдува своите членови со продуктите кои им се потребни за да живеат.

Европатија

2009-03-02T15:22:00.002+01:00

Вредностите што ги поставува владата на Груевски не се неевропски, туку, напротив, сосема европски. Тоа не можат да го сфатат оние што се заблудени со европропагандата. Тогаш кога ќе го сфатат, се надевам, дека ќе бидат малку поскептични во однос на нашата интеграција кон ЕУ

Европски вредности? Колку луѓе меѓу нас мислат дека ги разбираат? Јас до неодамна мислев дека знам што се тоа европски вредности, се до оној момент додека не решив да го проверам тоа. Дознав колку малку знам. Некаква тивка пропаганда перманентно ни создава слика дека Европа е нешто прогресивно, нешто слободно, нешто напредно, нешто што значи иднина. И тогаш кога ќе помислиме на Европа, нам ни доаѓа во глава синото знаме со дванаесет жолти ѕвезди, кои симболизираат напредни држави, нешто што претставува материјализација на вечните стремежи на европската култура кон обединување и кон напредок.

Мислејќи така, ние како да забораваме на темната страна на Европа, на она што не е напредно, слободно, нешто што се коси со човечкиот прогрес. Така, во оној момент кога ќе почне некој да зборува или да прокламира европски вредности ние помислуваме на светлата слика, а никако на темната. За нас европско и европски вредности станаа синоним за напредок.

Европропаганда - И тоа не е случајно. Некритичното гледање на евроинтеграциите како последица го имаат таквото голтање на се што е европско како позитивно, а на секој отпор на европските вредности, како отпор на напредокот. За среќа, или за несреќа, една појава има потенцијал да ни ги отвори очите. Но, само потенцијал, зашто и таквиот потенцијал нема да се оствари, доколку не го видиме.

Појавата на владата на Груевски и демохристијанските политики и иницијативи на неговата ВМРО-ДПМНЕ, како конзервативни, беа видени како антиевропски тенденции (се разбира, покрај политичкиот курс и стратегија во надворешната политика). Но тие немаат во себе ниту една претпоставка, некоја иманентна вредност, која не е европска вредност. Многу од конзервативните политики на нашата влада, се политики или биле политики на многу европски држави. Значи, вредностите што ги поставува владата на Груевски не се неевропски, туку, напротив, сосема европски. Тоа не можат да го сфатат оние што се заблудени со европропагандата. Тогаш кога ќе го сфатат, се надевам, дека ќе бидат малку поскептични во однос на нашата интеграција кон ЕУ.

Фактите за абортусот - Но, да се обидам да не зборувам премногу напамет и да додадам во овие мои тези како доказ преку примери. Да ги погледнеме некои од податоците (онака како што се дадени на англиската верзија на Википедија) за состојбите во европските држави поврзани со неколку од прашањата што ги отвора владата на Никола Груевски.
Абортусот во Италија станал легален во 1978 година, а во 1981 година се покренува референдум за негово повторно укинување. Во Чешката Република абортусот е дозволен, и ова според некои истражувања ужива голем јавна поддршка. Во Франција, пак, абортусот е легален од 1975 година. Што се однесува на Холандија пак, абортусот е дозволен од 1970-тите години, но со многу ограничувања, што кореспондира со некои од изјавите на македонските власти.

Западна Германија дозволила абортус од 1950 година, но процедурите и рестрикциите биле толку строги, што жените кои сакале да абортираат морало да патуваат во соседните земји за да изведат абортус. Источна Германија го легализира абортусот во 1974 година, но веќе во 1974 година се донесува исправка зашто се сметало дека е во спротивност со уставните одредби. Во 1992 година Бундестагот донесува акт според кој се дозволува абортус, но некои политичари веднаш го оспоруваат (меѓу нив е и бившиот канцелар Хелмут Кол). Што се однесува на Велика Британија, абортусот е дозволен во Англија, Шкотска и во Велс, додека работите стојат поинаку во Северна Ирска.

Европска веронаука - Што се однесува на религиското образование во јавните училишта и тука работите не стојат многу поразлично. На пример, во повеќето од германските федерални држави се дозволува во јавните училишта да се одржува религиска настава. И во Австрија ситуацијата е слична. Во Франција религијата е целосно забранета во училиштата. Во Велика Британија, пак, државата ги вклучува во својот образовен систем религиските училишта на католиците, на Црквата на Англија, како и еврејските училишта.

Значи, заклучок е дека и покрај тоа што е легален, абортусот многу често доживува оспорувања и обиди за криминализација. Самото тоа зборува дека обидот на владејачките структури да го криминализираат абортусот не е непознато за Европа, односно претставува европска вредност. И за веронауката можеме да тврдиме нешто слично. Вредностите што ги наметнува власта на Груевски не се неевропски, напротив: голем дел од европските земји ги имаат и ги негуваат. Значи, тоа се европски вредности, колку и да не им се допаѓаат на слепите еврофили.

Јас целосно ги поддржувам оние кои во име на напредокот се повикуваат на некакви европски вредности, ама проблемот е што се служат со погрешна аргументација. Доколку се навистина напредни, тие ќе треба да размислат за безрезервната поддршка што им ја даваат на евроинтеграциите. Зашто, на крајот на краиштата, и нацизмот е измислен во Европа, па и тој спаѓа во наследството на европската цивилизациска ризница.

Ротирачки затвор

2009-02-19T17:16:00.001+01:00

Системот не е лош само затоа што лошо ги третира оние кои се на пониските гранки на хиерархијата, туку и затоа што од своите послушници бара да го прават тоа, од своите луѓе прави лоши луѓе.

За среќа, не сум имал можност од прва рака да се запознаам со непишаните правила што владеат во секој затвор. Сепак, повторно за среќа, на различни места, по разни книги или документарци, сум се запознавал со психологијата на луѓето што живеат во една таква изолирана средина. Без разлика дали станува збор за тешки криминалци или, пак, за невино осудени луѓе, во ситуација кога создава заедница под принуда и со сила и кога на припадниците на таа средина им се даваат малку ресурси за задоволување на основните животни потреби во такви средини главното правило е дека си или предатор или жртва. Трето нема.

Напредок и назадување

Деновиве имав можност од прва рака да се запознаам со некои од правилата на реалноста во која живееме. Некој ќе рече дека ете, таков е капитализмот, во него е важно да се биде поспособен од другите за да се биде успешен, но нема притоа да го разгледа прашањето кои способности се бараат за да се биде успешен.

Прво, капитализмот одамна ја има надминато својата прогресивна фаза, кога, за разлика од феудализмот кога аристократијата владеела и била богата дури и кога била неспособна, овозможил на растечката класа на трговци, занаетчии и, новата класа, индустријалци да станат еднакви во владеењето исто како што имале еднаков удел во користењето на богатството што го произведувале сите. Буржоаската револуција дошла сосема природно. Тоа било ослободување од неприродните стеги на аристократијата и благородничката и монархистичка логика што резултирало со општ напредок, како на општеството, така и на индивидуите кои сега можеле да напредуваат без разлика дали се од благородничко потекло или не.

Во моментов, пак, капитализмот е во фаза кога предизвикува назадување, па дури и целокупен застој на општеството и уште повеќе на поединците. Економските кризи кои повремено се појавуваат се последица на контрадикторностите во овие односи и најдобар показател дека нешто не е в ред. Војните за влијание, пазари и суровини се еден од потешките прекршоци кои ги предизвикува ваквиот систем.

Што се однесува на поединците, тука ситуацијата е очајна. Контрадикторностите на системот се гледаат, не е потребно да се дебатира со апстрактни поими. Полиците на супермаркетите се полни, од другата страна на стаклото има луѓе кои се гладни. Полиците на бутиците се полни, од другата страна на стаклото луѓето едвај можат пристојно да се облечат. Полиците на аптеките се полни, луѓето едвај можат да се лечат со благодатите на модерната медицина.

Вечно ловиште

Второ, натпреварувачкиот карактер до крајни граници ја изострува суровоста на луѓето. Таа станува неопходна способност за да се биде успешен. Луѓето што не се способни да заборават на солидарноста и сочувството со ближните се сметаат за слаби и не ја заслужуваат привилегијата да напредуваат во хиерархијата на системот. Системот не е лош само затоа што лошо ги третира оние кои се на пониските гранки на хиерархијата, туку и затоа што од своите послушници бара да го прават тоа, од своите луѓе прави лоши луѓе. Капиталот не ги заробува само работниците, туку и самите капиталисти, затоа што поинаку би престанале да бидат капиталисти.

Во еден таков систем општеството станува мегдан за предатори и жртви. Нема место за оние што одбиваат да земат улога, со тоа сами се осудуваат да станат жртва. Заробени сме на едно џиновско ловиште, еден маѓепсан круг во кој сите играме по правилата на капиталот.
Денес најголем дел од луѓето во светот живеат во некаков вид на капитализам што го прави светот едно (вечно) ловиште, едно боиште на економски интереси во кое посилните ги прави полоши отколку што навистина се. Се наметнува едно затворско правило на предатори и жртви што планетава ја прават еден џиновски ротирачки затвор.

Јас сум Македонија, јас сум точка и цела вселена...

2009-02-18T12:28:00.003+01:00

Ако сакаме Македонија да ја издрогираме со сините таблети, тоа се прави едноставно - секој од нас како поединец („Ти си Македонија“), треба да голтне по едно сино апче. А за време на избориве ќе има сини апчиња на тони.

Не се согласувам со многу од концептите на овие што владеат со државата, со нивните пристапи и начини на решавање на проблемите. Сепак, има една поента со која сосема ќе се согласам - Ти си Македонија!
Да, во суштина секој од нас е Македонија, односно Македонија е онаква каква што сме ние. Во оваа порака јас читам потсетување дека секој од нас поединечно е дел што ја содржи есенцијата на целината, дека она што ја прави Македонија онаква каква што е - тоа е нашето исполнување на одговорноста кон средината во која живееме, кон светот во кој живееме.

Ако некој забележал, во суштина владината кампања „Ти си Македонија“ не ја праќа оваа порака, туку пораката дека треба да сме едно, дека треба да не го разбиваме единството на целината, дека единката е ништо, а целината е сe.
Првото сфаќање на оваа порака е дека човекот вреди и дека со својата вредност и додава на целината, додека во вториот случај, човекот е безначаен дел од целината, дека единката е ништо - целината е сe.

Матрикс

Потсетувајќи се на филмот „Матрикс“, неизбежно аналогијата ќе нe одведе до прашањето: да се земе ли црвената или сината таблета? Ако ја проголтам сината таблета, ништо нема да се случи. Сe ќе си остане такво какво што е, јас ќе останам во матриксот, дел од целината. Но, ако се одлучам за црвеното сe ќе се смени - повеќе нема да можам за сите проблеми да барам спас во колективното, во митовите, нема да се опивам со ескапизмот на еуфоријата, да се трујам со она што нема врска со конкретната реалност.

Прашањето е истото со она прашање: да се верува во бог или не? Да се земе сината или црвената пилула? Едното ќе те убеди да веруваш во вистина која ти е пријатна и со која ќе се чувствуваш подобро. Другото ќе ти покаже дека живееш во реалност која е страшна, ужасна, неприфатлива. И двете може да ти изгледаат подеднакво реални, во зависност од тоа како ќе ја сетираш и насочиш сопствената перцепција.

Чинот на земање на апчињата е во суштина избор на начинот на перцепција - она што во Библијата се вели „кој има уши нека послуша“. Ако решиш од перцепцијата да исклучиш дел од реалноста, односно да ја протолкуваш на догматски начин; и ако, дополнително, во таа перцепција вклучиш нешта кои не се случиле, односно кои поради тоа што сакаш да се вистинити ги сметаш за вистинити - тогаш си го зел синото апче.

Црвеното апче, пак, значи да одбереш во перцепцијата да вклучиш и такви појави кои не му одат во прилог на она што ти одговара. Тоа значи дека ќе се изложиш и на болка и на страдање, ќе се изложиш на суровоста на реалноста.

Засладени прашоци

Ако сакаме Македонија да ја издрогираме со сините таблети, тоа се прави едноставно - секој од нас како поединец („Ти си Македонија“), треба да голтне по едно сино апче. А за време на избориве ќе има сини апчиња на тони. Ќе ни се сервираат на тацни со чаша вода, ќе ни се пакуваат во лепчиња да ги голтнеме без да им го почувствуваме вкусот, ќе ни даваат шумливи таблети за растворени полесно да ги голтнеме, ќе ни даваат засладени таблети за лижење, таблети во прав како додаток на чај или други напитоци... Дури и во моментов додека го читате ова фабриките работат на пакување на нивните таблети - сепак, одлуката останува на секој од нас. Црвеното или синото.

Нема да гласам!

2009-02-18T12:25:00.002+01:00

Во таа војна на концепти, во која и нема баш многу концепти, најверојатно ќе победи апсурдот, зашто тоа е една долгогодишна традиција што упорно ја негуваме - ги сакаме оние што нe мразат, им ја даваме довербата на тие што крадат од нас, ги величаме оние што нe понижуваат.

Она што во наредните месеци ќе ја преокупира јавноста секако дека ќе бидат изборите. Насекаде во медиумите главни фаци ќе бидат претседателските кандидати, споредни, оние што се токмат на градоначалничките фотелји. Тоа ќе биде епска битка со здравиот разум. Ќе почне со окупацијата на сe што може да влезе во вашето видно поле: билборди, ѕидови, весници, ТВ-екрани, маички, пенкала, запалки. Во таа војна на концепти, во која и нема баш многу концепти, најверојатно ќе победи апсурдот, зашто тоа е една долгогодишна традиција што упорно ја негуваме - ги сакаме оние што нe мразат, им ја даваме довербата на тие што крадат од нас, ги величаме оние што нe понижуваат.

Како да се заштити човек во тој хаос? Како да го зачува својот простор од наездата која на секој начин ќе се обиде да допре што подлабоко во него? Како да избира?
Пред некој ден група професори и правници поддржаа еден од претседателските кандидати и притоа опширно ни наметнуваа каков тоа треба да биде идниот претседател на Македонија. Секако, во својата анализа тргнуваа од тоа каков е кандидатот што го протежираат. Според логиката, кога се опишува идеалната личност за претседател би требало да се тргне од тоа на кои задачи тој ќе треба да одговори, па според тоа, да се индексираат неговите особини. Во случајов, се испревртува тоа, па се тргнува од особините на кандидатот, за да се препорача какви тоа особини треба да има идниот шеф на државата. Уште еден апсурд и уште една манипулација со перцепцијата.

Еве што правам јас за да се заштитам и што им препорачувам на оние на кои нешто им значи мојата препорака.

Штом на телевизија ќе почне блокот предизборни реклами - смени го каналот и гледај некоја друга телевизија во наредните 30 до 60 минути. Некој на ова ќе одговори со прашањето: „А како, младичу, ти тоа си замислуваш обичниот човек да се информира за тоа кој се кандидира, ако не гледаш што имаат да кажат?“ Ќе одговорам, ама прво, да појасниме нешто: целта на рекламите не е да информираат, туку да манипулираат. Оној што сака да даде некоја информација пишува соопштение, држи прес- конференција, пишува писмо до некоја редакција или слично. Оној што фрла огромни пари на рекламни спотови има многу поопасна намера - да допре до твоите чувства и да направи манипулација со нив. Тој сака да те заведе, да те натера да заокружиш со срцето. Оној што носи одлуки со срцето многу често завршува трагично. Впрочем, трагедијата во која се наоѓаме е доказ за тоа.

Па, како да се информираме за кандидатите? Чудото наречено интернет, меѓу другото, ја има особината да помни сe што некој некогаш рекол и направил, а било објавено на некој медиум. Само впиши го името на кандидатот на Гугл и прочитај што е кажано за него, како и што тој самиот кажал. Притоа, те молам, внимавај на тоа колку е релевантен изворот, обично голем дел од блоговите не се многу за верување, доколку не си сигурен/сигурна дека станува за некој кому навистина можеш да му веруваш.

Така ќе можеш да видиш што навистина мисли и кажува кандидатот во моментите кога нема намера да направи манипулација со тебе. Тогаш можеби ќе го видиш во вистинско светло.

Искрено, не познавам некој на кого му се јавиле да го анкетираат за рејтингот на политичарите, а постојано гледам резултати на некои анкети за рејтинзи. Можеби, така мене ми се чини, ама кога зборувам на темава имам чувство како да зборувам за оние кои виделе НЛО. Но, ајде да не бидеме толку скептични, да поверуваме дека анкетите навистина се прават и дека до некаде ги одразуваат точните бројки. Дали да им верувам? Не. Зашто оној што ги соопштува тоа го прави со некаква намера. Често се случува партијата да објави дел од некоја анкета, а да заборави на еден друг и со тоа сосема да ја смени информацијата. Примерот е ист, со оној од приказната за трката на американскиот и рускиот претседател. По завршувањето, американските медиуми соопштиле дека нивниот претседател бил прв, а рускиот последен. Руските, пак, дека нивниот претседател бил втор, а американскиот претпоследен. И во двата случаи зборуваме само за делумна информација, која без фактот дека во трката учествувале само двајца претседатели, е рамна на дезинформација.

ПР агентите, маркетинг-стратезите, спиндокторите и другите мајстори на манипулацијата овие финти ги имаат развиено до степен на наука - која, секако, се изучува најмногу во таканаречените најразвиени демократии.

И уште нешто, ако ништи друго не успева. Никогаш не ја заборавај волшебната моќ на реченицата „Нема да гласам!“. Ослободувачкото дејство на овие неколку зборови доаѓа од фактот што со нив престанува обврската да ги сослушаат нивите таканаречени аргументи зошто треба да им ја дадеш довербата. Немој да подлегнуваш ако ти речат дека негласањето е непатриотски чин. Како тоа? Нема ништо попатриотско отколку да им кажеш дека не веруваш во нивното лидерство на земјата и ако поради тоа не гласаш.

Палестина се уште на дневен ред - филм и дебата во Точка, среда 18 часто

2009-01-13T17:34:00.004+01:00

Утревечер (среда 14 јануари) во културниот центар Точка ќе се одржи проекција на филм и отворена трибина за израелската инвазија на појасот Газа.

Ќе се прикаже документарецот „Палестина сè уште е актуелна“ (“Palestine is Still the Issue”) од 2002 година снимен во Израел и палестинските територии. Филмот се занимава со судбината на Палестинците на Западниот Брег и Појасот Газа во услови на повеќедецениска израелска окупација и изобилува со сведоштва кои од повеќе аспекти го прикажуваат секојдневието на Палестинците на териториите под израелска окупација.

По проекцијата за моменталната ситуација и за палестинското прашање воопшто ќе зборуваат повеќе поединци и претставници на организации меѓу кои Мировна акција, Визиони М и Движењето за социјална правда Ленка.

Сите сте поканети на филм и дебата за беспари.

Ако сакаш да се спремиш кликни на некој од дват алинка овде:

Новогодишна арабеска

2008-12-25T15:26:00.002+01:00

Проблемот што се јави поради грчкото вето е многу посериозен и многу покомплексен. Како резултат на ова во земјава националшовинизмот и омразата на обично мирниот и мирољубив македонски граѓанин достигна невидени размери, кои може да се изедначат само со оние од 2001 година.

Секако дека едно од најчесто поставуваните прашања деновиве ќе биде каква тоа година ни помина? Луѓето ќе си размислуваат што добиле, а што изгубиле годинава. Притоа секако дека најпрвин ќе помислат на тоа што ги засега на личен план, некоја лична среќа или трагедија, некоја поголема добивка или загуба. Оние малку поамбициозните во главата ќе си размислуваат што доби, а што изгуби земјава, Балканот, Европа, светот. Бидејќи приватните работи ги засегаат најчесто само оние што си ги живеат, тие најчесто треба да останат само такви - приватни. Оние за Македонија, Балканот, Европа, светот, се работи кои се однесуваат на сите и за нив сите треба да мислат, да зборуваат, да го кажуваат своето мислење за нив, да ги спротивставуваат ставовите. Тоа доаѓа од одговорноста што ја има секој од нас за средината во која живее, за состојбата со човечките нешта во овој свет.

Македонска арабеска - Да тргнеме по ред. Една од најголемите работи што и се случија на Македонија годинава е грчкото вето за кандидатурата за влез во НАТО. Настан кој во македонската јавност доби карактер на национална трагедија. Да, беше тоа национална трагедија, но не поради фактот што не влеговме во воено-хушкачката алијанса. Проблемот што се јави поради грчкото вето е многу посериозен и многу покомплексен. Како резултат на ова во земјава националшовинизмот и омразата на обично мирниот и мирољубив македонски граѓанин достигна невидени размери, кои може да се изедначат само со оние од 2001 година. Најлошо од се е што актуелниот македонски премиер Никола Груевски на крилата на овој национализам ги руши сите рекорди за популарност.

Во сенката на сите овие проблеми една група македонски граѓани решија да покажат дека не се согласуваат со ваквите појави. Прво, на денот кога се носеше одлуката во Букурешт за македонската кандидатура за влез во НАТО, организираше протестен собир. Малку на број, ама сепак кажаа дека не се согласуваат со наметнатото едноумие дека без НАТО има да не нема. Тие се обидоа да потсетат дека секаде каде што е НАТО е и војната.

Второ, нешто подоцна истата група заедно со група грчки прогресивни интелектуалци и студенти во Скопје организираше антинационалистичка трибина и протестен собир пред парламентот. Целосно ги поддржав овие активности и самиот се приклучив кон нив, како што мислам дека треба да го стори секој добромислечки човек (намерно не пишувам Македонец). Грчките другари зборуваа искрено и кажаа дека се против национализмот на нивната држава, исто како што и ние се спротивставивме на нашиот сопствен национализам. Тие отворено државава ја нарекуваа со уставното име, а таа заложба ја докажаа и во нашата возвратна посета кога во Атина бевме најавени со плакати на кои пишуваше гости од Република Македонија, а тие инсистираа нашите излагања да бидат на македонски јазик.

Светска арабеска - На светската сцена, едно од најкрупните промени беше историскиот избор на Афроамериканец за претседател на најмоќната империјалистичка сила САД.
Едно друго прашање, пак, што се издвои на светска сцена годинава е повторно врзано за Грција. Прво, се случи она што одамна се знае дека ќе се случи - светска економска криза. Марксистите предупредуваат дека повремено капитализмот ќе се руши како кула од карти во моментот кога нема да може да ја продолжи експанзијата - му претстои или империјалистичка војна или пропаст.

Второ, во текот на оваа криза во Грција се случи еден потрес сличен на оној што ги тресеше неколку европски метрополи во изминатиов период. Само овојпат потресот беше многу посилен. Пред да скокнат од столчето некои од моите читатели или да си речат „А бе тоа е само џган и хулигани“ да посочам дека нивниот револт е насочен против насилството на државата, против онаа иста држава која ни го наметна апсурдниот проблем со името. Тие протести се резултат на нереагирањето на државата на другите облици на незадоволство.
И што е уште поважно, тие протести се резултат на истото размислување кое ги доведе прогресивните интелектуалци и студенти летово во Скопје, размислувањето за свет во кој секој ќе се нарекува како сака, во кој ќе нема доминиони и угнетени, во кој ќе нема експлоатирани.

Досега верував дека подобар свет е потребен. Од годинава верувам дека подобар свет е можен.

Вечер - револуција на плоштад!

2008-12-18T11:50:00.002+01:00

Вечерва во 20.00 часто на плоштадот Македонија ќе се одржи мирен протестен собир на кој ќе го изразиме нашето несогласување со капиталистичките, неолибералните и империјалистичките политики на европските држави, вклучувајќи ја тука и македонската. Сите се добредојдени.

"Нашиот гнев е против политиката што ни ги краде нашите животи, против политиката што ни ја уништува иднината, против политиката која убива млади луѓе. Оваа политика има име. Тоа е неолиберализам. Тоа е причина зошто денес младите луѓе се погодени со неизвесност. Тоа е причината што младите луѓе го губат своето право на бесплатно и јавно образование, нивното право на сериозно осигурување, нивното право на достоинствен живот, нивното право на живот во одржлива животна средина“ - дел од прогласите со кои се повикува на револт низ цела Европа.

Едно од најинтересните прашања што во моментов се надвиснуваат за немирите низ Грција и низ европските метрополи е која е причината за нив? Не треба да се биде наивен и да се верува дека убиството на петнаесетгодишното момче беше настан со потенцијал да покрене толкава маса, да извади на улица илјадници млади луѓе бесни на државата и на системот. Прашањето е многу покомплексно.
Уште поинтересно прашање е како медиумите известуваат за она што се случува и колку од барањата на демонстрантите и организациите што стојат зад нив се слушнаа преку мејнстрим-медиумите. Ова прашање директно ќе го отвори и прашањето колку медиумите во т.н. западен цивилизациски круг се навистина слободни и кој навистина ги контролира.

Бабица на револтот - Ексархија е кварт на Атина во близина на Политехничкиот факултет, дел познат по тоа што низ него се движат претежно студенти. Студентите и прогресивната младина, пак, во Грција се група која е организирана во групи, официјални или не, партии, мрежи на организации со претежно левичарска идеологија: од анархисти, социјалисти, комунисти, марксисти и ленинисти, па до маоисти и сталинисти. Нивните активности се движат од борба за правата на емигрантите, екологија, бесплатно образование, антинационализам до синдикалните барања за скратување на работното време, зголемување на платите и слично.

Имав среќа, во рамките на антинационалистичката иницијатива да одржам едно предавање на Политехничкиот факултет и да учествувам во дебатата. Пријатно бев изненаден од живоста и од понудата на политичките и идеолошките идеи.

Зборував во амфитеатар постар од оние на нашиве државни универзитети, ама добив доказ дека не е ентериерот она што го прави вистинското слободоумно образование добро образование. Во амфитеатарот имаше претставници на повеќе групи, подгрупи, подмладоци, уредници на списанија и слично. Парламент во мало. Пред влезот на амфитеатарот пред секој собир разните групи поставуваат тезги со своите изданија, книги, списанија, памфлети.
И сето тоа е претежно финансирано одоздола, без некакви фондации или државни буџети. Со народни пари, со донации кои се собираат на ваквите настани.

Кога сме кај буџетите, забележливо е тоа што главните медиуми, најмногу грчките, помалку светските, некако ги премолчуваат вистинските причини за нередите и се фокусираат главно на насилствата, нападите на банки и институции и слично. Тоа е логично, затоа што зад мејнстрим-медиумите стои капиталот, банките, бизнисмените, а тие се први на списокот на непријателите на овие демонстрации.

Повик за радикална промена - Немирот не доаѓа од убиството. Тоа што се случи беше само искрата. Некој пред тоа го наполни котелот со динамит и други лесно запаливи состојки. Младите во Грција кај секоја следна генерација со години ја градат свеста дека општеството во кое живеат тие, а и поголем дел од Европа и од Северна и Јужна Америка, им е непријател. Она што ние постарите сме го заборавиле сомелени од запчаниците на индоктринацијата, младите го знаат. Ако ние можеме да правиме компромиси со неправдите, тие тоа го одбиваат. Капитализмот, неолиберализмот и општествата кои функционираат на тие принципи за нив се од корен неправедни и тие бараат да ги снема. И сега, една од најсвесните и најпрогресивните средини во Европа, каква што е оваа во студентските кругови во Грција ја повикува цела Европа да се разбуди од неолибералистичкиот сон.

„Ние ќе демонстрираме на европските патишта за да покажеме дека во нашата борба не се предаваме! Зашто Европа мора да го смени својот правец радикално! За демократска револуција во Европа!“, вели еден од прогласите со кои некои од организациите повикуваат на солидарност од европските другари.

Демократска револуција во Европа?

2008-12-16T16:47:00.003+01:00

Многумина се прашуваат за што конкретно се протестира. Еве еден од повиците кои деновиве ги упати Младинската организација на една од најмоќните партии на радикалната левица - Синаспизмос. Колку за илустрација!

БАРАМЕ СЕ ДА НИ ВРАТИТЕ!
ДЕМОНСТРИРАМЕ НИЗ ЕВРОПА - СЕ БОРИМЕ ЗА НАШИТЕ ЖИВОТИ!

Убиството на 15-годишниот ученик, Александрос Григоропулос, од страна на двајца полицајци, беше инцидент што предизвика експлозија на нашиот гнев. Нашиот гнев против политиката што ни ги краде нашите животи, против политиката што ни ја уништува иднината, против политиката која убива млади луѓе.

Оваа политика има име. Тоа е неолиберализам. Тоа е причина зошто денес младите луѓе се погодени со неизвесност. Тоа е причината што младите луѓе го губат своето право на бесплатно и јавно образование, нивното право на сериозно осигурување, нивното право на достоинствен живот, нивното право на живот во одржлива животна средина.

Овие неолиберални напади не се појавуваат само во Грција. Од овие политики страдаат младите луѓе низ Европа. Политиките на ЕУ ги промовираат неизвесноста на работните места и животните услови, го развиваат моделот „Тврдина - Европа“ против мигрантите и ја поддржуваат војната во името на „антитерористичките крстоносни војни“

Младите луѓе низ Европа мора да се борат заедно против политиките што ги укинуваат нашите права. Ние мора да се бориме заедно за да си ги преземеме назад нашите животи!

Младината на Синаспизмос повикува на интернационален ден на акција во Четврток на 18 декември!

Ние ќе демонстрираме на европските патишта за да покажеме дека во нашата борба не се предаваме!

Зашто Европа мора да го смени својот правец радикално!
За демократска револуција во Европа!

Младината на Синаспизмос

Покрај тоа, овој настан ќе се случува деновиве (четврток), значи немирите продолжуваат.

Неколку приоди кон разбирањето на декемвриската народна побуна во Грција

2008-12-12T13:34:00.005+01:00

Одговорност на секој прогресивен ум е да застане на страната на прогресот, да се солидаризира и колку што може да ги поддржи сите прогресивни движења. Оваа одговорност е наднационална и безгранична.

(Имајќи ги предвид скудните информации за грчкото општество кои ги поседувам, оваа анализа треба да се земе условно)

1. "Револуцијата е нужна не само затоа што класата која владее не може да се собори на кој и да било друг начин, туку и затоа што класата која соборува само во револуција може да дојде до тоа да ја симне од себеси старата извалканост и да се оспособи за создавање на нови основи на општеството" - Маркс

2. Како да се пристапи кон сфаќањето на немирите што ја зафатија Грција? Како да се нарече серијата настани и инциденти: немири, протести, бунт, востание, револуција?

Прво, за да се одговорат овие прашања, мора да ни биде јасно кој е носител на бунтот и кој е непријател на тој бунт. Мора да ни биде јасно кој стои на двете страни на барикадите. Она што е недвосмислено е дека на едната страна стои полицијата, како најрепресивен претставник на државниот апарат. Државата, пак, преку своите инструменти се поставува меѓу владејачката класа, буржоазијата, и останатите членови на општеството кои сакаат да си ја повратат изгубената слобода.
Она што на многумина во моменов им е нејасно е тоа кој стои на другата страна. Одговорот е јасен: тоа се оние кои државата ја чувствуваат како туѓа, непријателска, сила, како нешто надвор од нив самите, како заштитник на класата која ја предизвикува нивната беда. Тоа е прогресивната младина. Тоа е пролетеријатот.

Второ, предвид мора да се има дека серијата протести, штрајкови, судири со полицијата, не беа спонтани. Зад голем дел од нив стоеја организации или мрежи од организации кои подолго време работат на подигање на борбеноста и заострување на конфликтот помеѓу класите, односно помеѓу пролетеријатот и прогресивната младина, од една, и државните институции од друга страна.

Трето, до овој момент нема единствена организација или координативен орган кој би го презел водството на масите и кој би ги повел во осмислена радикална промена на општествените односи, почнувајќи од рушењето на институциите како инструменти и симболи на стариот систем. Се додека не се појави едно такво тело што би можело да ги истакне и формулира клучните барања на масите немирите не може да се сметаат за револуција.

3. Многумина ги плаши можноста од ескалација на насилствата. Стравот е оправдан, но одговорноста за тоа лежи во рацете на државата, затоа што државата ги има најнасилните средства и најобучените луѓе што го користат насилството како метод за решавање на кризите. Впрочем, единствената жртва што падна досега, падна од рацете на полицијата. Од другата страна имаме луѓе кои се голораки и релативно необучени да употребуваат насилни методи.

4. Во недостаток подлабоки информации за балансот на силите и политичките позиции во моментов е невозможно да се прогнозира конечниот исход.

5. Она што е сигурно е дека по декември, ништо повеќе нема да биде исто за грчкото општество. На површина испливаа повеќе работи.

Прво, очигледно е дека буржоазијата не успеала да изгради доволно моќни механизми кои ќе го канализираат народното незадоволство. Според некои анализи грчкото општество се уште не доживеало позначајна промена по диктатурата на Метаксас. Овој народен бунт може да биде катарзичниот момент на прочиствуање.

Второ, пролетерската авангарда и прогресивните сили успеале да го наметнат категоричкиот императив: „да се срушат сите односи во кои човекот е понижено, угнетено, напуштено, презрено битие“ пред се меѓу студентската младина и пролетеријатот, што државата, онаква каква што беше досега е веќе неодржив концепт.

6. Она на што во моментов треба да се обрне внимание е улогата што македонскиот пролетеријат би можело и би требало да ја одигра во моментов.

Прво, одговорност на секој прогресивен ум е да застане на страната на прогресот, да се солидаризира и колку што може да ги поддржи сите прогресивни движења. Оваа одговорност е наднационална и безгранична. Тоа значи дека пролетерот или прогресивниот човек во Македонија има одговорност за состојбата во Грција и обратно. Солидарноста е клучниот метод на дејствување во таа насока.

Второ, таа солидарност може да се реализира на повеќе начини - од симболични: преку пишување писма на поддршка и организирање собири на солидарноста, до активно учество: на пример, блокирање на секаква поддршка од македонска страна на владата во Атина, или, пак, во едно радикално сценарио, доколку дојде до странска интервенција, недозволување на странски трупи да поминат преку македонска територија со блокирање на магистралите и граничните премини.

Во секој случај, пролетеријатот и прогресивната младина во Македонија траба да бидат свесни за својата улога и своето место во настаните, независно од степенот на организираност.

Што може да значи зголемениот интерес за делата на Маркс?

2008-11-13T18:01:00.001+01:00

Прилог кон дебатата за влијанието на кризата на капитализмот врз зголемениот интерес за марксизмот

1. „… под влијанието на кризата на капитализмот (крајот на шеесетите години на XX век - заб. И.А.) која започнува, настануваат бурни промени во марксистичката мисла на Западна Европа. Настанува ситуација, за која Маркс би рекол дека не само што се стреми мислата кон остварување, туку и самата стварност се стреми кон мислата - историската практика и се наметнува на теоријата, односно ја репродуцира теоријата. Во таа нова историска ситуација се засилува класнореволуционерната ориентација на марксизмот, а бидува потисната позитивистичката и апстрактно-хуманистичката ориентација. Наместо едностраната и неисториска антрополошка тематика која веќе се исцрпувала во јаловите расправи за отуѓувањето, слободата, човекот како човек, во прв план на марксистичките расправи доаѓаат прашањето на работничката класа и нејзините револуционерни борби, на производните сили, на содржината и на целите на социјалистичката револуција, на економската криза, на класниот карактер на науката, на културата, на образованието, на односот на теоријата и на практиката и слично.

Покрај тоа тие расправии одново го афирмираат единството на марксистичката теорија. Филозофијата повеќе не се јавува одвоена од другите делови на марксизмот, таа е присутна во анализата на економијата, на производните сили, на класната борба. Класната борба се разгледува заедно со своето политекономско втемелување, а се пробива и мислата за теоријата за револуцијата изведена од филозофски заснованата критика на политичката економија со посредство на учењето за класната борба.“ (Извадок од текстот „Марксизам - теорија на пролетерската револуција“ на Милош Николиќ објавен во 1977 година)

2. Со кризата на капитализмот и со нејзиното натежнување на грбот на работничката класа повторно се зголемува интересот за марскистичката теорија. Сепак, интересно е од каква природа е тој интерес, значи кои му се мотивите, и што може да најде во марксизмот, а што во другите науки на може да го најде?

Прво, според некои теоретичари и марксисти, по втората светска војна марксизмот на Запад почнува да ја губи целината на учењето и се разбива на неговите составни делови: филозофската основа, историскиот материјализам, критиката на политичката-економија, учењето за класната борба и теоријата на социјалната револуција. Како такви, тие засебно не се марксизам, односно, ја губат главната цел на целокупното марксово дело, а тоа е револуционерната измена на светот. Тргнувајќи од фактот што во моментов не постојат релевантни сили на Западот кои повикуваат или работат на револуционерна измена на светот, може да се заклучи дека мотивите за зголемениот интерес за марксизмот не се од револуционерна природа. Се поставува прашање, дали воопшто станува збор за зголемен интерес за марксизмот, или само за одредени негови сегменти, што, со самото исклучување на револуционерните мотиви, се бенигни за капитализмот.

Второ, тогаш, се поставува прашањето какви се тие мотиви? Ако воопшто тие мотиви имаат врска со практиката, тогаш таа се состои во тоа да се осознаат слабостите на капитализмот и да се поправат. Значи, станува збор за реакционерни мотиви, интерес кој има за цел да го одржи капитализмот во живот. Изменет, но сепак капитализм. Тоа се цели кои се во директна спротивност на самата суштина на марксизмот, а кои одат во прилог на граѓанското сфаќање на неговите делови - што е во суштина сосема безопасно за капитализмот, и бесполезно за работничката класа.

3. Вистинскиот интерес за марксизмот, односно, за науката за револуционерната промена на светот, ќе се развие тогаш кога последиците од кризата на капитализмот ќе се почувствуваат на грбот на пролетеријатот во нивната полна сила. Со тоа ќе се исполни условот тој интерес да има своја втемеленост во материјалното живеење, а не само во теоријата.

4. Капиталистичките општества во периодот на Студената војна развија механизми на амортизација на незадоволството и затапување на класната борба, најчесто со несуштински козметички реформи, при тоа користејќи ја обилно и поддршката на реформските струи во работничките партии и во синдикалните организации. Краен израз на таквите квазиослободителни тенденции се државите на таканаречениот капитализм со човечко лице најсилно изразени во Скандинавските земји, а кои во суштина се сепак само капитализм.
Дел од таквите механизми директно ги презедоа и државите на таканаречениот поранешниот социјалистички блок.

Тоа затапување на класната борба ќе се одвива на две нивоа.

Прво, капиталистичките општества ќе преземат мерки со кои ќе заштитат дел од работничката класа од последиците на кризата, но за возврат многукратно ќе им ги намалат нивните права. Кризата ќе резултира со затворање на многу компании и зголемување на невработеноста, што ќе води до кастрење на работничките права. Со таквите козметички мерки, капиталистичките држави ќе се обидат да го намалат револуционерниот потенцијал на мнозинството.

Второ, на теоретско ниво, ќе продолжи да се форсира граѓанското сфаќање на марксизмот, како комплекс од науки во повеќе сегменти, при тоа, намерно изоставајќи ја целината која подразбира револуционерна промена на светот,односно, укинување на капитализмот.

Јасли на апатијата

2008-11-12T18:00:00.002+01:00

Нормално е за секој свесен припадник на едно општество, макар било тоа и привремено како што е студентското, да биде политички активен, да се обиде да влијае врз околностите на своето битисување. И обидот за влијание на студентската политика, е - политика!

Моите први посериозни обиди во новинарството и како книжевен критичар ги направив во студентскиот весник „Студентски збор". Тоа се случуваше неколку години пред овој гласник на студентската популација да престане да постои. Подоцна, со текот на годините, фактот што мои текстови се наоѓале на страниците на ова списание, за мене беше дотолку поголемо задоволство што дознавав дека низ весникот продефилирале некои од клучните имиња на македонската публицистика, новинарство, книжевност, андерграунд-сцена... Нема да набројувам овде, доволно е да кажам дека речиси и да нема редовен читател на печатот или гледач на вести, а макар еднаш дневно да не дојде во контакт со текст, прилог, рецензија, уметничко дело или изјава на човек кој учествувал на некој начин во „Студентски збор". Значи, неспорна е потребата од постоење таков проект, во кој студентската популација ќе може да ги оствари своите потенцијали и да ги артикулира своите потреби. Не само за потребите на студентите, самиот проект придонесе многукратно и за целото општество.

Студентски молк - Непосреден повод за колумнава е укинувањето на уште еден студентски медиум - Студентското радио. Двата медиума проектирани да бидат гласници на студентската популација исчезнаа едноподруго во период од само неколку години, а немаше речиси никаква реакција од студентите. Ако ја имаше, таа беше неорганизирана, млитава, безгласна... Што беше причина за тоа?

Прво, општата состојба со студентското движење, ако нешто толку апатично воопшто може да се нарече движење, е таква што дури и за покрупни работи нема реакција. Да речеме, кога се смени политиката за запишување на студенти, па се воведе партиципација - студентите речиси ни со прст не мрднаа да не се случи тоа. Сведоци сме од соседството што се случува кога ќе има макар и најава за такво нешто. На пример, нивните грчки колеги неодамна упаднаа на седница на ректорската управа кога на неа се расправало за воведување и за зголемување на партиципацијата. Студентите го зазедоа универзитетскиот кампус, имаше немири, протести, полиција, а ситуацијата толку се радикализира што беше запален и паркиран автомобил. Овдешната студентска популација е во таква мизерна и неосвестена состојба што често не ни знае дека има некаква иницијатива на нејзина штета.

Друг проблем е колку таквите медиуми, „Студентски збор" и Студент ФМ, навистина беа глас на студентите или, пак, беа само медиуми што ги создаваат студенти, без притоа да имаат премногу удел во нивната уредувачка политика. За студентите еден медиум, или воопшто организација, да го препознаат за свој, тој треба да ги искажува нивните вистински ставови, нивните вистински потреби, содржините да произлегуваат од самите студенти, а не од одозгора поставена цел. Во вториов случај, студентските медиуми станале демагошки или нестудентски.

Влез - Чии интереси тогаш бранат студентските организации и медиуми, ако тоа не се студентите? Во јавноста е вообичаено мислењето дека проблемот со студентското организирање е тоа што партиите не сакаат да кренат рака од влијанието во него.

Тоа е погрешно. Идните политичари обично доаѓаат токму од студентската интелигенција, така што нормална ситуација е партиските подмладоци да бидат активни меѓу студентите. Најпрвин, за да регрутираат членови, потоа низ активностите да го прекалат веќе постоечкото членство.

Нормално е за секој свесен припадник на едно општество, макар било тоа и привремено како што е студентското, да биде политички активен, да се обиде да влијае врз околностите на своето битисување. И обидот за влијание на студентската политика, е - политика!
Затоа, не е чудно што најсвесните студенти се активираат политички, прво во студентското движење, а тоа често завршува со ангажман и во политичките партии.

Вистинскиот проблем е малку поширок. Политичките партии во Македонија имаат недемократски внатрешен поредок, ја задушуваат внатрешната дебата, ги оневозможуваат внатрешните иницијативи. Тоа се одразува на полтронскиот однос на нивните подмладоци кон централата, а тука се разбира и студентските организации. Историјата многупати покажала дека студените во партиите се највиталниот дел кој често знае да ја врати партијата на вистинскиот пат и од каде што почнуваат промените и реформите. Тоа во земјава не се случува.

Ова го кажувам и од лично искуство. Официјалниот став на една од грчките левичарски партии е непризнавање на уставното име на Македонија. Наспрема тоа, младинската организација на таа партија (имав можност да запознаам неколку луѓе од раководството), се противат на таа политика и бараат признавање на уставното име. Тоа е прогресивен став, наспрема конзервативизмот што доаѓа од централата.

Исход - Студентската популација може да се избори за своите права само потпирајќи се на сопствените потенцијали. Илузија е да се очекува дека ќе дојде некој однадвор и ќе им даде нешто на тацна. Тука спаѓаат и политичките партии.

Студентските организации, ако се навистина свесни за сопствената положба, ќе мора да научат да им се спротивстават на партиските централи за некои од клучните прашања на студентската политика доколку сакаат да бидат препознаени како вистински студентски организации. Во спротивно, ќе останат она што се денес - продолжена рака на партиите.