tag:blogger.com,1999:blog-12126099196313910602009-12-03T19:30:22.746+05:30మనోఫలకంపై ఒదిగిన అక్షర బిందువులు కాలపు అలజడికి, కలల ఒరిపిడికి గురై.. అప్పుడప్పుడూ చెప్పే భావాలకు అక్షరరూపం.. ఈ అంతర్వాహిని.నరేష్ నందం (Naresh Nandam)http://www.blogger.com/profile/07475229304485368153janaj4u@gmail.comBlogger47125tag:blogger.com,1999:blog-1212609919631391060.post-22653633589629943192009-11-18T11:56:00.003+05:302009-11-18T12:40:11.340+05:30&nbsp;తెలుగు.. జగమంత వెలుగు<br /><br /><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/lIzEF7Aphjk&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/lIzEF7Aphjk&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br />Courtesy: <a href="http://hmtvlive.com/">hmtv</a><div class="blogger-post-footer"><script type="text/javascript"><!-- google_ad_client = "pub-0647772160794397"; google_ad_width = 728; google_ad_height = 90; google_ad_format = "728x90_as"; google_ad_type = "text_image"; google_ad_channel = ""; //--> </script> <script type="text/javascript" src="http://pagead2.googlesyndication.com/pagead/show_ads.js"> </script><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1212609919631391060-2265363358962994319?l=janaj4u.blogspot.com' alt='' /></div>నరేష్ నందం (Naresh Nandam)http://www.blogger.com/profile/07475229304485368153janaj4u@gmail.com4tag:blogger.com,1999:blog-1212609919631391060.post-40872816746520476752009-11-03T02:18:00.000+05:302009-11-03T02:18:21.918+05:30మీరు ఆర్‌టీసీ బస్సెక్కారా?<br />అందునా హైదరాబాదులో? <br />సరే.. మరో ప్రశ్న.. మీరు పురుషులా? (సారీ మగవాళ్లు అనాలంటే భయంగా ఉంది. ఎక్కడ నన్ను కూడా సభ్యత లేని బ్లాగర్ అంటారో అని)<br />అంత కోపమొద్దండీ బాబూ..<br />"అసలు విషయం చెప్పకుండా ఏంటీ ప్రశ్నల గోల?" అనుకుంటున్నారా?<br />మళ్లీ క్వశ్చన్? ఓకే ఓకే..<br /><br />అసలేమైందంటే.. <br />శనివారం ఇంటికి(తెనాలి) వెళ్లి బుద్ధిగా నిన్న మధ్యాహ్నం హైదరాబాద్ తిరిగి వచ్చా, జన్మభూమి ఎక్స్‌ప్రెస్‌లో. వచ్చేసరికి రాత్రి ఏడయింది.<br />ఇ.సి.ఐ.ఎల్ బస్ కోసం ఉప్పల్ బస్టాండ్, అదేనండీ.. రేతిఫైల్ బస్‌స్టాండ్‌కి లెఫ్ట్ సైడ్ ఉంటుందీ.. మదర్ థెరిసా విగ్రహంకి దగ్గరలో ఉంటుందీ.. తెలుసా..? ఐతే ఓకే..<br />ఆ ఉప్పల్ బస్‌స్టాండ్‌లో 24ఇ బస్ ఎక్కా. (బస్ నెంబర్ ఎపి10జెడ్ 3552. )<br />బస్ ఆ టైములో అసలు ఖాళీ ఉండకూడదు. కానీ ఉంది కొంచెం.<br />7.15కి బయల్దేరింది.<br />అలా అలా.. ప్యాట్నీ బస్ స్టాప్‌కి చేరుకుంది 7.30 దాటిన తర్వాత.<br /><br />ఇద్దరు ముసలి వాళ్లు(పురుషులు) ఎక్కారు. బస్ అప్పటికే ఫుల్ అయింది. బస్ మొత్తం ఒక లుక్ ఇచ్చి సీనియర్ సిటిజన్స్ అని రాసి ఉన్న సీట్ దగ్గరికి వెళ్లారు.&nbsp; అప్పటికే ఆ సీట్‌లో ఇద్దరు స్త్రీలు కూర్చుని ఉన్నారు. ఆ ముసలివారిలో ఒకాయన వాళ్లని సీట్‌లోంచి లేవమన్నారు. వాళ్లకి అర్ధమయ్యేలోపే మరొకాయన 'ఇది సీనియర్ సిటిజన్స్ సీట్ అమ్మా..' అని చెప్పి లేపారు.<br />పాపం ఆ స్త్రీలిద్దరూ లేచి పురుషులకు సీటిచ్చారు.<br /><br />ఇప్పుడిదంతా ఎందుకు రాశానంటే.. ఆడవారి సీట్లలో కూర్చున్న మగవారిని దబాయించి మరీ లేపే ఆడవారు హైదరాబాదులో మనకు అక్కడక్కడా కనిపిస్తూనే ఉంటారు. ఖాళీగా ఉంది కదా అని ఏపురుషుడైనా స్త్రీల సీట్‌లో కూర్చున్నా.. బిక్కు బిక్కుమంటూ కూర్చోవలసిందే.. ముందు స్టాపులో ఎక్కడ స్త్రీలెక్కుతారో.. ఎక్కడ లేవమంటారో అని. అప్పటికీ ఎక్కినా అసలు వాళ్లని పట్టించుకోనట్లు.. సారి, అస్సలు స్త్రీలను మేము కన్నెత్తి చూడమన్నట్లుగా తల పక్కకు తిప్పుకుంటారు, చూస్తే ఎక్కడా లేవాల్సొస్తుందో అని. మనలో మన మాట, నేను కూడా అంతే అనుకోండి..<br />ఎవరైనా ముందుకొచ్చి 'లేవండి, ఇది లేడీస్ సీట్' అంటే అప్పుడు ఈ రిజర్వేషన్ కల్పించిన వాడెవడో కనిపిస్తే, వాడి పని చెబ్దామన్నంత కోపమొస్తుంది కదా..<br /><br />అదిగో అలాంటి ఫీలింగే ఆ ఇద్దరు ఆడవారిలో కూడా చూశానప్పుడు.<br /><br />అసలైతే.. ఆ సీనియర్ సిటిజన్ సీట్‌లో స్త్రీలు కూడా కూర్చోవచ్చు. ముసలి స్త్రీలు ఉన్నా కూడా వాళ్లు వేరే సీట్లో కూర్చోవటంతో పురుషులకి అవకాశం వచ్చిందన్నమాట.<br /><br />ఒక మాట: నేనేమీ స్త్రీలకు వ్యతిరేకం కాదు. చాలా కామన్‌గా ఎక్కువ మందికి కనిపించే సీన్ కాబట్టి రాద్దామనిపించింది. అంతే.<div class="blogger-post-footer"><script type="text/javascript"><!-- google_ad_client = "pub-0647772160794397"; google_ad_width = 728; google_ad_height = 90; google_ad_format = "728x90_as"; google_ad_type = "text_image"; google_ad_channel = ""; //--> </script> <script type="text/javascript" src="http://pagead2.googlesyndication.com/pagead/show_ads.js"> </script><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1212609919631391060-4087281674652047675?l=janaj4u.blogspot.com' alt='' /></div>నరేష్ నందం (Naresh Nandam)http://www.blogger.com/profile/07475229304485368153janaj4u@gmail.com0tag:blogger.com,1999:blog-1212609919631391060.post-46011375208264034412009-10-27T02:30:00.001+05:302009-10-27T02:31:32.311+05:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_NXrC0JVBAIw/SuYNZt90XSI/AAAAAAAAAeY/pmheHhCJ_Uw/s1600-h/8837_front_cover.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_NXrC0JVBAIw/SuYNZt90XSI/AAAAAAAAAeY/pmheHhCJ_Uw/s320/8837_front_cover.jpg" /></a><br /></div><br />“ప్రపంచంలోనే బహు సుందరమైన ప్రేమకథ”గా విమర్శకుల మన్ననలు పొందిన కథ ఇది.<br />“సామాజికంగా సరికొత్త విలువలు, వ్యవస్ధలు పాదుకొల్పుకుంటున్న సంధి దశలో కిర్గిస్తాన్ ఎదుర్కొన్న జాతీయ, సాంఘిక, సైద్ధాంతిక సంఘర్షణలకు అద్దం పడుతుందీ” రచన.<br />కిర్గిస్తాన్ రచయిత “చింగీజ్ ఐత్‌మాతోవ్”కు ప్రపంచవ్యాప్త గుర్తింపు తెచ్చిన నవల జమీల్యా.<br />ఈ పుస్తకాన్ని నవల అనే&nbsp; కంటే కూడా పెద్ద కథ అంటే సరిపోతుందేమో!<br />కిర్గిజ్, రష్యన్ భాషలలో వెలువడిన ఈ కథ ప్రపంచవ్యాప్తంగా ఎన్నో భాషలలోకి అనువదింపబడింది. భారత దేశంలో రష్యన్ రచయితల ప్రాభవం, ప్రభావం పెరుగుతున్న 1950లలో ఈ పుస్తకాన్ని తెలుగులోకి ఉప్పల లక్ష్మణ రావు గారు అనువదించారు.<br /><b>ప్రధాన పాత్రలు, పరిస్ధితులు:</b><br />ఈ కథ కిర్గిస్తాన్‌లోని కుర్కురోవ్ అనే గ్రామం నేపధ్యంగా సాగుతుంది.<br />జర్మనీతో జరుగుతున్న యుద్ధంలో రష్యా తరపున ప్రతి యువకుడు పాల్గొనాల్సిన పరిస్ధితి. గ్రామాల్లో వృద్ధులు, పిల్లలు, వికలాంగులు తప్ప మగదిక్కు ఉండని వాతావరణం. “పండే ప్రతి గింజ యుద్ధభూమికే” అన్న నినాదంతో యుద్ధంలో పాల్గొంటున్న సైనికుల అవసరాలకోసం, ఇంకా చెప్పాలంటే ప్రతి స్త్రీ తన భర్త, కొడుకుల కోసం పొలంలో శ్రమించాల్సిన అవసరం అప్పటిది.<br />యుద్ధభూమి నుండి ఏదైనా ఉత్తరం గాని, ఎవరైనా సైనికుడు గానీ వస్తే తమ వారి గురించీ, యుద్ధ వాతావరణం గురించి అడిగి తెలుసుకునే దాకా అందరిలోనూ ఉత్కంఠ నెలకొంటుంది.<br />ఈ పరిస్ధితులలో ఆ కుర్కురోవ్ గ్రామంలో ఉన్న మన కథకుడు&nbsp; సయ్యద్ తన ఆలోచనలనూ, అనుభవాలనూ పాఠకులతో పంచుకుంటాడు.<br /><b>సయ్యద్:</b> తన చుట్టూ తన ప్రమేయం లేకుండా జరుగుతున్న సంఘటనలను మౌనంగా చూడటం తప్ప సమర్దించటం లేదా వ్యతిరేకించటం చేయలేని పరిస్ధితి అతనిది. కథాసమయం నాటికి అతని వయసు పదిహేను లేదా పదహారేళ్లు. ఇద్దరు అన్నలు యుద్ధంలో చనిపోతారు. అమ్మ, నాన్న, పిన్ని, ఒక చెల్లెలు, మారుటి అన్న, వదిన.. ఇతని కుటుంబం. చిత్ర కళ అంటే ఆశక్తి.<br /><b>సాదిక్:</b> సయ్యద్‌కు మారుటి అన్న. సరిగా చెప్పాలంటే.. సాదిక్ నాన్న చనిపోయాక కట్టుబాటు ప్రకారం, అతని అమ్మను సయ్యద్ నాన్న పెళ్లి చేసుకుంటాడు. జర్మనీతో జరుగుతున్న యుద్ధంలో పాల్గొనేందుకు మిగిలిన యువకులతో పాటు తప్పనిసరి పరిస్ధితులలో యుద్ధానికి వెళతాడు. అప్పటికే పెల్లైన ఇతను భార్య అంటే వస్తువుగా, మగాడి ఆస్తిలో భాగంగా చూసే అప్పటి సమజానికి అసలైన ప్రతినిధి.<br /><b>జమీల్యా:</b> సయ్యద్ భార్య. ఒక గుర్రపు వ్యాపారి కుమార్తె. కొత్త కోడలిగా వచ్చిన ఆమెకు ఆదరించే ఇద్దరు అత్తలు దొరుకుతారు. పెళ్లి ఐన వెంటనే భర్త యుద్ధానికి వెళతాడు. అత్త మామలకు తోడుగా వ్యవసాయ పనులు చేస్తుంది. తన “చిట్టి మరిది”తో ఆటలు ఆడుతుంది. ఊళ్లో ఎవరైనా తమలపాకుతో ఒకటిస్తే, ఈమె తలుపు చెక్కతో రెండిస్తుంది.<br /><b>ధనియార్:</b> మాజీ సైనికుడు. చిన్ననాడే కుర్కురోవ్ గ్రామం వదిలిపోయినా, యుద్ధంలో గాయపడిన తర్వాత తిరిగి స్వగ్రామం చేరుకుంటాడు. ఆ ఊళ్లో పొలం పుట్ర ఏమీ లేని కారణం చేత గ్రామ సమిష్టి వ్యవసాయ క్షేత్రంలో అతనికి కూలీగా పని ఇస్తారు పెద్దలు. ఒకరి జోలికి పోకపోవటం, ఎవరితోనూ స్నేహంగా ఉండకపోవటం వలన ఇతనంటే ఆ ఊరి పిల్లలకు లోకువ, పెద్దలకు అనాసక్తి.<br /><b>కథలోకి వెళ్తే..:</b><br />సయ్యద్ ఒక సామాన్య యువ రైతు తన బాల్యం, కుటుంబం, అందులో అనుకోకుండా వచ్చి పడిన కొన్ని పరిస్ధితులను విశ్లేషించుకుంటూ తన మనసులోని మాటలను కథ రూపంలో మనకు చెప్తాడు. ఒక చిత్రాన్ని గురించి వివరిస్తూ కథలోకి దారి తీస్తాడు.<br />అతని స్వంత అన్నలు ఇద్దరు, మారుటి అన్న సాదిక్ యుద్ధానికి వెళతారు. వడ్రంగి ఐన తండ్రి, కుటుంబ పెత్తనం అంతా ఇతని తల్లికే వదిలేస్తాడు. అతని పిన్ని, సాదిక్ భార్య- జమీల్యా పక్కనే ఉన్న “చిన్న ఇంట్లో” ఉంటారు. జమీల్యా అంటే అతనికి ఎంతో అభిమానం. గోధుమ పంటను రైల్వే స్టేషనుకు గుర్రపు బండ్లపై తీసుకువెళ్లేందుకు జమీల్యా అవసరం పడుతుంది. “ఆడకూతురుని నేను పంపను” అని సయ్యద్ అమ్మ ఆ గ్రామ సమిష్టి వ్యవసాయ క్షేత్ర అధికారితో గొడవ పడుతుంది. చివరకు సయ్యద్ తోడుగా ఉంటాడనీ, ఇంకా కావాలంటే ధనియార్ కూడా వస్తాడనీ చెప్పటంతో ఒప్పుకుంటుంది.<br />తర్వాతి రోజు ఉదయం నుంచి వీరు ముగ్గురు గోధుమలు తీసుకెళతారు. స్వతహాగా వాగుడుకాయలైన జమీల్యా, సయ్యద్‌లు దారంతా ధనియార్‌ను వెక్కిరిస్తారు. అతనిపై జోకులేస్తారు. ఉదయం వెళ్లిన వారు తిరిగి రాత్రికి గానీ ఊరు చేరలేరు కాబట్టి వచ్చేటప్పుడు అంత దూరం వెన్నెల కాంతిలో ప్రయాణాన్నీ, “సైపు” మైదానాలలో గుర్రపు బండ్ల పోటీగా మార్చుకుంటారు. తిరుగు ప్రయాణంలో జమీల్యా పాడే పాటలు ఆ వెన్నెల రాత్రులని మరింత అందంగా చేస్తాయి. ఆ పాటలు ధనియార్‌ను ఆకర్షిస్తాయి. అతను జమిల్యాను చుస్తూ ఉండిపోతాడు. ధనియార్‌ను విసిగించేందుకూ, అతనికి కోపం తెప్పించేందుకూ ప్రయత్నాలు చేస్తారు ఆ వదినా మరుదులు.<br />అప్పటికీ వారు సఫలం కాక అతని బండిలో ఎక్కువ బరువు ఉన్న బస్తాలను వేస్తారు. గోధుమ బస్తాలను షెడ్డులో పెట్టే క్రమంలో ఆ అధిక బరువు బస్తాతో ధనియార్ పడిన శ్రమ అతనంటే ఒక రకమైన భయాన్ని కలిగిస్తుంది. అప్పుడు అతను చూసిన చూపు జమీల్యాలో అపరాధ భావనను కలిగిస్తుంది.<br />తర్వాత కొన్ని అల్లరి లేని ప్రయాణాల తర్వాత జమీల్యానే ధైర్యం చేసి ధనియార్‌ను పాడమంటుంది. అతని పాట జమీల్యాను కరిగించి వేస్తుంది. జమీల్యా మనసు పొరల లోలోపలి భావాలకు అర్ధం తెలుస్తున్నట్లవుతుంది. ఇన్నాళ్లూ తను ఎదురు చూసిన వస్తువేదో తనను పిలుస్తున్నట్లనిపిస్తుంది. ఆ గాన ప్రవాహం, ఉధృతి సయ్యద్‌ను అతనికి అభిమానిగా మారుస్తుంది. మళ్లీ రోజులు మామూలు కంటే సంతోషంగా మారతాయి. ప్రయాణంలో పాటల తోడుతో అలసట తెలియదు.<br />ఒకరోజు రైల్వే స్టేషను దగ్గర కలిసిన సైనికుడు జమీల్యా భర్త సాదిక్ రాసిన ఉత్తరాన్ని అందిస్తాడు. అది చూసిన ధనియార్ ఒక్కడే వెళ్లిపోతాడు. సాదిక్, గాయాలు తగ్గిపోయేకా, ఒక నెలలో తిరిగి వస్తానని రాస్తాడు. సయ్యద్‌ను కూడా వెళ్లిపొమ్మంటుంది జమీల్యా. అలా మొదటిసారిగా ముగ్గురూ ఒంటరిగా తిరుగు ప్రయాణమౌతారు.<br />ఆ రాత్రి పొలం చేరుకున్న తర్వాత ధనియార్ దగ్గరకు వెళతాడు సయ్యద్. అతనిని పలకరించలేక కొంచెం దూరంగా గడ్డిలో పడుకుంటాడు. తర్వాత వచ్చిన జమీల్యా ధనియార్ దగ్గరకు రావటం చూస్తాడు. వాళ్లిద్దరి కళ్లలో బాధ గమనిస్తాడు. జమీల్యా ధనియార్‌తో మాట్లాడుతుంది. అతను కొంచెం సంతోషంగా చూడటం గమనిస్తాడు సయ్యద్. “జమీల్యా మాటలు అతన్ని ఎందుకు ఊరడించాయో కదా? అనుకున్నాను. ఒక వ్యక్తి భారంగా నిట్టుర్చుతూ: “నాకు భరించడం సులభమనుకుంటున్నావా?” అని అంటే, ఆ మాటల్లో ఊరడింపుకి ఏముందంటా?” అని ఆలోచిస్తాడు.<br />తర్వాతి నుంచీ మామూలే. ధనియార్ పాటలు ఆమెను ఎక్కడికో తీసుకు పోతాయి. అతని బండి పక్కగా నడుస్తూ, పాటలో లీనమై పోయి ఆమె అతని పక్కన కూచుంటుంది. అతని భుజాలపై తల ఆనించి పరవశం చెందుతుంది. ఆ సన్నివేశాన్ని సయ్యద్ చుస్తూండిపోతాడు. తేరుకున్న జమీల్యా బండిదిగి ఇద్దరినీ కసురుకుంటుంది.<br />తర్వాతి రోజు ఒక కాగితాన్ని, బొగ్గు ముక్కను సంపాదించిన సయ్యద్ బండిపై జమీల్యా, ధనియార్‌లు కూర్చుని ఉండటాన్ని చిత్రిస్తాడు. తమను తాము మైమరచిన ప్రేమికులలా అనిపిస్తారు వాళ్లిద్దరూ అతనికి. ధనియార్‌ను చూస్తే అతనికి ఈర్ష్య కలుగుతుంది. ఆ చిత్రాన్ని జమీల్యా తీసేసుకుంటుంది. చిన్నప్పుడు బడిలో వదిలేసిన చిత్రకళను తనకు ఇష్టమైన వారి చిత్రాలతో తిరిగి ప్రారంభించటంతో సంతోషిస్తాడు.<br />ఒక రాత్రి పొలం పక్కన ఏటి ఒడ్డుకు వెళ్లిన అతనకి దూరంగా రెండు ఆకారాలు కనిపిస్తాయి. అవి రెండూ జమీల్యా, ధనియార్ అని గుర్తించటానికి అతనికి ఎక్కువసేపు పట్టదు. ఏటి అవతలి గట్టుపై దూరంగా వెళ్తున్న వారిద్దరినీ చూసి, తేరుకుని వెంట పరిగెత్తుతాడు. కాలికి ఎదురు రాళ్లదెబ్బలతో వెళ్లినా చీకటిలో కలిసిపోయిన వారిద్దరూ కనిపించరు. ఉదయం ఇంటికి వచ్చాక తెలుస్తుంది, అనుకున్నదే అయిందని. లోపల సంతోషపడినా ఏమీ తెలియనట్లే ప్రవర్తిస్తాడు. ఊరంతా ఒక కుటుంబ మర్యాద పోగొట్టిన జమీల్యా గురించే కథలు కథలుగా చెప్పుకుంటారు.<br />యుద్ధం నుంచి వచ్చిన సాదిక్ జమీల్యాను చంపేస్తానంటాడు. ఎక్కడున్నారో తెలియక ఊరుకుంటాడు. ఒకరోజు ఆవేశంతో వచ్చిన సాదిక్, “ఇ చిత్రం నువ్వు గీసినదేనా? వీడెవడు?” అని అడుగుతాడు. “ధనియార్” అని చెప్తాడు సయ్యద్. చెంప పగలకొట్టి ఆ చిత్రాన్ని చింపేస్తాడు సాదిక్. “నీకు తెలుసా?” అని అడిగిన తల్లికి “అవున”ని సమాధానమిస్తాడు.<br />తనకు చిత్రకళను నేర్చుకోవాలని ఉందని, వెళ్లేందుకు తల్లిని అనుమతి కోరతాడు సయ్యద్. చిత్రకళ డిప్లొమాకోసం మళ్లీ అదే చిత్రాన్ని చిత్రికరిస్తాడు. ఆ చిత్రాన్ని చూసిన ప్రతిసారీ గుర్తు వచ్చే గ్రామాన్ని, జమీల్యాను తలచుకుని తిరిగి ఇంటికి వెళ్లాలనుకోవటంతో కథ ముగుస్తుంది.<br /><b>రచయిత గురించి: </b><br /><img alt="aitmatov" class="alignleft size-medium wp-image-1712" height="300" src="http://pustakam.net/wp-content/uploads/2009/08/aitmatov-225x300.jpg" title="aitmatov" width="225" />కిర్గిజ్ జాతిపితగా పిలవబడుతున్న ఐత్‌మాతోవ్ 12-12-1928న అప్పటి సోవియట్ రష్యా యూనియన్‌లో భాగమైన కిర్గిస్తాన్‌లో జన్మించారు.<br />గిరిజన సంచార కుటుంబంలో జన్మించిన కారణంగా ఆయన ఎక్కువ ప్రదేశాలను, అక్కడి ప్రజలనూ, కట్టుబాట్లనూ గమనించటానికీ, అర్థం చేసుకోవటానికీ ఆయనకు అవకాశం దక్కింది. చిన్నప్పటినుంచి తను గమనించిన విషయాలనే ఆయన తన రచనల్లో వ్యక్తీకరించారు.<br />“రచయిత తన అంతరాత్మను ఆవిష్కరించటం కంటే కూడా తన సమాజం అంతరాత్మగా ధ్వనించటమే ముఖ్యం” అన్న మాక్సిం గోర్కీ మాటలు తననెంతో ప్రభావితం చేశాయంటారు రచయిత.<br />1990లలో రష్యా నుండి విడిపోయి స్వతంత్ర దేశంగా అవతరించిన కిర్గిస్తాన్‌కు అంతర్జాతీయ సమాజంలో ఒక గుర్తింపు, గౌరవం దక్కేందుకు చింగీజ్ ఐత్‌మాతోవ్ ఎంతో కృషి చేశారు.<br />ఎన్నో దేశాలకు కిర్గిస్తాన్ రాయబారిగా కూడా పని చేసిన చింగిజ్ ఐత్మాతోవ్ 10-06-2008న జర్మనీలో చనిపోయారు.<br /><b>నా అభిప్రాయం:</b><br />ఈకథ (రెండవ ప్రపంచ యుద్ధం) సమయానికి, సోవియట్ యూనియన్ అంతర్భాగమైన రష్యాలొ స్త్రీ స్వాతంత్ర్యానికి అనుకూలంగా జరిగిన అనేక సంఘటనలు అప్పటి సమాజంలో స్త్రీకి కొంత ధైర్యాన్ని, సమాజ కట్టుబాట్లను ఎదిరించే తెగువను ఇచ్చాయి. అటువంటి పరిస్దితులలో జమీల్యా తనని మనిషి మాత్రంగా నైనా చూడని భర్త సాదిక్ నుంచి విడిపోయి తనకు నచ్చిన ధనియార్‌తో వెల్లేందుకూ, తద్వారా సమజాన్ని ఎదిరించేందుకు సాహసం చేసింది.<br />ఈకథ చదివిన తర్వాత స్త్రీ అంటే వస్తువే అనే భావం కేవలం భారతదేశంలోని ప్రజలది మాత్రమే కాదనీ, అప్పటి ప్రపంచ వ్యాప్తంగా సంప్రదాయాలను పాటించే ఆనాటి ప్రజలందరిదీ అని తెలుస్తుంది. భర్త చనిపోయిన స్త్రీ, ఆ కుటుంబంలో భర్త సోదరున్ని/అదే వంశస్ధున్ని వివాహమాడాలన్న నిబందన కూడా కనిపిస్తుంది.<br />అలాగే, ఈకథ యుద్ధం ఎటువంటి పరిస్ధితులను సృష్టిస్తుందో తెలియజేస్తుంది. వ్యవసాయం చేసేందుకు మగవారు లేని సమయంలో స్త్రీ, తన చిన్న పిల్లలతో పడే కష్టాలు, భర్త దగ్గర లేని స్త్రీ ఎదుర్కునే వేధింపులు కనిపిస్తాయి.<br />మనం ఇప్పుడు మాట్లాడుకుంటున్న “సమిష్టి వ్యవసాయ క్షేత్రాలు”, “అందరూ కలిసి పని చేయటం” అప్పటికే ఉన్నాయనీ, సరైన వ్యవస్ధ ఉంటేకానీ అవి విజయవంతమవవనీ గమనించవచ్చు.<br /><br />Published @ <a href="http://pustakam.net/?p=1709">Pustakam.net</a><div class="blogger-post-footer"><script type="text/javascript"><!-- google_ad_client = "pub-0647772160794397"; google_ad_width = 728; google_ad_height = 90; google_ad_format = "728x90_as"; google_ad_type = "text_image"; google_ad_channel = ""; //--> </script> <script type="text/javascript" src="http://pagead2.googlesyndication.com/pagead/show_ads.js"> </script><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1212609919631391060-4601137520826403441?l=janaj4u.blogspot.com' alt='' /></div>నరేష్ నందం (Naresh Nandam)http://www.blogger.com/profile/07475229304485368153janaj4u@gmail.com1tag:blogger.com,1999:blog-1212609919631391060.post-47625810951930535732009-08-02T05:02:00.001+05:302009-08-02T05:14:04.497+05:30<object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/WIZJZEjduUw&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/WIZJZEjduUw&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br />ఒక స్నేహం వికసించనీ..<br /><br />స్నేహితులరోజు శుభాకాంక్షలు!<div class="blogger-post-footer"><script type="text/javascript"><!-- google_ad_client = "pub-0647772160794397"; google_ad_width = 728; google_ad_height = 90; google_ad_format = "728x90_as"; google_ad_type = "text_image"; google_ad_channel = ""; //--> </script> <script type="text/javascript" src="http://pagead2.googlesyndication.com/pagead/show_ads.js"> </script><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1212609919631391060-4762581095193053573?l=janaj4u.blogspot.com' alt='' /></div>నరేష్ నందం (Naresh Nandam)http://www.blogger.com/profile/07475229304485368153janaj4u@gmail.com3tag:blogger.com,1999:blog-1212609919631391060.post-34857430249083131902009-07-30T19:30:00.006+05:302009-07-30T19:36:35.392+05:30<div style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="sasirekha2" class="alignright size-full wp-image-1398" height="200" src="http://pustakam.net/wp-content/uploads/2009/07/sasirekha2.bmp" title="sasirekha2" width="131" /></div><br /><i>గుడిపాటి వెంకటాచలం</i> పేరు తెలియని తెలుగు భాషాభిమాని ఉన్నాడంటే నాకు నిజంగా ఆశ్చర్యమే. చలంపై మీకెటువంటి అభిప్రాయమైనా ఉండవచ్చు. కానీ అతను ఒక ప్రవాహానికి పాదులు తీశాడు. తెలుగు భాషను శాసించాడు. సంఘాన్ని ధిక్కరించాడు. అవసరమైనప్పుడల్లా తన నాయికల గొంతుతో ప్రశ్నించాడు. చలంకు "శశిరేఖ" మొదటి నవలే అయినా అప్పటి సంఘపు నీతి నియమాలను ప్రశ్నించాడు. కానీ అవే పద్ధతులు ఇప్పటికీ కొనసాగటం గమనార్హం. సమాజాన్ని, కట్టుబాట్లను ఒంటరిగా ఎదిరించేందుకు సాహసించిన చలం తన మిగిలిన రచనల్లో ఆ పద్ధతిని కొనసాగించాడు. <br />చలం తన ఆత్మ కథలో వ్రాసుకున్నది ఆయన శైలి గురించి కొంత తెలియచేస్తుంది:<br />"నేను రచనలు సాగించేటప్పటికి నాకు తెలీకుండానే, నేను మాట్లాడే భాషలోనే రాశాను. తక్కిన కథలని పుస్తకాల భాషలో రాశాను. అసలు ఆనాడు భాషా ఉద్యమం అనేది ఒకటి ఉందని నాకు తెలీదు. చింతా దీక్షితులు (ఈయన కూడ రచయిత, చలంగారికి సహ ఉద్యోగి) గారినించే విన్నాను గిడుగు రామ్మూర్తి గారి పేరు. వారి శిష్యులు ఆలోచించి, భాషని ఎంతవరకు మార్చవచ్చో తూచి రాసేవారు. ఆ యత్నాలు, మడి కట్టుకోటాలు చదివితేనే నాకు అసహ్యం వేసింది. భాష ఎట్లా మారాలో నాకు శాసించాలని చూసేవారు. భర్తని యెన్ని ముద్దులు పెట్టుకొవాలో శాసించినట్లు. కాని ఈ చలం ఓ వరదల్లె వూడ్చుకొచ్చాడు. నా భాషాధాటికి వారికెంత భయమో! పైగా ఆ భాష, భయంలేని, సంకోచంలేని, భీతిలేని, పాత గోడల్ని పడగొట్టే తీవ్రవాది ఓ master stylist చేతిలో పడ్డది. చాలా త్వరలో వీళ్ళ కృతక భాషలన్నీ కుప్పకూలాయి. చలం శైలిలో, రాతలో అంత తీవ్రత అంత inevitibility అంత భయంకరాకర్షణ ఉండిపోయింది. ఒక్కొక్కరే ప్రతిఘటించబోయి, పరాజితులై, నా భాషనే అనుకరించారు గతిలేక. ఇంకో విధంగా రాస్తే వాటిని చదవరు ఎవ్వరూ. ఈ భాష, ఈ భావాలు వీలులేదు అని ఎంతమంది మొత్తుకున్నా, ప్రజలు ఎగబడి చదువుతున్నారు. రచయితలు, పత్రికలు చలం పేరు చెప్పకుండా చలాన్ని అనుకరించటం ప్రారంభించారు. భాషాదిగ్గజాల మొకాళ్ళూగిసలాడే పాత నీతుల గోడలు విరిగి కింద కూలాయి." (ఆత్మకథలో 74-75వ పుటలు)<br />అటువంటి చలం 1921లో వ్రాసిన నవల "శశిరేఖ". నూటయాభైరెండు పేజీల ఈ నవలను సంక్షిప్తీకరిస్తే..<br />శశిరేఖ- చలం మాటల్లో చెప్పాలంటే ఏమీ తెలియని ముగ్ధ. అప్పుడే మారుతున్న సమాజంలో నవతరానికి ప్రతినిధిగా కనిపిస్తుంది మొదట్లో. చిన్న వయసులో తనకు ఏమాత్రం ఇష్టం లేని పెళ్లి చేసినందుకు అమ్మతో వాదనకు దిగుతుంది. తనను ఇష్టపడిన రామారావు సీమనుండి వచ్చి తనను వివాహం చేసుకునేవాడు గదా అని ప్రశ్నిస్తుంది. తనకు ఇష్టంలేని వాడితో "కార్యం"కు ఎలా ఒప్పుకోనంటూ నిలదీస్తుంది. థైర్యంగా భర్తతో చెబుతుంది. "నువ్వంటే ఇష్టం లేదు, కార్యం ఇష్టం లేదు, బలవంతం చేయటం న్యాయమా..?" అని. అతను అర్ధం చేసికొనక పోవటంతో కార్యం ముందురోజు రాత్రి తాను ఇష్టపడిన గోవిందపురం లాకుల అధికారి కొడుకు, కృష్ణుడితో ఊరు వదలి వాడపిల్లి వచ్చేస్తుంది.<br />కృష్ణుడు-శశిరేఖ, ఇద్దరూ ప్రకృతి ప్రేమికులు. అందాన్ని ఆస్వాదిస్తూ అన్నపానాలను మరచిపోయేవాళ్లు. కృష్ణుడు శశిరేఖ తనతో ఉంటే చాలుననుకుంటాడు. ఆమె కోసం వైద్యవిద్యను మధ్యలో వదిలేసి వచ్చేస్తాడు. అప్పుడే పూసిన మొగ్గల్లే ఉన్న తనని అపురూపంగా చూసుకుంటాడు. ఒకరికి ఒకరు ఎదురు ఉంటే చాలు ఆకలిదప్పులు ఉండవనుకుంటారు. వాడపిల్లిలో ఉన్న కృష్ణుడి మితృడు, డాక్టరు సుందర రావు ఆశ్రయం పొందిన వీరు ప్రకృతిని ఆస్వాదిస్తూ కాలం గడిపేస్తారు. మూడేళ్ల తర్వాత తిరిగి సొంతఊరు గోవిందపురం వచ్చేస్తారు, మితృడు సుందర రావుతో సహా! <br />ఒకనాటి రాత్రి పడవలో షికారుకి వెళ్లినప్పుడు కాలువలో పడిపోతుంది. సుందర రావు దగ్గర వైద్యం చేయించుకుంటుంది. సుందర రావుకి ఆమెపై కోరిక ఉండటం, తనకూ అతనంటే ఇష్టం కలగటం వలన బలవంతంగా అతనితో ఒకరాత్రి గడుపుతుంది. కృష్ణుడిపై ప్రేమ తగ్గిపోయినప్పుడు అతని వద్ద ఉండటం నీతి కాదని సుందర రావుతో ఊరువదలి వచ్చేస్తుంది. తనకోసం ఎదురుచూస్తున్న కృష్ణుడికి తనను మరచిపొమ్మని చీటీ పంపిస్తుంది. <br />ఈ సంఘటనకు ఉపోధ్ఘాతముగా, చలం అంటాడు.. "ఆమె పాదములకు నమస్కరించి, తాకిన ఆమె దేహమెక్కడ కందునో అని ఆమెను దేవతగ పూజించు భక్తునితో ఆమెకవసరము తీరినది. ఆమెను నలిపి జీవన రసమును పిండి, తాగి మూర్ఛనొందించగల ప్రేమనామె వాంచింఛెను. అగ్ని వలె తాపమున దహించు తృష్ణకు, ఉపశమనముగ మహా ప్రళయ, మేఘముల గర్జించు చండవర్షమే కావలెను."<br />శశిరేఖతో ఎన్నో అందమైన ప్రదేశాలు తిరిగిన తర్వాత సుందర రావు బళ్లారిజిల్లాలో ఉద్యోగంలో చేరుతాడు. కాలం గడచిన కొద్దీ, ఆమెను అనుభవించిన కొద్దీ శశిరేఖపై మోహం పోయి ఆమె అతనికి భారంగా కనిపిస్తుంది. అందముగా కనబడేకొద్దీ ఆమెను మాటలతో హింసించాలని చూస్తాడు. చివరికి అతనిపై ప్రేమ మాయమై, అతనిని విడిచి తిరిగి గోవిందపురం వెళ్లటానికి బయల్దేరుతుంది. కానీ సుందర రావుకి ప్రమాదం జరగటం వలన ఆగిపోవలసి వస్తుంది. నెలరోజులపాటు అతనికి సేవలు చేసి ఆరోగ్యం కుదుటపడేలా చేస్తుంది. ఫలితంగా అతను ఆమెతో మళ్లీ ప్రేమగా ఉండాలనుకుంటాడు. సుందర రావుకి వైద్యం చేస్తున్న డాక్టరుని ఎక్కడో చూసిన గుర్తుతో వివరాలు సేకరిస్తుంది. అతనే తనను పెళ్లి చేసుకుంటానన్న రామారావని తెలుసుకుని స్నేహం చేస్తుంది. <br />రామారావుకి తన గతం గురించి చెప్తుంది శశిరేఖ. బ్రహ్మ సమాజంలో తిరిగే అతను ఆమెను పెళ్లి చేసుకుంటానంటాడు. సుందర రావుని వదలి తనతో వచ్చేయమంటాడు. తీసుకెళ్లి వేరే ఇంటిలో ఉంచి పదిహేనురోజుల తర్వాత పెళ్లి అంటాడు. తనతోపాటే ఉంటానంటుంది శశిరేఖ. పెళ్లికి ముందు కలిసి ఉండటం సమాజం హర్షించదంటాడు రామారావు. ఈలోపు సుందరరావు వస్తాడు. పాతవన్నీ గుర్తు చేసి శశిరేఖను చెన్నపట్నం తీసుకునిపోతాడు. ఆమె తనమీద ఆధారపడి ఉన్నదన్న అహంకారంతో మళ్లీ హింసించటం మొదలుపెడతాడు.<br />సుందర రావుమీద అసహ్యంతో ఇల్లు వదలి వచ్చిన శశిరేఖను బ్రహ్మమత ప్రచారకుడు, నవజివనదాసు ఆదరిస్తాడు. కన్న బిడ్డలా చూసుకుంటాడు. ఆమె గతం తెలుసుకున్న తర్వాత తనకు తెలిసిన ధర్మారావుతో పెళ్లి చేద్దామనుకుంటాడు. కాని, పెళ్లి మీద ఏమాత్రం నమ్మకం లేని శశిరేఖ గట్టిగా వ్యతిరేకిస్తుంది. ప్రేమ లేని చోట తానుండలేనని, పెళ్లి అంటే ప్రేమను వదులుకోవటమే అంటుంది. అడవిలో స్వేచ్చగా తిరిగే చిలుకను పంజరంలో బంధించటమే పెళ్లి అంటుంది. <br />తన మనసు మార్చేందుకు బ్రహ్మ సమాజ కార్యక్రమాలకు హాజరుకావాలని కోరతాడు నవజీవన దాసు. కలకత్తాలొ జరిగే సమావేశాలకు హాజరైతే ఆమె గతంలో చేసిన తప్పులను తెలిసికొంటుందనీ, ఈశ్వర ప్రేమకు పాత్రురాలవుందనీ తద్వారా.. ధర్మారావుని పెళ్లి చేసుకుంటుందని ఆశిస్తాడు. <br />అప్పటికే బ్రహ్మసమాజంలో ఉన్న రామారావు, శశిరేఖను కలకత్తాలో కలుస్తాడు. తనను మోసం చేసిందని నిందిస్తాడు. "నా మనసు నీకే అర్పితం" అంటుంది శశిరేఖ. బ్రహ్మ సమాజంలోని వారిని చూసి ఎంత సంతొషముగా ఉన్నారో అని అనుకుంటుంది. తనను పెళ్లి చేసుకుంటే ఇక్కడే ఉండిపోయేలా ఏర్పాట్లు చేస్తానంటాడు ధర్మారావు. తన మౌనాన్ని అంగీకారంగా భావించిన ధర్మారావు నవజీవనదాసుతో శశిరేఖ పెళ్లికి ఒప్పుకుందని చెప్తాడు.<br />ఈవిషయం రామారావుకి తెలిసి శశిరేఖను నిలదీస్తాడు. తను, "నేను నీ సొంతం" అంటుంది. పెళ్లికి మాత్రం ఒప్పుకోకుండా తనతో ఉండిపోమంటుంది. మగ స్నేహితుల వలే కలిసి ఉందామంటుంది. వివాహమనే బంధం లేకుండా స్త్రీపురుషులు కలిసి ఉండటాన్ని సంఘం హర్షించదంటాడు రామారావు. పెళ్లి చేసుకునేందుకు ఒప్పుకోమంటాడు. చిన్నప్పుడు చేసిన వాగ్దానాన్ని నిలుపుకునేందుకే తనను పెళ్లి చేసుకుంటానంటున్నావంటుంది శశిరేఖ. సాయంత్రం లోపు నిర్ణయం చెప్పమని వెళ్లిపోతాడు రామారావు.<br />ఆరోజు సాయంత్రం శశిరేఖ రామారావుని శారీరకంగా కూడా కలుస్తుంది. అంతా అయిపోయాక కళ్లుతెరిచిన రామారావు ఆమెను అక్కడే వదిలేసి వెళ్లి పోతాడు. తన తప్పు తెలుసుకుని తిరిగివచ్చేసరికి ఆమె కొన ఊపిరితో ఉంటుంది. చివరికి అతని చేతిలో కన్నుమూస్తుంది. <br />———————————————————–<br />ఈ నవలలో ఉన్న ప్రధాన పాత్రలు ఐదు.<br />శశిరేఖ, కృష్ణుడు, సుందర రావు, రామారావు, నవజీవన దాసు.<br />ముందు మాటలో శివశంకర శాస్త్రి అన్నట్లు.. శశిరేఖ ప్రేమైక జీవిని. ప్రేమ లేని చోట తను ఒక్క నిమిషం నిలువలేకపోయింది. రామారావు వచ్చి తనను పెళ్లి చేసుకుంటాడనుకున్న ఆమే.. పెద్దవాళ్లనెదిరించి కృష్ణుడితో వెళ్లిపోయింది. సుందర రావు ఫిడేలు గానం, తీయని మాటల ప్రభావంతో.. అతనిపై ఆకర్షణ పెంచుకుంది. అందము, సౌందర్యారాధనలొ మునిగిపోయే ఆమె అతని ప్రభావంలో పడిపోయింది. ఆవేశంలో అతను ముద్దుపెట్టి, తర్వాత కోపం ఉందా అంటే లేదని చెప్పింది. ఆసుపత్రి నుండి ఇంటికి వెళ్లే ముందు రోజు రాత్రి ఒంటరిగా సుందర రావు ఇంటికి వెళ్లింది. వయసు గారడీ, అతని బలవంతము వలన లొంగిపోయింది. ఉదయం కృష్ణుడి దగ్గరకే వెళ్లమనిన సుందరరావుతో.. "నాకు నీమీద ప్రేమలేకపోతే నా చిటికిన వేలునైనా తాకనిచ్చేదాన్నా మిమ్మల్ని?" అని ప్రశ్నిస్తుంది. అప్పటి వరకు తననెంతో ప్రేమగా పూజించిన కృష్ణుడిని వదలి వెళ్లుటకు ఇష్టంలేకపోయినా.. అతనంటే ఇప్పుడు ప్రేమ లేదు కనుక ఇంకా అతనితో ఉండటం భావ్యం కాదని భావించింది. సుందరరావుతో ఊరు విడిచి వెళ్లిపోయింది. మోహం తీరిన సుందరరావు కౄరత్వాన్ని చూచిన ఆమెకు అతనిపై ప్రేమ తగ్గిపోయింది. తర్వాతి పరిణామాల వలన చిన్ననాటి మితృడు రామారావుతో కలిసి జీవించాలనుకుంటుంది. అతను పెళ్లికి పట్టుపడితే.. పెళ్లి తర్వాత ఇతను మాత్రం వదిలేయడని ఋజువేంటని ఆలోచిస్తుంది. పెళ్లి అంటే స్వాతంత్ర్యమును కోల్పోవటమేనని, "ఒకవేళ పెళ్లితర్వాత ఇప్పుడున్న ప్రేమ పోతే నన్ను ఇష్టం వచ్చినట్లుగా పోనిస్తారా?" అని అడుగుతుంది. తప్పనిసరై పెళ్లికి ఒప్పుకున్నా, సుందర రావు బలవంతముతో మళ్లీ అతనితో వెళ్లిపోతుంది. చెన్నపట్నంలో నవజీవనదాసు ఆశ్రయంలో కొన్నాళ్లు సంతోషంగానే గడిపినా, తనకు పూర్వ జీవితమే బాగుందనిపిస్తుంది. కలకత్తాలో రామారావును మళ్లీ కలిసిన తర్వాత అతని ప్రేమ తప్ప మరేమీ అక్కరలేదనిపిస్తుంది. ఓక రాత్రి అతనితో కలిసిన తర్వాత, అతని ప్రేమను తట్టుకోలేక గుండెనొప్పితో కన్నుమూస్తుంది.<br />కృష్ణుడు అందాన్ని ఆస్వాదించే వాడైతే.. సుందరరావు అనుభవించాలని చూసేవాడు. కృష్ణుడు శశిరేఖ అమాయకత్వాన్ని, అందాన్ని, దోసిలిలో పట్టి ప్రేమగా చూసుకుంటే.. సుందర రావు ఆమె శరీరాన్ని గుప్పెటలో నలిపి వేశాడు. తనను వదిలి వచ్చిన తర్వాత శసి క్షేమం కోరుతూ కృష్ణుడు ఉత్తరం వ్రాస్తే.. సుందర రావు మోహం తీరిన తర్వాత ఇంట్లోంచి బయటకు గెంటివేసాడు. వీళ్లిద్దరూ భిన్నదృవాళ్లా, నాణేనికి చెరో వైపులా కనిపిస్తారు. శశిరేఖ కృష్ణుడి వద్ద ఉన్నంతకాలం ఆమె కోసం వెంపర్లాడిన సుందరరావు, ఆమె తనతో వచ్చేయగానే ఆమె ఎక్కడికి పోతుందన్న నిర్లక్ష్యము ఏర్పడింది. కొన్నాళ్లకు ఆమె మోయలేని బరువుగా తోచింది. ఫలితంగా ఆమెకు దూరమైనాడు.<br />రామారావు అప్పటి బ్రహ్మసమాజపు ప్రతినిధి. ఉన్నత విద్యలు చదివినా సంఘం నిర్మించిన చట్రాన్ని, గీసిన గీతను కాదనే సాహసం చేయలేకపోయాడు. చిన్నప్పుడు శశిరేఖకు ఇచ్చిన మాట నిలబెట్టుకోవాలని తపించినా, ఒక చెడిపోయిన స్త్రీని బాగుచేశానన్న పేరు కోసమే అతను నడచుకున్నట్లు కనిపిస్తుంది. వెలుతురులో ఎన్నో ఆదర్శాలు పలికే వారు చీకటిలో తప్పులు ఎలా చేస్తారో, నిగ్రహాన్ని ఎలా కోల్పోతారో రామారావు మనకు కళ్లకు కట్టినట్లు చూపిస్తాడు. <br />నవజీవనదాసు బ్రహ్మసమాజపు ప్రచారకుడు. తప్పుడుదారిలొ నడచే అమ్మాయిని బాగుచేసి, పాపాలకు పరిహారం చూపి, ఆమెకు ఒక కొత్త జీవితం ఇవ్వాలని ఆశించాడు. ఐతే ధర్మారావుతో ఆమె పెళ్లికి నిరాకరించటం, రామారావుతో సన్నిహితంగా మెలగటం అతనికి కోపం తెప్పిస్తుంది. కాని, ఆమె తన కూతురివంటిదనీ, ఆమె కోరుకున్న జీవితం గడపవచ్చనీ అనే సమయానికి పరిస్థితి చేజారిపోతుంది. ఆమె చనిపోయిన రాత్రి, కలలో దేవదూతలతో అతను "ఈమె ధన్యురాలు, ప్రేమించినది" అనటం ద్వారా మార్పుని ఆహ్వానించినట్లుగా కనిపిస్తుంది.<br /><br />Published @ <a href="http://pustakam.net/?p=1393">Pustakam.net</a><div class="blogger-post-footer"><script type="text/javascript"><!-- google_ad_client = "pub-0647772160794397"; google_ad_width = 728; google_ad_height = 90; google_ad_format = "728x90_as"; google_ad_type = "text_image"; google_ad_channel = ""; //--> </script> <script type="text/javascript" src="http://pagead2.googlesyndication.com/pagead/show_ads.js"> </script><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1212609919631391060-3485743024908313190?l=janaj4u.blogspot.com' alt='' /></div>నరేష్ నందం (Naresh Nandam)http://www.blogger.com/profile/07475229304485368153janaj4u@gmail.com0tag:blogger.com,1999:blog-1212609919631391060.post-87594894580219953462009-07-22T16:44:00.001+05:302009-07-22T16:44:59.069+05:30<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/dv1X4Ax7dI8&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/dv1X4Ax7dI8&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><script type="text/javascript"><!-- google_ad_client = "pub-0647772160794397"; google_ad_width = 728; google_ad_height = 90; google_ad_format = "728x90_as"; google_ad_type = "text_image"; google_ad_channel = ""; //--> </script> <script type="text/javascript" src="http://pagead2.googlesyndication.com/pagead/show_ads.js"> </script><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1212609919631391060-8759489458021995346?l=janaj4u.blogspot.com' alt='' /></div>నరేష్ నందం (Naresh Nandam)http://www.blogger.com/profile/07475229304485368153janaj4u@gmail.com1tag:blogger.com,1999:blog-1212609919631391060.post-27452282533049073102009-07-05T03:12:00.008+05:302009-07-05T04:04:08.314+05:30<a href="http://janaj4u.blogspot.com/2009/07/part-one.html">గత టపా నుంచి..</a><br /><br />నేను: మరి ప్రభాకరన్ గురించి ఏం తెలుసు నీకు?<br />శ్రీనివాస దురై: ప్రభాకరన్ కూడా వీరప్పన్ లాంటోడేనబ్బా.. నమ్మినోడ్ని మోసం చేయలా.. మోసం చేసినోడ్ని విడిచిపెట్టలా..<br />నేను: అంటే..<br />శ్రీనివాస దురై: అంటే ఏముండాది? చిన్నప్పట్నుంచి మావోళ్ల(తమిళుల) మీద జరిగిన దాడులు చూస్తావుండాడు. ఏదో ఒకనాటికి లంకోళ్లకి బుద్ధి చెప్పాలనుకున్నాడు. తోడువచ్చినోళ్లతో కలిసి పోరాటం చేశాడు.<br />నేను: ప్రభాకరన్‌ని చాలా మంది తమిళులు నమ్మారు. ఆశ్రయమిచ్చారు. కాని, చివరికి వాళ్లకేం మిగిలింది?<br />శ్రీనివాస దురై: చూడబ్బా.. యుద్ధమంటే మాటలనుకుంటాండావా? అదేదో కిర్‌కెట్ మ్యాచు టీవీలో చూడటమనుకుంటన్నావా? యుద్ధమంటే ఒకటేనబ్బా.. చంపటం.. లేదా చావటం. అదీ చుట్టూ వాళ్లున్నప్పుడు మాట కోసం నిలబడాల. లొంగిపోయావా.. ఇక నువ్వు బతికినా చచ్చినట్లే. ఆ బతుకు కన్నా చావటమే మేలు.<br />నేను: అంటే..<br />శ్రీనివాస దురై: ఏందబ్బా.. అంటే అనేది ఊతపదమా ఏంది నీకు? ప్రతీది తెలియదంటాండావే?<br />నేను: అది కాదు.. అసలెందుకు చేశాండంత యుద్ధం ప్రభాకరన్?<br />శ్రీనివాస దురై: ప్రభాకరన్ చిన్నప్పుడే తుపాకీ పట్టాడు. తమిళోళ్లని ఏడిపించుకుతినేటోళ్లమీద యుద్ధం మొదలెట్టాడు. తనతొ నలుగురిని కలుపుకున్నాడు. సుమారు నలభై ఏళ్లు పోరాడాడు.<br />నేను: ఎవరికీ లేనిది ప్రభాకరన్‌కే ఎందుకు అంత కోపం?<br />శ్రీనివాస దురై: నీదేఊరబ్బా?<br />నేను: తెనాలి. అసలైతే అమరావతి పక్కన. నా చిన్నప్పుడు తెనాలి వచ్చాం.<br />శ్రీనివాస దురై: సరే, నీపక్కింటోడు వచ్చి నీదీ ఊరు కాదు కదా.. నీకు తాగటానికి నీళ్లియ్యం, తినటానికి గింజలివ్వమంటే ఏం చేస్తావు?<br />నేను: వాళ్లిచ్చేదేముంది?<br />శ్రీనివాస దురై: అదేనబ్బా.. నీకు ఏదీ అమ్మనీకుండా, వాళ్లు చెప్పినట్లుంటేనే బతకనిస్తాం అంటే?<br />నేను: నేనెందుకు ఒప్పుకోవాలి?<br />శ్రీనివాస దురై: ఏం.. ఎందుకొప్పుకోవు?<br />నేను: నన్ను వెళ్లిపొమ్మనటానికి వాళ్లకేమీ హక్కు లేదు కదా..<br />శ్రీనివాస దురై: నిన్నొక్కడ్ని అంటేనే నువ్వు ఊరుకోలేకపోతున్నావే.. లంకనుండి కొన్ని లక్షలమందిని వెళ్లిపోమన్నారబ్బా.. కొంత మంది తిరగబడ్డారు. చంపారు. ఇంకొంతమంది ముఠా కట్టి ఎదురు దాడులు చేశారు. పట్టుకుని కాల్చి చంపారు. అప్పుడే కుర్రాళ్లకి కోపమొచ్చింది. పధకం ప్రకారం దాడులు మొదలుపెట్టారు.<br />నేను: అసలెందుకిదంతా?<br />శ్రీనివాస దురై: లంకలో ఉన్న అరవోళ్లంతా.. ఒకప్పుడు ఇక్కడోళ్లే. కూలీకి తీసుకెళ్లారంటెప్పుడో. అక్కడ లంకోళ్లు పెట్టే బాధలు పడలేక అరవోళ్లు తిరుగుబాటు చెశారు. అప్పుడే ప్రభాకరన్ తుపాకీ పట్టుకున్నాడు.<br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);">(<span style="color: rgb(0, 153, 0);">ఎల్‌టీటీఈ పుట్టుక, కారణాల గురించి, రాజీవ్‌గాంధీ హత్య కేసు దర్యాప్తు చేసిన శ్రీ. కార్తికేయన్ గారు, తన పుస్తకం - "నిప్పులాంటి నిజం"లో వ్రాసారు. </span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">అందులోంచి సంగ్రహిస్తే..</span></span> <span style="color: rgb(102, 102, 204);"><br /><br />1815లో లంకలోని టీ, కాఫీ ఎస్టేట్లలో పని చేసేందుకు కూలీల కోసం బ్రిటిష్ ప్రభుత్వం ఇక్కడ్నుంచి మనుషులని తరలించింది. కొన్ని వేలమంది అలా ఇక్కడ్నుంచి బలవంతంగా కాని, ఇష్టపడి కాని శ్రీలంక వెళ్లారు. అక్కడ వారికి ఎస్టేట్లలో కొంత భూమి ఉండటానికి ఇచ్చి కూలీ చేయించుకునేవాళ్లు. వందల సంవత్సరాలు అక్కడే ఉన్నా వాళ్లంతా ద్వితీయ శ్రేణి పౌరులుగానే మిగిలిపోయారు. అక్కడే పుట్టిన తర్వాతి తరం వాళ్లుకూడా వివక్షనెదుర్కొన్నారు. స్వాతంత్ర్యం వచ్చాక కూడా వాళ్ల పరిస్దితి మారలేదు. అప్పటికి శ్రీలంకలో ఉన్న తమిళులు పది లక్షలమందికి పైనే. తమిళులు ఎక్కువగా ఉన్న తూర్పు, ఉత్తర ప్రాంతాల్లో భూములు వ్యవసాయానికి ఎక్కువగా పనికొచ్చేవి కాకపోవటంతో.. వారు చదువుకి ప్రాధాన్యతనిచ్చారు. బ్రిటిషువారితో వచ్చిన మిషనరీలు ఇంగ్లీషు విద్యనందించాయి. పాలనా సౌలభ్యం కోసం బ్రిటిషువారు ఈ తమిళులని సింహళీయులు ఎక్కువగా ఉన్న ప్రాంతాల్లో కూడా డాక్టర్లుగా, ఇంజనీర్లుగా ఇతర ఆఫీసర్లుగా నియమించారు. ఇది శ్రీలంకలొని ప్రధమ పౌరులుగా చెప్పుకుంటున్న వారికి కోపం తెప్పించింది. దీనితొ తమిళులలో సంఘీభావం పెరిగింది. 1947లో జరిగిన పార్లమెంటు ఎన్నికలలో వారు ఏడుగురు సభ్యులని పార్లమెంటుకి పంపారు. ఈ సంఘటనతో సింహళియులు మరింత జాగ్రత్త పడదామనుకున్నారు. మెజారిటీ సభ్యులు వాళ్లే కనుక 1948-పౌరసత్వ చట్టం, 1949-పార్లమెంటరీ ఎన్నికల చట్టం తీసుకువచ్చారు. ఫలితంగా టీ తోటల్లోని తమిళ కార్మికులంతా ఓటుహక్కు కోల్పోయారు. తమకంటూ ఒక్క రాష్ట్రం కూడా లేకుండా మిగిలిపోయారు. ప్రధానమంత్రి సేనా నాయకే తమిళ ప్రాంతాల్లో సింహళీయుల జనాభా పెరిగేందుకు, నీటి పధకాలతో కృషి చేశాడు. దీనితో తూర్పు ఉత్తర ప్రాంతాల్లో ఇరవై ఏళ్లలో సింహళీయుల జనాభా పదిరెట్లు పెరిగింది. ఇది అక్కడి జనాభా నిష్పత్తిని తీవ్రంగా ప్రభావితం చేసింది. దీనితో చరిత్ర పునరావృతమవుతుందేమో అని తమిళులు భయపడ్డారు. క్రీ. పూ. 101లో తమిళ రాజు ఎలారాను ఓడించిన సింహళరాజు దుత్తగామి కాలం మళ్లీ వస్తుందేమో అని వారు భావించారు [అంటే లంకలో తమిళులు ఎప్పుడో ఉన్నారన్న మాట]. </span> <span style="color: rgb(102, 102, 204);">1956లో సింహళం శ్రీలంక అధికారిక భాషగా, భౌద్ధమతం జాతీయమతవిధానంగా ఆమోదింపబడినవి. సింహళీయులకి, తమిళులకి మధ్య జరిగిన ఘర్షణలతో, తమిళులు కొలంబో వదిలేసి జాఫ్నా వెళ్లిపోయారు. 1961లొ మరో చట్టం అమలులోకి వచ్చింది. న్యాయస్ధానాలన్నింటిలో సింహళం మాత్రమే అధికార భాషగా మారింది. 1970లో వచ్చిన శ్రీలంక కొత్త రాజ్యాంగం శ్రీలంక గణతంత్ర రాజ్యంగా, సింహళం అధికార భాషగా, భౌద్ధం ప్రధాన మతంగా ప్రకటించింది. దీనితో సింహళీయుల ఆధిపత్యం ఒక్కసారిగా పెరిగింది. తమిళులు నేర్చుకున్న ఇంగ్లీషు కంటే సింహళానికే ప్రాధాన్యం పెరిగి తమిళ ఉద్యోగులు, విద్యార్ధులు దిక్కు తోచని స్థితిలో పడ్డారు. దీనితో తమ సమస్యల పరిష్కారం కోసం తమిళులు విభిన్న పంధాను ఎన్నుకున్నారు. అదే తీవ్రవాద పోరాటం. 1972లో తంగదురై, కుట్టిమణి ల సారధ్యంలో ఏర్పడిన సంస్ధ, తర్వాత 'తమిళ ఈలం లిబరేషన్ ఆర్గనైజేషన్ - "టీఈఎల్ఓ"గా మారింది. 1972లో "తమిళ న్యూ టైగర్స్"ని వేళుపిళ్లై ప్రభాకరన్ స్ధాపించాడు. అప్పటికి అతని పద్దెనిమిదేళ్లు. 1975 జులై 27న జాఫ్నా మేయరు- ఆల్ఫ్రెడ్ దురైయప్పను ప్రభాకరన్ కాల్చి చంపాడు. తమిళుల హీరో అయ్యాడు. 1976 మే 5న ప్రభాకరన్ తన "టిఎన్‌టి" ని లిబరేషన్ తైగర్స్ ఆఫ్ తమిళ ఈలం (ఎల్‌టీటీఈ)గా మార్చాడు. తమిళ స్వరాజ్యమే తన ఏకైక లక్ష్యంగా ప్రకటించాడు.) </span><br /><br />నేను: సరే.. అదంతా తెలిసిన విషయమే కదా..<br />శ్రీనివాస దురై: అక్కడికే వస్తుండానబ్బా.. వీరప్పన్ లాగే ప్రభాకరన్ కూడా తన కోసం కన్నా తనను నమ్ముకున్న మనుషులకోసమే ఎక్కువ కష్ట పడ్డాడు. అలాగే.. తనకెదురొచ్చిన ఎవరినైనా అడ్డు తొలగించుకున్నాడు.<br />నేను: కానీ ప్రభాకరన్ ఒక లక్ష్యం కోసం పోరాడాడు కదా.. వీరప్పన్ అలా కాదు. అందరినీ బెదిరించి, దోపిడీ చేశాడు.<br />శ్రీనివాస దురై: అవునబ్బా.. వీరప్పన్ దోపిడీ చేశాడు. కాదనటంలే.. ఐతే ప్రభాకరన్ కూడా తన మనుషులకోసం దాడులు చేశాడు. ఆయుధాలు, డబ్బు దోచుకున్నాడు. అలాగే వీరప్పన్ కూడా తనని నమ్ముకున్న వాళ్లకి ఎంతో డబ్బు సాయం చేశాడు. ఎంతో మందికి పెళ్లిళ్లు చేశాడు. ఒకరకంగా చెప్పాలంటే వీరప్పన్ వల్ల తన చుట్టూ ఉన్న వాళ్లు బాగు పడ్డారు. ప్రభాకరన్ వల్ల అంతా నాశనం అయ్యారు.<br />నేను: ప్రభాకరన్ పోరాటయోధుడు, వీరప్పనేమో దోపిడీదారు. అసలు వీళ్లిద్దరినీ నువ్వెలా కలిశావ్? ఎప్పుడు కలిశావ్?<br />శ్రీనివాస దురై: వీరప్పన్ భార్య ముత్తులక్ష్మి అతన్ని ప్రేమించి పెళ్లి చేసుకుందబ్బా.. ముత్తు లక్ష్మి నాన్న నాకు దూరపు బంధువు. వాళ్ల ఊరికి అప్పుడప్పుడు వచ్చిపోతుండేవాడు. అలా కలిసేవాణ్ణి. 1985తర్వాత నేను శ్రీలంక వెళ్లాను, అక్కడ పనిచేయటానికి. మాంకులం (ముల్లైతీవు నుండి 100కి.మీ. ఉంటుందేమో, నాకు గూగుల్ మ్యాప్‌లో కనిపించింది తర్వాత వెదికితే) దగ్గర ఒక పల్లెటూళ్లో నూనె ఫ్యాక్టరీలో ఐదేళ్లు పైనే పని చేశాను. ప్రభాకరన్ రాజ్యమే అదంతా. అతనేది చెబ్తే అదే జరుగుతుంది అక్కడ. రాజీవ్ గాంధీని వాళ్లు చంపేశాక అక్కడి పరిస్ధితులు బాగోలేదు. ఇండియా నుంచి వచ్చిన వాళ్లు చాలా మందే ఉన్నారప్పుడక్కడ. టైగర్ల గురించి చెప్పమని మిలిటరీ వాళ్లు వేధించేవాళ్లు. ఇక ఉండలేక ఆరుగురం వచ్చేశాం అక్కడినుండి. అది ప్రభాకరన్ ప్రాంతమవటంతో అప్పుడప్పుడు జనాల్లోకి వచ్చేవాడు. తమిళ రాజ్యం రావాలంటే త్యాగాలు తప్పవనేవాడు. ఒక్కో ఇంటి నుంచి ఒక్కళ్లని తనతో పంపమని అడిగేవాడు. ఇండియా నుండి వచ్చిన సైనికులంటే మాత్రం అసహ్యించుకునేవాడు. వాళ్ల వల్ల అమాయకులు బలవుతున్నారని అనేవాడు. పని చేసుకోటానికి వచ్చిన వాళ్లని మాత్రం ఇబ్బంది పెట్టద్దనేవాడు. వాళ్లు ఇక్కడ బాగుంటేనే ఇండియాలో సహాయం చేస్తారని చెప్పేవాడు. కనీసం పది సార్లు చూశాను నేను ప్రభాకరన్‌ని.<br />నేను: అసలు అంత ఈజీగా ప్రభాకరన్ దగ్గరకు వెళ్లే అవకాశం ఉంటే ఎప్పుడో చంపే వాళ్లు కదా?<br />శ్రీనివాస దురై: అదేమీ అంత ఈజీ కాదు. మేము పని కోసమే వెళ్లినా మా భాధ్యతంతా మా ఓనర్‌ల మీద ఉండేది. పూర్తిగా నమ్మకమైన వాళ్లనీ, అది కూడా అరవోళ్లని మాత్రం తెచ్చుకోమనే వాడు. పనోళ్లు తప్పు చేస్తే ఓనర్‌లను చంపేసేవాడు. అందుకే అంత త్వరగా ఎవరిని దగ్గరకి రానిచ్చేవారు కాదు.<br />నేను: మరి నువ్వెలా వెళ్లావ్?<br />శ్రీనివాస దురై: అదే చెబుతుండా.. మా ఓనరు పేరుకే ఓనరు. ఆ మిల్లు ప్రభాకరను డబ్బులతో నడుస్తుండాదనేవారు. వాళ్లు అక్కడికి వస్తే మా మిల్లులోనే మీటింగు పెట్టేవాళ్లు. ఒకసారి నీళ్లు కావాలంటే మా ఓనరు నన్ను పంపాడు సీసా ఇచ్చి. అతని పక్కనున్నోళ్లు నన్ను తాగమన్నారు ముందు. అంత జాగ్రత్త. ఇక్కడేపని చేస్తావని అడిగాడు నన్ను. తమిళనాడులో ఎక్కడ నీఊరని అడిగాడు. తమిళ రాజ్యం వస్తే ఇక్కడికొచ్చేస్తారా అని అడిగాడు.<br />నేను: ఏమని చెప్పావ్ మరి?<br />శ్రీనివాస దురై: రానని చెప్పా. అది నేను పుట్టిన ఊరని చెప్పా. నవ్వాడు. మరి ఇప్పుడెందుకొచ్చావ్? అని అడిగాడు. బతకటానికని చెప్పా. అంతా ఇక్కడ చంపుతున్నారని అనుకుంటుంటే నువ్వు బతకటానికొచ్చావా? అని అడిగాడు. బతికే ఉన్నాను కదా ఇప్పుడని నవ్వా నేను కూడా. తర్వాత మా ఓనరు తిట్టాడు నన్ను అలా మాట్లాడానని.<br />నేను: మిగతా వాళ్లకి తెలియని విషయాలేంటి మరి?<br />శ్రీనివాస దురై: ప్రభాకరన్ ఏదుంటే అది తినేస్తాడు. ఉన్నప్పుడు బాగా తింటాడు. పాటలు పాడతాడు. రేడియో వింటాడు. పెళ్లాం పిల్లలంటే ప్రేమ ఉండేది బాగా. తన జీవితం గురించి తెలిసి కూడా తనని పెళ్లి చేసుకుందని పెళ్లాన్ని బాగా చూసుకునేవాడు. తను చనిపోయినా పెళ్లాం పిల్లలు బాగుండాలని కోరేవాడు.<br />నేను: ప్రభాకరన్ మంచోడా? లేక వీరప్పన్ మంచోడా?<br />శ్రీనివాస దురై: ఇద్దరూ ఇద్దరేనబ్బా.. అనుకున్న దానికోసం ప్రాణాలిస్తామన్నారు. అలాగే పోయారు. ఈలోకంలో ఎవడూ మంచోడు కాడబ్బా.. అందరికీ మంచిగా కనిపించటం కూడా కుదరదు. నేను: ఇద్దరిలో ఏం పోలికలు చూశారు మీరు?<br />శ్రీనివాస దురై: ప్రభాకరన్, వీరప్పన్ ఇద్దరూ తమ చుట్టూ ఉన్న వాళ్ల కోసమే కదా ఏంచేసినా.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NXrC0JVBAIw/Sk_TeQFYQHI/AAAAAAAAAVI/gWr-pjxG2zQ/s1600-h/vpg.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 155px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NXrC0JVBAIw/Sk_TeQFYQHI/AAAAAAAAAVI/gWr-pjxG2zQ/s400/vpg.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5354730998633873522" border="0" /></a><br />ఇద్దరూ మంచి గురిగాళ్లు. శతృవుని చంపేటప్పుడు కౄరంగా చంపేవోళ్లు. అలా ఐనా తమకోసం వచ్చేవాళ్లు భయపడి వెనక్కి తగ్గుతారని వీరప్పన్ అనేవాడు. వాడు రావటం ఎందుకు? నా చేతిలో చావటం ఎందుకని అనేవాడు. ఇద్దరూ డబ్బుని పక్కన వాళ్లకోసమే ఖర్చు చేశారు. ప్రభాకరన్ వ్యాపారాలు చేశాడంటారు, మరదేమయిందో కానీ, వీరప్పన్ మాత్రం ఏమీ మిగుల్చుకోలేదనుకుంటా. ఇద్దరూ పెళ్లాల్మ్ పిల్లలకు దూరంగా ఎక్కువ కాలం గడిపారు కదా.. కానీ ఇద్దరి పెళ్లాలూ, వాళ్ల గురించి తెలిసే ఇష్టపడి చేసుకున్నారు. ఇద్దరూ కూడా ఎన్‌కౌంటర్లోనే చనిపోయారు కదా..<br />నేను: చాలా టైం తీసుకున్నాను పెద్దాయనా.. వాళ్లిద్దరికీ డూపులున్నారని అనేవాళ్లు కదా.. ఎంతవరకూ నిజం?<br />శ్రీనివాస దురై: ఏరబ్బా.. డూపులు? వాళ్లు చచ్చి ఇన్నాళ్లయింది కదా.. మీవాళ్లు ఊరికే వదులుతారా? ఈపాటికి ఒక్కడ్నైనా లాగి జనానికి చూపందే ఊరుకుంటారా?<br />నేను: సరే.. మరి వీళ్ల ఎన్‌కౌంటర్లు నిజమేనంటావా?<br />శ్రీనివాస దురై: ఒక్కటబ్బా.. వాళ్లైనా, పోలీసులైనా మనుషులే కదా.. వాళ్లకి దొరికినోళ్లని హింసించి చంపారు కదా.. పోలీసులు మాత్రం ఊరుకుంటారా? నేనైనా అంతే చేస్తానబ్బా.. ఐనా అది జరిగినప్పుడు నువ్వూ నేను దగ్గర లేము కదా.. మనకెందుకు ఆ గొడవ?<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NXrC0JVBAIw/Sk_QsbVT5WI/AAAAAAAAAU4/UQRwtmkluUI/s1600-h/vp_en.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 373px; height: 216px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NXrC0JVBAIw/Sk_QsbVT5WI/AAAAAAAAAU4/UQRwtmkluUI/s400/vp_en.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5354727943636772194" border="0" /></a><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102); font-weight: bold;">ఇక్కడ ఒక విషయం నేను చెప్పాలి. శ్రీనివాస దురై ఎంత వరకు నిజాలు చెప్పారన్నది నేను విశ్లేషించలేను. కనుక ఈ విషయాలన్నీ నిజమేనని నేను ఎవరికీ ఎంత మాత్రం హామీ ఇవ్వటం లేదు. కొన్నింటికి నాకు తెలిసిన అదనపు విషయాలను మాత్రం జోడించాను. </span> <span style="color: rgb(255, 102, 102); font-weight: bold;">అనుకోకుండా కలిసిన వ్యక్తితో ఒక చిన్న టీ హోటల్‌లో జరిగిన ఈ సంభాషణకు నా దగ్గర ఎటువంటి రికార్డులు కూడా లేవు, పేర్లు, సంవత్సరాలూ వ్రాసుకున్న చిన్న కాగితం తప్ప. </span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NXrC0JVBAIw/Sk_RhfW03BI/AAAAAAAAAVA/7iDaIVDcaMs/s1600-h/banner.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 185px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NXrC0JVBAIw/Sk_RhfW03BI/AAAAAAAAAVA/7iDaIVDcaMs/s400/banner.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5354728855249935378" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><script type="text/javascript"><!-- google_ad_client = "pub-0647772160794397"; google_ad_width = 728; google_ad_height = 90; google_ad_format = "728x90_as"; google_ad_type = "text_image"; google_ad_channel = ""; //--> </script> <script type="text/javascript" src="http://pagead2.googlesyndication.com/pagead/show_ads.js"> </script><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1212609919631391060-2745228253304907310?l=janaj4u.blogspot.com' alt='' /></div>నరేష్ నందం (Naresh Nandam)http://www.blogger.com/profile/07475229304485368153janaj4u@gmail.com1tag:blogger.com,1999:blog-1212609919631391060.post-30011054885441169302009-07-03T22:12:00.006+05:302009-07-05T04:04:30.536+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NXrC0JVBAIw/Sk43wU0-zlI/AAAAAAAAAUg/33T_P0EyW_E/s1600-h/vp.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 250px; height: 184px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NXrC0JVBAIw/Sk43wU0-zlI/AAAAAAAAAUg/33T_P0EyW_E/s400/vp.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5354278310354275922" border="0" /></a><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;"><br /></span></span><br />గత నెలలో నెల్లూరు దగ్గర ఒక ఊరు వెళ్లాను. అక్కడ ఒకతను పరిచయమయ్యాడు. పేరు శ్రీనివాస దురై. వయసు 65-70. తమిళనాడులొని చెంగల్పట్టు దగ్గర ఓ పల్లెటూరు. ఇప్పుడు అతని పరిచయం ఎందుకంటే.. అతను వీరప్పన్‌నీ, ప్రభాకరన్‌నీ చూశాడు. మాట్లాడాడు. వాళ్ల గురించి కొద్దిగా.. మిగిలిన వాళ్లకి తెలియవనుకుంటున్న విషయాలు చెప్తానన్నాడు.<br /><br />"సరే" అని ఒక హోటల్‌లో కూర్చున్నాం.<br /><br />నేను: మీకు మాత్రమే తెలిసిన ఆ విషయాలేంటో చెప్పండి.<br />శ్రీనివాస దురై: వీరప్పన్ చాలా మంచివాడబ్బా.. తన వాళ్లకోసం చాలా చేశాడు.<br />నేను: ఎవరైనా తన వాళ్లకోసమే కదండీ ఏం చేసినా.. లేకపోతే వాళ్లేమైనా చనిపోయాక తీసుకుపోతారా? ఆమాత్రం తెలుసులెండి ఎవరికైనా..<br />శ్రీనివాస దురై: అదికాదబ్బా.. వీరప్పన్ చుట్టూ చాలా బలగం ఉండేది. తమిళనాడు-కర్ణాటక మధ్యన అతని సామ్రాజ్యం. ఊటీ-మైసూరు మధ్యన అడవుల్లోని చెట్లన్నీ అతనికి పరిచయమే. ఎవడైనా అతని అనుమతి లేకుండా అటువైపు వెళ్లాడా.. ఇక అంతే. ప్రాణాలమీద ఆశలొదులుకోవాల్సిందే!<br />నేను: అంటే చంపేస్తాడా?<br />శ్రీనివాస దురై: ఉత్తినే చంపడబ్బా.. ముందు అనుమానంగా తిరిగేటోడ్ని ఆడ(అక్కడ) జనాలే పట్టుకుంటరు. సత్యమంగళం అడవుల్లో అతని మనుషులు చాలామందే ఉండారు. ముందు నువ్వెవరూ అంటారు. ఈడకెందుకొచ్చినవ్, ఎట్లొచ్చినవ్ అంటారు. ఆడు సరైన సమాధానం చెప్పాడా.. బతికిపోతాడు. ఆ వచ్చినోడు పోలీసోడు కాదని వాళ్లు నమ్మాల. నమ్మితే తిండి పెట్టి దారి చూపిస్తరు. లేకపోతే ఈడ్చుకుపోతరు.<br />నేను; ఎక్కడికి?<br />శ్రీనివాస దురై: ఇంగెక్కడికి? వీరప్పన్ మనుషులు మురుగేశన్, సుబ్రమణి లాంటోళ్ల దగ్గరికి. ఆళ్లు కొట్టి, హింసించి అడుగుతరు. అప్పటికీ ఆడు నిజం చెప్పలేదో.. సరాసరి పులి నోట్లోకే..<br />(నేను బ్లాంక్ ఫేస్ పెట్టాను) వీరప్పన్ దగ్గరకబ్బా.. కళ్లకు గంతలు కట్టి ఎక్కడో అడవుల్లో 40-50కిలోమీటర్లు నడిపిస్తరు. కావాలనే నడిపిస్తరు. కొండచుట్టూ పది సార్లు తిప్పుతరు. అమ్మ.. ఇక వాడి పని ఐపోతుంది అనుకున్నప్పుడు, వీరప్పన్ ముందు నిలబెడతరు. ఈలోపు రెండు రోజులు గడుస్తయి.<br />నేను: ఎందుకలా.. కొండ చుట్టూ తిప్పటం? అనవసరంగా వాడిని తిప్పటంతో బాటు వీళ్లకి కూడా కాళ్లనొప్పులు కదా?<br />శ్రీనివాస దురై: మరదే.. ఆడి ఒంట్లో ఓపిక మొత్తం అయిపోవాల. నాలుక ఎండిపోవాల. పట్టపగలే చుక్కలు కనిపించాల. అప్పుడు కదా.. వాడు ఎక్కడికీ తప్పించుకునే ఆలోచన చేయకుండా గమ్మునుండేది? ఆ 50కిలోమీటర్లు పోయేలోగా వాళ్లు పట్టేసుకుంటారని అనుకుంటడు. పారిపోటానికి కూడా భయపడుతడు.<br />నేను: మరి వాళ్ల మనుషులమాటో?<br />శ్రీనివాస దురై: వాళ్లదేముండాదబ్బా.. వంతులేసుకుని తిప్పుతరు. నలుగురు పోయిన తర్వాత ఇంకో నలుగురు వస్తారు. వాడ్ని మళ్లీ చుట్టూ తిప్పుతరు.<br />నేను: అలా తిప్పటం వలన వాళ్లకేంటి లాభం?<br />శ్రీనివాస దురై: డబ్బులబ్బా.. నిండా దుడ్డు ఇచ్చేదున్నప్పుడు వేరే పని ఏం చేస్తారు?<br />నేను: మరి వీరప్పన్ ఏంచేస్తాడు తర్వాత?<br />శ్రీనివాస దురై: వెళ్లగానే తాగటానికి నీళ్లిస్తడు. మర్యాదగా అడుగుతడు. అప్పటివరకు వీరప్పన్ రాక్షసుడని విన్నోడికి అలా మంచిగా కనిపించేసరికి భయం పోతుంది. మనసులో ధైర్యం వస్తుంది. వీరప్పన్ అంటే ఇంతేనా అనిపిస్తుంది. అదిగో అక్కడే నోరు జారతడు. ఎక్కువ వాగేస్తడు.<br />నేను: అంటే, నిజం చెప్తాడా?<br />శ్రీనివాస దురై: అక్కడిదాకా వెళ్ళాక వాడు నిజం చెప్పినా అంతే.. చెప్పకపోయినా అంతే. చావే.<br />నేను: ఇప్పుడేగా మంచిగా ఉంటాడన్నావ్?<br />శ్రీనివాస దురై: అవునబ్బా.. చావబోయేటోడ్కి గుక్కెడు మంచినీళ్లు పోస్తే పుణ్యమొస్తదని వాళ్లమ్మ చెప్పినాదంటలే. ఏదైనా చెప్పేది వీరప్పన్ ముందుకెల్టానికి ముందే చెప్పాల. ఒప్పుకోవాల. అక్కడికెల్లాక ఒకటే.. చెప్పినదాని బట్టీ పద్ధతి బట్టీ చావు రకం ఉంటుంది.<br />నేను: రకాలేంటీ?<br />శ్రీనివాస దురై: ఎక్కువగా కాల్చి చంపుతరు. వాడు పొగరుగా మాట్లాడితే.. నరికి చంపుతరు. ఎక్కువ బాధ అనుభవించాలి కదా.. శవాన్ని పూడ్చిపెట్టటమో.. నదిలో విసిరేయటమో చేస్తారు.<br />నేను: ఇంత రాక్షసంగా ఉంటే మంచివాడంటావేం?<br />శ్రీనివాస దురై: అక్కడికే వస్తున్నానబ్బా.. వీరప్పన్ ఏనుగు దంతాలు, గంధం చెట్లను కొట్టించీ సంపాదించింది ఎవరికోసం? అసలు వీరప్పన్‌కి ఎంత డబ్బు వస్తదో, ఎట్ల వస్తదో తెలుసునా?<br />నేను: ఎలా?<br />శ్రీనివాస దురై: బ్రోకర్లబ్బా.. పావు వంతు వీరప్పన్‌కిస్తే ముప్పావు వంతు వాళ్లే తిన్నరు. వాళ్లే బాగు పడ్డరు. వచ్చిన దాన్ని అందరికీ పంచిపెట్టేటోడు. బలగమా.. ఎక్కువ. సంపాదన తక్కువ. తనకంటే కుటుంబం లేకపోయే.. చుట్టూ ఉన్నోనికి ఉంటుంది కదా.. వాడు ఇంట్లో ఇచ్చుకోవాలకదా? అందరూ ముత్తు(వీరప్పన్ భార్య)లా ఉండరు కదా..<br />నేను: అంటే.. వీరప్పన్ ఏమీ దాచుకోలేదా?<br />శ్రీనివాస దురై: ఏముందబ్బా దాచుకోటానికీ? పెళ్లామా.. రానియ్యదు. పిల్లకేమో తండ్రిని చూసిన గుర్తేలేదు.<br />నేను: మరి అన్ని నేరాలెందుకు చేశాడంటావ్?<br />శ్రీనివాస దురై: చూడబ్బా.. నిన్ను ఒక వేషంలో చూసినప్పుడు జనం భయపడ్డారనుకో.. నీకు ఇష్టమున్నా లేకపోయినా అదే వేషం వేస్తావ్. నిన్ను చూసి జనం భయపడేటప్పుడే నీ చుట్టూ కొంతమంది మూగుతరు. ఆ వేషం నువ్వు తీయకుండా కాపలా కాస్తరు. వీరప్పన్ కూడా అంతే. జనంలో అతనంటే భయం పోతుందనుకున్నప్పుడు ఒకడ్ని చంపేటోడు. చుట్టూ ఉన్నోళ్లు వీరప్పన్ పేరు చెప్పి చంపేటోళ్లు.<br />నేను: మరి కిడ్నాపులు..<br />శ్రీనివాస దురై: అవి కూడా జనంలో, పేపర్లలో ఉండేందుకే.<br />నేను: పేపరంటే గుర్తొచ్చింది. గోపాల్(నక్కీరన్ పత్రిక) ఎలా కలిశాడు?<br />శ్రీనివాస దురై: ఎట్లా ఏముండాదబ్బా? మీరెట్లా కలుస్తారు, నక్సలైట్లనీ? అట్లే.<br />నేను: మరింకేం తెలుసు వీరప్పన్ గురించి?<br />శ్రీనివాస దురై: వీరప్పన్‌కి అడవి, అందులో చెట్లు, జంతువులు అన్నీ పరిచయమే. ఏ మొక్క దేనికి పనికొస్తదో.. ఏదిక్కున పొతే ఏమొస్తదొ.. ఎంత దూరంలో వస్తదో అంతా తెలుసు.<br />నేను: అడవిలో అన్నేళ్లు ఉంటే ఎవరికైనా తెలుస్తుందిలే..<br />శ్రీనివాస దురై: అట్లనమాక. వీరప్పన్ కనక అలా స్మగ్లింగూ.. చంపటాలు చెయ్యకపోతే.. ఒక పెద్ద సైంటిస్టు అయ్యేవాడు. ఎవరికీ తెలియని కొన్ని మూలికలుండేవి తెలుసా? అవి కాచి టీ లాగా తాగితే ఎంత పెద్దనొప్పులైనా చిటికెలో పోతాయంటారు. అలాంటివే లేకపోతే అన్నాళ్లు ఆ ఆడవిలో ఎలా ఉండేవాడు?<br />నేను: నువ్వు చూశావా పెద్దాయనా?<br />శ్రీనివాస దురై: లేదు. కాకపోతే వీరప్పన్ ప్యాంటు జేబులో ఉంటాయంటారు. నేను చూసినప్పుడు మాత్రం జేబులు ఎత్తుగానే ఉన్నాయి మరి.<br />నేను: డబ్బులేమో?<br />శ్రీనివాస దురై: అమాయకుడిలా ఉన్నావే.. అడవిలో డబ్బులెందుకు?<br />నేను: అంతేలే.. మరి రాజ్‌కుమార్‌ని కిడ్నాప్ చేశాడుకదా.. ఎందుకు?<br />శ్రీనివాస దురై: ఎందుకేంటి? అప్పుడు తమిళనాడు, కర్ణాటకలో అతనిమీద ఒత్తిడి పెరిగింది. జనమా..పోలీసులకి భయపడుతున్నారు. తిండికి కూడా కష్టమవుతోంది. ఏం చేస్తాడు? సూపర్‌స్టార్‌ని కిడ్నాప్ చేశాడు. రాజ్‌కుమార్ అతని దగ్గరున్నప్పుడు పోలీసులు వెనక్కెళ్లారు. డబ్బు తీసుకుని చనిపోయిన తన మనుషుల ఇళ్లలో ఇచ్చాడు.<br />నేను: వీరప్పన్ డబ్బుని అడవిలో దాచిపెట్టాడంటారు కదా..<br />శ్రీనివాస దురై: అతని దగ్గర అంత డబ్బెక్కడిదబ్బా.. వచ్చేదే తక్కువ. వచ్చిన దాంట్లో కూడా.. పంచేదెక్కువ. ఐనా వీరప్పన్‌కి తెలుసబ్బా తననెప్పుడో కుక్కలా కాల్చిచంపేస్తారని. కాకపోతే తనతో పాటు పోలీసులను కూడా పైకి తీసుకెళ్లాలని అనుకునేవాడు.<br />నేను: మరైతే వీరప్పన్ ఎన్‌కౌంటర్ నిజమేనని నమ్ముతావా నువ్వు?<br />శ్రీనివాస దురై: మనదేశంలో జరిగిన అన్ని ఎన్‌కౌంటర్‌లలో ఎన్ని నిజమంటే నువ్వేం చెప్తావ్? నువ్వు నమ్మినా నమ్మకపోయినా ఒప్పుకోవాల. అంతే.<br /><br />(సశేషం)<div class="blogger-post-footer"><script type="text/javascript"><!-- google_ad_client = "pub-0647772160794397"; google_ad_width = 728; google_ad_height = 90; google_ad_format = "728x90_as"; google_ad_type = "text_image"; google_ad_channel = ""; //--> </script> <script type="text/javascript" src="http://pagead2.googlesyndication.com/pagead/show_ads.js"> </script><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1212609919631391060-3001105488544116930?l=janaj4u.blogspot.com' alt='' /></div>నరేష్ నందం (Naresh Nandam)http://www.blogger.com/profile/07475229304485368153janaj4u@gmail.com0tag:blogger.com,1999:blog-1212609919631391060.post-38229589288812423812009-06-14T05:19:00.001+05:302009-07-04T01:51:21.439+05:30మితృడు బాబీకి కృతఙతలతో!<br />(http://www.orkut.co.in/Main#Profile.aspx?uid=13376586056281234923)<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NXrC0JVBAIw/SjQ8b4G68HI/AAAAAAAAASw/muZzsC_RQ9s/s1600-h/13.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NXrC0JVBAIw/SjQ8b4G68HI/AAAAAAAAASw/muZzsC_RQ9s/s400/13.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5346965107211169906" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NXrC0JVBAIw/SjQ8Ym09ZaI/AAAAAAAAASo/lQtSmi-TK1Y/s1600-h/12.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NXrC0JVBAIw/SjQ8Ym09ZaI/AAAAAAAAASo/lQtSmi-TK1Y/s400/12.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5346965051032823202" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NXrC0JVBAIw/SjQ8VekFvII/AAAAAAAAASg/TxYYnt8lxMk/s1600-h/11.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NXrC0JVBAIw/SjQ8VekFvII/AAAAAAAAASg/TxYYnt8lxMk/s400/11.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5346964997274975362" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NXrC0JVBAIw/SjQ8SXpDluI/AAAAAAAAASY/odPAi6vNkgI/s1600-h/10.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NXrC0JVBAIw/SjQ8SXpDluI/AAAAAAAAASY/odPAi6vNkgI/s400/10.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5346964943877150434" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NXrC0JVBAIw/SjQ8Lcz79BI/AAAAAAAAASI/B28WTsh93Mg/s1600-h/8.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NXrC0JVBAIw/SjQ8Lcz79BI/AAAAAAAAASI/B28WTsh93Mg/s400/8.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5346964825005880338" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NXrC0JVBAIw/SjQ8H_Bp7aI/AAAAAAAAASA/kr-hc4oBLSU/s1600-h/7.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 299px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NXrC0JVBAIw/SjQ8H_Bp7aI/AAAAAAAAASA/kr-hc4oBLSU/s400/7.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5346964765470748066" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_NXrC0JVBAIw/SjQ7zZuWC1I/AAAAAAAAARg/PZ8TfHQUW6g/s1600-h/3.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_NXrC0JVBAIw/SjQ7zZuWC1I/AAAAAAAAARg/PZ8TfHQUW6g/s400/3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5346964411860257618" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NXrC0JVBAIw/SjQ7vLooxNI/AAAAAAAAARY/SdZpj6bXbZQ/s1600-h/2.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NXrC0JVBAIw/SjQ7vLooxNI/AAAAAAAAARY/SdZpj6bXbZQ/s400/2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5346964339358745810" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NXrC0JVBAIw/SjQ7qnZ2JsI/AAAAAAAAARQ/rnjWjY-WonY/s1600-h/1.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NXrC0JVBAIw/SjQ7qnZ2JsI/AAAAAAAAARQ/rnjWjY-WonY/s400/1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5346964260913555138" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><script type="text/javascript"><!-- google_ad_client = "pub-0647772160794397"; google_ad_width = 728; google_ad_height = 90; google_ad_format = "728x90_as"; google_ad_type = "text_image"; google_ad_channel = ""; //--> </script> <script type="text/javascript" src="http://pagead2.googlesyndication.com/pagead/show_ads.js"> </script><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1212609919631391060-3822958928881242381?l=janaj4u.blogspot.com' alt='' /></div>నరేష్ నందం (Naresh Nandam)http://www.blogger.com/profile/07475229304485368153janaj4u@gmail.com7tag:blogger.com,1999:blog-1212609919631391060.post-88306758963637511442009-05-27T04:27:00.003+05:302009-07-04T01:48:52.862+05:30<span style="font-family:georgia;">This poem was nominated by UN as the best poem of 2008,</span><br /><span style="font-family:georgia;">Written by an African Kid.</span><br /><br /><span style="font-family:georgia;">When I born, I black</span><br /><span style="font-family:georgia;">When I grow up, I black</span><br /><span style="font-family:georgia;">When I go in Sun, I black</span><br /><span style="font-family:georgia;">When I scared, I black</span><br /><span style="font-family:georgia;">When I sick, I black</span><br /><span style="font-family:georgia;">And when I die, I still black.</span><br /><br /><span style="font-family:georgia;">And you white fellow</span><br /><span style="font-family:georgia;">When you born, you pink</span><br /><span style="font-family:georgia;">When you grow up, you white</span><br /><span style="font-family:georgia;">When you go in sun, you red</span><br /><span style="font-family:georgia;">When you cold, you blue</span><br /><span style="font-family:georgia;">When you scared, you yellow</span><br /><span style="font-family:georgia;">When you sick, you green</span><br /><span style="font-family:georgia;">And when you die, you gray</span><br /><span style="font-family:georgia;">And you calling me coloured?</span><div class="blogger-post-footer"><script type="text/javascript"><!-- google_ad_client = "pub-0647772160794397"; google_ad_width = 728; google_ad_height = 90; google_ad_format = "728x90_as"; google_ad_type = "text_image"; google_ad_channel = ""; //--> </script> <script type="text/javascript" src="http://pagead2.googlesyndication.com/pagead/show_ads.js"> </script><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1212609919631391060-8830675896363751144?l=janaj4u.blogspot.com' alt='' /></div>నరేష్ నందం (Naresh Nandam)http://www.blogger.com/profile/07475229304485368153janaj4u@gmail.com1tag:blogger.com,1999:blog-1212609919631391060.post-47494330508140456732009-05-25T05:24:00.001+05:302009-07-04T01:48:13.351+05:30హెచ్ ఎం టీవీలో ప్రసారమైన "అన్నమయ్య పాటకు గిన్నిస్ కిరీటం" కార్యక్రమమిది.<br />ఇందులో కొంత మంది పెద్దలను గురించి చెప్పకపోవటం తప్పే అయినప్పటికీ, దానిని సరిచేసుకునే అవకాశం మాత్రం నాకు మిగలలేదు. కనుక క్షంతవ్యుడను.<br /><br />రికార్డు సృష్టించి రెండు వారాలు గడిచినా, ఈ కార్యక్రమం ఇప్పటికి మూడుసార్లు ప్రసారమైనప్పటికీ, కొంతమంది మితృలు చూడలేకపోయారు. వారికోసం ప్రత్యేకంగా..<br /><br />మొదటి భాగం<br /><object width="640" height="505"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/hCk3OEIN93k&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/hCk3OEIN93k&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br />రెండవ భాగం<br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/V7cSqSy2Cn0&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/V7cSqSy2Cn0&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br />మూడవ భాగం<br /><object width="640" height="505"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/fmYfDKKE35k&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/fmYfDKKE35k&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><script type="text/javascript"><!-- google_ad_client = "pub-0647772160794397"; google_ad_width = 728; google_ad_height = 90; google_ad_format = "728x90_as"; google_ad_type = "text_image"; google_ad_channel = ""; //--> </script> <script type="text/javascript" src="http://pagead2.googlesyndication.com/pagead/show_ads.js"> </script><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1212609919631391060-4749433050814045673?l=janaj4u.blogspot.com' alt='' /></div>నరేష్ నందం (Naresh Nandam)http://www.blogger.com/profile/07475229304485368153janaj4u@gmail.com0tag:blogger.com,1999:blog-1212609919631391060.post-38424021515117699272009-05-10T23:52:00.020+05:302009-07-04T01:47:42.882+05:30గిన్నిస్ ప్రతినిధి రేమండ్ అందజేసిన పత్రం ఇదే!<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NXrC0JVBAIw/SghKPlbz7jI/AAAAAAAAAQk/UBfhnAGfnEw/s1600-h/guinness_record.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 314px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NXrC0JVBAIw/SghKPlbz7jI/AAAAAAAAAQk/UBfhnAGfnEw/s400/guinness_record.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5334595390227607090" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_NXrC0JVBAIw/SghKvVlJp6I/AAAAAAAAAQ0/F3b_AQiPMi4/s1600-h/stl71.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_NXrC0JVBAIw/SghKvVlJp6I/AAAAAAAAAQ0/F3b_AQiPMi4/s400/stl71.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5334595935727626146" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_NXrC0JVBAIw/SghKgRKkbpI/AAAAAAAAAQs/Zm1FzfNGn0E/s1600-h/stl68.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_NXrC0JVBAIw/SghKgRKkbpI/AAAAAAAAAQs/Zm1FzfNGn0E/s400/stl68.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5334595676844355218" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NXrC0JVBAIw/SghK2nkiFzI/AAAAAAAAAQ8/ocXK6YW8lhA/s1600-h/stl72.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NXrC0JVBAIw/SghK2nkiFzI/AAAAAAAAAQ8/ocXK6YW8lhA/s400/stl72.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5334596060815955762" border="0" /></a><br /><br /><em>పొట్టివాడైనా గట్టివాడు ఈ కూచిభొట్ల ఆనంద్ - మండలి బుద్ధప్రసాద్.</em><br /><span>ఈయన</span> <span>ఆలోచనే</span> <span>ఈ</span> <span>లక్షగళార్చన</span>!<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_NXrC0JVBAIw/SghLI25VVXI/AAAAAAAAARE/cTa9hJ4fgpQ/s1600-h/stl75.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_NXrC0JVBAIw/SghLI25VVXI/AAAAAAAAARE/cTa9hJ4fgpQ/s400/stl75.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5334596374167377266" border="0" /></a><br /><span class=""></span><br /><br /><br /><br /><div></div>దాదాపు అన్ని చానెళ్లూ లైవ్ ఇచ్చాయి కాబట్టి నేను వివరాల జోలికి పోవటం లేదు. నేను మాత్రమే చెప్పగలిగిన మాటలేమైనా ఉంటే రెండురోజుల తర్వాత పోస్ట్ చేస్తాను..<br /><br />ఒక్కటి మాత్రం ఇప్పుడు చెప్తాను..<br />"మనకిప్పుడు తెలుగులో ఉన్న పదాలు యాభైవేలు మాత్రమే. కాని, అన్నమయ్య లక్ష పదాలను తన కీర్తనల్లో వాడాడు." <em></em>- రచయిత భారవి.<br />ఈరోజు జరిగిన లక్ష గళార్చన గురించి చెప్పాలంటే మాత్రం.. నేను ఆ మిగిలిన యాభైవేల పదాలను కూడా నేర్చుకుంటే గాని, సరైన పదం తెలియదు.<br />ప్రస్తుతానికి నేను చెప్పేది మాత్రం..<br />ఇది <strong><em>అద్భుతం.. అమోఘం.. అనిర్వచనీయం.</em></strong><br /><strong>న భూతో న సమీప భవిష్యతి!</strong><div class="blogger-post-footer"><script type="text/javascript"><!-- google_ad_client = "pub-0647772160794397"; google_ad_width = 728; google_ad_height = 90; google_ad_format = "728x90_as"; google_ad_type = "text_image"; google_ad_channel = ""; //--> </script> <script type="text/javascript" src="http://pagead2.googlesyndication.com/pagead/show_ads.js"> </script><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1212609919631391060-3842402151511769927?l=janaj4u.blogspot.com' alt='' /></div>నరేష్ నందం (Naresh Nandam)http://www.blogger.com/profile/07475229304485368153janaj4u@gmail.com6tag:blogger.com,1999:blog-1212609919631391060.post-49712840553791251722009-05-08T04:40:00.002+05:302009-07-04T01:46:24.665+05:30నిన్న నేను, నా ఫ్రెండ్సు ఐపీఎల్ గురించి మాట్లాడుకునేటప్పుడు ఒక చిన్న వాదన జరిగింది.<br />ముంబై ఇండియన్స్ గొప్పా? దక్కన్ చార్జర్స్ గొప్పా? డేర్ డెవిల్స్ గొప్పా? లేక చెన్నై సూపర్ కింగ్స్ గొప్పా అని!<br />సచిన్ ఉన్నాడు కాబట్టి ముంబై ఇండియన్స్ గొప్పని ఒకడు..<br />మనది హైదరాబాదు కాబట్టి దక్కన్ చార్జర్స్ గొప్పని ఒకడు..<br />సుడిగాలి సెహ్వాగ్ ఉన్నాడు కాబట్టి డేర్ డెవిల్స్ గొప్పని ఒకడు..<br />ఇవేమీ కాదు.. ధనాధన్ ధోని ఉన్నాడు.. టీ20 కెప్టెన్ అతనే కాబట్టి చెన్నై సూపర్ కింగ్స్ గొప్పని ఒకడు వాదించుకున్నాం!<br />కాసేపటికి వాదన తీవ్రమయింది. వాడి గొప్పేంటంటే వాడి గొప్పేంటని అనుకున్నాం.<br /><br />టీ తాగి, కాసేపు ప్రశాంతంగా ఉన్నప్పుడు ఆలోచిస్తే అనిపించింది..<br />క్రికెట్ దేవుడు సచిన్ ఒకప్పుడు మన సొంత వాడు.<br />పాలపిడుగు ధోని.. యువతరం హీరో.. వాడు కూడా మన వాడే.<br />తుఫాను పుట్టించే సెహ్వాగుకి బట్టతల వచ్చినా.. మనతో అనుబంధం పోలేదు.<br />లక్ష్మణ్ అంటే ఆస్ట్రేలియా వాళ్లకి ఎంత భయమో చెప్పుకునేటప్పుడు.. గంగూలీ చొక్కా గాలిలో గిర్రున తిరిగిన క్షణాలు తలుచుకునేటప్పుడు కళ్లలో కనిపించే గర్వం.. ఇవన్నీ మాయమైపోయి.. వాళ్ల గొప్పదనాలు మసక బారిపోయాయి కదా.. అనుకున్నాం.<br />నిజమే కదా!<br />ఒకప్పుడు ఒక్కడు కూడా అవుటవకూడదని అనుకునే మనమే...<br />సచిన్ సెంచరీ చేయాలని.. వినాయకుడికి కొబ్బరికాయలు కొట్టిన మనమే..<br />సెహ్వాగ్ పెళ్లి కుదిరినప్పుడు.. మన ఇంట్లో వాడిదే పెళ్లని బిల్డప్ ఇచ్చిన మనమే..<br />ఎందుకిలా మారిపోయాం?<br />దానికీ ఒక సమాధానం వచ్చింది..<br />ఇంగ్లాండులో క్లబ్ క్రికెట్ ఉందికదా..<br />మన వాళ్లు కూడా అక్కడ అప్పుడప్పుడు ఆడిన వాళ్లే కదా..<br />ఐపీఎల్ కూడా అలాంటిదే.. నగరాల పేర్లున్నా.. ఇది కూడా క్లబ్ క్రికెట్ లాంటిదే.. లేకపోతే షారూఖ్ ఖాన్ కి కోల్ కతా తో సంబంధం ఏంటి?<br />వచ్చే నెల్లో టి20 వరల్డ్ కప్ ఉంది. అది మనమే తెచ్చుకోవాలంటే ఈమాత్రం పోటి ఉండాలిలే.. లేకపోతే, అసలు టచ్ లో లేకుండా పోతారు అని!<br /><br />చర్చ మరోలా వాదనగా మారింది.<br /><br />ఐపీఎల్ లీగ్ ఎలా ఉన్నా.. మన భారతీయులు నగరాల లెక్కలో విడిపోయినా.. సంతోష పడటానికి లలిత్ మోడి ఉన్నాడు. ఆటలో ప్రొఫెషనలిజం పెరిగి, బాగా ఆడే వాడే టీం లో ఉండే రోజు త్వరగా వస్తే.. అభిమానులు క్రికెటర్ల ఇళ్లపై దాడి చేయకుండా ఇంట్లో కూర్చుని చీరలుండని చీర్ లీడర్ల ఆటలు చూస్తారు.<br />ఒకవేళ ఎవరైనా దాడి చేసినా ఆక్రికెటర్ మన నగరం వాడు కాదులే అని మిగిలిన వాళ్లు లైట్ తీస్కుంటారు.<br />ఏమంటారు?<div class="blogger-post-footer"><script type="text/javascript"><!-- google_ad_client = "pub-0647772160794397"; google_ad_width = 728; google_ad_height = 90; google_ad_format = "728x90_as"; google_ad_type = "text_image"; google_ad_channel = ""; //--> </script> <script type="text/javascript" src="http://pagead2.googlesyndication.com/pagead/show_ads.js"> </script><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1212609919631391060-4971284055379125172?l=janaj4u.blogspot.com' alt='' /></div>నరేష్ నందం (Naresh Nandam)http://www.blogger.com/profile/07475229304485368153janaj4u@gmail.com1tag:blogger.com,1999:blog-1212609919631391060.post-84168686144785235672009-05-03T18:49:00.002+05:302009-07-04T01:45:02.093+05:30ఈ సింహం తను ప్రమాదంలో ఉన్నప్పుడు రక్షించిన అతన్ని ఎలా కౌగిలించుకుంటుందో చూడండి.<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Wqo069A9S3Q&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/Wqo069A9S3Q&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><script type="text/javascript"><!-- google_ad_client = "pub-0647772160794397"; google_ad_width = 728; google_ad_height = 90; google_ad_format = "728x90_as"; google_ad_type = "text_image"; google_ad_channel = ""; //--> </script> <script type="text/javascript" src="http://pagead2.googlesyndication.com/pagead/show_ads.js"> </script><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1212609919631391060-8416868614478523567?l=janaj4u.blogspot.com' alt='' /></div>నరేష్ నందం (Naresh Nandam)http://www.blogger.com/profile/07475229304485368153janaj4u@gmail.com3tag:blogger.com,1999:blog-1212609919631391060.post-7140731219254190752009-04-22T01:00:00.002+05:302009-07-04T01:43:35.161+05:30ఇలాంటి స్టంటులెప్పుడైనా చూశారా?<br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/eY2P803rBDg&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/eY2P803rBDg&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><script type="text/javascript"><!-- google_ad_client = "pub-0647772160794397"; google_ad_width = 728; google_ad_height = 90; google_ad_format = "728x90_as"; google_ad_type = "text_image"; google_ad_channel = ""; //--> </script> <script type="text/javascript" src="http://pagead2.googlesyndication.com/pagead/show_ads.js"> </script><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1212609919631391060-714073121925419075?l=janaj4u.blogspot.com' alt='' /></div>నరేష్ నందం (Naresh Nandam)http://www.blogger.com/profile/07475229304485368153janaj4u@gmail.com1tag:blogger.com,1999:blog-1212609919631391060.post-4131212026147137632009-04-13T14:38:00.002+05:302009-07-04T01:42:55.845+05:30బెంగళూరులోని అదితి టెక్నాలజీస్ తన కొత్త ఉద్యోగులకు ఆఫీసులో ఇలా స్వాగతం పలికింది. కాకపోతే ఇది రెండు సంవత్సరాల కిందటి మాట. మరి ఇప్పుడున్న పరిస్ధితులలో ఏకంపెనీ అయినా ఇలా ఉద్యోగులను ఆహ్వానిస్తుందా? కనీసం అదితి టెక్నాలజీస్ అయినా?<br /><embed src="http://www.youtube.com/v/9GpPcMVbmtw&amp;hl=" fs="1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always" width="425" height="344"></embed><div class="blogger-post-footer"><script type="text/javascript"><!-- google_ad_client = "pub-0647772160794397"; google_ad_width = 728; google_ad_height = 90; google_ad_format = "728x90_as"; google_ad_type = "text_image"; google_ad_channel = ""; //--> </script> <script type="text/javascript" src="http://pagead2.googlesyndication.com/pagead/show_ads.js"> </script><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1212609919631391060-413121202614713763?l=janaj4u.blogspot.com' alt='' /></div>నరేష్ నందం (Naresh Nandam)http://www.blogger.com/profile/07475229304485368153janaj4u@gmail.com1tag:blogger.com,1999:blog-1212609919631391060.post-57433816210583305952009-04-11T14:56:00.003+05:302009-07-04T01:41:10.473+05:30మరి మీదగ్గర ఎంత ఉంది?<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/LF8GLysjoa4&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/LF8GLysjoa4&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />ఇది ఎవరినీ నొప్పించటానికి మాత్రం కాదు. జస్ట్ సరదాకి!<div class="blogger-post-footer"><script type="text/javascript"><!-- google_ad_client = "pub-0647772160794397"; google_ad_width = 728; google_ad_height = 90; google_ad_format = "728x90_as"; google_ad_type = "text_image"; google_ad_channel = ""; //--> </script> <script type="text/javascript" src="http://pagead2.googlesyndication.com/pagead/show_ads.js"> </script><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1212609919631391060-5743381621058330595?l=janaj4u.blogspot.com' alt='' /></div>నరేష్ నందం (Naresh Nandam)http://www.blogger.com/profile/07475229304485368153janaj4u@gmail.com0tag:blogger.com,1999:blog-1212609919631391060.post-25077332945230114112009-04-10T14:59:00.001+05:302009-07-04T01:40:23.292+05:30ఈ వయసులో మీరెప్పుడైనా ఇంత చక్కగా పాడారా?<br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/5phDlQIOfls&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/5phDlQIOfls&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><script type="text/javascript"><!-- google_ad_client = "pub-0647772160794397"; google_ad_width = 728; google_ad_height = 90; google_ad_format = "728x90_as"; google_ad_type = "text_image"; google_ad_channel = ""; //--> </script> <script type="text/javascript" src="http://pagead2.googlesyndication.com/pagead/show_ads.js"> </script><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1212609919631391060-2507733294523011411?l=janaj4u.blogspot.com' alt='' /></div>నరేష్ నందం (Naresh Nandam)http://www.blogger.com/profile/07475229304485368153janaj4u@gmail.com0tag:blogger.com,1999:blog-1212609919631391060.post-38786821395447464532009-04-08T17:46:00.001+05:302009-07-04T01:38:54.452+05:30మీకెప్పుడైనా కలొచ్చిందా?<br />ఎక్కడికో నడుస్తూ వెళ్తున్నట్లూ..<br />ఎవరో వెంటపడితే పరిగెత్తుతున్నట్లూ.. అనిపించి<br />హటాత్తుగా మంచం మీదనుంచి కింద పడ్డారా ఎప్పుడైనా?<br /><br />సరే.. మనుషులన్నాక కలలు రాకుండా ఉంటాయా?<br /><br />మరి.. మీకుక్కకెప్పుడైనా కలొచ్చిందా?<br />కుక్కకు కలొస్తే మాకెలా చెప్తుందండీ అంటారా?<br />సరే.. అది చెప్పలేకపోతే మీరే చూడచ్చు కదా?<br />ఎలా అంటారా?<br /><br />ఇదిగో ఈ కుక్కకు కలొచ్చింది.<br />ఏం కలొచ్చిందో ఈ వీడియో చూస్తే మీకుకూడా తెలుస్తుంది.<br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/bsFVkhFjENQ&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/bsFVkhFjENQ&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><script type="text/javascript"><!-- google_ad_client = "pub-0647772160794397"; google_ad_width = 728; google_ad_height = 90; google_ad_format = "728x90_as"; google_ad_type = "text_image"; google_ad_channel = ""; //--> </script> <script type="text/javascript" src="http://pagead2.googlesyndication.com/pagead/show_ads.js"> </script><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1212609919631391060-3878682139544746453?l=janaj4u.blogspot.com' alt='' /></div>నరేష్ నందం (Naresh Nandam)http://www.blogger.com/profile/07475229304485368153janaj4u@gmail.com1tag:blogger.com,1999:blog-1212609919631391060.post-3009001044221784822009-04-07T22:20:00.002+05:302009-07-04T01:38:00.114+05:30ఎవరవయ్యా నీవు?<br />నిద్రిస్తున్న వాడిని లేలెమ్మని పిలుస్తావు?<br />ఏమిటి, నీకూ నాకూ సంబంధం?<br />నిన్నెక్కడో చూశాను..<br />కరిగిపోతున్న కొవ్వొత్తి చివరి కాంతిరేఖలోనో..<br />కదలిపోతున్న పిల్లగాలి తెమ్మెరలోనో!<br />అవును. చూశాను. అయితే ఏమిటి?<br />నీవెవరో తెలియదే!?<br />దీపం ఆర్పి చీకటిలో పడుకున్న వాడిముందు<br />సూర్యతేజాన్ని నిలుపుతానంటావు?<br />నీకెందుకు చెప్పు?<br />కనులు మూసుకుని కలలు కనేవాణ్ని,<br />మనసు తెరచి కదలి రమ్మంటావు?<br />ఇదేమైనా న్యాయమా?<br />అయినా నువ్వు దిగులు చెందకు.<br />ఈ లోకం తీరే అంత.<br />దారి చూపుతాను రమ్మంటే...<br />'దారి ఖర్చులకెంత ఇస్తావు?' అని<br />అడుగుతారు.<br />సరే.. పద, పోదాం.<br />నీకూ, నాకూ ఈ లోకం<br />సరిపడదు గానీ!<div class="blogger-post-footer"><script type="text/javascript"><!-- google_ad_client = "pub-0647772160794397"; google_ad_width = 728; google_ad_height = 90; google_ad_format = "728x90_as"; google_ad_type = "text_image"; google_ad_channel = ""; //--> </script> <script type="text/javascript" src="http://pagead2.googlesyndication.com/pagead/show_ads.js"> </script><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1212609919631391060-300900104422178482?l=janaj4u.blogspot.com' alt='' /></div>నరేష్ నందం (Naresh Nandam)http://www.blogger.com/profile/07475229304485368153janaj4u@gmail.com0tag:blogger.com,1999:blog-1212609919631391060.post-51451013725886634612009-04-06T15:23:00.001+05:302009-07-04T01:37:02.007+05:30అనగనగా ఒక కోతి.<br />ఆకలేస్తే అన్నం తిన్నదో లేదో తెలియదు..<br />ఖాళీగా ఉందని కల్లుతాగిందేమో కూడా తెలియదు.<br />చెట్టుకింద కూచున్న పులులని చూసి మాత్రం సరదా పడింది.<br />ఆటాడుకుందాం రమ్మని పిలిచింది.<br />మళ్లీ మళ్లీ పిలుస్తూనే ఉంది.<br />తను ఆడుకుంటూనే.. పులులని ఆటాడిస్తూనే..!<br />రండి. కోతి ఆట చూసొద్దాం!<br /><br /><br /><br /><span class=""></span>తెలియక <a href="http://malakpetrowdy.blogspot.com/">రౌడీరాజ్యం</a>లోకి వెళ్తే..కోతి తగులుకుంది మరి!<br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/1AZn5nWIj_g&amp;color1=0xb1b1b1&amp;color2=0xcfcfcf&amp;hl=en&amp;feature=player_embedded&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><embed src="http://www.youtube.com/v/1AZn5nWIj_g&amp;color1=0xb1b1b1&amp;color2=0xcfcfcf&amp;hl=en&amp;feature=player_embedded&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><script type="text/javascript"><!-- google_ad_client = "pub-0647772160794397"; google_ad_width = 728; google_ad_height = 90; google_ad_format = "728x90_as"; google_ad_type = "text_image"; google_ad_channel = ""; //--> </script> <script type="text/javascript" src="http://pagead2.googlesyndication.com/pagead/show_ads.js"> </script><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1212609919631391060-5145101372588663461?l=janaj4u.blogspot.com' alt='' /></div>నరేష్ నందం (Naresh Nandam)http://www.blogger.com/profile/07475229304485368153janaj4u@gmail.com0tag:blogger.com,1999:blog-1212609919631391060.post-70511873837350449952009-04-05T17:05:00.003+05:302009-07-04T01:35:30.648+05:30ఒక స్త్రీ<strong>లో</strong> రెండు పర్వతాలుంటాయి.<br />ఆ రెండు పర్వతాలలో<br />ఒకటి మంచు పర్వతం..<br />మరొకటి అగ్ని పర్వతం.<br />ఏ స్త్రీ అయినా ఒక పురుషుడిని<br />మనఃపూర్తిగా నమ్మి, అర్పించుకున్నప్పుడు<br />మంచు పర్వతం కరిగిపోతుంది.<br />కరిగి, కౌగిలిలో ఒదిగిపోయిన స్త్రీ..<br />ఆ పురుషుడిని అనురాగ జలంతో అభిషేకిస్తుంది.<br />కానీ,<br />అదే స్త్రీ, తను నమ్మిన వాడు తనను మోసం<br />చేశాడని తెలుసుకున్న మరుక్షణం<br />అగ్నిపర్వతం బద్దలవుతుంది. ఆ కోపాగ్ని<br />జ్వాలలతో అతన్ని దహించి వెస్తుంది.<br />వినాశనం సృష్టిస్తుంది.<br />ఆ లావాను చల్లార్చేందుకు స్త్రీ మనసులో<br />మంచు మిగిలి ఉండదు. మిగిలింది కన్నీరే.<br />ఆ ఉప్పునీటికి అగ్ని జ్వాలలు మరింత<br />భయంకరంగా ప్రజ్వరిల్లుతాయి.<div class="blogger-post-footer"><script type="text/javascript"><!-- google_ad_client = "pub-0647772160794397"; google_ad_width = 728; google_ad_height = 90; google_ad_format = "728x90_as"; google_ad_type = "text_image"; google_ad_channel = ""; //--> </script> <script type="text/javascript" src="http://pagead2.googlesyndication.com/pagead/show_ads.js"> </script><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1212609919631391060-7051187383735044995?l=janaj4u.blogspot.com' alt='' /></div>నరేష్ నందం (Naresh Nandam)http://www.blogger.com/profile/07475229304485368153janaj4u@gmail.com1tag:blogger.com,1999:blog-1212609919631391060.post-37827222399197387092009-04-05T02:09:00.002+05:302009-07-04T01:34:21.392+05:30<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/MGiJ6HSpu48&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/MGiJ6HSpu48&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><script type="text/javascript"><!-- google_ad_client = "pub-0647772160794397"; google_ad_width = 728; google_ad_height = 90; google_ad_format = "728x90_as"; google_ad_type = "text_image"; google_ad_channel = ""; //--> </script> <script type="text/javascript" src="http://pagead2.googlesyndication.com/pagead/show_ads.js"> </script><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1212609919631391060-3782722239919738709?l=janaj4u.blogspot.com' alt='' /></div>నరేష్ నందం (Naresh Nandam)http://www.blogger.com/profile/07475229304485368153janaj4u@gmail.com2tag:blogger.com,1999:blog-1212609919631391060.post-23690318342642763502009-03-29T01:31:00.002+05:302009-07-04T01:32:33.856+05:30<p class="mobile-photo"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_NXrC0JVBAIw/Sc6CKgo0qUI/AAAAAAAAAOU/ZkNF6ZITKGw/s1600-h/100_1045-706661.JPG"><img src="http://3.bp.blogspot.com/_NXrC0JVBAIw/Sc6CKgo0qUI/AAAAAAAAAOU/ZkNF6ZITKGw/s320/100_1045-706661.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5318331327042595138" border="0" /></a></p>మీరు ఊయలలో పడుకుని ఎన్ని సంవత్సరాలయింది? అదీ చిన్నప్పుడు అమ్మ చీరలో పడుకుని?<br /><br />ఈ మితృడెవరో కానీ రెండు వారాల క్రితం నేను వైజాగ్ వెళ్తున్నప్పుడు హౌరా మెయిల్ లో నా కంట పడ్డాడు. అసలే జనరల్ కంపార్ట్మెంట్.. ఆపై ఫుల్ రష్. నుంచోటానికి కూడా ప్లేస్ లేని చోట మహానుభావుడు పడకసీను వేసాడు.. ఒక చిన్న టవల్ లో. ఆ కంపార్ట్ మెంట్ 4+1 టైపు. అటుఇటు లగేజి పెట్టుకునే వాటికి మధ్య ఫ్యాను కింద హాయిగా నిద్ర పోతున్న అతనిని చూసి ఫోటో తీయకుండా ఉండలేకపోయాను. ఉన్నదానితో సరిపెట్టుకునే వారికి ఇతను చక్కని ప్రతినిధిలా కనిపిస్తున్నాడు కదూ..<br /><br /><br />కొసమెరుపేంటంటే.. "అతని టవల్ ఎక్కడ ఊడిపోతుందో.. మీద ఎక్కడ పడతాడో అని" కిందవాళ్లకి ఒకటే టెన్షన్!<div class="blogger-post-footer"><script type="text/javascript"><!-- google_ad_client = "pub-0647772160794397"; google_ad_width = 728; google_ad_height = 90; google_ad_format = "728x90_as"; google_ad_type = "text_image"; google_ad_channel = ""; //--> </script> <script type="text/javascript" src="http://pagead2.googlesyndication.com/pagead/show_ads.js"> </script><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1212609919631391060-2369031834264276350?l=janaj4u.blogspot.com' alt='' /></div>నరేష్ నందం (Naresh Nandam)http://www.blogger.com/profile/07475229304485368153janaj4u@gmail.com1tag:blogger.com,1999:blog-1212609919631391060.post-51949666536298912342009-03-28T11:40:00.003+05:302009-07-04T01:31:32.152+05:30<p class="mobile-photo"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_NXrC0JVBAIw/Sc2_P3ni9dI/AAAAAAAAAOM/GgNUHMKi_4I/s1600-h/Google+Saree-707623.jpg"><img src="http://1.bp.blogspot.com/_NXrC0JVBAIw/Sc2_P3ni9dI/AAAAAAAAAOM/GgNUHMKi_4I/s320/Google+Saree-707623.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5318117014343185874" border="0" /></a></p>గూగుల్ సంస్థ భారతదేశంలో ప్రచారానికి ఉపయోగించిన పద్దతులలో ఇదికూడా ఒకటి. కాకపోతే ఈ ఫోటో కనీసం రెండు సంవత్సరాల కిందటిది. ఎప్పటినుండో బ్లాగులో పెడదామనుకుంటున్నా మర్చిపోతూనే ఉన్నా.<div class="blogger-post-footer"><script type="text/javascript"><!-- google_ad_client = "pub-0647772160794397"; google_ad_width = 728; google_ad_height = 90; google_ad_format = "728x90_as"; google_ad_type = "text_image"; google_ad_channel = ""; //--> </script> <script type="text/javascript" src="http://pagead2.googlesyndication.com/pagead/show_ads.js"> </script><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1212609919631391060-5194966653629891234?l=janaj4u.blogspot.com' alt='' /></div>నరేష్ నందం (Naresh Nandam)http://www.blogger.com/profile/07475229304485368153janaj4u@gmail.com2