Muttering Heights

2009-01-25T14:23:00.003+01:00

This blog has moved

Please update your links to:

Http://blog.chielens.net/

2009-01-09T09:15:00.002+01:00

It has been five days now since my wife and son left for a holiday in the US. I call almost every day and try to keep up to date a bit by mailing and reading her weblog. More than actually missing their presence and being with them I currently miss meeting my oversees family. Not being with Theresa and Thyl is, obviously, not fun but not being with the Sloans and other friends and family while they are does make me feel more 'alone' than actually not having them around at home.

Poetry

2008-12-23T13:13:00.004+01:00

I don't remember when I first got to meet poetry in my life. It must have been when I was a couple of years old at last. We had to learn kids poems by heart in kindergarten and we also did "newyears' letters", a tradition whereby kids write a letter to read to their parents on new years day, generally written in rhyme to help with memorization and reading out loud.

I can not say that I have very vivid memories of this era but I do still know one of these songs/rhymes by heart, even after more than 27 years... The next poem that I really remember must have been from when I was 'much' older, around ten or so and is about looking at clouds .

Later in my life I studied poetry for several years in a poetry expression class but of those six years hardly anything really stuck, a poem here and there but nothing 'major'... Maybe I was not very susceptible at that time or maybe there was so much to see, learn and experience that other things won over poetry.

It was in my fourth year of university (which for me meant that I was still in my first year, as I did four years over passing the first year) that I got back in touch with poetry through various courses. From this period comes my new found love of word-music, largely inspired by M. Bartosik. I got to know British and American poets, studied Donne, Blake and others with Prof. Wellens and got to meet them and so many other ones, in different languages in the classes of Michel.

The most inspirational classes in Poetry I got from a professor who was a poet himself. I have written about him as well... He was as inspirational as the poems he made us read. He could talk about poetry as if it was, and I believe that to him it might have been, an essential part of life like water, food or the air we breathe. He was a good man this professor and I will always regret not having told him how much he really meant to me.

Not all poetry in life is purely written though. Some things are like poetry without being written down. Some songs are more poetry than song for me... Leonard Cohen is one of the singer/songwriters that I consider poet more than singer. His lyrics are deeper than normal lyrics go.

Now, in my life after university I have taken a couple of poetrybooks off the shelves to revisit them. Brodsky is a name that comes to mind ("the hawk's cry in autumn"), so are Blake, Shakespeare and Wallace Stevens.

People who teach you to savior poetry teach you something of immense value...

Utrecht deel 1

2008-12-03T20:08:00.005+01:00

Utrecht, vast een mooie stad maar ik heb er nog niet zoveel van gezien. Gisteren kwam ik hier aan om een cursus van twee dagen te volgen en vandaag heb ik dus voornamelijk doorgebracht met, eens de leerkracht opdaagde (zo'n klein uurtje te laat dankzij verkeersproblemen), het volgen van de cursus.
Het hotel waar ik verblijf is best ok. Op het internet had ik getuigenissen gelezen van mensen die het maar niets vonden, of te rommelig of te lawaaierig maar eigenlijk heb ik daar tot op heden geen last van ondervonden. De kamer is mooi en groot met een geweldig groot ligbad en een heerlijk ontbijt (wat wel mag ook voor de extra kostprijs van 17€.

Na aankomst gisteren heb ik ingecheckt, de wandeling gemaakt naar de cursuslocatie en vervolgens heb ik me even laten gaan in de fastfoodtent next-door... KFC. Gekke KFC als je't bedenkt. Niet eens de mogelijkheid om aardappelpuree te nemen met je kip. Coleslaw en een halve corncob was wél mogelijk, en frietjes uiteraard, maar zelfs voor 'n doorwinterde Belg als ik was frietjes nu niet iets wat ik verwachtte bij KFC. Nu ja, erg hard heb ik 't niet aan m'n hart laten komen. Frietjes dan maar, met van die vreselijke zoete mayonaisse... maar smaken, nou ja, dat deed het wél :-)

Morgen het vervolg van de Joomla Cursus en dan terug naar Brussel, 3 uur treinen. Volgende week nog 'n dagje Utrecht en de week daarna nog 2 dagen. Ik plan toch dat ik es wat tijd moet nemen om de Dom te zien... tenzij ik hier 'n Wendy's fastfoodtent vind... dan zal de Dom wellicht de duimen moeten leggen ;-)

2008-11-22T21:44:00.003+01:00

Cornelis Vreeswijk is een van die artiesten die nooit echt groot geweest zijn maar ondanks dat toch een aantal keer voorkomt op de Komplete Kleinkunst Collectie zoals die door de VRT is samengesteld. Groot was dan ook mijn verbazing toen ik leerde dat hij naast een carrière in Nederland, die niet zo spectaculair was, ook een geweldige carrière heeft gehad in Zweden. Waar zijn Nederlandse liedjes vaak een humoristische, haast kolderieke, inslag haden, heb ik de indruk dat de Zweedse iets serieuzer waren; bitter soms, melancholisch en vol sociaal protest.
Toch zijn ook zijn Nederlandstalige liederen niet van bittere ironie gespeend... waard om eens te beluisteren en uit te lenen bij je volgend bezoek aan een discotheek.

2008-10-23T17:25:00.004+02:00

As with so many other things, my mind wanders and comes back to few people that have made a lasting impression on me. I was introduced to Wallace Stevens in several lectures of M. Bartosik, one of the few professors at the VUB that I did not merely like but that I really loved in a way only a pupil can love a professor... an admiration that was deeper than he ever knew or, sadly, could have known.
For weeks before his death I planned to tell him how I felt, how much he had meant to me during my career as a student and how often I thought of his classes or the conversations we had in the hallway, his office or on random occasions and encounters. Conversations that were far too few...
From Wallace Stevens, for Michel...

The house was quiet and the world was calm.
The reader became the book; and summer night
Was like the conscious being of the book.
The house was quiet and the world was calm.
The words were spoken as if there was no book,
Except that the reader leaned above the page,
Wanted to lean, wanted much most to be
The scholar to whom the book is true, to whom
The summer night is like a perfection of thought.
The house was quiet because it had to be.
The quiet was part of the meaning, part of the mind:
The access of perfection to the page.
And the world was calm. The truth in a calm world,
In which there is no other meaning, itself
Is calm, itself is summer and night, itself
Is the reader leaning late and reading there.

Wallace Stevens

Antwerp

2008-09-04T13:42:00.000+02:00

On my way to Antwerp. Since we have our car we have not used the train
any more, or at least a lot less than we used to. It gives a certain
calming feeling to sit, read a newspaper and look over the fields and
villages that pass by.
I agree that a car has a lot of advantages but a train has a certain
"romantic" aspect that lacks in a car. Here you have less stress of
avoiding trafficjams or finding the right way. You just sit and are
driven to wherever it takes you. At this time of the day you can pick
your seat and be almost on your own in a compartment.
I hope the way back leaves me with the same rested feeling.

Fire and Ice

2008-06-14T17:09:00.002+02:00

at the passing of thestone.com

2008-04-03T10:58:00.002+02:00

As posted in Sisyphus Lodge, april 3 2008.

So this is goodbye,

Our profile information says we have been here since 1999 but it seems like there was hardly a time before that that we were not, in mind, already connected to so many people here at thestone.com. We have been on the internet since 1994, which is about half of our lives. We have built our lives with and around all the enigmas that we have faced. We smile when we here things like Billy Idol's sweet sixteen, because we know at least part of the story behind it now. We look for the odd things in everything, we have anagram solvers, rot-13 decoders and mayan calendars in our bookmarks now. Pink Floyd is even more enigmatic than it was before as no veil has been lifted from the mysteries that are hidden in the songs, the story, the history of the band, but we still like the music.

We started out with figuring out what the formula is to find out when easter will be, we ended with the final six. We have, together with a lot of people, broken our heads and cursed the SK's over Manifest Destiny, we have read pages and pages of strange and weird stories that could have fit right into thestone but somehow never made it. We've read the black book, the white book, the black book again and we have not understood even half of the clues.

We have found our other, and we eventually got the 'other' stone from her as she didn't really play anyway. We have joined our stones, one 'stone', one 'plastic'. We have a gathering stone, we have given away numerous stones as gifts but nobody really made it to the lodge (although quite some people got really hooked for a while, but life caught up with them I guess).

We have given nudges to a lot of people, we have received even more. We never made it to a stone gathering, which we now regret but we have had online conversations with the best of stoners. It would be wrong to try and name all of the people we have met this way. Obviously a lot of you in the lodge these days have been there longer than we have, as we have not participated in the final six, some others may not make it back here anymore or have stopped playing. A few names though, that should not be forgotten. Moebius, Jiggly, Art of Fantasy, Gary, Ray, uhuru, Polodiabolo, grissy, norske, kingohugs, junebug, Frogmistress (wow, that's a name from the past...) and to me, the most important, my tess, my other, the other aa5-33a. The nights we have spent on the stone have brought us together so often, have made us strive to a common goal even if we were going through a difficult time personally. If I have forgotten your name, I'm sorry, it was not on purpose, and I'm sure I've forgotten plenty of names.

We have our own new enigma now, he's 20 months old and maybe when he's older he'll find our folders where we printed all puzzles and all solutions, stored for... who knows.

So this is goodbye, it is not farewell, although I hope you all will have the best of times, it is a goodbye with the sincere hope to find you all, in person, mind and spirit, somewhere along the paths that our further life will lead us by.

Thanks for everything,

Dragonmaster & Tess
AA5-33A (x2)

Eindelijk Winter...

2008-03-25T09:28:00.002+01:00

De gordijnen openen en voor je een landschap zien waar een aantal centimeter sneeuw op de daken, het gras, de bomen ligt; het is erg rustgevend en zorgt ervoor dat je op een andere manier wakker wordt, met meer licht en minder nog in het half-duister van de nacht.

Ook op Thyl heeft de sneeuw een wonderlijk effect. Hij is erg rustig als we naar de creche rijden, vindt het grappig om sneeuw vast te pakken en weg te werpen. Echt sneeuwballen maken zit er nog niet in maar hij snapt het algemene principe, sneeuw is niet om te laten liggen.

Ook dit weekend kon hij er al, even, van proeven toen het enkele uren sneeuwde aan zee en er in de tuin een dun laagje sneeuw lag. Rondwaggelend met zijn tong uit z'n mond om de sneeuw op te vangen, een aardig zicht.

De VUB ligt er in deze dagen vredig bij. De lentevakantie zorgt ervoor dat er nauwlijks studenten aanwezig zijn, het lijkt wel alsof de sneeuw altijd op zo'n momenten wacht om de campus onder te dompelen. Ook vorig jaar waren er nauwlijks studenten toen er volop plaats en tijd was voor sneeuwpret. Voor de mensen die er wél zijn op zo'n moment een uitgelezen kans om enkele foto's te nemen van deze ongereptheid.

2008-03-20T11:16:00.000+01:00

Om het even welke vorm van Geloof is een aanfluiting van het menselijk bestaan; welke vorm van Geloof …dat mag je niet in je huis dulden, in je geestelijke huis; dat moet je verbannen, nou ja, met de grootste hardnekkigheid; Geloof is de dood in de pot, maar dan helemaal, zonder enige kans op toch een sensatie van leven.

-Hugo Claus-

Sunt Lacrimae - Michel Bartosik (1948-2008)

2008-02-04T10:52:00.000+01:00

Sunt Lacrimae, misschien wel de meest typerende bundel van Michel Bartosik. Zo pas vernam ik zijn overlijden, vorige vrijdag, een hersenbloeding. En zo voel ik me nu, vol van tranen, van een inwendige verscheurdheid die ik niet onder woorden kan brengen.

Recent werd bij Michel kanker vastgesteld, terwijl hij de dagen naar zijn pensioen minutieus aftelde kwam dit voor de, ex-roker, als een donderslag bij een hemel die wellicht nooit wolkenloos was maar toch altijd helder leek. Ik sprak 'm nog een paar weken geleden. Hij klaagde weinig maar de laatste tijd keek hij toch uit naar het einde van z'n VUB carrière; geplaagd door hervormingen en voortdurende evaluatie en her-evaluatie druk.

Ik had je nog zoveel willen zeggen Michel, liep al weken rond met het idee dat ik je dringend nog eens moest schrijven, je vertellen wat ik niet onder woorden kan brengen, waarom je zo belangrijk bent en was voor me. En eerlijk, ik ken nog steeds het antwoord op die vraag niet. Ik voelde me op een vreemde manier verbonden; misschien was het die eeuwige vorm van melancholie die rond je hing en je op een eigen manier kleur gaf en tekende.

Ik zal je missen Michel, ik zal je schim zien die door de VUB gangen wandelt, ik lees je en hef je het glas in m'n herinneringen.

Zie ook: DE PAPIEREN MAN: Dichter en VUB-literatuurprofessor Michel Bartosik overleden

2007-12-31T14:00:00.000+01:00

2007-12-25T14:09:00.001+01:00

Vaak gebeurt het dat een collega-blogger, van de Bibliotheca Studentica, relaas uitbrengt van een boek dat ie leest of een nieuwe aankoop. Ik heb dat in het verleden met mondjesmaat gedaan maar ben nu weer eens begeesterd genoeg door een boek om hetzelfde te doen. Anders dan bij hem, geen citaten over het liefdesleven van deze of gene auteur maar een korte inhoud en beschrijving....

Het boek in kwestie:

Nicaise, J. (2006). L'étudiant chahuté: Pérégrinations d'un étudiant de l'ULB durant la Seconde Guerre mondiale. Bruxelles, Memogrames.

In het boek volgen we de schrijver die omschrijft hoe hij de oorlogsjaren doorbrengt als student aan de ULB. Naast een sumiere beschrijving van hoe de eerste jaren verlopen op amoureus vlak, met eerste ontmoetingen en geparfumeerde liefdesbrieven, krijgen we ook een beeld van de invloed van de oorlog, niet enkel op de schrijver maar ook op zijn omgeving, de manier van leven en de cursussen op de universiteit.
Nog voordat in 1942 de ULB besluit dat het beter is om de cursussen te staken dan door te doen onder het toezicht (én onder de controlle) van de bezetter, merken we dat het studentenleven wordt gedomineerd en gemarkeerd door de aanwezigheid van de bezetter op en rond de ULB Campus.

Les bleus n'étaient pas comme aujourd'hui l'objet d'un bizutage incessant. [...] Les crânes rasés qui parcouraient les abords du Solbosh, étaient ceux des soldats de la Wehrmacht.

Er werd inderdaad nog gedoopt in 1941, al gebeurde dit clandestien en verborgen voor 'den duits'. Daardoor wellicht was het aantal gedoopten bij Philo beperkt tot 3. De auteur vermeldt dat het ijskoud was en hij veel te veel gedronken heeft die avond. Verder kwam ie beschilderd en verkleumd thuis, al beschrijft hij ook dat de geur die hij uitstraalde wellicht ook iets te maken had met het feit dat mensen op een afstand van hem bleven.

Naast beelden uit het studentenleven krijgen we ook te zien hoe de armoede en honger de auteur kwellen en hoe hij, bij gebrek aan cursussen op de ULB zich moet behelpen met middenjury examens en zich uiteindelijk inschrijft aan de "Faculté Saint-Louis" om zo aan verplichte tewerkstelling in Duitsland te ontsnappen. Nadien werd hij een van de vele ULB'isten die, met de klak op het hoofd, de cursussen volgden aan de Leuvense Universiteit, maar...

Comme beaucoup d'autres "ULBistes", j'y allais coiffé de ma "penne". Ce n'était pas provocation, c'était une coiffure pratique. [...] Notre penne, à courte visière, était notre couvre-chef naturel.

Verdere hoofdstukken verhalen over de cursussen godsdienst aan de UCL en de manier waarop ULB-studenten daarmee omgingen. Het moet gezegd, dat het eerste jaar in Leuven de ULB'isten waren vrijgesteld van deze -nochtans 'verplichte'- cursus, in een algemene sfeer van wederzijds respect.

Voor de rest van het verhaal (zowat de andere helft van de oorlog) verwijs ik jullie graag naar het boek zelf. Verkrijgbaar online via de website van Memogrames. Een aanrader voor wie wat wil bijleren over de geschiedenis van onze universiteit en zijn studenten tijdens de 2e wereldoorlog; het is bij lange geen hoogstaande literatuur, verwacht u dus ook niet aan pareltjes in de schrijfstijl maar wie weet leert u wel wat bij.

Golden Compass

2007-12-15T23:27:00.001+01:00

2007-11-12T10:53:00.000+01:00

Mooi is dat natuurlijk. Je port een collega aan om wat meer op haar blog te schrijven en dan laat je je eigen blog eigenlijk verwaarloosd en verlaten achter. Niet dat er in mijn leven niets meer gebeurd, verre van...
Thyl blijft groeien, ik blijf druk bezig met 101 dingen en nu het academiejaar weer gestart is zijn ook de studentjes weer aanwezig in deze groene zone binnen Brussel. Het seizoen van de studentendopen is volop aan de gang en op en rond de VUB vind je hoopjes blauwe bietenpulp van mensen die na de doop snel naar huis spoedden om zich onder een warme douche af te spoelen van alle methyleen. En in de rand daarvan zijn alle voorbereidingen al begonnen om de jaarlijkse Verhaegen herdenking ook dit jaar weer tot een feestje te maken. De politieaanvragen zijn binnen en de verzekering is in orde. De medailles zijn besteld, de piratenmedailles ook, ondanks vele randproblemen en misgeïnformeerde mensen die soms negationistische neigingen hebben of gewoon wereldvreemd uit de hoek komen. Nu ja, met de medaille zo goed als geleverd is het een beetje laat en getuigend van een vreemde logica om nu te willen het piratenthema te wijzigen. Hier alvast een voorsmaakje van de medaille van het piratenthema:

Het wordt een duur jaar voor de verzamelaars vrees ik. Er zijn weer verschillende instanties die een medaille hebben laten maken en verzamelaars laten zich daar natuurlijk aan vangen... 2XBSG, 1X Folklore (en dan nog eens de kleurvarianten), 1x OLG, 1x Ordre du Bavoir, 1xClarence (of 2x), 1x doopmedaille popo, ... en dan misschien hier en daar nog eentje. Vreselijk gewoon.
Intussen heb ik al een stuk van mijn collectie online gezet. Met zijn allen naar http://www.chielens.net/collectiones/. St-V en andere medailles staan er al, ook de Fleurs du Mâle. Nu nog beginnen aan het aspectje VUB maar dat zal zijn voor als ik weer eens wat tijd (en moed) heb om er aan verder te werken. Hopelijk komt er eerder nog een blog update... ook al is die dan vrij saai en nix zeggend.

2007-09-06T11:20:00.000+02:00

2007-07-29T10:46:00.000+02:00

A weekend filled with staring at the rain outside, well,... that and reinstalling my beloved powerbook.

When I got to work on friday my powerbook (G4) had given up all signs of life. Pushing the powerbutton resulted in the frightening noise of a plane that is crashing and very fast on its way down to the ground. A familiar noise unfortunately that it had been making a while ago already so I knew immediately that there was something seriously wrong. Nothing but an apple desktop with that questionmarked folder telling me that a system disk can not be found, so around 9 a.m. I was already on my way from work to home to see if I could perform any black-voodoo-magic on my powerbook to revive that harddisk.
Luckily I had learned from an earlier hdd-failure that my Apple could be booted from an external drive as long as that drive had OSX on it installed. One of the reasons why I like this system. Booting from an external harddrive was not a problem; accessing the internal 80 gigs of information however seemed to be 'not working'; always the noise of the disk trying to spin up but not being able to do so.
The sollution was simple, this baby needed a new hdd if it had to work ever again without having to use an external drive. I called the friendly people at Macline over in City 2 and told them of my problems. Luck was on my side, again, today and they told me I could have my beloved computer back in a couple of hours if I dropped it off there; they only had one more hdd in stock so I rushed over to bring them the patient that needed urgent treatment.
Waiting was awful. I had lunch with my wife, who came in to town when she heared I would be there, and walked around Mediamarkt, Waterstones and other big shops while constantly looking at my phone to see if I did not, per accident, miss any calls from the store to say that I could go and pick up a revived apple. It took them several hours to replace the hdd and try and salvage some information from the hard drive. Unfortunately the latter did not work and the harddrive had officially become no more than a paperweight.
Since the earlier crash in 2006, which had cost me several months of work that were lost, I had fortunately learned to schedule very regular backups of my information. My userdirectory, with all libraries and preferences was saved on a weekly base and often, when I'd be at work, I would run the backup software 'just to be sure'. My last backup dated from right before I left work on thursday evening... a true blessing that was as I may have lost about 3 or 4 mails since then and no documents at all. The only problem is that everything needs to be reinstalled in order to be able to work again. So this is my weekend, while staring at the rain outside, I wait and install and wait some more and restore information, data and applications...
Thank God for backups but a pox on him for hdd crashes.

2007-07-23T16:29:00.000+02:00

Zo, na vier weken tandartsbezoeken zijn er 3 wijsheidstanden weggehaald, 2 tanden gevuld en tandsteen gereinigd. Een mens zou voor minder content zijn dat die weken voorbij zijn. Ik mag echter niet klagen; het is een goede tandarts, voor zover ik daar een vakkundig oordeel kan over vellen, die alles wat ie doet uitlegt en toont met behulp van een vergrotende spiegel.
Nu zit ik, een tiental minuten na de laatste behandeling, terug in mijn bureau. Dankzij de verdoving voelt mijn mond alsof ik een baviaan ben, al kon ik daarnet in de lift tot mijn voldoening vaststellen dat het gezwollen gevoel ook maar enkel dat is.
Terwijl ik zo in die tandartsstoel lag, een mens moet toch iets doen en ik was bij mijn vorige afspraak al in slaap gevallen en wou dat voorval toch niet herhalen, vroeg ik me af of je als vrijzinnige en atheïst kan geloven in dingen zoals 'het lot' en 'voorbestemdheid'. Zijn sommige dingen 'meant to be' ? Ik weet het niet echt. Instinctief is het antwoord natuurlijk nee, vaneigenst niet, en hoe zou het ook kunnen. En toch, sommige dingen voelen zo goed aan alsof het niet anders kan of mag zijn. Een aanraking, een ontmoeting een innig gevoel voor iemand... maar ach... wellicht is ook dat gewoon iets wat je jezelf wijsmaakt, gebaseerd op eerdere ervaringen, verwachtingen en denkpatronen die bijna archetypisch in het mens-zijn verweven zijn.

Imagine a world without religion...

2007-06-18T14:42:00.000+02:00

“Imagine no suicide bombers, no 9/11, no 7/7, no Crusades, no witch-hunts, no Gunpowder Plot, no Indian Partition, no Israeli/Palestinian wars, no Serb/Croat/Muslim massacres, no persecution of Jews as ‘Christ-killers’, no Northern Ireland ‘troubles’, no ‘honour killings’, no shiny-suited bouffant-haired televangelists fleecing gullible people of their money (’God wants you to give till it hurts’).

“Imagine no Taliban to blow up ancient statues, no public beheading of blasphemers, no flogging of female skin for showing an inch of it.”

…

Can you imagine?

In such a world, the Twin Towers would still be standing.

(Quote from The God Delusion, by Richard Dawkins, which I’m currently reading.)

(this post shamelessly ripped from : http://townofautumn.com/blog/2006/10/ )

2007-06-11T09:21:00.000+02:00

Verkiezingen achter de rug. De overwinning van oranje was nog groter dan verwacht, rood force krijgtklappen, blauw blijft, als je de stemmen van LDD meetelt min of meer status-quo. Hetgoede nieuws dat we mogen onthouden is dat ondanks al deze polarisering links en rechts we mogen verheugd zijn dat het Vlaams Belang een zetel verliest. Wellicht gaat die zetel naar deBelang kiezers die nu op Dedecker en konsoorten hebben gestemd. Erg storend in de verkiezingsshow van de VRT vond ik hoe Siegfried Bracke bleef doorhameren op het feit dat hij in de zaal bij de CD&V ettelijke leeuwenvlaggen had opgemerkt; het politiseren van dergelijke symbolen getuigd, mijn inziens, van een beperkte historische kennis en een doorgedreven wil tot zwartmakerij van alles wat Vlaams is; verwerpelijk voor iemand die, als journalist van de openbare omroep, in mijn ogen toch 'neutraal' zou moeten zijn.
Het ergste aan deze uitslag is eigenlijk dat dezelfde trends in Wallonië niét doorgezet worden. Daar krijgt de PS ook klappen en gaat MR zelfs vooruit maar toch zijn er geen drastische verschuivingen. Het wordt nog een zware dobber om aan regeringsvorming te doen.
Op een ander gebied, aan de VUB, ben ik toch weer aan het twijfelen. Ik heb van mijn promotor een voorstel gekregen om nog aan een (kort)project mee te werken, wat me toch nog een paar maand langer zou binden aan de universiteit en me daarnaast ook nog wat voordelen zou opleveren. De dobbelsteen die was geworpen is precies toch niet gaan rollen... we shall see.

2007-05-25T10:55:00.000+02:00

De zomer komt er aan. Temperaturen stijgen en eens ze boven de 25 graden gerezen zijn begin ik langzaam te smelten. Het werd dan ook hoogtijd om nog eens mijn haar te laten bijknippen en zodoende voor een iets vlottere afkoeling te zorgen langs mijn hoofdhuid om, en, om er tegelijkertijd ook wat beter toonbaar uit te zien als ik, och God, wie weet, toch es ergens zou mogen op gesprek gaan na een sollicitatie.
Toen ik klein was ging ik naar een kapper die Willy heette. Het was een minuutje of tien wandelen van bij me thuis. In mijn herinneringen was die man voornamelijk bekwaam in het vreselijk pijnigen. Trekken aan haar en vooral, na afloop bij het borstelen en met de haardroger in de hand in vorm leggen, was ie specialist in het met voornoemde borstel en haardroger onzacht tegen mijn hoofd te belanden.
Na enkele jaren kwam er een kapper dichter bij huis en ben ik overgeschakeld op een vlot pratende nonkel of neef van iemand waarmee ik nog in't lager had gezeten, wat dus steevast leidde tot gesprekken over die persoon die ik nog nauwelijks kende, of anders werd een balletje opgeworpen over voetbal, tennis, sport en nog van die weinig inhoudelijke zaken. Zelfs toen ik in Brussel zat ging ik wel eens terug naar huis voor 'n kap-beurt bij Dirk maar na een tijdje ga je ook zover niet meer gewoon omdat het misschien 2 euro uitspaarde (transport inbegrepen).
Tegenwoordig ga ik bij 'Monsieur William', een kapper bij ons in de buurt. Franstalig, zegt weinig en werkt op gezapig tempo door. Monsieur William heeft een aantal dames bij hem in dienst die er voor zorgen dat ik eerst wat achterover mag liggen in een wasbak terwijl ze met hun kundige vingers m'n haar wassen.... een plezier echt waar een mens toch een stukje van opkikkert. De man doet me altijd wat denken aan die andere 'Monsieur William'... maar dat doet wellicht weinig terzake.

2007-05-21T13:42:00.000+02:00

I'm aware that I have not posted anything for a while now. Maybe it would be better to just end this blog if I can not keep posting to it, maybe it would be better to take away this site and give you back the time that you all spend looking if anything has changed, only to be left with disappointment.
I have finally taken the decision that my time has come to leave my job here at the VUB. I have indicated in my yearly progress that I don't plan to do anything next year and that I am at the end of my ideas on how to evolve my phd in a direction that will be scientifically correct as well as satisfying to myself. We will see how things evolve after this. I am now going to try and find a job with more vigor than I already had, as I need to find something before my final weeks/months at the VUB are over. I want to start working instead of feeling like the only thing I do is sitting at my desk reading papers and writing scientific nonsense.

2007-04-13T15:14:00.000+02:00

I have come to the conclusion that there are an awful lot of acronyms in my life. I shall provide you with an inconclusive list of what I could come up with right now...¹

BSG: Brussels Studentengenootschap
CB: Corporatio Bruxellensis (en ook een beetje 'Cantus Bruxellensis')
ECCO: Evolution, Complexity and Cognition
FA: Folklore Academie
JoM-EMIT: Journal of Memetics-Evolutionary Models of Information Transmission
OVC: Ordre des Vieux Cons
SWAMP: Society of Weird And Mad People
SWIJ: Sectie Wijsbegeerte
TALK: Taal- en LetterKunde
VUB: Vrije Universiteit Brussel
VZV: Vrijzinnig Zangfeest van Vlaanderen

1: I only mention organisations and acronyms that I frequently encounter or of which I am still an 'active' member. This does not mean that I would not respect any other organisations not mentioned. If you feel like your organisation is left out, please contact me and I'll consider adding you to the list.

2007-03-26T13:08:00.000+02:00

Piping Down the Valleys Wild

Piping down the valleys wild,
Piping songs of pleasant glee,
On a cloud I saw a child,
And he laughing said to me:

"Pipe a song about a lamb!"
So I piped with merry cheer.
"Piper, pipe that song again."
So I piped: he wept to hear.

"Drop thy pipe, thy happy pipe;
Sing thy songs of happy cheer."
So I sung the same again,
While he wept with joy to hear.

"Piper, sit thee down and write
In a book, that all may read."
So he vanished from my sight,
And I plucked a hollow reed,

And I made a rural pen,
And I stained the water clear,
And I wrote my happy songs
Every child may joy to hear.

W. Blake