Για σκέψου...

Ο νόμος για την απαγόρευση του καπνίσματος

2009-06-11T15:06:00.004+03:00

Επίκαιρο (παρατίθενται μόνο τα κρίσιμα άρθρα):

ΝΟΜΟΣ ΥΠ’ ΑΡΙΘM. 3730/2008 (ΦΕΚ 262 Α/22-12-2008)
Προστασία ανηλίκων από τον καπνό και τα αλκοολούχα ποτά και άλλες διατάξεις.

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ
ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
Εκδίδομε τον ακόλουθο νόμο που ψήφισε η Βουλή:

Άρθρο 1
Προστασία ανηλίκων

1. Η προστασία των ανηλίκων από τη χρήση προϊόντων καπνού και την κατανάλωση αλκοόλ ανήκει στην αρμοδιότητα του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης και ασκείται από την Ειδική Υπηρεσία Προστασίας Ανηλίκων από τον Καπνό και το Αλκοόλ, που προβλέπεται στην παράγραφο 1 του άρθρου 5 του παρόντος.
2. Κατά την έννοια του παρόντος νόμου:
α) προϊόντα καπνού είναι όσα παρασκευάζονται εξ ολοκλήρου ή εν μέρει από φύλλα καπνού ως πρώτη ύλη και προορίζονται για χρήση μέσω εισπνοής, μύζησης ή μάσησης,
β) ανήλικοι είναι όποιοι δεν έχουν συμπληρώσει το δέκατο όγδοο έτος της ηλικίας τους.

Άρθρο 2
Ρυθμίσεις για τα προϊόντα καπνού

1. Από τη δημοσίευση του παρόντος απαγορεύεται:
α) η πώληση προϊόντων καπνού σε ανηλίκους και από ανηλίκους,
β) η τοποθέτηση προϊόντων καπνού σε προθήκες καταστημάτων, εξαιρουμένων των καταστημάτων αφορολογήτων ειδών, των περιπτέρων και των καταστημάτων που πωλούν αποκλειστικά προϊόντα καπνού,
γ) η κατασκευή, προβολή, εμπορία και πώληση αντικειμένων που έχουν την εξωτερική μορφή προϊόντων καπνού, καθώς και το ηλεκτρονικό τσιγάρο με την επιφύλαξη της παραγράφου 2 του παρόντος άρθρου,
δ) η διαφήμιση και πώληση προϊόντων καπνού σε χώρους Υπηρεσιών Υγείας και εκπαιδευτικών ιδρυμάτων όλων των βαθμίδων Δημοσίου και Ιδιωτικού Δικαίου, καθώς και στα κυλικεία των Ιδρυμάτων και των Υπηρεσιών αυτών,
ε) η πώληση προϊόντων καπνού και το κάπνισμα σε χώρους παροχής υπηρεσιών διαδικτύου και παιχνιδιών τεχνητής νοημοσύνης και
στ) η κατανάλωση προϊόντων καπνού σε κλειστούς χώρους διεξαγωγής αθλοπαιδιών, ομαδικών αθλημάτων και αθλητικών εκδηλώσεων.
2. Απαγορεύεται από τη δημοσίευση του παρόντος, χωρίς την προηγούμενη έγκριση του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης: (α) κάθε συνοδευτική ένδειξη σε συσκευασίες προϊόντων καπνού, καθώς και κάθε μορφή διαφημιστικής προβολής ή καταχώρισης, σύμφωνα με τις οποίες η χρήση των προϊόντων καπνού εμφανίζει μειωμένο κίνδυνο για την υγεία και (β) η κυκλοφορία προϊόντων, που διατίθενται για τη διακοπή του καπνίσματος. Με κοινή απόφαση των Υπουργών Ανάπτυξης και Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης ορίζονται οι προϋποθέσεις και η διαδικασία για τη χορήγηση της έγκρισης.
3. Μετά την πάροδο έτους από τη δημοσίευση του παρόντος απαγορεύεται η πώληση προϊόντων καπνού με μηχανήματα αυτόματης πώλησης, καθώς και η πώληση μεμονωμένων σιγαρέτων ή σιγαρέτων σε συσκευασία μικρότερη των είκοσι τεμαχίων.
4. Απαγορεύεται η δωρεάν διανομή προϊόντων καπνού.
5. Στους χώρους πώλησης προϊόντων καπνού αναρτάται σε εμφανές σημείο ένδειξη σχετικά με την απαγόρευση πώλησης προϊόντων καπνού σε ανηλίκους.

Άρθρο 3
Απαγόρευση χρήσης προϊόντων καπνού

1. Εκτός από όσες απαγορευτικές ή περιοριστικές διατάξεις ισχύουν και εφαρμόζονται ήδη, απαγορεύεται πλήρως, από 1ης Ιουλίου 2009, το κάπνισμα και η κατανάλωση προϊόντων καπνού στους ακόλουθους χώρους: (α) σε όλους τους δημόσιους ή ιδιωτικούς χώρους, κλειστούς ή στεγασμένους, που χρησιμοποιούνται για την παροχή εργασίας, εξαιρουμένων των χώρων που ειδικά θα προβλεφθούν για τους καπνιστές από την κατά περίπτωση αρμόδια αρχή ή όργανο, σύμφωνα με τους όρους που καθορίζονται με απόφαση του Υπουργού Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, που θα εκδοθεί μέχρι την έναρξη ισχύος του παρόντος άρθρου, καθώς και των χώρων που χρησιμοποιούνται για την παρασκευή προϊόντων καπνού, (β) σε όλα τα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος, ιδίως τα καταστήματα παρασκευής και προσφοράς φαγητών, ποτών, γλυκισμάτων, κάθε είδους παρασκευασμάτων γάλακτος, μικτών καταστημάτων και κέντρων διασκέδασης κατά την έννοια των διατάξεων των άρθρων 5, 37, 38, 39, 40 και 41 της υπ’ αριθμ. Α1β/8577/1983 Υγειονομικής Διάταξης (ΦΕΚ 526 Β΄), εξαιρουμένων των εξωτερικών τους χώρων, (γ) στους παντός είδους κλειστούς χώρους αναμονής, (δ) στα αεροδρόμια, εξαιρουμένων των χώρων που ειδικά θα προσδιοριστούν για τους καπνιστές, (ε) στους σταθμούς μεταφορικών μέσων και επιβατικών σταθμών λιμένων, (στ) στα παντός είδους κυλικεία, (ζ) στα παντός είδους μέσα μαζικής μεταφοράς συμπεριλαμβανομένων των επιβατηγών δημόσιας χρήσης αυτοκινήτων, με μετρητή (ταξί) και αγοραίων. Με απόφαση του Υπουργού Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης δύναται να υπάγονται και άλλοι χώροι στην απαγόρευση του παρόντος άρθρου.
2. Μετά τη θέση σε ισχύ της απαγόρευσης της προηγούμενης παραγράφου, στους κλειστούς ή στεγασμένους χώρους των καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος της περίπτωσης β΄ της παραγράφου 1 του παρόντος άρθρου, δύνανται να διαμορφωθούν χώροι καπνιζόντων που διαχωρίζονται από την υπόλοιπη αίθουσα και έχουν ειδικές εγκαταστάσεις εξαερισμού. Με απόφαση του Υπουργού Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, που δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως και εκδίδεται μετά από εισήγηση της Ειδικής Υπηρεσίας Προστασίας Ανηλίκων από τον Καπνό και Αλκοόλ του άρθρου 5 παράγραφος 1 του παρόντος, εντός έξι (6) μηνών από την έναρξη ισχύος του παρόντος νόμου, καθορίζονται οι όροι και οι προϋποθέσεις για την παροχή, από την αρμόδια διεύθυνση του οικείου δήμου, της άδειας διαμόρφωσης και λειτουργίας χώρου καπνιζόντων, καθώς και την ανάκλησή της.
3. Ειδικά τα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος εμβαδού έως 70 τ.μ., της περίπτωσης β΄ της παραγράφου 1 του παρόντος άρθρου, χαρακτηρίζονται με απόφαση του ιδιοκτήτη τους, που θα ενσωματώνεται στην άδεια λειτουργίας τους, ως καταστήματα αποκλειστικά για καπνίζοντες ή μη καπνίζοντες. Με νεότερη αίτηση του ιδιοκτήτη, δύναται να τροποποιηθεί, σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία, ο χαρακτηρισμός αυτός.

Άρθρο 4
Ρύθμιση για τα αλκοολούχα ποτά

Απαγορεύεται σε ανηλίκους η είσοδος και παραμονή, καθώς και η οποιασδήποτε μορφής απασχόληση σε κέντρα διασκεδάσεως και αμιγή μπαρ, καθώς και η κατανάλωση αλκοολούχων ποτών σε όλα τα δημόσια κέντρα, εξαιρουμένων των περιπτώσεων ιδιωτικών εκδηλώσεων.

Άρθρο 5
Φορείς προστασίας και ελέγχου για τη χρήση καπνού και αλκοόλ

1. Στο Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης συνίσταται Ειδική Υπηρεσία Προστασίας Ανηλίκων από τον Καπνό και το Αλκοόλ (εφεξής Ειδική Υπηρεσία), η οποία υπάγεται στην άμεση εποπτεία του Υπουργού Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης. Με απόφαση του Υπουργού Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, μετά από εισήγηση της αρμόδιας υπηρεσίας του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, η Ειδική Υπηρεσία στελεχώνεται, με τοποθετήσεις και μετακινήσεις προσωπικού του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης με οποιαδήποτε σχέση εργασίας, καθώς και με αποσπάσεις όμοιας σχέσης προσωπικού φορέων που εποπτεύονται από το Υπουργείο αυτό. Με όμοια απόφαση καθορίζονται τα θέματα οργάνωσης και λειτουργίας της Ειδικής Υπηρεσίας.
2. Η Ειδική Υπηρεσία, σύμφωνα με τα προβλεπόμενα από τη Σύμβαση Πλαίσιο του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας για τον έλεγχο του καπνού, που κυρώθηκε με το ν. 3420/2005 (ΦΕΚ 298 Α΄) είναι αρμόδια για:
α) την ανάπτυξη της εθνικής έρευνας και το συντονισμό των ερευνητικών προγραμμάτων στον τομέα του ελέγχου του καπνού και του αλκοόλ,
β) την προώθηση, ενθάρρυνση και ανάπτυξη της έρευνας αναφορικά με τους καθοριστικούς παράγοντες και τις συνέπειες της κατανάλωσης καπνού και αλκοόλ, της έκθεσης σε καπνό, καθώς και της έρευνας για τον εντοπισμό εναλλακτικών καλλιεργειών,
γ) την εκπαίδευση και υποστήριξη όλων όσων εμπλέκονται σε δραστηριότητες ελέγχου του καπνού και του αλκοόλ, συμπεριλαμβανομένης της έρευνας, της εφαρμογής και της αξιολόγησης,
δ) την καθιέρωση, σε συνεργασία με το Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (ΚΕΛΠΝΟ), ενός εθνικού συστήματος επιδημιολογικής παρακολούθησης της κατανάλωσης καπνού και αλκοόλ, καθώς και των σχετικών κοινωνικών και οικονομικών δεικτών και δεικτών υγείας,
ε) τη συγκρότηση και την ενημέρωση βάσης δεδομένων με αντικείμενο τη νομοθεσία και τους κανονισμούς ελέγχου, πληροφορίες αναφορικά με την εφαρμογή τους και τη σχετική νομολογία,
στ) τη συνεργασία με τα κατά περίπτωση αρμόδια όργανα άλλων χωρών, καθώς και με διεθνείς ή περιφερειακούς οργανισμούς, για την υλοποίηση των σκοπών και δράσεων τους και για την ανάπτυξη προγραμμάτων περιφερειακού και παγκόσμιου ελέγχου του καπνού,
ζ) τη διατύπωση γνώμης ή τη διαχείριση, κατόπιν σχετικής αποφάσεως του Υπουργού Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, κάθε άλλου ζητήματος που αφορά τον καπνό, το αλκοόλ και τα προϊόντα τους και
η) τη δημιουργία, σε συνεργασία με τον ΟΚΑΝΑ και το ΚΕΘΕΑ, ενός εθνικού σχεδίου πρόληψης, που καθορίζεται με απόφαση του Υπουργού Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, σε θέματα καπνού και αλκοόλ.
3. Στο Σώμα Επιθεωρητών Υπηρεσιών Υγείας και Πρόνοιας (ΣΕΥΥΠ) συνιστάται Τομέας Ελέγχου Καπνού και Αλκοόλ, ο οποίος είναι αρμόδιος για τον έλεγχο της εφαρμογής του παρόντος, καθώς και της κείμενης νομοθεσίας, κοινοτικής και εθνικής, για την προστασία από τον καπνό και το αλκοόλ. Με απόφαση του Υπουργού Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, ο Τομέας Ελέγχου στελεχώνεται, με την επιφύλαξη των διατάξεων του ν. 2920/2001 (ΦΕΚ 131 Α΄), με υπαλλήλους του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, καθώς και δημοσίων φορέων που εποπτεύονται από το Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης. Με όμοια απόφαση καθορίζονται τα θέματα οργάνωσης και λειτουργίας του Τομέα Ελέγχου. Κατά τη διενέργεια του κατασταλτικού ελέγχου, οι κατά τόπο αρμόδιες αστυνομικές και λιμενικές αρχές, κατόπιν αιτήσεως του Τομέα Ελέγχου, υποχρεούνται να παρέχουν άμεση συνδρομή.

Άρθρο 6
Διοικητικές κυρώσεις

1. Σε κάθε υπεύθυνο διαχείρισης και λειτουργίας των ιδιωτικών χώρων της πρώτης παραγράφου του άρθρου 3 που παραβιάζει τις διατάξεις του άρθρου 3, σε κάθε υπεύθυνο διαχείρισης και λειτουργίας κέντρου διασκέδασης και αμιγούς μπαρ που επιτρέπει ή ανέχεται την παραβίαση του άρθρου 4 ή παραβιάζει ο ίδιος το άρθρο 4, καθώς και σε όποιον πωλεί προϊόντα καπνού σε ανηλίκους ή παραβιάζει τις διατάξεις των περιπτώσεων β΄, γ΄, δ΄, ε΄ της παραγράφου 1 του άρθρου 2 ή παραβιάζει τις διατάξεις των παραγράφων 2, 3, 4 και 5 του άρθρου 2 επιβάλλεται πρόστιμο. Το ύψος του προστίμου είναι έως 1.000 ευρώ για κάθε παράβαση και επιβάλλεται ανάλογα με τη σοβαρότητα της παράβασης, το μέγεθος και τον κύκλο εργασιών της επιχείρησης και τα μέτρα που έχει λάβει ο κάθε υπεύθυνος διαχείρισης και λειτουργίας της για την αποφυγή της παράβασης. Σε περίπτωση υποτροπής, επιβάλλεται για κάθε παράβαση πρόστιμο έως 2.000 ευρώ, βάσει των ίδιων κριτηρίων. Σε περίπτωση τρίτης παράβασης, με απόφαση της αρμόδιας Αρχής απαγορεύεται προσωρινά για διάστημα έως τριών (3) μηνών η πώληση προϊόντων καπνού ή αλκοολούχων ποτών και, εάν η επιχείρηση δεν πωλεί προϊόντα καπνού ή αλκοόλ, επιβάλλεται πρόστιμο από 2.000 έως 20.000 ευρώ. Σε περίπτωση τέταρτης και κάθε επόμενης παράβασης, με απόφαση της αρμόδιας Αρχής, που χορήγησε τη σχετική άδεια, ανακαλείται προσωρινά ή και οριστικά η άδεια λειτουργίας της επιχείρησης. Τυχόν κυρώσεις που προβλέπονται από άλλους νόμους δεν θίγονται από τις διατάξεις της παραγράφου αυτής.
2. Στους παραβάτες των διατάξεων της περίπτωσης στ΄ της παραγράφου 1 του άρθρου 2 και σε όσους καπνίζουν ή καταναλώνουν προϊόντα καπνού κατά παράβαση των διατάξεων του άρθρου 3 επιβάλλεται πρόστιμο, το ύψος του οποίου, για κάθε παράβαση, κυμαίνεται από 50 έως 500 ευρώ και προσδιορίζεται και επιβάλλεται με απόφαση του Τομέα Ελέγχου Καπνού και Αλκοόλ του Σώματος Επιθεωρητών Υπηρεσιών Υγείας και Πρόνοιας (ΣΕΥΥΠ), ανάλογα με τη σοβαρότητα και το βαθμό επανάληψης της παράβασης.
3. Με κοινή απόφαση των Υπουργών Εσωτερικών, Ανάπτυξης, Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης και του κατά περίπτωση αρμόδιου Υπουργού καθορίζονται οι αρμόδιες Αρχές, τα όργανα, οι διαδικασίες ελέγχου πιστοποίησης των παραβάσεων και επιβολής των προβλεπόμενων κυρώσεων, η διαδικασία είσπραξης των προστίμων που αποτελούν δημόσιο έσοδο, καθώς και κάθε άλλη αναγκαία λεπτομέρεια για την εφαρμογή του παρόντος άρθρου.

____________________________________________________________

* UPDATE (30-6-2009): Η Υπουργική Απόφαση εφαρμογής

ΑΠΟΦΑΣΗ

ΘΕΜΑ: «Υπουργική Απόφαση σε εφαρμογή του Άρθ. 3 του Ν.3730/ 2008 για την προστασία ανηλίκων από τον καπνό και το αλκοόλ.»

Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΥΓΕΙΑΣ & ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

Έχοντας υπόψη τις διατάξεις:

1. Τη σύσταση της 2ας Δεκεμβρίου 2008 του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου «περί ελέγχου του καπνού και απαγόρευσης του καπνίσματος».

2. Τα Άρθ. 8, 13, 16 του Ν. 3420/ 2005 (ΦΕΚ 298, τ.Α΄, 06.12.05) «περί επικύρωσης της Σύμβασης Πλαίσιο του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, Π.Ο.Υ. για τον έλεγχο του καπνού».

3. Το Άρθ. 3 του Ν. 3730/ 2008 (ΦΕΚ 262, τ.Α΄, 23.12.08) «περί προστασίας ανηλίκων από τον καπνό και το αλκοόλ».

4. Την εισήγηση της Ειδικής Υπηρεσίας Προστασίας ανηλίκων από τον καπνό και το Αλκοόλ.

5. Την ανάγκη άμεσης έναρξης εφαρμογής των απαγορεύσεων του Αρθ. 3 Ν. 3730/2008 από 1^ης.7.2009.

6. Ότι από την παρούσα απόφαση δεν δημιουργείται δαπάνη εις βάρος του Κρατικού προϋπολογισμού.

ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ:

1. Στα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος της περίπτωσης β της παραγράφου 1 του αρθ. 3 του Ν. 3730/2008 «Προστασία των ανηλίκων από τον καπνό, τα αλκοολούχα ποτά και άλλες διατάξεις» (ΦΕΚ 262/2008), επιτρέπεται να δημιουργηθεί χώρος για καπνίζοντες πελάτες στις ακόλουθες περιπτώσεις και βάσει των εξής προϋποθέσεων:

Εφ’ όσον η συνολική επιφάνεια του καταστήματος, όπως προκύπτει από το μισθωτήριο συμβόλαιο ή άλλο ισοδύναμο έγγραφο, έχει μικτό εμβαδόν μέχρι 70 τ.μ., (παρ. 3 αρθ. 3), η επιχείρηση δύναται να επιλέξει να λειτουργήσει αποκλειστικά, ως χώρος καπνιζόντων, με δήλωση του κατά νόμου υπευθύνου του καταστήματος στην αρμόδια για την χορήγηση της άδειας λειτουργίας του Δημόσια Αρχή.

Για τη λειτουργία του καταστήματος ως χώρου καπνιζόντων θα πρέπει να τροποποιηθεί η άδεια λειτουργίας του. Η τροποποίηση αυτή προϋποθέτει, με την επιφύλαξη όλων των ισχυουσών διατάξεων, τα κάτωθι:

α. Το κατάστημα πρέπει να διαθέτει ή να εξοπλιστεί, με κατάλληλα και επαρκή μηχανήματα εξαερισμού και καθαρισμού του εσωτερικού αέρα. Η καταλληλότητα των μηχανημάτων κρίνεται από τις κατά τόπους αδειοδοτούσες Αρχές βάσει παγίων οδηγιών της Ειδικής Υπηρεσίας Προστασίας από τον Καπνό και το Αλκοόλ σε συνεργασία με τη Διεύθυνση Τεχνικών Υπηρεσιών του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης.

β. Πρέπει να αναρτηθεί από τον υπεύθυνο λειτουργίας στην πρόσοψη, αλλά και στο εσωτερικό ειδικό σήμα, που θα αναφέρει ότι «το κατάστημα είναι χώρος για καπνίζοντες».

Τα καταστήματα τα οποία, δεν έχουν λάβει τον χαρακτηρισμό ως καταστήματα καπνιζόντων, με την ανωτέρω διαδικασία υπόκεινται στην πλήρη απαγόρευση καπνίσματος, από την 1^η Ιουλίου 2009.

2. Τα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος με συνολική επιφάνεια από 70 τ.μ. έως και 300 τ.μ., δύνανται να δημιουργήσουν χώρο καπνιζόντων. Για τη δημιουργία του χώρου αυτού απαιτείται προηγούμενη αίτηση του υπεύθυνου λειτουργίας της επιχείρησης στην αρμόδια Δημόσια Αρχή, που χορηγεί την άδεια λειτουργίας του καταστήματος και υποβολή όλων των αναγκαίων, σύμφωνα με τους όρους της παρούσης, δικαιολογητικών.

Ο χώρος καπνιζόντων πρέπει:

α. Να έχει κατά μέγιστο εμβαδό ίσο με το 30 % του ωφέλιμου χώρου του καταστήματος.

β. Να είναι πλήρως διαχωρισμένος από το υπόλοιπο κατάστημα.

γ. Να είναι εξοπλισμένος με τα κατάλληλα για τον εξαερισμό του και τον καθαρισμό του εσωτερικού του αέρα μηχανήματα. Η καταλληλότητα των μηχανημάτων κρίνεται από τις κατά τόπους αδειοδοτούσες Αρχές βάσει παγίων οδηγιών της Ειδικής Υπηρεσίας Προστασίας από τον Καπνό και το Αλκοόλ σε συνεργασία με τη Διεύθυνση Τεχνικών Υπηρεσιών του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης

δ. Να έχει εμφανή επιγραφή τόσο στο εσωτερικό του, όσο και στην εξωτερική επιφάνεια του διαχωριστικού του από το υπόλοιπο κατάστημα, ότι πρόκειται για χώρο καπνιζόντων. Σε όλο το υπόλοιπο κατάστημα πρέπει να αναρτηθούν σε εμφανή σημεία επιγραφές ότι απαγορεύεται πλήρως το κάπνισμα.

ε. Για τη χορήγηση της αιτούμενης άδειας δημιουργίας χώρου καπνιζόντων, πρέπει να υποβληθούν στην αρμόδια Δημόσια Αρχή, σχετική μελέτη για την κατασκευή και τον εξοπλισμό του χώρου καπνιζόντων, καθώς και πλήρης κάτοψη και τοπογραφικό του καταστήματος.

Σε κάθε περίπτωση απαγορεύεται η είσοδος , παραμονή και η οποιασδήποτε μορφής απασχόληση ανηλίκων στους χώρους καπνιζόντων. Επίσης απαγορεύεται η είσοδος και παραμονή των ανηλίκων στους ως άνω χώρους ακόμα και στις περιπτώσεις ιδιωτικών εκδηλώσεων, ανεξάρτητα εάν συνοδεύονται από ενήλικες.

3. Κέντρα διασκέδασης, με ζωντανή έγχορδη μουσική, άνω των τριακοσίων τετραγωνικών μέτρων (300 τ.μ.) δύνανται να δημιουργούν χώρο για καπνίζοντες, με εμβαδό ίσο, κατά μέγιστο, με το 40% του συνολικού χώρου του καταστήματος. Ο χώρος καπνιζόντων διαχωρίζεται από το υπόλοιπο κατάστημα με διαχωριστικό που έχει ελάχιστο ύψος δύο (2) μέτρα.

Ο εξαερισμός του χώρου πρέπει να γίνεται σύμφωνα με τους όρους των περιπτώσεων γ, δ και ε της παραγράφου 2 της παρούσης. Εκτός του χώρου καπνιζόντων ο υπεύθυνος λειτουργίας του κέντρου πρέπει να λάβει όλα τα μέτρα όπως η τοποθέτηση επιγραφών, η μη ύπαρξη σταχτοδοχείων και η ενημέρωση από το προσωπικό για να τονιστεί ότι απαγορεύεται πλήρως το κάπνισμα. Η χορήγηση της άδειας για τη δημιουργία χώρου καπνιζόντων, με επακριβή καθορισμό αυτού, γίνεται από την αρμόδια για την έκδοση της άδειας λειτουργίας του Δημόσιας Αρχής, κατόπιν αιτήσεως του υπεύθυνου λειτουργίας του κέντρου, υποβολής των δικαιολογητικών και βάσει των όρων που αναφέρονται στην περίπτωση ε της παραγράφου 2 της παρούσης.

4. Οι επιχειρήσεις καζίνο, διέπονται από το Ν.2206/1994 και οι όροι σχετικά με την απαγόρευση του καπνίσματος στις αίθουσες παιχνιδιού, θα καθορισθούν κατόπιν διαβούλευσης με το Υπουργείο Οικονομίας & Οικονομικών και το Υπουργείο Τουριστικής Ανάπτυξης.

Στους υπόλοιπους χώρους και στα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος, που λειτουργούν μέσα στο καζίνο, καθώς και στα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος που λειτουργούν σε ξενοδοχεία, πλοία και τρένα, εφαρμόζονται τα προβλεπόμενα από τις παραγράφους 1, 2 και 3 της παρούσης, ως προς τους όρους εφαρμογής της πλήρους απαγόρευσης του καπνίσματος. Στους κοινόχρηστους χώρους και τους χώρους υγιεινής των καζίνο και του συνόλου των καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος, ανεξαρτήτως εμβαδού, είδους παρεχομένων υπηρεσιών και αρχής χορήγησης της άδειας λειτουργίας τους, απαγορεύεται το κάπνισμα.

5. Τα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος, ανεξαρτήτως εμβαδού, είδους παρεχομένων υπηρεσιών και αρχής χορήγησης της άδειας λειτουργίας τους, που δεν έχουν άδεια δημιουργίας χώρου καπνιζόντων, υπάγονται στην απαγόρευση χρήσης προϊόντων καπνού.

Στο πεδίο εφαρμογής της απαγόρευσης του νόμου, δεν εμπίπτουν οι εξωτερικοί χώροι ανάπτυξης τραπεζοκαθισμάτων των καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος, όπως οι χώροι αυτοί περιγράφονται στην άδεια λειτουργίας τους, ακόμη και αν καλύπτονται με σκέπαστρο.

Οι υπεύθυνοι λειτουργίας των καταστημάτων είναι υποχρεωμένοι να αναρτούν σε εμφανή σημεία του καταστήματος επιγραφές για την απαγόρευση του καπνίσματος, να αποσύρουν το σύνολο των σταχτοδοχείων, να ενημερώνουν τους πελάτες για την απαγόρευση και να λαμβάνουν όλα τα μέτρα για την απομάκρυνση των πελατών που παραβιάζουν τις απαγορεύσεις.

6. Αρμόδια αρχή, πέραν των όσων καθορισθούν από την Κοινή Υπουργική Απόφαση της παρ. 3 του άρθρου 6 του Ν. 3730/ 2008, για τον έλεγχο των παραβάσεων που αφορούν στη κατανάλωση προϊόντων καπνού σε χώρους που εμπίπτουν στην απαγόρευση του καπνίσματος, είναι ο Τομέας Ελέγχου Καπνού και Αλκοόλ του Σ.Ε.Υ.Υ.Π. (Σώματος Επιθεωρητών Υπηρεσιών Υγείας Πρόνοιας). Τους Επιθεωρητές συνδράμουν στο έργο τους οι αστυνομικές και λιμενικές αρχές, σύμφωνα με την παρ. 3 του άρθρου 5 του Ν.3730/ 2008.

Οι Αρμόδιες αρχές για τον έλεγχο, την βεβαίωση των παραβάσεων και την επιβολή των κυρώσεων στους κατά νόμο υπεύθυνους, θα καθορισθούν με την προβλεπόμενη από την παρ. 3 του άρθρου 6 του Ν.3730/ 2008, Κοινή Απόφαση των Υπουργών Εσωτερικών, Ανάπτυξης και Υγείας και του κατά περίπτωση αρμόδιου Υπουργού.

7. Στους χώρους των φορέων παροχής υπηρεσιών υγείας και πρόνοιας, τόσο του δημόσιου όσο και του ιδιωτικού τομέα και στους χώρους των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, κάθε βαθμίδας, τόσο του δημόσιου όσο και του ιδιωτικού τομέα απαγορεύεται πλήρως το κάπνισμα. Εξαιρούνται τα ψυχιατρικά ιδρύματα και οι μονάδες ψυχικής υγείας, καθώς για τους ασθενείς τους αποκλειστικά, δύναται να επιτραπεί το κάπνισμα κατόπιν έγγραφης γνωμάτευσης του θεράποντος ιατρού για θεραπευτικούς και μόνο λόγους.

8. Στους εργασιακούς χώρους του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, επιτρέπεται η δημιουργία χώρων για καπνίζοντες, υπό τους ακόλουθους όρους και προϋποθέσεις:

α. Η δημιουργία χώρου για καπνίζοντες επιτρέπεται, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα από το αρμόδιο όργανο των εργαζομένων μόνο στις περιπτώσεις των δημοσίων υπηρεσιών και των ιδιωτικών επιχειρήσεων που απασχολούν περισσότερους από 50 (πενήντα) εργαζόμενους.

β. Οι χώροι για καπνίζοντες, σε καμία περίπτωση δεν είναι χώροι εργασίας και θα είναι πλήρως διαχωρισμένοι από τους εργασιακούς χώρους και τους χώρους εξυπηρέτησης των συναλλασσόμενων και των επισκεπτών της δημόσιας υπηρεσίας ή της ιδιωτικής επιχείρησης. Το εμβαδό των χώρων καπνιζόντων θα καθορισθεί για τους χώρους της δημόσιας υπηρεσίας με απόφαση της διοίκησης μετά από συμφωνία με το αρμόδιο όργανο εκπροσώπησης των εργαζομένων και για τους χώρους της ιδιωτικής επιχείρησης κατόπιν συμφωνίας εργοδοτών και εκπροσώπων των εργαζομένων. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να παρακωλύεται η ομαλή λειτουργία της δημόσιας υπηρεσίας ή της ιδιωτικής επιχείρησης.

γ. Οι χώροι για καπνίζοντες θα διαθέτουν επαρκή εξοπλισμό και κατάλληλα μηχανήματα για τον καθαρισμό του εσωτερικού τους αέρα, σύμφωνα με την εισήγηση της Ειδικής Υπηρεσίας Προστασίας από τον Καπνό και το Αλκοόλ βάσει των σχετικών κατευθυντήριων οδηγιών της Διεύθυνσης Τεχνικών Υπηρεσιών του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης.

δ. Οι χώροι για καπνίζοντες θα χρησιμοποιούνται αποκλειστικά από το προσωπικό της δημόσιας υπηρεσίας ή της κατά περίπτωση ιδιωτικής επιχείρησης και δεν αποτελούν ούτε δύνανται να περιλάβουν τμήμα των κοινόχρηστων χώρων ή των χώρων υγιεινής.

ε. Στους χώρους καπνιζόντων πρέπει να υπάρχουν στην είσοδο αλλά και στο εσωτερικό εμφανείς επιγραφές, ότι επιτρέπεται το κάπνισμα και δεν επιτρέπεται σε αυτούς η είσοδος ανηλίκων.

στ. Στις περιπτώσεις που δημόσιες υπηρεσίες, ή ιδιωτικές επιχειρήσεις δεν διαμορφώσουν χώρο καπνιζόντων, θα υπάγονται στην πλήρη απαγόρευση χρήσης προϊόντων καπνού.

Από την 01/09/2009 απαγορεύεται κάθε μορφής διαφήμιση προϊόντων καπνού σε όλους τους εξωτερικούς και υπαίθριους χώρους. Η διαφήμιση προιόντων καπνού επιτρέπεται μόνο στους εσωτερικούς χώρους των σημείων πώλησης προιόντων καπνού.

Η παρούσα απόφαση επικαιροποιείται την 01/01/2010, με βάση την κτηθείσα εμπειρία και στην κατεύθυνση υλοποίησης των σκοπών του νόμου, εφαρμογής της αντικαπνιστικής πολιτικής και αποτελεσματικής προάσπισης της δημόσιας υγείας.

Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΥΓΕΙΑΣ & ΚΟΙΝ. ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΑΒΡΑΜΟΠΟΥΛΟΣ

Θεατρικές παραστάσεις, Δημοκρατία και το Μετά

2008-12-31T14:37:00.004+02:00

Το δημοσίευμα τού old boy και η προηγηθείσα συζήτηση στο buzz πυροδότησαν κάποιες σκέψεις μου. Αρχικός στόχος: ένα σχόλιο κάτω από το οικείο άρθρο, ωστόσο η έκταση του κειμένου και ο προσωπικός τόνος του με οδήγησαν στο να το δημοσιεύσω τελικά στο (ολίγον παραμελημένο) blog μου. Το άρθρο μάλλον προϋποθέτει την ανάγνωση του άρθρου του old boy.

* Ήταν ο φόνος του μικρού Αλέξη πολιτικό γεγονός;

Καταρχάς, η έννοια πολιτικό μπορεί να έχει διαφορετικά βάθη, διαφορετικά επίπεδα ανάγνωσης. Κατά μία έννοια, πολιτική διάσταση έχει το καθετί. Ας έχουμε ως μέτρο, όμως, το πιο κλασικό εύρος τής έννοιας: Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η πολιτική διάσταση της συγκεκριμένης εγκληματικής πράξης (όχι των ταραχών που επακολούθησαν) είναι ότι εν μέρει οφείλεται στην καθεστωτική νοοτροπία που για διάφορους λόγους έχει αναπτυχθεί στους κόλπους της Ελληνικής Αστυνομίας. Εν μέρει πάλι, τη νοοτροπία αυτή την έθρεψαν πολιτικοί, είτε με την άμετρη σχετική ρητορεία τους, είτε ανεχόμενοι το καθεστώς πειθαρχικής ατιμωρησίας-υποτιμωρησίας στο αστυνομικό Σώμα, είτε μη προνοώντας για την ύπαρξη και αποτελεσματική λειτουργία θεσμών ανεξάρτητου, δημοκρατικού ελέγχου. Πέραν τούτου, η πράξη ήταν η έκφραση τής εγκληματικής διάθεσης ενός συγκεκριμένου ανθρώπου. Ούτε αποτέλεσμα οργανωμένου σχεδίου υπήρξε, ούτε τυπική/συνήθης πράξη εκπροσώπου της Αστυνομίας (η περίπτωση της «ζαρντινιέρας» - περισσότερο χαρακτηριστική - απέχει μακράν από άποψη έντασης και αποτελεσμάτων, μολονότι απεχθέστατη και η ίδια). Η Αστυνομία της Χώρας μας δεν νομίζω να συγκαταλέγεται στις κατ’ αυτήν την έννοια αυστηρότερες ή βιαιότερες, ενώ πιθανότατα συγκαταλέγεται στις πιο «υπαλληλικές» και γραφειοκρατικές, ίσως και στις πιο ανεκπαίδευτες, ειδικά ψυχολογικά (το τελευταίο συνιστά έναν σημαντικό κίνδυνο).

Επομένως, ας μην υπερτιμούμε την πολιτική διάσταση του αρχικού τραγικού γεγονότος (τον συγκεκριμένο χαρακτηρισμό συνειδητά επαναλαμβάνω, γιατί δεν δικαιώνω την ενόχληση από αυτόν). Από την άλλη, η πολιτική διάσταση τής εξέλιξης είναι πανθομολογούμενη.

* Ουσία της δημοκρατίας είναι η ελευθερία της έκφρασης, όπως αυτή, ΜΕΤΑΞΥ ΑΛΛΩΝ, αποκρυσταλλώνεται ΚΑΙ στην τέχνη, ΚΑΙ στις θεατρικές παραστάσεις. Ελευθερία τής έκφρασης σημαίνει έκφραση εξασφαλισμένη από αυταρχική καταστολή, προερχόμενη από ΟΠΟΥΔΗΠΟΤΕ. Ελευθερία εξασφαλισμένη έναντι κρατικών οργάνων, αλλά όχι έναντι άλλων ομάδων ή ατόμων σαφέστατα δεν είναι ελευθερία. Οι έννοιες δημοκρατία, ελευθερία, σεβασμός στα θεμελιώδη δικαιώματα, στην προσωπικότητα, στην αξιοπρέπεια του ανθρώπου ναι μεν αναδείχθηκαν ιστορικά σε αντιδιαστολή με την κρατική καταπίεση, ωστόσο δεν περιορίζονται εκεί, ειδικά σήμερα, που οι δυνάμει καταπιεστές, οι πόλοι εξουσίας, είναι ποικιλώνυμοι (συχνά δε ισχυρότεροι τού κλασικού Κράτους). Η κλασική εχθρική εικόνα τού Κράτους-τυράννου, τού κράτους που περιορίζει τα δικαιώματα, έχει το σύγχρονο παραπλήρωμά της, το Κράτος εγγυητή, το Κράτος προστάτη των δικαιωμάτων (μέσα από τους δημοκρατικούς θεσμούς, τις απροσωπόληπτα καταστρωμένες διαδικασίες, την οριοθετημένη αρμοδιότητα των λειτουργιών του - και όταν αυτά δεν λειτουργούν σωστά, η κατεύθυνση οφείλει να είναι προς το να λειτουργούν σωστά, ούτε να καταργηθούν παντελώς, ούτε να υποκατασταθούν από τη «λαϊκή οργή»). Είναι αφέλεια να αρνείται κανείς οποιαδήποτε από τις δυο αυτές διαφορετικές όψεις τού Κράτους. Επομένως, ούτε η μονόπλευρη ρητορεία ΚΑΤΑ τού Κράτους, ούτε η μονόπλευρη ρητορεία ΥΠΕΡ του Κράτους είναι ακριβείς και αντικειμενικές.

* Το να διακόπτεται μια παράσταση από ακτιβιστές δεν μπορεί να είναι Τέχνη, μόνο και μόνο διότι καταπατά την Ελευθερία. Ανάλογα, μια λογοκρισία που θα αντικαθιστούσε ένα ποίημα με ένα άλλο, δεν θα ήταν επίσης Τέχνη και θα ήταν φαιδρό να διεκδικούσε να θεωρηθεί ως τέτοια. Μια αντι-παράσταση από ακτιβιστές, σε ιδιωτικό ή δημόσιο χώρο, που δεν θα καταπατούσε την ελευθερία κανενός, ναι, θα ήταν άνετα Τέχνη. «Τέχνη» που δεν σέβεται τις άλλες εκδηλώσεις τέχνης, «τέχνη» που δεν έχει ως δομικό χαρακτηριστικό της την ελευθερία, δεν μπορεί να θεωρείται τέτοια.

* Το να εκλαμβάνεται το γεγονός ότι καλλιτεχνικές δημιουργίες παρέχονται στο κοινό με εισιτήρια-συμβάσεις, υπό κρατική επιδότηση, σε αξιοπρεπή (;) κτήρια (έναντι μιας ακαθόριστης, σοβιετικού τύπου ίσως, εναλλακτικής να παρέχονται δωρεάν σε πλατείες, από άμισθους καλλιτέχνες;), ως απειλή για την κοινωνική δικαιοσύνη, τη Δημοκρατία, την ισότητα και δεν ξέρω τι άλλο, φαντάζει στα μάτια μου τρελή πολυτέλεια. Δεν θα σκεφτόμουν ποτέ ότι στις προτεραιότητες ενός αγωνιστικού κοινωνικού κινήματος είναι να πλήξει την απεχθή «κουλτουριάρικη ελίτ» τού εισιτηρίου των 20 και 40 ευρώ (άλλο ότι φοιτητές, για παράδειγμα, μπορεί να εξοικονομούν με νύχια και με δόντια χρήματα για μια παράσταση τον μήνα, ως οξυγόνο στην καλλιτεχνική μιζέρια που αποπνέει γενικά η Χώρα), την ίδια ώρα που το όλο σύστημα, η όλη κοινωνική δομή μας, οι αισθητικές προτιμήσεις της πλειοψηφίας, υπό την επήρεια μιας συστηματικής εμπορικής καθοδήγησης, χαίρονται και δικαιώνουν χυδαία μπουζούκια και νέο-μπουζούκια, στα οποία ένας δίσκος λουλούδια μπορεί να κοστίζει παραπάνω. Μα εκεί, στα τελευταία, είναι οι κοινωνικά αποχαυνωμένοι, εκεί φωλιάζει η νεοπλουτίστικη και ακαλλιέργητη οικονομική ελίτ τής Χώρας, εκεί βρίσκουν έκφραση τα αποπροσανατολισμένα ιδανικά της μάζας που θα μπορούσε και θα έπρεπε να ξυπνήσει! Άρα εκεί θα έπρεπε να αρχίσει και η πληροφοριακή επίθεση, αν αυτή αναζητά πρόσφορα πεδία.

* Επίσης, όλη αυτή η αμετροεπής (και επικίνδυνη) ρητορεία περί της «Δημοκρατίας που έχει πληγεί στην ουσία της», πού ακριβώς εδράζεται; Ποια είναι η ουσία τής Δημοκρατίας που επλήγη, ας το συγκεκριμενοποιήσει κάποιος. Έχει εξαντλήσει ο πολίτης αυτής της Χώρας τα θεσμικά του όπλα, έχει μεριμνήσει να είναι ενήμερος, κριτικός και κοινωνικά ευαίσθητος, έχει φροντίσει να ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ, έτσι που πλέον προσκρούει τάχα σε ένα τείχος που καταδεικνύει την ανεπάρκεια και τη βαθιά αναποτελεσματικότητα της Πολιτείας μας ως συγκεκριμένης έκφανσης τής Δημοκρατίας, την ανεπάρκεια και τη βαθιά αναποτελεσματικότητα των αναγνωρισμένων συνταγματικών δικαιωμάτων δράσης των πολιτών (έκφρασης, συνέρχεσθαι, ψήφου); Η ίδια εκλογική μάζα που ψηφίζει τους ίδιους και τους ίδιους λαοπρόβλητους, που αναδεικνύει Ψωμιάδηδες και Βαΐτσηδες και Μαρωκοντούδες, θέλει να «κάψει τη Βουλή»; Το χέρι της να κάψει πρώτα! «Μα πρόκειται ακριβώς για τους υπόλοιπους!» θα πει κανείς. Οι «υπόλοιποι» οφείλουν κατ’ αρχήν να σεβαστούν αξιωματικά τη βούληση της πλειοψηφίας, και, αν νομίζουν ότι αυτή πάσχει, να προσπαθούν να την αλλάξουν, κάνοντας ακριβώς χρήση του δημοκρατικού εξοπλισμού. Η αξία τής Δημοκρατίας δεν έγκειται στο εγγυημένο ορθό εκλογικό αποτέλεσμα, έγκειται στο ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ αποτέλεσμα. Και το πώς αυτό διαμορφώνεται είναι ευθύνη όλων. Ελεύθερες εκλογές έχουμε, σταυροδοσία έχουμε (τεράστιο όπλο, έστω για τον «λιγότερο κακό»), κοινωνικές συσσωματώσεις και ΜΚΟ έχουμε, συνδικαλισμό έχουμε, φοιτητικό κίνημα (σχεδόν) έχουμε, blogs και fora για κριτική και ενημέρωση έχουμε! Εξάντλησε, λοιπόν, ο καθένας τις δυνατότητές του; Αισθάνθηκε την ευθύνη του, είτε για να ενημερωθεί και να δράσει ο ίδιος, είτε για να ενημερώσει και να παρακινήσει σε δράση άλλους; Ή αποζητά μονίμως πού να εναποθέσει την ευθύνη αυτήν, ποιόν ιδεολογικό αχυράνθρωπο να στήσει, για να έχει να βρίζει πάντα τον «άλλον»;

Το ότι η Δημοκρατία μας δυσλειτουργεί (γιατί όντως δυσλειτουργεί) οφείλεται και σε εμάς, μη σου πω πρωτίστως σε εμάς. Εμείς την απαλλοτριώνουμε, εμείς την υποβιβάζουμε, εμείς αναδεικνύουμε αυτούς που μετέπειτα σιχαινόμαστε (πριν τους ξαναβγάλουμε), εμείς την καταργούμε στην καθημερινότητά μας (ναι, βιώνεται και εκεί). Και δεν μπορείς να φέρεις Δημοκρατία καταλύοντάς την, τάχα επιλεκτικά. Δεν μπορείς να ευαγγελίζεσαι Ελευθερία, στερώντας την από άλλους, υπό ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ιδεολογικό πρόσχημα. Δεν δικαιούσαι να στηλιτεύεις κανέναν, όταν γίνεσαι ίδιος και χειρότερός του, όταν δεν κάνεις πράξη την εναλλακτική - δεν έχει πια αξιοπιστία το μήνυμά σου, πώς το λένε. Και δεν με εξοργίζουν τόσο καθ’ εαυτές οι πράξεις βίας ή οι τέτοιου είδους ακτιβιστικές πρωτοβουλίες, όσο τα επιγενόμενα «θεωρητικά» επικαλύματά τους, όχι από τους ίδιους τους δρώντες, αλλά από υποτίθεται περισσότερο νηφάλιους παρατηρητές (που μολονότι θα επικαλεστούν και οι ίδιοι την «οργή» τους, η τελευταία δεν στέκεται για μένα πειστική εξήγηση, εκτός αν επί βδομάδες τώρα διατελούν σε μια ακαταγώνιστη θυμική έξαρση).

Η οργή, ως υπαρκτή αιτία και μετέπειτα ως άλλοθι, οφείλει να αντικατασταθεί από πιο στέρεη και αείζωη θεμελίωση (που, αλίμονο, είναι τόσο εύκολο να υπάρξει, απλά θα είναι λιγότερο πιασάρικη!), να αντικατασταθεί από συγκεκριμένες αιτιάσεις, από συγκεκριμένες προτάσεις, από συγκεκριμένα οράματα, απτά, ρεαλιστικά. Αρκετά την επικαλέστηκαν νεφελωδώς διάφοροι για να νομιμοποιήσουν τη βίαιη επιβολή των πιστεύω τους. Αρκετά την καπηλεύτηκαν διάφοροι για να λαϊκίσουν και για να συνταχθούν με τη μάζα (ενώ έχουν την ασφαλή πολυτέλεια να σταθούν με περισσότερο μέτρο και κριτική διάθεση, με περισσότερη προοπτική, λέγοντας πράγματα των οποίων η λυσιτελής μελλοντική εξέλιξη ψηλαφείται, εξηγείται, υπονοείται έστω, λέγοντας πράγματα κατά το δυνατόν ολοκληρωμένα και όχι απαγγέλλοντας λόγους προς αόρατες λαϊκές συνελεύσεις). Αρκετά, τέλος, επαναπαύτηκαν σε αυτήν πραγματικά ειλικρινείς στην αγωνία τους και ρομαντικοί πολίτες, χωρίς να εμβαθύνουν, χωρίς να περνούν στο «μετά από όλα αυτά, τι».

Όσο συμπαθή και να είναι στην ουσία τους τα πιστεύω που κρύβονται πίσω από τέτοιες πρωτοβουλίες, το εκούσιο ή ακούσιο αυταρχικό ένδυμα τους θα αρχίσει να τα επισκιάζει. Αδικώντας τα. Και θα είναι πολύ κρίμα, γιατί μπορούν να αποτελέσουν δύναμη αλλαγής, οι δε φορείς τους εκείνη την περιζήτητη «κρίσιμη μάζα» που θα κάνει τη διαφορά.

Υ.Γ. Το άρθρο αυτό έχει γραφτεί εδώ και λίγες ημέρες, αλλά το μικρόβιο τής ...λιπο-blogίας άσκησε την επιρροή του και το άφησε ως draft. Το αναρτώ τώρα, έστω και κατά τι ετεροχρονισμένο.

Τελικά, έχει "γνώμη" ο βουλευτής;

2008-10-01T14:06:00.012+03:00

Το μόνιμο παράπονό μου σε αυτήν τη Χώρα είναι η προϊούσα απευαισθητοποίησή μας στο παράδοξο. Ότι ο πληθωρικός και συχνά στρεβλός τρόπος με τον οποίο προσεγγίζουν τα Μ.Μ.Ε., οι αναλυτές, οι πολιτικοί κ.λπ. τα γεγονότα έχει ως αποτέλεσμα όχι την όξυνση των αντανακλαστικών μας, αλλά την εξουδετέρωσή τους. Νοσηρές ή απλά δυσλειτουργικές νοοτροπίες και καταστάσεις παγιώνονται, το παράλογο φαντάζει λογικό. Όπως έγραφα στο προηγούμενο post μου, η υπερβολική κατάτμηση και η ανάλωση σε λεπτομέρειες οδηγεί στην απώλεια τής συνολικής εικόνας, η οποία καθ' εαυτήν, όταν την αφήνουν να αναδειχθεί, είναι τις περισσότερες φορές εύγλωττη.

Παρακολουθούμε ατάραχοι, λοιπόν, στη Δημοκρατία μας έναν βουλευτή να διαγράφεται από το κόμμα του,

...όχι επειδή παρεξέκλινε συνολικά και κρίσιμα από την κομματική πολιτική γραμμή,

...όχι επειδή αμφισβήτησε άρδην τον επικεφαλής αυτού,

...όχι επειδή διαχώρισε, έστω, τη θέση του, σε κάποιο θέμα εξαιρετικά σημαντικό για την κομματική ταυτότητα και για τον κυβερνητικό σχεδιασμό (έτσι που κατ' ουσίαν να χάραξε συνειδητά μια ανυπέρβλητη διαχωριστική γραμμή με τα παραπάνω),

...αλλά επειδή διατύπωσε μια πολύ συγκεκριμένη πολιτική "σύσταση" προς έναν Υπουργό, επειδή τον αμφισβήτησε, έστω, (έναν αυτόν!) έμμεσα, επικαλούμενος ακριβώς το συμφέρον τής παράταξής του, όπως αυτός το εννοεί.

Εάν φτάσουμε να εκλαμβάνουμε τους βουλευτές ως άβουλα πιόνια στα χέρια παντοδύναμων κομματικών μηχανισμών (οι οποίοι καταλήγουν στον εκάστοτε αρχηγό και το περιβάλλον του), ως δεσμευμένους διαρκείς "εκλέκτορες" των κυβερνητικών θέσεων και ως ποικιλόχρωμα παπαγαλάκια τής κομματικής γραμμής ανά τα κανάλια, για κάθε γούστο και για κάθε ακροατήριο, κακώς τους εκλέγουμε σε τέτοιον αριθμό, κακώς τους τρέφουμε πλουσιοπάροχα. Πολυτελείς διαδικασίες και παχυλοί μισθοί για τόσους κομπάρσους, δεν βρίσκετε;

Το πρώτο θέμα αυτές τις ημέρες θα έπρεπε να είναι όχι η εύθραυστη κυβερνητική πλειοψηφία αλλά η θρασεία και επικίνδυνα συγκεντρωτική και απολυταρχική αντίληψη ότι για οποιονδήποτε λόγο επιτρέπεται να περιορίζεται τόσο βάναυσα η ελευθερία λόγου ενός βουλευτή.

Το να εμφανίζεται ο πρωθυπουργός τής Χώρας και να απειλεί με διαγραφή όποιον τολμήσει να διαφοροποιηθεί, να εκβιάζει κατά τον τρόπο αυτόν την τεχνητά αδιατάρακτη επιβίωσή του στην εξουσία, δεν τιμά ούτε τον ίδιο, ούτε το κόμμα του, ούτε το πολιτικό μας σύστημα.

Το να αποδεχόμαστε, σχεδόν αβασάνιστα, το παραπάνω ως πρακτική (υπό την επίδραση τής δημοσιογραφικής θεώρησης η οποία εύχεται να λαμβάνονται τέτοια θεαματικά "μέτρα", για την τόνωση τού πολιτικού και ενημερωτικού "σασπένς"), το να εστιάζουμε αποκλειστικά στη γαργαλιστική αναρώτηση "τι θα κάνει άραγε ο Τατούλης" και στον προβληματισμό "θα έχουμε ή δεν θα έχουμε πρόωρες εκλογές" (σημαντικά καθ' εαυτά αλλά λιγότερο σημαντικά από τη συνολική νομιμοποίηση μιας τέτοιας θεσμικής παρέκκλισης) δεν μας τιμά ως ακροατήριο.

Αν θέλουμε η Δημοκρατία μας να περιλαμβάνει στις συνιστώσες της ένα ευρύτερο δημόσιο διάλογο (τι άλλο;) και τον ακώλυτο δημόσιο έλεγχο των πάντων, αν θέλουμε να μην υποκύψει σε σταλινικού τύπου διαδικασίες πειθαρχίας και φίμωσης (άρα αδιαφάνειας και απολυταρχισμού), οφείλουμε να υπερασπιζόμαστε καθ' εαυτό το δικαίωμα τού βουλευτή στη διαφοροποίηση, στην ελεύθερη διατύπωση τής γνώμης του, ακόμα και τής "μπαρούφας" του (πολύτιμη και αυτή για την αξιολόγησή του).

Ας μην καταλήξει η προστατευόμενη από το άρθρο 61 τού Συντάγματος* "γνώμη" τού βουλευτή μια πολυτέλεια, συγγνωστή μόνο στους εξ ορισμού γραφικούς (άρα και ακίνδυνους).

____________________________________________

* Σύνταγμα, Άρθρο 61

"Ο βουλευτής δεν καταδιώκεται ούτε εξετάζεται με οποιονδήποτε τρόπο για γνώμη ή ψήφο που έδωσε κατά την άσκηση των βουλευτικών καθηκόντων"

Ούτε έμμεσα, θα προσθέσω εγώ (σημειώνω ότι στα βουλευτικά καθήκοντα δεν περιλαμβάνονται μόνο οι ψηφοφορίες στη Βουλή αλλά και ο ευρύτερος ελεγκτικός ρόλος τού Κοινοβουλίου στα δημόσια πράγματα).

Τα χρυσόβουλα και οι άβουλοι

2008-09-23T17:44:00.003+03:00

Παρακολουθώ τις εξελίξεις για τη Μονή Βατοπεδίου, Βατοπαιδίου ή όπως αλλιώς θέλετε γράψτε την.

Διαπιστώνω ότι για άλλη μια φορά η ουσία χάνεται σε διαδικαστικές λεπτομέρειες, το όλον υποχωρεί χάριν της ηθελημένης περιπλοκής - άρα συσκότισης.

Ελπίζω να μην δεχθούμε ποτέ ως κοινή γνώμη (κυρίως: ως ψηφοφόροι) ότι ένα χρυσόβουλο βυζαντινού αυτοκράτορα (τής γνωστής ...πρόσφατης αυτοκρατορίας, που κατέρρευσε μεταξύ άλλων λόγω τής παρασιτικής ανάπτυξης των μονών) μπορεί σήμερα να λειτουργεί ως τίτλος ιδιοκτησίας. Ελπίζω να μην ενδώσουμε σε επιτηδείως διατυπωμένες νομικίστικες λεπτομέρειες γύρω από έναν τίτλο ο οποίος δεν διαθέτει ΚΑΜΙΑ ευρύτερη νομιμοποίηση και κανένα έρεισμα στην κοινή λογική. Να μην δεχθούμε ποτέ ως σοβαρό ένα τέτοιο ανέκδοτο.

Ελπίζω να μην πειστούμε ποτέ, άμεσα ή έμμεσα, ότι ένας Υπουργός είναι τόσο ανίκανος που, βασιζόμενος στην ΟΠΟΙΑ γνωμοδότηση, προέβη ανυποψίαστος σε τέτοιες εξόφθαλμα δυσανάλογες ανταλλαγές. Ποιο Νομικό Συμβούλιο, ποια γνωμοδοτική επιτροπή, ποια Κτηματική Υπηρεσία... Ας κριθεί η επάρκεια και η εντιμότητά τους αρμοδίως. Προσωπικά με ενδιαφέρει να μην αναγνωρίσουμε, βολικά για κάποιους, ότι σε αυτή τη Χώρα κυβερνά μια απρόσωπη και απαραβίαστη τάχα γραφειοκρατική μηχανή "εξειδικευμένων" υπαλλήλων και λειτουργών, καταδυναστεύοντας αδύναμους και ανυπεράσπιστους Υπουργούς και Κυβερνήσεις. Ανέκδοτο πάνω στο ανέκδοτο...

Σεβασμός στη Δικαιοσύνη με αναστολή και υπό όρους

2008-09-23T17:14:00.006+03:00

Τελικά σε αυτόν τον τόπο οι πολιτικοί σέβονται ή όχι "τις αποφάσεις τής ανεξάρτητης Ελληνικής Δικαιοσύνης";

Παρακολουθούσα τις δηλώσεις τού πρώην Υπουργού, και μέχρι πρότινος συμβούλου τού Πρωθυπουργού, Γιάννη Κεφαλογιάννη, περί "στημένης σκευωρίας" και "στημένης δίκης", αμέσως μετά την πρωτόδικη καταδίκη του για απόπειρα υπόθαλψης εγκληματία και για πρόκληση σε τέλεση ψευδορκίας.

Δεν μιλάμε για προκαταρκτική εξέταση, δεν μιλάμε για ποινική δίωξη, μιλάμε για καταδίκη, έστω και πρωτόδικη, ύστερα μάλιστα από σχετικές καταγγελίες δύο αστυνομικών. Ο κ. Κεφαλογιάννης εδικαιούτο φυσικά να μιλήσει για εσφαλμένη απόφαση (κάθε έφεση αυτά αναφέρει), αλλά όχι για "στημένη δίκη" - τουλάχιστον όχι χωρίς απτές αποδείξεις που θα στήριζαν μια τέτοια δήλωση, που παραπέμπει σε άλλες εποχές. Και αν βιαστεί κανείς να τον δικαιολογήσει με τη λογική ότι ένας άρτι καταδικασθείς δικαιολογείται να λέει εν θερμώ τέτοιες υπερβολές, θα υπενθυμίσω τις κατά καιρούς ιδιότητές του. Ένας απλός πολίτης ίσως το "δικαιούται". Ένα προβεβλημένο πολιτικό στέλεχος, ταγμένος υπερασπιστής τής Δημοκρατίας (άρα και τής διάκρισης των λειτουργιών) και τού Κράτους Δικαίου, ΔΕΝ το δικαιούται, ούτε εν θερμώ, ούτε ποτέ.

Δεν γνωρίζω επί της ουσίας την υπόθεση, δεν γνωρίζω το δίκαιο ή άδικο των όσων υποστηρίζει ο κ. Κεφαλογιάννης, ωστόσο μια πρωτόδικη απόφαση ποινικού δικαστηρίου δεν είναι μεν εξ ορισμού αλάνθαστη, είναι ωστόσο ό,τι πλησιέστερο μπορεί να υπάρξει, σε μια οργανωμένη Πολιτεία, στην αυθεντική διάγνωση τής αλήθειας (κατ' ανάγκη ανθρωπίνως σχετικής) . Και ως τέτοια απαιτεί σεβασμό, αν δεν θέλουμε το "δίκαιο" να εξευρίσκεται με βάση το ποιος φωνάζει ή δέρνει ή πληρώνει καλύτερα.

Ρεσιτάλ προκλήσεων

2008-03-31T21:57:00.009+03:00

Παρακολουθούσα μόλις την εκπομπή σχολιασμού (δεν μπορώ να την πω "ενημερωτική", με ένα τόσο σαφώς εκδηλούμενο προσωπικό στίγμα του παρουσιαστή) τού Νίκου Χατζηνικολάου, στο Alter - και θυμήθηκα τον φίλτατο χασοδίκη.

Βλέπω το θέμα, σε πανηγυρικό υπότιτλο: "Ρεσιτάλ προκλήσεων από τα Σκόπια".

Βλέπω το πάνελ των μετριοπαθών συνομιλητών, που κλήθηκαν να σχολιάσουν με νηφαλιότητα μια ακραία - μακριά από μας! - ενέργεια συγκεκριμένων Σκοπιανών πολιτών (η οποία ασφαλώς μεταφράζεται ως επίσημη εθνική τους πολιτική, τι άλλο;).

Μεταξύ άλλων Βελόπουλος, Ζουράρις, Κούνδουρος - ιδανικοί καλεσμένοι, καθώς είναι άπαντες γνωστοί για την παντελή απουσία προκλήσεων στον δημόσιο λόγο τους.

Ακούω τον Κούνδουρο να σχολιάζει κατευναστικά ότι "τα Σκόπια είναι το μπορντέλο των Βαλκανίων" και να εισηγείται με σεμνότητα αδιευκρίνιστες επιθετικές κινήσεις, διότι "αρκετό καιρό υπήρξαμε παθητικοί".

Ακούω τον Ζουράρι να απαιτεί συγκαταβατικά να εξαναγκαστούν τα Σκόπια να αποδώσουν (να αποδίδουν διαρκώς) ιδιαίτερες τιμές στην εθνική μας σημαία, ως εξιλέωση.

Ακούω τον Βελόπουλο να υπερασπίζεται έναντι του Φλωρίδη την - άκρως λυσιτελή και αυτονόητη ως διπλωματική κίνηση - παρέλαση μαθητών στα σύνορα.

Ως εκεί. Όχι ότι δεν άντεξα παραπάνω. Είναι που χόρτασα, αισθάνθηκα την ανάγκη να αποτιμήσω, γαλήνια αποτραβηγμένος πια, την εθνική μας ικανότητα στη μετριοπάθεια, στην αμεροληψία, στην κατανόηση, στη διπλωματική και επικοινωνιακή εξυπνάδα, στην οικουμενική και μη εγωκεντρική θεώρηση των πραγμάτων και - πρωτίστως - στην αυτογνωσία...

Αν μη τι άλλο πείστηκα ότι εδώ - και αναμφισβήτητα και εκεί (με αντεστραμμένες μεγαλαυχίες πορεύεται και η δική τους κοινή γνώμη) - είναι Βαλκάνια.

Χρειάζεται δημοψήφισμα για το ασφαλιστικό;

2008-03-25T01:43:00.007+02:00

Σύμφωνα με το άρθρο 44 παρ. 2 τού Συντάγματος ο Πρόεδρος τής Δημοκρατίας, ύστερα από απόφαση των 3/5 των Βουλευτών (δηλαδή 180 από αυτούς), προκηρύσσει δημοψήφισμα για "ψηφισμένα νομοσχέδια που ρυθμίζουν σοβαρό κοινωνικό ζήτημα". Πρόκειται για το λεγόμενο "κυρωτικό" δημοψήφισμα, αυτό που παρεισφρέει στη διαδικασία κύρωσης ενός νόμου. Από τη δυνατότητα αυτή (τής Βουλής κατ’ ουσίαν και ονομαστικά μόνο τού ΠτΔ) εξαιρούνται ρητώς, κατά το ως άνω άρθρο, τα δημοσιονομικά νομοσχέδια.

Ασχέτως τού χαρακτηρισμού του ως (αμιγώς) κοινωνικού ή όχι, το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό άπτεται ζητημάτων εξαιρετικά ακανθωδών και περίπλοκων. Ζητημάτων "τεχνικών" από οικονομική και νομική άποψη, τέτοιων που απαιτούν ενδελεχή προσέγγιση από μέρους ειδικών επιστημόνων, που προϋποθέτουν αναλογιστικές μελέτες και προσεκτική ανάγνωση των δεδομένων, αναλύσεις και προβλέψεις, γνώση και εμπειρία. Επίσης, συνιστά ένα νομοσχέδιο εξ ορισμού "οχληρό", δυσάρεστο για τους πολλούς, αφού η μαύρη τρύπα των Ταμείων απαιτεί σε κάθε περίπτωση θυσίες και απώλεια δικαιωμάτων, τουλάχιστον δικαιωμάτων "προσδοκίας", αν όχι γεγενημένων (στις διάφορες προσεγγίσεις παραλλάσσει απλώς η έκταση τής απώλειας αυτής).

Από αυτήν την άποψη, ένα τέτοιο νομοσχέδιο είναι παντελώς ακατάλληλο για δημοψήφισμα. Οι ψηφοφόροι, αφενός λόγω άγνοιας και αδυναμίας συνολικής αποτίμησης μιας κατάστασης περίπλοκης κι αφετέρου λόγω εύλογου φόβου για την προσωπική τους μοίρα, σε καμία περίπτωση δεν θα υπερψήφιζαν οτιδήποτε παρόμοιο (χωρίς, παράλληλα, να δύνανται να συνεισφέρουν μια εναλλακτική).

Οπότε, οι κραυγές τής αντιπολίτευσης για τη διενέργεια σχετικού δημοψηφίσματος αποτελούν ηθελημένη καπηλεία, για ίδιον κομματικό όφελος, ενός θεσμού ξένου προς την περίσταση. Αποτελούν λαϊκισμό. Κανένα μα κανένα ασφαλιστικό νομοσχέδιο δεν θα περνούσε αυτή τη διαδικασία, όπως και κανένα νομοσχέδιο που εισάγει απαραίτητες, πλην όμως δυσάρεστες, τομές.

Τούτο, βέβαια, δεν σημαίνει ότι το συγκεκριμένο νομοσχέδιο είναι ντε και καλά σωστό. Απλά οι ανωτέρω διαπιστώσεις μας επαναφέρουν στο σωστό πεδίο ανάπτυξης των όποιων αντιρρήσεων.

Το ασφαλιστικό πρόβλημα απαιτεί προτάσεις. Προτάσεις συνολικές, μελετημένες, ρεαλιστικές, υπεύθυνες, τολμηρές. Κυρίως: συγκεκριμένες. Εκφρασμένες μέσα από τα κομματικά και ευρύτερα πολιτικά (π.χ. συνδικαλιστικά) fora. Δεν χρειάζεται θεατρινισμούς στο όνομα μιας πλαστής δημοκρατικότητας, ούτε επιτρέπει μικροκομματική υστεροβουλία.

* UPDATE: Σχετικές συζητήσεις: Αναμόρφωση-Ιστολόγιο, Η Γενιά των 700 ευρώ.

Το κείμενο τού Σχεδίου Νόμου για το Σύμφωνο Συμβίωσης

2008-03-20T23:27:00.005+02:00

ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΧΕΔΙΟΥ ΝΟΜΟΥ

«Σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης»

Άρθρο 1

Σύσταση

Η συμφωνία δύο ενήλικων ετερόφυλων προσώπων με την οποία οργανώνουν τη συμβίωσή τους (σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης) καταρτίζεται με συμβολαιογραφικό έγγραφο. Η συμφωνία δηλώνεται στο ληξίαρχο του τόπου κατοικίας τους και καταχωρίζεται σε ειδικό ληξιαρχικό βιβλίο.

Άρθρο 2

Προϋποθέσεις

1. Για τη σύναψη συμφώνου ελεύθερης συμβίωσης απαιτείται πλήρης δικαιοπρακτική ικανότητα.

2. Εμποδίζεται η σύναψη συμφώνου ελεύθερης συμβίωσης, αν υπάρχει γάμος ή σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης των ενδιαφερόμενων προσώπων ή του ενός από αυτά.

3. Εμποδίζεται η σύναψη συμφώνου ελεύθερης συμβίωσης μεταξύ συγγενών εξ αίματος σε ευθεία γραμμή απεριορίστως και εκ πλαγίου μέχρι τον τέταρτο βαθμό, καθώς και συγγενών εξ αγχιστείας σε ευθεία γραμμή απεριορίστως.

4. Εμποδίζεται η σύναψη συμφώνου ελεύθερης συμβίωσης μεταξύ εκείνου που υιοθέτησε και αυτού που υιοθετήθηκε.

Άρθρο 3

Σχετική ακυρότητα

Την ακυρότητα του συμφώνου ελεύθερης συμβίωσης μπορεί να επικαλεσθούν μόνο τα πρόσωπα που το συνήψαν, καθώς και όποιος προβάλλει έννομο συμφέρον οικογενειακής ή κληρονομικής φύσης. Την αναγνώριση της ακυρότητας μπορεί να ζητήσει αυτεπαγγέλτως ο εισαγγελέας, αν το σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης αντίκειται στη δημόσια τάξη.

Άρθρο 4

Λύση

1. Το σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης λύνεται με συμφωνία των προσώπων, που περιβάλλεται τον τύπο του συμβολαιογραφικού εγγράφου. Λύση επέρχεται και με μονομερή συμβολαιογραφική δήλωση, αφότου αυτή κοινοποιηθεί με δικαστικό επιμελητή στον άλλο. Η συμφωνία ή η μονομερής δήλωση καταχωρίζεται στο ειδικό βιβλίο, όπου έχει καταγραφεί και η σύσταση του συμφώνου.

2. Το σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης λύνεται αυτοδικαίως, αν συναφθεί γάμος είτε μεταξύ των προσώπων που συμβιώνουν, είτε μεταξύ ενός από αυτά και τρίτου.

Άρθρο 5

Επώνυμο

Το σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης δεν μεταβάλλει το επώνυμο των προσώπων που συμβιώνουν. Το καθένα από αυτά μπορεί, εφόσον συγκατατίθεται το άλλο, να χρησιμοποιεί στις κοινωνικές σχέσεις το επώνυμο του άλλου ή να το προσθέτει στο δικό του.

Άρθρο 6

Περιουσιακές σχέσεις

Στο συμβολαιογραφικό έγγραφο, με το οποίο συστήνεται το σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης, μπορεί να ρυθμίζονται οι περιουσιακές σχέσεις των προσώπων και ιδίως η τύχη των περιουσιακών στοιχείων που θα αποκτηθούν από τον έναν ή από τον άλλον κατά τη διάρκεια του συμφώνου (αποκτήματα). Αν δεν υπάρχει συμφωνία για τα αποκτήματα, το κάθε μέρος έχει, μετά τη λύση του συμφώνου, αξίωση κατά του άλλου για ό,τι αυτό απέκτησε με τη δική του συμβολή. Η αξίωση αυτή δεν γεννάται στο πρόσωπο των κληρονόμων του δικαιούχου, ούτε κληρονομείται από αυτούς, στρέφεται όμως κατά των κληρονόμων του υποχρέου. Η αξίωση παραγράφεται δύο έτη μετά τη λύση του συμφώνου.

Άρθρο 7

Διατροφή μετά τη λύση

1. Στο συμβολαιογραφικό έγγραφο, με το οποίο καταρτίζεται το σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης, μπορεί να περιέχεται συμφωνία με την οποία αναλαμβάνεται, είτε από το ένα ή το άλλο μέρος, είτε και αμοιβαίως, υποχρέωση διατροφής αποκλειστικά και μόνο για την περίπτωση κατά την οποία, μετά τη λύση του συμφώνου με συμφωνία ή μονομερή δήλωση, θα υπάρχει αδυναμία αυτοδιατροφής. Η υποχρέωση αυτή δεν βαρύνει τους κληρονόμους του υποχρέου.

2. Με την επιφύλαξη των §§ 3 και 4, η συμβατική αυτή υποχρέωση προηγείται της εκ του νόμου υποχρέωσης διατροφής άλλων προσώπων απέναντι στο δικαιούχο, που βρίσκεται σε αδυναμία, μετά τη λύση του συμφώνου, να διατρέφει τον εαυτό του με τις δικές του δυνάμεις.

3. Ο υπόχρεος συμβατικής διατροφής μετά τη λύση του συμφώνου ελεύθερης συμβίωσης δεν μπορεί να επικαλεσθεί την υποχρέωσή του αυτή, όταν βαρύνεται με υποχρέωση διατροφής συζύγου ή ανήλικων τέκνων του.

4. Ο δικαιούχος διατροφής από το σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης συμπορεύεται, ως προς το δικαίωμα διατροφής, με τον διαζευγμένο σύζυγο του υποχρέου.

Άρθρο 8

Τεκμήριο πατρότητας

1. Το τέκνο που γεννήθηκε κατά τη διάρκεια του συμφώνου ελεύθερης συμβίωσης ή μέσα σε τριακόσιες ημέρες από τη λύση ή την αναγνώριση της ακυρότητάς του, τεκμαίρεται ότι έχει πατέρα τον άνδρα που συμβιώνει με τη μητέρα. Το τεκμήριο ανατρέπεται με αμετάκλητη δικαστική απόφαση. Τα άρθρα 1466 επ. ΑΚ, καθώς και τα άρθρα 614 επ. ΚΠολΔ, εφαρμόζονται αναλόγως και στο τεκμήριο αυτό.

2. Η ακυρότητα ή η ακύρωση του συμφώνου δεν επηρεάζει την πατρότητα των τέκνων.

Άρθρο 9

Επώνυμο τέκνων

Το τέκνο που γεννήθηκε κατά τη διάρκεια συμφώνου ελεύθερης συμβίωσης φέρει το επώνυμο που επέλεξαν οι γονείς του με κοινή και αμετάκλητη δήλωση που περιέχεται στη συμβολαιογραφική συμφωνία τους για τη σύναψη του συμφώνου. Το επώνυμο που επιλέγεται είναι κοινό για όλα τα τέκνα και είναι υποχρεωτικά το επώνυμο του ενός από τους γονείς ή συνδυασμός των επωνύμων τους. Σε καμιά όμως περίπτωση δεν μπορεί να περιλαμβάνει περισσότερα από δύο επώνυμα. Αν η δήλωση παραλειφθεί, το τέκνο θα έχει σύνθετο επώνυμο, αποτελούμενο από το επώνυμο και των δύο γονέων του. Αν το επώνυμο του ενός ή και των δύο γονέων είναι σύνθετο, το επώνυμο του τέκνου θα σχηματισθεί με το πρώτο από τα δύο επώνυμα.

Άρθρο 10

Γονική μέριμνα

1. Η γονική μέριμνα τέκνου που γεννήθηκε κατά τη διάρκεια συμφώνου ελεύθερης συμβίωσης ανήκει στους δύο γονείς και ασκείται από κοινού. Τα άρθρα του ΑΚ για τη γονική μέριμνα των τέκνων που κατάγονται από γάμο εφαρμόζονται αναλόγως και στην περίπτωση αυτή.

2. Αν το σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης λυθεί, για τους λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 4, για την άσκηση της γονικής μέριμνας εφαρμόζεται αναλόγως το άρθρο 1513 του ΑΚ.

Άρθρο 11

Υιοθεσία

1. Επιτρέπεται η ταυτόχρονη ή διαδοχική υιοθεσία από πρόσωπα που έχουν καταρτίσει σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης.

2. Η ακυρότητα ή η ακύρωση του συμφώνου δεν επηρεάζει το κύρος της υιοθεσίας.

Άρθρο 12

Κληρονομικό δικαίωμα

1. Με τη λύση του συμφώνου ελεύθερης συμβίωσης λόγω θανάτου, αυτός που επιζεί έχει κληρονομικό δικαίωμα εξ αδιαθέτου, το οποίο ανέρχεται στο έκτο της κληρονομίας, αν συντρέχει με κληρονόμους της πρώτης τάξης, στο τρίτο, αν συντρέχει με κληρονόμους άλλων τάξεων και σε ολόκληρη την κληρονομία, αν δεν υπάρχει συγγενής του κληρονομουμένου, που να καλείται ως εξ αδιαθέτου κληρονόμος.

2. Αυτός που επιζεί έχει δικαίωμα νόμιμης μοίρας στην κληρονομία, το οποίο ανέρχεται στο μισό της εξ αδιαθέτου μερίδας. Κατά το ποσοστό αυτό μετέχει ως κληρονόμος.

3. Τα άρθρα 1826 επ. ΑΚ εφαρμόζονται αναλόγως και στην περίπτωση αυτή.

Άρθρο 13

Ανάλογη εφαρμογή

1. Διατάξεις δημοσιοϋπαλληλικού, εργατικού, ασφαλιστικού και συνταξιοδοτικού δικαίου, που αναφέρονται σε συζύγους, εφαρμόζονται αναλόγως και στα πρόσωπα που έχουν συνάψει σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης.

2. Όπου σε οποιοδήποτε άλλο νόμο γίνεται λόγος για συζύγους, οι σχετικές διατάξεις ισχύουν αναλόγως και στα πρόσωπα που έχουν συνάψει σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης, εφόσον δεν υπάρχει ειδική ρύθμιση στο νόμο αυτό ή δεν αντίκεινται στις διατάξεις του.

Άρθρο 14

Αναστολή παραγραφής

Το άρθρο 256 ΑΚ περίπτ. 1 τροποποιείται ως εξής:

«1. μεταξύ συζύγων κατά τη διάρκεια του γάμου, έστω και αν ύστερα ακυρωθεί, καθώς και μεταξύ προσώπων που έχουν συνάψει σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης».

Άρθρο 15

Πεδίο εφαρμογής

Ο νόμος αυτός εφαρμόζεται σε κάθε σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης, εφόσον αυτό έχει καταρτισθεί στην Ελλάδα. Σε κάθε άλλη περίπτωση εφαρμόζεται το δίκαιο που ορίζεται από τους κανόνες του ιδιωτικού διεθνούς δικαίου.

Άρθρο 16

Έναρξη ισχύος

Η ισχύς του νόμου αυτού αρχίζει από τη δημοσίευσή του στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.

Σύμφωνο συμβίωσης ή σύμφωνο διάκρισης;

2008-03-17T17:35:00.007+02:00

Ο νόμος, κάθε νόμος, έρχεται να καλύψει ρυθμιστικές ανάγκες. Τις ανάγκες αυτές τις προσδιορίζει η εκάστοτε κοινωνική πραγματικότητα, μια πραγματικότητα δυναμική, με αέναη εξέλιξη.

Ένα μεγάλο κομμάτι τού ανθρώπινου πληθυσμού έχει ομοφυλόφιλη ερωτική προδιάθεση. Αυτό σημαίνει ότι όλη αυτή η δέσμη δυνητικών εκδηλώσεων που σχετίζεται με την ερωτική επιθυμία (η σεξουαλική δραστηριότητα, το ερωτικό συναίσθημα, η συντροφικότητα, η διάθεση για μοίρασμα τής ζωής κ.λπ.) κατευθύνεται προς πρόσωπα τού ίδιου φύλου.

Οι αιτίες δεν έχουν καμία σημασία εν προκειμένω. Άλλες θεωρίες εστιάζουν σε κοινωνικές παραμέτρους, άλλες σε ψυχολογικές, άλλες - πιο πρόσφατες - σε βιολογικές. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: η ομοφυλόφιλη ερωτική ταυτότητα είναι η ιδιαίτερη, προσωπική φύση των ανθρώπων αυτών. Δεν πρόκειται για επιλογή (καταχρηστικά καμιά φορά προσδιορίζεται έτσι), παρά για τη γνήσια και ακαταγώνιστη έκφραση ενός ήδη διαμορφωμένου - ανεξαρτήτως πότε και για ποιο λόγο - «είναι».

Η κοινωνική προβολή αυτής τής σεξουαλικής ταυτότητας είναι τα ομόφυλα ζευγάρια (ο όρος «ζευγάρια» περιγράφει τον μη ευκαιριακό δεσμό μεταξύ δύο προσώπων, αυτόν που συνοδεύεται από μια βούληση σταθερότητας και διάρκειας). Για αιώνες καταδικασμένα να ζουν στο κοινωνικό περιθώριο και πίσω από παραπετάσματα υποκρισίας (πρώτα τής κοινωνίας και μετά των ίδιων), τα ζευγάρια αυτά, κάποια από τα ζευγάρια αυτά, διεκδικούν πλέον μια θέση στο κοινωνικό προσκήνιο. Τα στερεότυπα και οι προκαταλήψεις υποχωρούν, το κοινωνικοθρησκευτικό ηθικό στίγμα καταρρέει (ως διόλου πειστικό) και οι «ενώσεις» αυτές αναδεικνύονται ως αυτό που πραγματικά είναι: μια ακόμα εκδήλωση τής ανθρώπινης ποικιλομορφίας, αυτής που κάθε φορά παράγει πολιτισμούς, μέσα από τη σύνθεση.

Μια σειρά παροχών και προνομίων τού κοινωνικού κράτους (μισθολογικών, κοινωνικοασφαλιστικών, φορολογικών, κληρονομικών) κατευθύνονται προς τον γάμο και την οικογένεια. Τούτο γίνεται σε εκτέλεση σχετικής συνταγματικής επιταγής, καθώς η οικογένεια (γονείς και τέκνα), ο γάμος από μόνος του (ήτοι ανεξαρτήτως τέκνων) και η μητρότητα (ανεξαρτήτως οικογένειας και γάμου) τελούν υπό την προστασία τού θεμελιώδη νόμου, στο άρθρο 21 αυτού. Στο ίδιο άρθρο, μετά την αναθεώρηση τού 2001, περιλαμβάνεται κατευθυντήρια γραμμή προς τον κοινό νομοθέτη για την άσκηση δημογραφικής πολιτικής.

Έχει ήδη γίνει συζήτηση για το αν οι ομοφυλόφιλοι μπορούν να υπαχθούν ευθέως στις υφιστάμενες διατάξεις που αφορούν στον γάμο και στην οικογένεια - με διάφορα επιχειρήματα, από αμφίβολα γραμματικά («τού νόμου μη διακρίνοντος»), μέχρι συστηματικά (κατά τρόπο που οι ανωτέρω ρυθμίσεις να συνδυάζονται ερμηνευτικά με την αρχή τής ισότητας, άρθρο 4 παρ. 1 Σ, την ελεύθερη ανάπτυξη τής προσωπικότητας, άρθρο 5 παρ. 1 Σ, και ίσως και την προστατευόμενη αξία τού ανθρώπου, άρθρο 2 παρ. 1 Σ). Συζήτηση μεγάλη, δύσκολη και ανοιχτή, με απαιτητικά ερμηνευτικά εγχειρήματα.

Ωστόσο, ένα νέο δεδομένο ανέκυψε. Ο νομοθέτης αποφασίζει να εισάγει μια νέα τυπική (=αναγνωρισμένη νομικά) μορφή συμβίωσης, πιο χαλαρή, πιο ευέλικτη, που, όμως, θα παράγει τα ίδια έννομα αποτελέσματα, από άποψη κληρονομικού, φορολογικού, κοινωνικοασφαλιστικού κ.λπ. δικαίου, με τον γνωστό γάμο. Ταυτόχρονα, χωρίς πλέον το άλλοθι τού «ανυποψίαστου» (δύσκολα θα περίμενε κανείς από τον συνταγματικό νομοθέτη τού 1975 να έχει κατά νου την αναγνωρισμένη συμβίωση ομοφυλόφιλων αλλά πλέον το 2008 θεωρείται δεδομένος προβληματισμός, ιδίως ενόψει της διεθνούς συγκυρίας), αποφασίζει να εξαιρέσει τα ομόφυλα ζευγάρια από το πεδίο αναφοράς τής συγκεκριμένης νομοθετικής πρωτοβουλίας.

Βρισκόμαστε, λοιπόν, αντιμέτωποι με μια διαφορετική νομοθετική μεταχείριση ομόφυλων και ετερόφυλων ζευγαριών. Για να μην είναι εκτεθειμένη νομικά (και ηθικά) η διαφοροποίηση αυτή, θα πρέπει να υφίστανται επαρκείς προς τούτο λόγοι, λόγοι συναπτόμενοι με την ίδια την ουσία τής ρύθμισης, τέτοιοι που να καταδεικνύουν μια ουσιώδη ανομοιότητα τής ρυθμιζόμενης κατάστασης με τη μη ρυθμιζόμενη.

Η μόνη εντοπιζόμενη διαφορά αυτήν τη στιγμή είναι η δυνατότητα (η πιθανότητα) τού ετερόφυλου ζευγαριού να γίνει «οικογένεια», με την τυπική νομική έννοια: να αποκτήσει τέκνα, συμβάλλοντας δημογραφικά στην «προαγωγή τού έθνους».

Κατά τα λοιπά:

Και οι δύο περιπτώσεις ζευγαριών μπορεί να αποκτήσουν περιουσία, ωστόσο μόνο το ετερόφυλο κατοχυρώνεται νομικά ως προς την τύχη της μεταξύ των συντρόφων και σε σχέση με τρίτους.
Και οι δύο περιπτώσεις ζευγαριών αντιμετωπίζουν πρόσθετα οικονομικά βάρη από τη συμβίωση, ωστόσο μόνο το ετερόφυλο δικαιούται «επίδομα γάμου».
Και οι δύο περιπτώσεις ζευγαριών μπορεί επί χρόνια να διάγουν από κοινού τον βίο τους, συντρέχοντας ο ένας τον άλλον, ωστόσο μόνο στο ετερόφυλο ο ανασφάλιστος σύντροφος δικαιούται παροχών υγείας δυνάμει τής ασφάλισης τού άλλου ή ο επιζών σύντροφος δικαιούται συνταξιοδοτικές παροχές δυνάμει τής ασφάλισης τού άλλου.
Και στις δύο περιπτώσεις ζευγαριών ο ένας μπορεί να αρρωστήσει, ωστόσο μόνο στο ετερόφυλο ο άλλος σύντροφος έχει την επίσημη νομιμοποιητική ιδιότητα για να παρακολουθεί την πορεία τού αρρώστου και να λαμβάνει σχετικές με αυτήν αποφάσεις.
Και οι δύο περιπτώσεις ζευγαριών μπορεί να αποκτήσουν σπίτι, αλλά μόνο στο ετερόφυλο αναγνωρίζεται φορολογική ελάφρυνση.

...και πλήθος άλλα παρόμοια.

Αρκεί η έλλειψη προοπτικής τεκνοποιίας (ακόμα κι αυτή περιπλέκεται αν βάλουμε στην κουβέντα θέματα υιοθεσίας ή τεχνητής γονιμοποίησης) για να στηρίξει όλη αυτή τη διαφοροποίηση, όταν μάλιστα το Κράτος συνδέει ειδικά την ύπαρξη τέκνων με μια σειρά άλλων προνομίων, για τα οποία φυσικά δεν τίθεται θέμα επέκτασης; Ασφαλώς, όχι. Όλα τα παραπάνω αποτελούν ή όχι «κοινωνικά ενδιαφέρουσες», άρα νομοθετικά ρυθμιστέες, καταστάσεις, με την έννοια ότι ξεφεύγουν από το προσωπικό/διαπροσωπικό επίπεδο και αφορούν στην ευρύτερη δραστηριότητα και στην κοινωνική ένταξη των ατόμων; Ασφαλώς, ναι.

Ο νομοθέτης επιμένει να αγνοεί μια κοινωνική πραγματικότητα και ένα υπαρκτό - χάσκον - ρυθμιστικό κενό. Επιμένει να διαφοροποιεί, χωρίς επαρκείς λόγους, τη μεταχείριση ομάδων πληθυσμού με κριτήριο τον σεξουαλικό προσανατολισμό τους, ενάντια σε διεθνείς δεσμεύσεις τής Χώρας και στο πνεύμα τού Συντάγματος, διαχρονικά ιδωμένο. Επιμένει να θυσιάζει στο βωμό τού πολιτικού κόστους την ακώλυτη απόλαυση ατομικών δικαιωμάτων, καταπνίγοντας την κοινωνική εκδήλωσή τους: επιμένει να καθιστά κενό γράμμα το "δικαίωμα στη διαφορά", στερώντας του την πρακτική επιβίωσή του.

Το σύμφωνο συμβίωσης, όσο δεν περιλαμβάνει τα ομόφυλα ζευγάρια, είναι κολοβό. Κι εκτεθειμένο.

______

Υ.Γ. Ολοκληρώνω τη θέση μου με την παράθεση, για λόγους συνέπειας, ενός σχολίου μου στη σχετική κουβέντα στον e-lawyer: "...Τάσσομαι αναφανδόν υπέρ της καθιέρωσης συμφώνου συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια. Προσωπικά, βρίσκω ανούσια (ή εν πάση περιπτώσει μόνο συμβολική-ψυχολογική) τη διεκδίκηση δικαιώματος γάμου. Το παρόν νομοσχέδιο το βλέπω ως βήμα που θα επιτρέψει εύκολα την επέκταση τού συμφώνου και στα ζευγάρια αυτά, είτε με μελλοντική νομοθετική τροποποίηση, είτε με δικαστική επέκτασή του. Άρα ως βήμα θετικό. Αν με ρωτάτε τι θεωρώ δίκαιο, θα σας πω να ισχύσει από ΤΩΡΑ η δυνατότητα αυτή. Ωστόσο, άλλο πράγμα το δίκαιο και άλλο πράγμα οι δυνατότητες για αποτελεσματική διεκδίκησή του. Πραγματιστικά μιλώντας, δεν θα ήθελα μια πρόωρη διεκδίκηση να εγείρει αντιδράσεις τέτοιες, που να αναγκάσουν την Κυβέρνηση να υπαναχωρήσει μπρος στο πολιτικό κόστος ή στις πιέσεις των συντηρητικών συνιστωσών της ή να προκαλέσει αρνητικά αντανακλαστικά στην κοινωνία, σπρώχνοντας το θέμα προς τα πίσω. Ένα βήμα τη φορά, λαμβανομένων υπόψη των συνθηκών. Δυστυχώς δεν ζούμε στην Ολλανδία ή στη Σουηδία και θέλει προσοχή μήπως ο άκαιρος (αν και δικαιολογημένος) ζήλος προκαλέσει τα αντίθετα αποτελέσματα. Είναι θέμα τακτικής και αποτελεσματικότητας, όχι θέμα ουσίας ... Φυσικά, η σχετική κουβέντα πρέπει ήδη να γίνεται και καλώς γίνεται κι εδώ". Σε μια κουβέντα, λοιπόν, που ήδη έχει ξεκινήσει και σε μια καμπάνια την οποία κλήθηκα να ενισχύσω συνεισφέρω τις παραπάνω σκέψεις, μολονότι, επαναλαμβάνω, δεν θα ήθελα να υπονομεύσουμε το σύμφωνο στο σύνολό του. Εξακολουθώ και το θεωρώ ως ένα δειλό, θετικό βήμα.

Υ.Γ. 2 Η διακήρυξη τής πρωτοβουλίας "ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΠΛΟΓΚΕΡ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΝ" και κατάλογος των blog που τη στηρίζουν εδώ.

Δελτίο Τύπου τής Ομάδας Freebloggers

2008-03-02T13:47:00.007+02:00

Αθήνα, 1 Μαρτίου 2008

Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθoύμε με ανησυχία τη διαρροή στον Τύπο, με αφορμή τη γνωστή υπόθεση του blog press-gr, σχεδίων της κυβέρνησης για τη νομοθετική ρύθμιση της έκφρασης στο διαδίκτυο. Οι προθέσεις αυτές, αν ισχύουν με τον τρόπο που δημοσιοποιήθηκαν (συμπυκνώνονται σε έναν πρωτόγνωρο για τα διεθνή δεδομένα περιορισμό τής ανώνυμης/ψευδώνυμης έκφρασης μέσω ιστολογίων), πλήττουν θεμελιακά δικαιώματα κάθε πολίτη, δυνητικού χρήστη του διαδικτύου, παγιωμένα στη συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας, αναγνωρισμένα από το Σύνταγμα της Ελλάδας αλλά και από το διεθνές δίκαιο. Οι διαρροές αυτές δεν έχουν μέχρι στιγμής επισήμως επιβαιωθεί, πλην όμως η μη κατηγορηματική διάψευσή τους από την Κυβέρνηση δεν επιτρέπει εφησυχασμό.

Ως Έλληνες πολίτες και bloggers, με διαρκή αγωνία για την ελευθερία της έκφρασης και του Τύπου, στον τόπο μας αλλά και σε όλον τον κόσμο, δηλώνουμε ότι δεν θα ανεχθούμε κανενός είδους ρύθμιση που θα φέρει την Ελλάδα κοντά σε διεθνώς δακτυλοδεικτούμενα μελανά παραδείγματα χωρών που καταπατούν τα ψηφιακά δικαιώματα των πολιτών τους, όπως η Κίνα, η Βιρμανία και η Αίγυπτος. Εξάλλου, υπενθυμίζουμε, εξακολουθεί να εκκρεμεί δικαστικά η υπόθεση blogme.gr, η οποία, ως απόπειρα ποινικοποίησης του απλού υπερ-συνδέσμου (link), μας εκθέτει στην παγκόσμια διαδικτυακή κοινότητα.

Διανύοντας μια εποχή κατά την οποία η ιδιωτικότητα συρρικνώνεται διαρκώς και τα κάθε λογής απόρρητα υποχωρούν σε βάρος των πολιτών, χάριν κρατικών και όχι μόνο σκοπιμοτήτων, και κατά την οποία το άτομο, ως μονάδα, συνθλίβεται από οικονομικά και επικοινωνιακά μεγαθήρια, διατηρούμε την πεποίθηση ότι η διαδικτυακή ανωνυμία ή ψευδωνυμία είναι στοιχειωδώς απαραίτητη εγγύηση για την εξασφάλιση τής ελεύθερης ατομικής έκφρασης, της πληροφοριακής αυτοδιάθεσης και του υγιούς δημόσιου διαλόγου.

Το ισχύον νομικό πλαίσιο επιτρέπει, υπό δικαστικές εγγυήσεις, την ταυτοποίηση ψευδώνυμων ή ανώνυμων χρηστών του διαδικτύου στις περιπτώσεις που τα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα στην ελεύθερη έκφραση και στην ιδιωτικότητα, σταθμιζόμενα με την ανάγκη προστασίας άλλων σοβαρών έννομων αγαθών, κρίνεται ότι πρέπει να υποχωρήσουν. Το καθεστώς αυτό, σε συνδυασμό με την αυτορρύθμιση των ψηφιακών κοινοτήτων, θεωρούμε ότι είναι επαρκές για την προστασία από έκνομες αντικοινωνικές συμπεριφορές που εκδηλώνονται μέσω του διαδικτύου.

• Επισημαίνουμε ότι η νομοθέτηση εν θερμώ και καθ’ υπερβολή εκθέτει τη νομοθετική διαδικασία για έλλειψη νηφαλιότητας, απροσωποληψίας και ρυθμιστικής συνοχής.

• Υπενθυμίζουμε ότι η κοινωνία των blogs δεν συνιστά κλειστή κάστα για λίγους, με συγκεκριμένα συμφέροντα, αλλά αποτελεί καθρέφτη όλης της κοινωνίας, ανοιχτό πεδίο έκφρασης για οποιονδήποτε πολίτη.

Συνεπώς,

• Καλούμε την κυβέρνηση να δηλώσει σαφώς τις προθέσεις της και να διαψεύσει απερίφραστα όσα είδαν το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες ημέρες σχετικά με πρόσθετη νομοθετική ρύθμιση της ελεύθερης έκφρασης στο διαδίκτυο.

• Καλούμε το σύνολο των πολιτικών και κοινωνικών φορέων να λάβουν θέση απέναντι στα σχέδια αυτά και να διατρανώσουν την αντίθεσή τους προς οποιαδήποτε νομοθετική πρωτοβουλία στο μέλλον η οποία θα έχει παρόμοια παράλογα χαρακτηριστικά.

• Επιφυλασσόμαστε για στενή παρακολούθηση του ζητήματος και για ανάπτυξη κάθε μορφής οργανωμένης δράσης (επικοινωνιακής, νομικής, θεσμικής).

Υπογράφουν οι ιδιοκτήτες των blogs:

και η πρωτοβουλία digitalrights.gr για τα δικαιώματα του πολίτη στον ψηφιακό κόσμο
Καλούμε όσους bloggers στηρίζουν το κείμενο αυτό να το αναρτήσουν στα ιστολόγιά τους.

Περισσότερες πληροφορίες

• Για την ομάδα freebloggers: Ζαφείρης Καραμπάσης (chocolatehorizon at yahoo.gr), Θωμάς Τζήρος (tom.tziros at gmail.com)
• Για την πρωτοβουλία digitalrights.gr: Αστέρης Μασούρας (asterios at gmail.com)

To e-book τής καμπάνιας "Δεν θέλω να δω το DVD"

2008-02-25T20:42:00.002+02:00

Σχέδιο νομοθετικού ελέγχου των blogs

2008-02-25T11:32:00.011+02:00

Στο παρελθόν η ελληνική blogόσφαιρα "εξεγέρθηκε" και συσπειρώθηκε αρκετές φορές, αισθανόμενη απειλή, προσπάθειες "ελέγχου", "φίμωσης", "λογοκρισίας" της... Συχνά με υπερβάλλοντα ζήλο, γενικεύοντας μια μεμονωμένη περίπτωση και ανάγοντάς την σε "ενορχηστρωμένο σχέδιο".

Τώρα, τα πράγματα είναι σοβαρά.

Με αφορμή την υπόθεση press-gr το Υπουργείο Δικαιοσύνης μελετά τη θέσπιση νομοθετικού πλαισίου που θα διέπει τη λειτουργία των "ενημερωτικών" τουλάχιστον blogs.

Σύμφωνα με τον "Ελεύθερο Τύπο":

α) σε κάθε ενημερωτικό blog θα πρέπει να αναγράφεται κάποιος "υπεύθυνος σύμφωνα με τον νόμο", όπως στα έντυπα (!!!)

β) ορίζεται με σαφήνεια η ισχύς και στην περίπτωση των blogs των διατάξεων για τα αδικήματα μέσω Τύπου.

γ) διευκολύνεται η διαδικασία άρσης τού ηλεκτρονικού απορρήτου (κατά την εφημερίδα "ώστε να αποκαλύπτεται με πιο γρήγορες διαδικασίες ο υπεύθυνος μιας συκοφαντικής ή εκβιαστικής δημοσίευσης" - αυτό σημαίνει ότι διευρύνονται οι περιπτώσεις που επιτρέπεται τέτοια άρση;).

δ) θεσπίζεται η αρμοδιότητα τού ΕΣΡ (!!!) να επιλαμβάνεται (;;;) περιπτώσεων blogs που δημοσιεύουν οπτικό/ηχητικό υλικό τέτοιο που "εμπίπτει στη δικαιοδοσία του" (;;;)

Φυσικά, κατά την εφημερίδα "οι παρεμβάσεις που σχεδιάζονται απασχολούν Δικαιοσύνη και Αστυνομία εδώ και πολύ καιρό". Είμαι σίγουρος.

[Δε θα ήθελα εδώ να παραλείψω ότι, κατά την αυστηρά προσωπική μου άποψη, το press-gr, ασχέτως εκβιασμών (μένει να αποδειχθούν ή να καταρρεύσουν ως κατηγορία), φέρει σε κάθε περίπτωση ηθική ευθύνη για τις εξελίξεις, διότι απέτυχε παταγωδώς στο επίπεδο τού αυτοελέγχου. Τόσο στη θεματολογία του και στην αντιμετώπιση τής "είδησης" με ευθύνη, όσο και στην οριοθέτηση των σχολιαστών του.]

Η είδηση, αν αληθεύει σε όλη της την έκταση και δεν πρόκειται για μια απλή "βολιδοσκόπηση", είναι εξαιρετικά σοβαρή. Προδήλως, το Υπουργείο Δικαιοσύνης αγνοεί βασικές ιδιαιτερότητες των blogs, τέτοιες που κάνουν την υποχρέωση αναγραφής "υπευθύνου κατά νόμο" να φαντάζει φαιδρή. Ή ίσως τις γνωρίζει, αλλά, υπό τη σκέπη μιας δυσώδους υπόθεσης, βρήκε το "άλλοθι" για να τις παραβλέψει.

Πέραν, όμως, του κλαυσίγελου, εγείρονται διάφορα ερωτήματα, κρίσιμα και για το νομοτεχνικώς "ορισμένο" τής επιχειρούμενης ρύθμισης:

- Ποιό blog ορίζεται ως "ενημερωτικό"; Κάθε blog που ασχολείται με την επικαιρότητα, έστω σε επίπεδο σχολιασμού, θα πρέπει να αναγράφει τον υπεύθυνο; Μήπως όποιος δεν γράφει για λουλουδάκια και πεταλούδες ή για-κείνη-την-ξανθιά-που-στη-Σχολή-τον-γλυκοκοίταξε ή ανέκδοτα κλπ (καλά είναι κι όλα αυτά) πρέπει τάχα να εγκαταλείψει την ανωνυμία;

- Ποιά θα είναι η (εξοργιστική) αρμοδιότητα τού ΕΣΡ στα blogs? Τι θα ελέγχει; Την ...ποιότητα των posts, όπως ελέγχει την ποιότητα των ραδιοτηλεοπτικών προγραμμάτων (βάσει ρητής συνταγματικής πρόβλεψης); Με τι κυρώσεις;

- Πώς θα οριοθετηθεί τοπικά η ρύθμιση; Σε ποιά blogs θα ισχύσει; (εδώ να δω...)

- Πώς ακριβώς "διευκολύνεται η διαδικασία" άρσης τού ηλεκτρονικού απορρήτου (συναπτόμενου όχι μόνο με δημοσιεύσεις αλλά και με mail κλπ) και τι ρόλο θα παίζουν οι δικαστικές εγγυήσεις;

- Τα πρόσωπα που απαρτίζουν το συμβουλευτικό και νομοπαρασκευαστικό επιτελείο τού Υπουργού έχουν άραγε επαφή με τη διεθνή ηλεκτρονική πραγματικότητα; Μήπως σκέφτονται να πρωτοτυπήσουν παγκοσμίως (τουλάχιστον στον λεγόμενο "πολιτισμένο, δυτικό κόσμο");

Πάντα έβλεπα με επιφύλαξη τις εκστρατείες, τις ομαδικές υστερίες, τις αυθαίρετες ομαδοποιήσεις με μόνο συνεκτικό στοιχείο την ιδιότητα τού blogger. Τώρα, όμως, η περίσταση απαιτεί επαγρύπνηση, ισχυρό λόγο και αντίδραση "με κάθε νόμιμο μέσο" (ενδεχομένως συντονισμένη ενημερωτική εκστρατεία, ορθολογική επιχειρηματολογία, παράθεση όσων ισχύουν διεθνώς, τονισμός τού διακυβεύματος - για την κοινωνία, βλ. ελευθερία έκφρασης και ανταποκρίσεων, αλλά και για εκείνους, βλ. πολιτικό κόστος).

Τυχόν αδράνεια θα επιτρέψει τα χειρότερα.

Υ.Γ. Με αυτά δεν υπερασπίζομαι την ασυδοσία στο διαδίκτυο. Πολλές νοσηρές εκδηλώσεις με προβληματίζουν κι εμένα. Θεωρώ όμως το υφιστάμενο νομοθετικό καθεστώς κατά βάση επαρκές, με αναγκαίες ίσως κάποιες μικρές διορθωτικές παρεμβάσεις, πχ στην απαρίθμηση των εγκλημάτων για τα οποία επιτρέπεται άρση τού ηλεκτρονικού απορρήτου (θα ήθελα μέσα τη συκοφαντική δυσφήμιση, έτσι ώστε να μη μένει απροστάτευτος ένας πολίτης που βρίσκεται αντιμέτωπος με το βάρος να αποδείξει ότι "δεν είναι ελέφαντας", μόνο και μόνο επειδή κάποιος ανώνυμος το διαδίδει με συκοφαντικό τρόπο και με ποικίλα κίνητρα στο διαδίκτυο), πάντα χωρίς υποχώρηση στις αυστηρές δικαστικές εγγυήσεις.

Δεν μπαίνει στο αρχείο η δικογραφία Κλαδά-Κουκοδήμου

2008-02-15T22:14:00.004+02:00

Σύνηθες ήταν πάντα οι πολίτες να διάκεινται με καχυποψία απέναντι στη Δικαιοσύνη.

Λίγο που σπάνια ένας ηττημένος διάδικος έχει την αντικειμενικότητα και την ακεραιότητα να αναγνωρίσει ότι δικαίως έχασε τη δίκη - επομένως τού φταίνε οι δικαστές και οι δικηγόροι που "τα πήραν", τι άλλο;...

...λίγο που η ίδια η Δικαιοσύνη, πνιγμένη μέσα στη γραφειοκρατική/τυπολατρική νοοτροπία της αφενός και στον τριτοκοσμικό όγκο δουλειάς αφετέρου, έδινε, με τις κρίσεις της, ερείσματα για μια τέτοια αμφισβήτηση,...

...εδραιώθηκε μια αντίληψη που - λαμβάνοντας χαρακτήρα γενίκευσης και τροφοδοτούμενη ενίοτε από μια μονομερή πληροφόρηση από τα M.M.E. - αδικούσε κατά τι την εικόνα τής τρίτης λειτουργίας τού Κράτους.

Ωστόσο, τελευταία η ανυποληψία από μέρους των πολιτών πήρε διαστάσεις θεσμικής κρίσης. Άδικα; Κατά πως φαίνεται, στις χρόνιες δυσλειτουργίες τής Δικαιοσύνης προστέθηκε η ενίσχυση τού κομματισμού της, καθώς και ο φόβος όσων από τους δικαστές παραμένουν ανεξάρτητοι (διόλου λίγοι) να τα βάλουν με το πολιτικό κατεστημένο και τους υψηλόβαθμους "δικαστικούς συμμάχους" του, να ταράξουν τα λιμνάζοντα ύδατα ("ωχου, άσε μωρέ, εγώ θα βγάλω το φίδι απ' την τρύπα; πού να τα βάλεις μ' αυτούς..."). Θα ακουστεί αναχρονιστικό και γραφικό ως παρατήρηση, αλλά σπανίζει πια, νομίζω, το ελεύθερο και τολμηρό φρόνημα, η μη ευθυνόφοβη συνείδηση.

Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο, λοιπόν, ακούσαμε την είδηση ότι η Εισαγγελέας Πρωτοδικών που είχε επιληφθεί σχετικώς έθεσε στο αρχείο τη δικογραφία Κλαδά-Κουκοδήμου (την ίδια στιγμή που βγήκε στο φως η τηλεφωνική συνομιλία Κουκοδήμου - Τριανταφυλλόπουλου).

Δεν ξέρω τα κίνητρα και το νομικό σκεπτικό της, αλλά στα μάτια μου φαντάζει ως μια κίνηση βεβιασμένη. Μια κίνηση ανακόλουθη με τη γενική απαίτηση για στοιχειώδες έστω φως στις επίκαιρες υποθέσεις που γέμισαν τους Έλληνες με αηδία για τους θεσμούς του. Δεν κλείνεις μια υπόθεση εν θερμώ και εν εξελίξει, όταν ακόμα σχηματοποιείται, όταν ακόμα τα ερωτηματικά αναδύονται συνεχώς, όταν ο κόσμος περιμένει.

Ο Κώδικας Ποινικής Δικονομίας προβλέπει σε αυτές τις περιπτώσεις ότι ο Εισαγγελέας Πρωτοδικών ζητεί την έγκριση, για τη θέση τής δικογραφίας στο αρχείο, τού προϊσταμένου του Εισαγγελέα Εφετών.

Ευτυχώς - ευτυχώς για τη Δικαιοσύνη, ευτυχώς για την ενημέρωση, ευτυχώς για τα λίγα ερείσματα καλής πίστης που απέμειναν στους εμβρόντητους θεατές αυτού τού θεάτρου διαφθοράς με τις πολλές πράξεις - ο Εισαγγελέας Εφετών στην περίπτωση αυτή διαφώνησε με το κλείσιμο τής υπόθεσης. Επέστρεψε τη δικογραφία, παραγγέλλοντας τη συνέχιση τής προκαταρκτικής εξέτασης και θέτοντας, με πολυσέλιδη διάταξή του, συγκεκριμένα ερωτήματα προς απάντηση, τάσσοντας εξέταση μαρτύρων και διερεύνηση άλλου αποδεικτικού υλικού.

Το κλίμα δεν αντιστρέφεται έτσι απλά. Η αλήθεια σαφώς και δεν αποκαλύπτεται τόσο εύκολα - η συνέχιση τής έρευνας καθεαυτήν δεν εγγυάται τίποτα.

Ωστόσο, δεν μπορώ να κρύψω την ανακούφισή μου. Έστω και γι' αυτό που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο.

Δεν θέλω να δω το DVD

2008-02-01T19:15:00.000+02:00

"Κανείς δεν είπε να κουκουλώσουμε την ιστορία τής σεξουαλικής εκμετάλλευσης ή των οικονομικών σκανδάλων. Ίσα-ίσα. Για να γίνει, όμως, αυτό είναι τάχα απαραίτητο να φτάσει στον κάθε Έλληνα η ίδια η σεξουαλική περίπτυξη καταγεγραμμένη; Για να αποδείξει το κάθε θύμα βιασμού ή εκμετάλλευσης το τι έπαθε πρέπει να εκθέτει στις αγορές του κόσμου το πάθημά της/του και τα πιο προσωπικά της/του στοιχεία;

Το λάθος που γίνεται είναι η διατήρηση τής πεποίθησης ότι αναπαράγοντας το dvd "πλήττουμε την εξουσία, τον Ζαχόπουλο, τον Καραμανλή" ή ό,τι. Ανακριβές. Πρώτα-πρώτα πλήττουμε την ιδέα τής απόλυτης προστασίας των ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων, πλήττουμε την ήδη απειλούμενη οχύρωση τής προσωπικής μας ζωής ενάντια σε λογής-λογής εξουσίες. Πραγματικά στρώνουμε το δρόμο για να (πιστεύει πως) δικαιούται ο κάθε αυτόκλητος τιμωρός να βγάζει στη φόρα ό,τι θέλει, με τη δήθεν νομιμοποιητική επίκληση ότι “κάνει ρεπορτάζ”, ότι συμβάλλει (πώς άραγε;) στην αποκάλυψη τής αλήθειας κλπ (αυτό φυσικά έχει ως αναγκαίο προηγούμενο το να πιστεύει ότι δικαιούται να συλλέγει παρανόμως τέτοιο υλικό). Το αποτέλεσμα δε, εκτός τού να καθίσταται διάτρητη η προστασία των ατομικών δικαιωμάτων κι εκτεθειμένη στις ερμηνείες τού καθενός, είναι πολλές φορές και να επισκιάζεται η αλήθεια από το γαργαλιστικό κομμάτι τής ιστορίας. Όπως εδώ: από πολιτικό/κοινωνικό/νομικό ζήτημα γίνεται σεξουαλικός χαβαλές.

Τέλος, άντε και να μην (αφήνουν να) παίζει το ρόλο της η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων - ειπώθηκε και αυτό ως "άλλοθι". Αυτό σημαίνει ότι αποποιούμαστε οι ίδιοι τα δικαιώματά μας; Ή μήπως όταν δεν υπάρχει χωροφύλακας, ο φόνος δεν είναι φόνος;..."

Αντί άλλου κειμένου για την καμπάνια - και συμπληρωματικά σε όσα είπαμε σε αυτό το post - το ως άνω σχόλιό μου από τη σχετική συζήτηση στο Don't Kiss The Frog.

"Δεν θέλω να δω το DVD"

2008-01-29T15:31:00.000+02:00

Διεκδικούμε την αποκάλυψη τής αλήθειας σε κάθε της πτυχή που αφορά στο δημόσιο βίο: οικονομικά σκάνδαλα, κατάχρηση εξουσίας, αξιόποινες πράξεις, αναξιοκρατία.

Αρνούμαστε την εισβολή στα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα οποιουδήποτε, ακόμα και των υποκειμένων των παραπάνω πράξεων, ως μη απαραίτητη και δυνητικά επικίνδυνη (τούτο αφορά στην κοινή γνώμη - τα αρμόδια όργανα, υπό τις νόμιμες διαδικασίες, ας διαχωρίσουν τα νομικώς ενδιαφέροντα από τα μη).

Το επίπεδο τού πολιτισμού μας προσδιορίζεται και από το πόσο πολύτιμες θεμελιώδεις αξίες υπερισχύουν τής αδηφάγας, σκανδαλοθηρικής περιέργειάς μας.

Η οριοθέτηση και η προστασία τού σκληρού πυρήνα τής προσωπικής ζωής τού καθενός, αφορά όλους μας. Σήμερα χτίζουμε τα όρια τού δικού μας προσωπικού αύριο.

_

Κείμενο δικό μου πάνω σε μια ιδέα τού e-lawyer. Το logo τής καμπάνιας από τον iblog.

Περισσότερες σχετικές σκέψεις, με άλλη αφορμή, υπάρχουν σε αυτό το παλιότερο post.

Ποιούς εμπιστεύεται ο Έλληνας

2008-01-03T12:52:00.000+02:00

Εναλλακτικός τίτλος: Απελπισία.

Διαβάστε στην Καθημερινή την έρευνα τής Public Issue για την εμπιστοσύνη των πολιτών σε θεσμούς κι επιχειρήσεις (ωραίο δίπολο!).

Διαβάστε και απορήστε (στην καλύτερη περίπτωση) για τη σκέψη και τα κριτήρια τού μέσου Έλληνα.

Δείτε την ανάδειξη ως πιο αξιόπιστου θεσμού, με διαφορά μάλιστα, τής Πυροσβεστικής Υπηρεσίας. Συμπαθώ κι εγώ το Πυροσβεστικό Σώμα, εκτιμώ τον κόπο και την αυταπάρνηση τού μέσου στελέχους του, ωστόσο δεν θα φανταζόμουν ότι θα έμενε αλώβητο στην εμπιστοσύνη τού κόσμου - σε επίπεδο θεσμικό, ήτοι συνολικής οργάνωσης και αποτελεσματικότητας - μετά τις καταστρεπτικότατες πυρκαγιές τού καλοκαιριού. Το παραπάνω, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι και τα εκλογικά ποσοστά τού τότε και νυν κυβερνώντος κόμματος εμφανίστηκαν υψηλά στις περιοχές εκείνες, μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι για την έκταση τής καταστροφής έφταιγαν τα …δέντρα (δεν μπορεί να ενοχοποιηθεί ο …κακός μας ο καιρός, διότι η επίσης εξαιρετικά αξιόπιστη Ε.Μ.Υ., δεύτερη στην κατάταξη, θα μας είχε προειδοποιήσει!).

Δείτε τον Στρατό να βαράει προσοχή στην τέταρτη θέση. Καταλαβαίνω την ανάγκη να αισθανόμαστε ασφαλείς και «εθνικά υπερήφανοι», αλλά αυτή η ψήφος εμπιστοσύνης αποδίδεται σε ένα φύσει αυταρχικό Σώμα, που, λογικά, θα έπρεπε να κινητοποιεί αρνητικά αντανακλαστικά σε ελεύθερους και δημοκρατικούς πολίτες - πέραν τού ότι πρόκειται για ένα από τα πιο ισχυρά οχυρά τής γραφειοκρατίας, της ευνοιοκρατίας και της δημοσιοϋπαλληλίστικης λούφας.

Ομοίως για την Ε.Υ.Π., η οποία φιγουράρει στην έβδομη θέση! Πολύ πάνω από τη Δικαιοσύνη (δέκατη τέταρτη θέση) και την εκλεγμένη Βουλή (δέκατη έκτη θέση)! Δεν ξέρω τι δείκτη τριτοκοσμικότητας ή αυταρχισμού συνιστά η διαπίστωση ότι η πιο αδιαφανής και εξ ορισμού «ύποπτη» για τα ατομικά δικαιώματα κρατική υπηρεσία απολαμβάνει περισσότερη εμπιστοσύνη αφενός από τους τοποτηρητές τής νομιμότητας δικαστές (οι οποίοι, έστω κι αν για διάφορους λόγους έχουν ενίοτε αμφισβητούμενη αποτελεσματικότητα, υπόκεινται αν μη τι άλλο σε περιορισμούς δημοσιότητας, αιτιολογίας των αποφάσεών τους κ.λπ.) κι αφετέρου από το δημοκρατικά εκλεγμένο-ευθέως νομιμοποιημένο νομοθετικό Σώμα! Ειλικρινά ανησυχητικό.

Ομοίως για την Αστυνομία, στην δέκατη τρίτη θέση.

Δείτε την Εκκλησία, ακούνητη ουσιαστικά απ’ τον θεσμικό της θρόνο (έστω με απώλειες), στην όγδοη θέση, παρά τα προφανή! Τι να πρωτοπείς εδώ… Είπαμε, προφανή.

Δείτε τους Δήμους - αυτά τα άντρα παρανομίας, οικονομικής αδιαφάνειας και νεποτισμού - στη δωδέκατη θέση, επίσης πάνω από τη Δικαιοσύνη και τη Βουλή.

Δείτε, σαν ανέκδοτο, την Ολυμπιακή σε υψηλή θέση (ένατη).

Τα δε κόμματα, στην τελευταία θέση. Τα κόμματα, που δεν προκύπτουν αριστίνδην αλλά, υποτίθεται, μέσα από ελεύθερες συμμετοχικές διαδικασίες. Αυτά που εν πάση περιπτώσει αναδεικνύονται από την ψήφο μας. Αυτά που ψηφίζονται και ξαναψηφίζονται και ματαξαναψηφίζονται από το ίδιο το «δείγμα» τής έρευνας, αυτό που βγαίνει εκ των υστέρων να διατρανώσει την εμπιστοσύνη του στον λοχία, στον παπά, στον χωροφύλακα και στον συμβολικό Πρόεδρο τής Δημοκρατίας (εμπιστοσύνη σε τι, ως προς αυτόν, στην ικανότητα διεξαγωγής δεξιώσεων;).

Τι προφίλ πολίτη σχηματίζεται από όλα αυτά; Ενός πολίτη που προεχόντως απαρνιέται τη δημοκρατική ευθύνη του για τη συνδιαμόρφωση τής κατάστασης (βλ. καταποντισμό των δημοκρατικών/συμμετοχικών θεσμών). Ενός πολίτη που επενδύει στα κλασικά αυταρχικά σχήματα για να τον βγάζουν από τα αδιέξοδα ή για να αισθάνεται ασφάλεια. Ενός πολίτη που περιμένει τις έτοιμες λύσεις-θέσφατα από πρόσωπα και θεσμούς αυτόφωτου κύρους, ενός πολίτη με ρηχή και απολιτίκ κριτική διάθεση, που δεν ξέρει εν τέλει από τι κινδυνεύει. Ενός πολίτη, δυστυχώς, πληγωμένου, ανώριμου και ανενημέρωτου, εγκλωβισμένου στις κορώνες των Μ.Μ.Ε. και των κάθε λογής «ρητόρων τού καφενείου».

Ευτυχισμένο κι αισιόδοξο το 2008! (χα!...)

Οι bloggers ως μονάδες ελεύθερης σκέψης και το καπέλωμά τους

2007-09-30T22:51:00.000+03:00

Το φαινόμενο των blogs αναδείχτηκε ως η πλέον καινοφανής αποθέωση τής ελεύθερης έκφρασης. Το μέσο (Διαδίκτυο) προσφέρει, με τον απεριόριστο χώρο του και με την ευχρηστία εξωτερίκευσης, μια ωμά δημοκρατική ευκαιρία: η γνώμη τού καθενός είναι καταρχήν ισότιμη με τη γνώμη οποιουδήποτε και διεκδικεί την όποια απήχησή της, από μηδενική κατά κανόνα βάση.

Στην όλη διαδικασία βοηθά η ανωνυμία ή ψευδωνυμία, ένα χαρακτηριστικό που χτυπήθηκε πολύ, που έγινε αντικείμενο κακόβουλης κατάχρησης και όχημα ποικίλων σκοπών, αλλά που τελικά αποτελεί την πεμπτουσία τού φαινομένου. Οι περιορισμοί που απορρέουν από ιδιότητες και "ονόματα" αίρονται, η αυθεντία που αντλείται από συμβατική κοινωνική αναγνωρισιμότητα καταρρέει, η γυμνή γνώμη, στην ιδανική περίπτωση, αναμετράται με τη γυμνή γνώμη.

Το blogging αποτελεί την καταξίωση τής "μονάδας σκέψης". Αυτό δεν σημαίνει ότι λείπουν οι αυθόρμητες κοινές δράσεις, ωστόσο ποτέ αυτές δεν πραγματοποιούνται απρόσωπα, πίσω από έναν ισχυρό "τίτλο" που υποκαθιστά/επικαλύπτει τα μεμονωμένα άτομα ή πίσω από μια κεντρική, καθοριστική καθοδήγηση (όπως πχ στον παραδοσιακό Τύπο).

Φυσικός χώρος του blogging (και των bloggers) είναι το Διαδίκτυο, με τα χαοτικά χαρακτηριστικά που κατέστησαν το φαινόμενο δυνατό, αυτά που έδωσαν υπόσταση στην πιο "χύμα" δημοκρατία που ίσχυσε ποτέ.

Υπό αυτές τις παραμέτρους, προτάσεις σαν κι αυτή τού κ. Βενιζέλου, για μια κλειστή εκδήλωση απευθυνόμενη στους bloggers - ως να επρόκειτο για μια ομογενοποιημένη κλειστή κάστα - τις θεωρώ, προσωπικά, πέρα από ανησυχητικές (με την "ταυτοποίηση" των bloggers, την οποία συνεπάγονται) ξένες με το φαινόμενο κι αφόρητα συμβατικές. Ο παραδοσιακός, εγνωσμένων δυνατοτήτων, τρόπος επικοινωνίας και "συνδιάσκεψης" προσπαθεί να επιβληθεί και να "μολύνει" τον νεωτερικό αντίστοιχο και να αναιρέσει τα στοιχεία που τού δίνουν τη δύναμή, την ιδιαιτερότητα και την προοπτική του.

Ελπίζω η ματαιοδοξία μας (αυτό το "λένε για μας", που μας έχει στοιχειώσει τελευταία) να μη μας κάνει να απαρνηθούμε αυτό που πραγματικά είμαστε. Ούτε "σύλλογος", ούτε "γραφείο γνωριμιών", ούτε κενόδοξες μηδαμινότητες με μόνο σκοπό την κοινωνική ή επαγγελματική ανέλιξη (που απεγνωσμένα επιδιώκουν να επανέλθουν από το internet στην "κλασική" κοινωνία και να εξαργυρώσουν τα κέρδη τους), αλλά μονάδες ελεύθερης σκέψης και ελεύθερης έκφρασης, με φυσικό χώρο δράσης, διανοητικό μετερίζι τού καθενός, τα blogs μας. Με όποιο περιεχόμενο δίνει στη σκέψη και στην έκφρασή του ο καθένας, δίχως καπελώματα, δίχως ρύθμιση, δίχως διαδικασίες...

* a contrario: e-lawyer

Γιατί οι καλές προθέσεις του Γ. Παπανδρέου δεν ήταν αρκετές;

2007-09-20T12:39:00.000+03:00

Η επικαιρότητα βρίθει αναλύσεων για τα αίτια τής ήττας τού ΠΑΣΟΚ και τής προσωπικής αποτυχίας του κ. Παπανδρέου να πείσει. Κόντρα στις δημοσκοπήσεις που αποκαλύπτουν το αντίθετο (κι εστιάζουν στην ηγεσία του), κάποιοι αναζητούν τα αίτια στο προγραμματικό στίγμα τού κόμματος, στη σαφήνεια τής ταυτότητάς του, τού προσανατολισμού του... μπλα μπλα μπλα μπλα....

Μακάρι ο μέσος Έλληνας να ψήφιζε ύστερα από τόσο εμβριθή μελέτη των προγραμμάτων των κομμάτων, μακάρι να στάθμιζε τον απώτερο προσανατολισμό τους, μακάρι εν γένει να λειτουργούσε τόσο ουσιαστικά, ώριμα και απροσωπόληπτα.

Ο Έλληνας ψηφοφόρος, πέρα από την κατ’ αρχήν πολιτική τοποθέτησή του στο υπάρχον φάσμα και από μια αδρή εκτίμηση βασικών προγραμματικών εξαγγελιών, εστιάζει στους ηγέτες (και ορθώς, ως ένα σημείο). Στον δυναμισμό τους, στην πειθώ τους, στην αξιοπιστία τους, αλλά και σε στοιχεία περισσότερο επιφανειακά όπως στη ρητορική δεινότητά τους και στο επικοινωνιακό εκτόπισμά τους.

Υπό αυτά τα δεδομένα, το ΠΑΣΟΚ έχασε κατεξοχήν λόγω του Γιώργου Παπανδρέου.

Ο Γιώργος Παπανδρέου εκδήλωσε μια ασυγχώρητη, κατ' εμέ - και καθοριστική για την αξιοπιστία τού πολιτικού του προφίλ - αμφιταλάντευση:

Άλλοτε εμφανιζόταν ως ο σύγχρονος, μετριοπαθής, εξωστρεφής πολιτικός, με τις καινοτόμες ιδέες και με μια δυτικότροπη θεώρηση των πραγμάτων...
...Κι άλλοτε εμφανιζόταν ως κακέκτυπο τού πατέρα του κατά τη δεκαετία τού ΄80, με "ξύλινες" τοποθετήσεις, με έναν αναχρονιστικό λαϊκισμό, με μια ξεπερασμένη κενή (=άνευ συγκεκριμένων αιτιάσεων) ρητορεία περί "δεξιάς", με μια απόλυτη καταστροφολογία (σαφέστατα η Ν.Δ. είχε μια κακή διακυβέρνηση, αλλά ποιόν έπειθε ο Γ.Α.Π. όταν έλεγε ότι ο τόπος καταστρέφεται;), με λόγο παρωχημένα συνθηματικό.

Έχω την πεποίθηση ότι η πρώτη συμπεριφορά εκφράζει την αληθινή του φύση και ότι η δεύτερη ήταν μια ατυχής προσπάθεια να πείσει και να κερδίσει αφενός λαϊκό έρεισμα κι αφετέρου εσωκομματική στήριξη από παραδοσιακά στελέχη, ως ο εκφραστής τού διαχρονικού ΠΑΣΟΚ (φορώντας ξένα ρούχα που εμφανώς "δεν του έκαναν" και υποδυόμενος τον "γιό τού πατέρα του" - ενώ δεν ήταν, πολιτικά μιλώντας). Μπορεί στην αρχή να δικαιολογούνταν η διπολική αυτή ...διαταραχή - ήταν ένας νέος ηγέτης που άτσαλα προσπαθούσε να ισορροπήσει. Από ένα σημείο και μετά, όμως, η αμφιταλάντευση ήταν αφενός αδικαιολόγητη κι αφετέρου μοιραία για την πολιτική του αξιοπιστία.

Διότι πώς να πείσει για τις εκσυγχρονιστικές του διαθέσεις κάποιος που καταφεύγει σε τέτοια παλαιοκομματικά μέσα, κάποιος π.χ. που τοποθετεί στον ανθρώπινο μηχανισμό υποστήριξής του, για λόγους (αμφίβολης) αποτελεσματικότητας, τον Λαλιώτη (αποδεδειγμένα σκληρό και "κιτρινίζοντα" στο πολιτικό επικοινωνιακό παιχνίδι), κάποιος που μιλά με στερεότυπα περί δαιμονοποιημένης "επάρατης δεξιάς" και όχι με ουσιαστικά επιχειρήματα που θα καταδείκνυαν τις συγκεκριμένες συντηρητικές επιλογές τής Ν.Δ., κάποιος που στις επιλογές προσώπων σε κρίσιμα πόστα παλινωδούσε μεταξύ φρέσκων και αφόρητα έωλων επιλογών (=κάποιος που παρά τη δυναμική του 1.000.000 ψήφων ενέδιδε τόσο εύκολα στις «εσωκομματικές ισορροπίες»);

Ο λόγος του κ. Παπανδρέου κατέληξε να απευθύνεται στους σκληροπυρηνικούς ΠΑΣΟΚους και μόνο - σε αυτούς που είχε ως δεδομένους θιασώτες! Κατέληξε να μην αγγίζει την κρίσιμη για την έκβαση τής εκλογικής αναμέτρησης μάζα των κεντρώων, μετριοπαθών ψηφοφόρων, αυτών που απαιτούν λόγο ορθολογιστικό και μετριοπαθή (σαν αυτόν τού Σημίτη, όταν πέτυχε να τους κερδίσει), ούτε τη μάζα των αριστερών ψηφοφόρων, που αναζητούσαν αριστερή, εναλλακτική, σύγχρονη σκέψη.

Όσο κι αν εξακολουθώ και είμαι πεπεισμένος για τις αγαθές προθέσεις τού κ. Παπανδρέου, όσο κι αν μπορώ να φανταστώ ότι θα ήταν ανοιχτός σε πάμπολλες καινούριες ιδέες, εάν αναλάμβανε τη διακυβέρνηση τής Χώρας, δεν μπορώ να μην του καταλογίσω την παλινωδία που περιέγραψα. Κι εν τέλει, η συνέπεια ή η ασυνέπεια ενός πολιτικού απέναντι στη βαθύτερη φύση του, καθώς και η ικανότητά του ή μη να επιβάλλει νέους όρους στην πολιτική αντιπαράθεση, τον χαρακτηρίζουν και προσδιορίζουν τη διαφαινόμενη αποτελεσματικότητά του.

Σε μια πληρέστερη ανάλυση θα συγκατέλεγα στα αίτια τής ήττας την έλλειψη μετριοπάθειας (ακόμα θυμάμαι τα απωθητικά προεκλογικά spots, με τις στομφώδεις-μεγαλόστομες διατυπώσεις, που εμφάνιζαν το ΠΑΣΟΚ ως …άσπιλα ελπιδοφόρο κόμμα-Μεσσία τη στιγμή που είναι ακόμα νωπή η προηγούμενη διακυβέρνησή του -, καλή ή κακή, πάντως σίγουρα δοκιμασμένη) και την ακατανόητη σιωπηρή απαξίωση των επιτευγμάτων τής εποχής Σημίτη, αυτών που θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα πολύ συγκεκριμένο επικοινωνιακό «βαρύ πυροβολικό» για το κόμμα. Θα προσέθετα επίσης ότι το ΠΑΣΟΚ κατεξοχήν πλήρωσε την τάση μέρους των ψηφοφόρων για «ψήφο διαμαρτυρίας» σε μικρά κόμματα (αυτοί ας αισθάνονται ευτυχείς τώρα με τη ΝΔ στο τιμόνι κι ας καμαρώνουν το «πλήγμα στον δικομματισμό» τους, αυτό που ολοκληρώθηκε με την είσοδο των πιο ακραιφνών ακροδεξιών στη Βουλή). Αλλά επί του παρόντος ας παραμείνουμε στο επίκαιρο θέμα τής ηγεσίας του.

Θέλω να διοριστεί το παιδί μου βουλευτής (η παραίτηση της κ. Πατουλίδου)

2007-09-03T12:02:00.000+03:00

Και μέσα σε όλα αυτά, έχουμε την γκρίνια και την παραίτηση της κ. Πατουλίδου, που "άλλα τής τάξανε κι άλλα της δώσανε".

Μια απροκάλυπτη ομολογία ενός αλισβερισιού με προίκα μια δημοσίως μισθοδοτούμενη θέση, ενός προσωπικού ρουσφετιού βολέματος.

Το παρασκήνιο αφελώς, από μέρους τής κ. Πατουλίδου, γίνεται προσκήνιο (από μια άποψη μού φαίνεται συμπαθής αυτή η παντελής απουσία πολιτικής υποκρισίας).

Παραιτήθηκε η κ. Πατουλίδου, όχι για λόγους πολιτικής διαφωνίας, όχι γιατί δεν είχε άλλο να προσφέρει στην τοπική αυτοδιοίκηση, αλλά γιατί δεν υλοποιήθηκαν τα (υποκινημένα, έστω) προσωπικά όνειρά της της για μια αξιόλογη "καρέκλα", για "έναν μισθό, έναν γιατρό, μια σύνταξη", όπως η ίδια αναφέρει στην επιστολή της. Έτσι ώστε να άξιζε τον κόπο η παραίτησή της από τον τιμητικό μισθό της (και όχι θέση) στον Ελληνικό Στρατό.

Αν πω "ας πρόσεχε", θα γίνω κακός. Περιορίζομαι να διαπιστώσω την κατρακύλα τής πολιτικής συζήτησης στο επίπεδο των προσωπικών υποσχέσεων, των προσωπικών σχεδιασμών και των προσωπικών ματαιώσεων.

Και όχι, δεν αισθάνομαι καμιά αγνωμοσύνη προς την ολυμπιονίκη μας. Η Πολιτεία την τίμησε και με το παραπάνω, δεν έχει την υποχρέωση να την κάνει και βουλευτή "τιμής ένεκεν"! Προσωπικά μού ήταν παραπάνω από αρκετή (πολύ παραπάνω από αρκετή) η ανάμιξή της στις νομαρχιακές εκλογές.

Υ.Γ. Φυσικά έσπευσε να την υπερασπιστεί ο νομάρχης κ. Ψωμιάδης, καταγγέλλοντας την απόπειρα εξευτελισμού τού ολυμπιακού μεταλλίου, της αξιοπρέπειας και της τιμής όλης της Ελλάδας - ναι, αυτού του μεταλλίου που έγινε το αντίτιμο στο αλισβερίσι που περιγράψαμε...

Δικαστικό πραξικόπημα ή πολιτική "πατάτα";

2007-09-02T13:43:00.000+03:00

Διαβάστε. Νομίζω δεν χρειάζεται να είναι κανείς νομικός για να καταλάβει (ο τονισμός δικός μου):

"Τα ανώτερα αιρετά μονοπρόσωπα όργανα των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης δεύτερου βαθμού δεν μπορούν να ανακηρυχθούν υποψήφιοι ούτε να εκλεγούν βουλευτές κατά τη διάρκεια της θητείας για την οποία εξελέγησαν, ακόμη και αν παραιτηθούν."

Σύνταγμα, άρθρο 56 παρ. 1 εδ. τελευταίο.

*****

"Στο γενικό αλλά σχετικό κώλυμα εκλογιμότητας της παρ. 1 του άρθρου 56 υπάγονται πλέον και τα ανώτατα αιρετά μονοπρόσωπα όργανα των Oργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης δεύτερου βαθμού (δηλ. εν προκειμένω οι νομάρχες), που δεν μπορούν να ανακηρυχθούν υποψήφιοι ούτε να εκλεγούν βουλευτές κατά τη διάρκεια της θητείας για την οποία εξελέγησαν, ακόμα και αν παραιτηθούν. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι ο νομάρχης εμπίπτει στο κώλυμα αυτό καθ' όλη τη διάρκεια της 4ετούς νομαρχιακής θητείας για την οποία εξελέγη, μετά όμως τη λήξη της 4ετούς αυτής περιόδου μπορεί να είναι, χωρίς κανένα κώλυμα, υποψήφιος βουλευτής."

Ε. Βενιζέλος, σχόλια στο αναθεωρημένο Σύνταγμα, 2001

*****

"Mέρος της Bουλής, όχι μεγαλύτερο από το ένα εικοστό του όλου αριθμού των βουλευτών, μπορεί να εκλέγεται ενιαίως σε ολόκληρη την Eπικράτεια, σε συνάρτηση με τη συνολική εκλογική δύναμη του κάθε κόμματος στην Eπικράτεια, όπως νόμος ορίζει."

Σύνταγμα, άρθρο 54 παρ. 3

*****

" Στις Νομαρχιακές Αυτοδιοικήσεις, των οποίων η περιφέρεια περιλαμβάνει
δύο ή περισσότερους νομούς ή Νομαρχίες, εφαρμόζονται οι πιο κάτω
ειδικές ρυθμίσεις.

1. ...

3. Οργανα της ενιαίας Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης είναι ο Πρόεδρος της
Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης, το Συμβούλιο της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης
που αποτελείται από όλους τους συμβούλους των διαμερισμάτων και η
Τριμελής Επιτροπή. Οργανα του Νομαρχιακού Διαμερίσματος είναι το
νομαρχιακό συμβούλιο, οι νομαρχιακές επιτροπές του Διαμερίσματος και ο
Νομάρχης του Διαμερίσματος.

4....

10. Οι διατάξεις των άρθρων 45, 46, 47, 63 παρ. 2, 64, 71, 72 και 113
εφαρμόζονται αναλόγως και για τον πρόεδρο της Νομαρχιακής
Αυτοδιοίκησης, ο οποίος δίνει τον όρκο και εγκαθίσταται με το Νομάρχη
και τους νομαρχιακούς συμβούλους του Νομαρχιακού Διαμερίσματος της
έδρας της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης, με τις κατωτέρω διαφοροποιήσεις
όσον αφορά τα άρθρα 63 παρ. 2 και 64.

...

Οι διατάξεις των άρθρων 66 έως 70 εφαρμόζονται αναλόγως και για τα
όργανα της ενιαίας Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης και τις πράξεις αυτών.
...

11. ..."

Κώδικας Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης (πδ 30/1996), άρθρο 116

*****

"ΕΤ: Ακούγεται ότι στις φιλοδοξίες σας είναι να επανέλθετε στη Βουλή. Αν κερδίσετε και πάλι την υπερνομαρχία, θα εξαντλήσετε την θητεία σας, ή θα είστε υποψήφια βουλευτής στις εκλογές;

ΦΓ: Αν εκλεγώ θα υπηρετήσω τη θητεία μου στην Υπερνομαρχία. Άλλωστε με μία απλή ανάγνωση στο Σύνταγμα, μπορείτε να διαπιστώσετε ότι οι αιρετοί Νομάρχες, σε αντίθεση με τους δημάρχους, δεν έχουν δικαίωμα να θέσουν υποψηφιότητα για το Κοινοβούλιο, κατά τη διάρκεια της θητείας τους."

Φώφη Γενηματά, συνέντευξη στον Ελεύθερο Τύπο, 16-4-2006

*****

"Δεν περιλαμβάνεται στο συνδυασμό υποψηφίων
βουλευτών Επικρατείας του κόμματος «ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ
ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ (ΠΑ.ΣΟ.Κ.)», η Φωτεινή
Γεννηματά, Πρόεδρος της Ν ομαρχιακής Αυτοδιοίκησης
Αθηνών-Πειραιώς, η οποία δεν μπορεί να ανακηρυχθεί
σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 56 παρ. 1 του
Συντάγματος, δεδομένου ότι είναι ανώτερο αιρετό
μονοπρόσωπο όργανο των οργανισμών αυτοδιοίκησης
δευτέρου βαθμού και δεν έχει λήξει η θητεία της , η δε
παραίτησή της από το ανωτέρω αξίωμα δεν έχει έννομη
επιρροή σύμφωνα με την ίδια ως άνω συνταγματική
διάταξη."

Άρειος Πάγος, απόφαση ανακήρυξης συνδυασμών 4/2007

*****

"Η σημερινή απόφαση του Αρείου Πάγου είναι απαράδεκτη αδιανόητη και προκλητική. Είναι δικαστικό πραξικόπημα. Ο Αρειος Πάγος δεν προστάτευσε σήμερα το θεσμικό κύρος και την ανεξαρτησία του.

» Ενεπλάκη ενεργά στην προεκλογική αντιπαράθεση αποκλείοντας από το ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ την επικεφαλής του, Φώφη Γεννηματά, για δήθεν τυπικούς λόγους. Για μια ακόμα φορά γίνεται αντιληπτό ότι το πρόβλημα της δικαιοσύνης στην Ελλάδα είναι βαθύ και εξαιρετικά κρίσιμο.

» Υπάρχει πρόβλημα Δημοκρατίας και Κράτους Δικαίου. Η αποκατάσταση των θεσμών θα είναι το πρώτο μέλημα της νέας κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.

» Ανεξάρτητα από αυτή την πρωτοφανή στην ιστορία της χώρας απόφαση, η Φώφη Γεννηματά θα είναι στην πρώτη γραμμή της προεκλογικής μάχης σε όλη την Επικράτεια".

Νίκος Αθανασάκης, Γραμματέας Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ, 1-9-2007

*****

"Έχουμε να κάνουμε με μια παλιά, πολύ παλιά και αδίστακτη δεξιά. Ο δημοκρατικός κόσμος της χώρας θα πρέπει να αντιδράσει. Υπομονή, έμειναν μόνο δεκαπέντε μέρες. Δύναμη και αισιοδοξία."

Φώφη Γενηματά, 1-9-2007

Τα παραπάνω σίγουρα δεν λέγονται σεβασμός στο Σύνταγμα, στη Δικαιοσύνη και στις αποφάσεις της. Σίγουρα δεν λέγονται αιτιολογημένη κριτική. Σίγουρα δεν λέγονται μετριοπάθεια.

Εγώ τι να πω μπρος στο αυτονόητο; Τα (νομικά και μη) κείμενα μιλούν από μόνα τους. Δεν ξέρω αν η πλευρά του ΠΑΣΟΚ έχει επιχειρήματα (το θέμα είναι ακόμα φρέσκο και το διάβασα στο ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΝ, ενώ και στην ιστοσελίδα τού κόμματος παρατίθενται απλώς οι παραπάνω δηλώσεις), ωστόσο με μια πρώτη ανάγνωση τα πράγματα φαίνονται "κουκιά μετρημένα" (ωστόσο όχι ...εκλογικά κουκιά) σε βάρος τής κ. Γεννηματά. Αυτό και μόνο (το τουλάχιστον υποστηρίξιμο, αν όχι κραυγαλέα βάσιμο, τής κρίσης τού Αρείου Πάγου) αρκεί για να καταστήσει απαράδεκτους τους χαρακτηρισμούς και τις κατηγορίες εναντίον τού αρμόδιου για τον έλεγχο των συνδυασμών Δικαστηρίου (ως αυτό να χάλκευσε κάποιο κατάπτυστο, παντελώς ανεπέρειστο νομικό κατασκεύασμα, που να φάνταζε προδήλως υποβολιμαίο!)

Αν το ΠΑΣΟΚ έχει επιχειρήματα, ας τα παραθέσει (είμαι περίεργος τι θα ήταν αυτά - μια ερμηνεία ότι για τους βουλευτές επικρατείας, επειδή αυτοί δεν δίνουν εκλογική μάχη σε συγκεκριμένη περιφέρεια, δεν ισχύει το κώλυμα; Δεν νομίζω να την επιτρέπει το γράμμα του νόμου, αλλά ούτε και το πνεύμα του, τολμώ να πω).

Αν έκανε "πατάτα", ας σιωπήσει.

Το να υβρίζει, στο βωμό των πολιτικών εντυπώσεων και ελιγμών, ένα από τα ανώτατα δικαστήρια τής Χώρας και να καταβαραθρώνει περαιτέρω το ήδη τρωθέν (από μέσα κι από έξω) κύρος τής Δικαιοσύνης (μιλώντας για δικαστικό πραξικόπημα, για έλλειψη ανεξαρτησίας, για πρόβλημα δικαιοσύνης, για παλιά δεξιά, υποσχόμενο αποκατάσταση θεσμών κ.λπ. κ.λπ.) μόνο και μόνο γιατί ειπώθηκε το νομικά αυτονόητο, είναι απλώς αισχρό και θεσμικά επικίνδυνο.

Σήμερα ειλικρινά εξεπλάγην δυσάρεστα...

________________________________________

UPDATE: Άκουσα σήμερα (το post αυτό είχε γραφτεί χθες νύχτα, αλλά χρειάστηκε να το αναδημοσιεύσω λόγω προβλήματος με το feed) την επιχειρηματολογία ότι ο Άρειος Πάγος ήταν αναρμόδιος να αποφανθεί για το κώλυμα προεκλογικά κι ότι έπρεπε να το αφήσει στο ΑΕΔ (=εκλογοδικείο) για μετά τις εκλογές, μετά την υποβολή σχετικής ένστασης. Το πδ 96/2007 (κωδικοποίηση εκλογικής νομοθεσίας) προβλέπει στο άρθρο 35 ότι:

"1. Τη δεκάτη τετάρτη (14η) ημέρα μετά την κατά το άρθρο 31 παράγραφος 3
έναρξη της προεκλογικής περιόδου το Α' Τμήμα του Αρείου Πάγου ανακηρύσσει σε
δημόσια συνεδρίαση τους εκλογικούς συνδυασμούς, όπως αυτοί δηλώθηκαν σύμφωνα
με την παράγραφο 4 του προηγούμενου άρθρου."

Πράγματι είναι ένα ερώτημα αν, πέραν των τυπικών προϋποθέσεων τής ίδιας τής δήλωσης των συνδυασμών (τη νομότυπη υποβολή της), ο ΑΠ μπορεί να ελέγξει κάτι περισσότερο. Ωστόσο, η διατύπωση τού Συντάγματος είναι ότι τα συγκεκριμένα όργανα (Νομάρχες), όπως και άλλα, ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΑΝΑΚΗΡΥΧΘΟΥΝ ΚΑΝ ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ. Αυτό καταλείπει, κατά τη γνώμη μου, ένα περιθώριο ελέγχου στον Άρειο Πάγο (ως δικαστήριο που είναι αρμόδιο για την ανακήρυξη), ασχέτως αν το σύνηθες είναι να μην μπλοκάρει υποψηφίους, επειδή κατά κανόνα σε αυτό το στάδιο δεν γνωρίζει τη συνδρομή στο πρόσωπό τους κάποιου συνταγματικού κωλύματος (πχ ότι σε κάποιον συνδυασμό συμμετέχει στρατιωτικός χωρίς να έχει προηγουμένως παραιτηθεί, όπως προβλέπει επίσης το άρθρο 56Σ).

UPDATE 2: Απολύτως ταυτόσημη με τα παραπάνω είναι η θέση του Καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου στο Α.Π.Θ. Αντώνη Μανιτάκη. Σημειώστε επίσης την προσεκτική διατύπωση που επέλεξε ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ότι τα πολιτικά δικαστήρια "κατά παράδοση" δεν ασχολούνται με κωλύματα (για να αποφύγει να πει ότι δεν ήταν νόμιμη η εξέταση τού πρόδηλου κωλύματος). Ομοίως ταυτόσημη είναι και η άποψη τού ομότιμου καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Ι. Σπυριδάκη.

Όχι στην αρνητική ψήφο διαμαρτυρίας

2007-08-29T12:16:00.000+03:00

Διάβασα την παρότρυνση-σύνθημα να μη ψηφίσουμε ούτε Ν.Δ. ούτε ΠΑ.ΣΟ.Κ. στις επικείμενες εκλογές, να ψηφίσουμε, λέει, άλλο κόμμα (όχι άκυρο ή λευκό) με το σκεπτικό «κάψαν την Ελλάδα - κάψε τους κι εσύ».

Πάντα ήλπιζα να μην καταντήσουμε σαν τα απολιτίκ «αμερικανάκια», που ψηφίζουν με βάση συνθήματα και με βάση ποιος τους διεγείρει πιο πετυχημένα το θυμικό.

Όποια αποτυχία κι αν καταλογίσει κανείς στην πολιτική προστασίας των δασών οποιουδήποτε κόμματος, όποια διοικητική αναποτελεσματικότητα κι αν του προσάψει, υπάρχουν δεκάδες, εκατοντάδες άλλες παράμετροι που προσδιορίζουν το γιατί να το ψηφίσει ή να μην το ψηφίσει κανείς, μέσα στο - αναγκαστικά συγκεκριμένων επιλογών - πολιτικό σύστημα.

Όσο κι αν η αγανάκτηση μάς ωθεί να λειτουργήσουμε παρορμητικά, οφείλουμε να αντισταθούμε στη λογική των ρηχών πολιτικών προσεγγίσεων και των σχηματικών θεωρήσεων τύπου «όλοι ίδιοι είναι μωρέ, ρίχ’ το αλλού να πάει στο διάολο!».

Η ψήφος πρέπει να είναι θετική. Γιατί ανάμεσα στις ανεπάρκειες και στις αδυναμίες θα βρούμε σε έναν πολιτικό σχηματισμό χαρακτηριστικά που, έστω και σχετικά, προτιμούμε. Η εκλογική προτίμηση σε μικρά κόμματα ως ψήφος διαμαρτυρίας, κι όχι επειδή αυτά μας εκφράζουν ιδεολογικά, δεν προσφέρει το παραμικρό. Αντιθέτως, αδρανοποιεί κρίσιμες ψήφους, οι οποίες έστω με τη λογική του «μη χείρον βέλτιστον» θα οδηγούσαν σε ένα περισσότερο ανεκτό αποτέλεσμα.

Η άρνηση είναι αποποίηση ευθύνης. Κάποιοι την επιδιώκουν/προμοτάρουν ωφελιμιστικά, για να αποκομίσουν εκλογικά κέρδη (είναι η μόνη τους ελπίδα, αφού στερούνται θετικών προτάσεων, τουλάχιστον θελκτικών ή ρεαλιστικών). Άλλοι απλώς παρασύρονται, υπολαμβάνοντας ότι έτσι θα καταφέρουν ένα πλήγμα στον δικομματισμό. Το πλήγμα στον δικομματισμό όμως θα το καταφέρει η ψήφος σε εναλλακτική πρόταση, η ανάδειξη εναλλακτικών φωνών στις οποίες πιστεύουμε κι όχι η αποποίηση της δραστικότητας τής ψήφου μας με την κατάθεσή της σε απλούς συλλέκτες διαμαρτυρίας (με τις προτάσεις των οποίων πιθανότατα διαφωνούμε - αν μπήκαμε στον κόπο να τις ψάξουμε).

«Κάψαν την Ελλάδα - κάψε κι εσύ την ψήφο σου» θα έπρεπε να λέει το σύνθημα, αν ήθελε να είναι ειλικρινές. Διότι έτσι δεν καίγονται τα μεγάλα κόμματα - δόξα τω θεώ (γι’ αυτά), το εκλογικό σύστημα φροντίζει να τους δώσει την πολυπόθητη αυτοδυναμία ακόμα και με εξασθενημένα ποσοστά. Έτσι καίγεται η δυνατότητά σου να συνδιαμορφώσεις το αποτέλεσμα, εκφράζοντας τη προτίμησή σου έστω προς αυτόν που θα κάνει το λιγότερο κακό. Αυτό είναι δράση, αυτό είναι παρέμβαση, στα πλαίσια των πεπερασμένων δυνατοτήτων που αφήνει η δημοκρατία. Η ψήφος διαμαρτυρίας (προσοχή: όχι η συνειδητή ψήφος προς τα μικρά κόμματα!) είναι κατ’ εμέ μια χαμένη ψήφος, μια αναποτελεσματική προσπάθεια αντίδρασης, μια αποποίηση τής ευθύνης του πολίτη μιας δημοκρατίας να επιλέγει συνειδητά κι εν τέλει να συνδιαμορφώνει αυτό-που-θα-φάει-στη-μάπα, ούτως ή άλλως.

Τέλος, ας θυμηθούμε να αξιοποιήσουμε την πρόσθετη δύναμη της σταυροδοσίας. Ας μπούμε στον κόπο να ψάξουμε τους υποψηφίους και να επιλέξουμε με κριτήρια ουσιαστικά και όχι τηλεοπτικά. Και σε εκείνο το πεδίο μπορεί να γίνει μια διαφορά.

Είπαμε: η σύγχρονη δημοκρατία έχει αναγκαστικά πεπερασμένες δυνατότητες, μας αφήνει συγκεκριμένες επιλογές. Μπορούμε τουλάχιστον να μην τις αρνούμαστε κι αυτές;

Ατόπημα του κ. Κεδίκογλου ή τής Βουλής;

2007-06-22T17:53:00.001+03:00

Έκανε καλά ο κ. Κεδίκογλου, Πρόεδρος του Αρείου Πάγου, που δεν ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση τής Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας τής Βουλής * να παρουσιαστεί ενώπιόν της και να δώσει εξηγήσεις για όσα τού αποδίδονται (περιουσία του υιού του, διορισμός του σε νομοπαρασκευαστική επιτροπή, διάσκεψη Ολομέλειας δια τηλεφώνου κ.λπ.);

Για "θεσμικό ατόπημα" μίλησε ο ίδιος, αναφερόμενος στην πρόσκληση, για "απροκάλυπτη, προκλητική και ποινικά κολάσιμη καταφρόνηση της Βουλής των Ελλήνων" μίλησε ο Πρόεδρος της Επιτροπής, αναφερόμενος στην άρνηση.

Τι ισχύει;

Το Σύνταγμα κατοχυρώνει στο άρθρο 26 τη διάκριση των λειτουργιών (νομοθετικής, εκτελεστικής, δικαστικής). Σε διάφορα σημεία του προβλέπει ειδικές περιπτώσεις κάμψης τής αρχής αυτής (πχ διορισμός των Προέδρων των ανώτατων δικαστηρίων από το Υπουργικό Συμβούλιο, διορισμός Προέδρου ανωτάτου δικαστηρίου ως υπηρεσιακού πρωθυπουργού κ.α.). Λόγω του ότι πρόκειται για εξαιρέσεις μιας γενικής συνταγματικής αρχής, οι περιπτώσεις αυτές θα πρέπει να θεωρηθούν αποκλειστικές.

Το Σύνταγμα επίσης κατοχυρώνει στο άρθρο 87 παρ. 1 αλλά και σε ένα πλέγμα άλλων διατάξεων (κατεξοχήν τα άρθρα 88 και 90) τη "λειτουργική και προσωπική ανεξαρτησία των δικαστών". Τι σημαίνει αυτή η "διπολική" ανεξαρτησία; Πρώτον, ότι ο δικαστής είναι ελεύθερος και ανεξάρτητος κατά την άσκηση του δικαιοδοτικού του έργου. Από οποιονδήποτε, ακόμα και ανώτερο δικαστή. Δεύτερον, ότι ο δικαστής εξαρτάται υπηρεσιακά (στις μεταθέσεις, προαγωγές κλπ αυτού) μόνο από όργανα τής ίδιας λειτουργίας, για να αποφεύγονται έμμεσες (βλ. πολιτικές, διότι αυτές είναι οι μόνες ύποπτες πια) επεμβάσεις στο δικαιοδοτικό του έργο. Τρίτον, ότι ο δικαστής ελέγχεται πειθαρχικά από πειθαρχικά όργανα τής ίδιας λειτουργίας (την έγερση της σχετικής αγωγής - όχι το αποτέλεσμά της - μπορεί να παραγγείλει και ο Υπουργός Δικαιοσύνης ή μόνο αυτός όταν πρόκειται για αρεοπαγίτες ή αντίστοιχους και άνω), ομοίως για να αποφεύγονται οι προαναφερθείσες έμμεσες επεμβάσεις.

Ενόψει των ανωτέρω, πράγματι η κλήση του Προέδρου του Αρείου Πάγου ενώπιον τής Βουλής ξενίζει θεσμικά. Ένας από τους επικεφαλής τής δικαστικής λειτουργίας θα δώσει λόγο για τους (όποιους) χειρισμούς του κατά την άσκηση των καθηκόντων του σε ένα επιμέρους Σώμα άλλης λειτουργίας. Κατά τη γνώμη μου όντως αυτό είναι αντισυνταγματικό (ασχέτως του τι πιστεύω επί της ουσίας για τους χειρισμούς του καθ' εαυτούς- έτερον εκάτερον).

Περισσότερο από όλα όμως με τρομάζει αυτό που παρακολουθώ τον τελευταίο καιρό - σύμπτωμα του οποίου αποτελεί και η συγκεκριμένη πρόσκληση (μην αμφιβάλλετε για τα κίνητρα): η γενικευμένη εμπλοκή της Δικαιοσύνης σε πολιτικά παιχνίδια, σε παιχνίδια δημοκοπίας, σε επικοινωνιακά παιχνίδια.

Για τούτο φταίνε και οι δύο πλευρές. Κυρίως οι πολιτικοί, που προτιμούν να αποκομίσουν περιστασιακά πολιτικά οφέλη από το να περισώσουν αλώβητο το κύρος και την έναντι των πολιτών αξιοπιστία τής πλέον ευαίσθητης κρατικής λειτουργίας, αλλά και οι δικαστικοί λειτουργοί, όταν δίνουν αναντίρρητα λαβές για τέτοια κριτική (όχι με τις νομικές τους λύσεις, με τα υπόλοιπα) και όταν δεν επιδεικνύουν τη δέουσα ευαισθησία προς αποστασιοποίηση (βλ. παραίτηση) και συμπαρασύρουν έναν ολόκληρο θεσμό στη δική τους προσωπική θύελλα (ελπίζω όχι και στο δικό τους προσωπικό ναυάγιο).

______________________________________

* "Aντικείμενο της επιτροπής θεσμών και διαφάνειας είναι ο κοινοβουλευτικός έλεγχος επί των ανεξάρτητων διοικητικών αρχών, σύμφωνα με το άρθρο 138Α, καθώς και η έρευνα και αξιολόγηση κάθε στοιχείου χρήσιμου για τη μελέτη και επεξεργασία προτάσεων, που συμβάλλουν στη διαφάνεια της πολιτικής και γενικότερα της δημόσιας ζωής της χώρας και η παρακολούθηση της εφαρμογής τους. Στην ίδια επιτροπή ανήκει και ο κατ’ άρθρο 15 παρ. 2 του Συντάγματος κοινοβουλευτικός έλεγχος επί των ηλεκτρονικών μέσων μαζικής ενημέρωσης (M.M.E.)." Κανονισμός τής Βουλής, άρθρο 43 Α παρ. 2 β.

Η ενημέρωση δεμένη σε λάθος άρμα

2007-06-10T14:08:00.000+03:00

Παρακολούθησα, μόλις, ρεπορτάζ στο δελτίο ειδήσεων μεγάλου ιδιωτικού τηλεοπτικού σταθμού για το ενδεχόμενο εισδοχής τής FYROM στο ΝΑΤΟ, με αυτό της το όνομα. Αφού παρουσιάστηκαν οι τελευταίες αναφορικά με την προοπτική αυτή ειδήσεις, παρατέθηκαν οι σχετικες δηλώσεις συγκεκριμένων δημόσιων προσώπων. Ποιών; Του Παπαθεμελή, του Ψωμιάδη και του ...Άνθιμου, μητροπολίτη της Θεσσαλονίκης. Μ ό ν ο .

Κι αναρωτιέμαι: πρόκειται για αντιπροσωπευτικό (άρα πολυσυλλεκτικό) δείγμα απόψεων; Πρόκειται για πολιτικούς σχολιαστές με πανθομολογούμενη εγκυρότητα; Πρόκειται μήπως για άτομα που έχουν πίσω τους τέτοιο πλειοψηφικό ρεύμα (που να έχει αποτυπωθεί πανελληνίως, μέσα από εκλογικές ή άλλες, αντίστοιχης αξιοπιστίας, διαδικασίες) για να δικαιολογείται η παρουσίαση μόνο αυτών;

Ή πρόκειται για άτομα που εξυπηρετούν κυρίως το επιδιωκόμενο για τα τηλεοπτικά παράθυρα "νταβαντούρι", την τηλεοπτική λογική τού "να έχουμε θέμα να συζητάμε" και (κυρίως) "να έχουμε ένταση να διαχειριζόμαστε" (βλ. τορπιλίζουμε);

Όταν η ενημέρωση, που θα έπρεπε να είναι αν μη τι άλλο σφαιρική και μετριοπαθής, δένεται, για λόγους λαϊκισμού και τηλεθέασης, στο άρμα των διαπιστωμένα πιο ακραίων απόψεων επί του θέματος (θεμιτές καθ' εαυτές - στην προβολή αποκλειστικώς ή κυρίως αυτών είναι που αντιδρώ) δεν είναι να απορεί κανείς με τα αποτελέσματα τέτοιων δημοσκοπήσεων* και τέτοιων ερευνών**...

* Αντιγράφω από την παράθεση της δημοσκόπησης στο "Έθνος": "Το 82,3% των ερωτηθέντων απάντησαν "ναι και μάλλον ναι", στο ερώτημα αν η κυβέρνηση πρέπει να θέσει βέτο στην ένταξη των Σκοπίων, το 16,8% απάντησε "όχι και μάλλον όχι" και το 2,3% δεν απάντησε [...] Επτά στους δέκα Έλληνες απορρίπτουν κάθε ονομασία που θα περιλαμβάνει τον όρο "Μακεδονία", με το 67,9% να ζητούν από την κυβέρνηση να επιμείνει μέχρι τέλους σε ονομασία που δεν θα περιλαμβάνει τον όρο "Μακεδονία", ενώ επέρ της διεξαγωγής δημοψηφίσματος για την ονομασία τάσσεται το 61,3%.".

** Από την παράθεση της έρευνας στην Ελευθεροτυπία προκύπτει ότι το 21% των ερωτηθέντων Ελλήνων θεωρεί ότι έχουμε "αλύτρωτες πατρίδες" (προσοχή: όχι "χαμένες πατρίδες"!) στη ...Μακεδονία (φαίνεται πως, όταν διεκδικούμε, αυτό το όνομα δεν είναι τόσο "κόκκινο πανί"!) και στον Πόντο. Το 31,2% των ερωτηθέντων Ελλήνων αυτοβαθμολογείται ως "πολύ εθνικιστής". Κατά την ίδια έρευνα, το να είναι κανείς (αληθινός) Έλληνας δεν ταιριάζει με το να ανήκει σε άλλο (προφανώς από το ορθόδοξο) θρησκευτικό δόγμα (20,9% των ερωτηθέντων-λιγότερους ενοχλεί η αθεΐα, το 16,4%, αφού φαίνεται πως "οι άλλοι" είναι το πρόβλημα), με το να ...συμπαθεί τους Τούρκους και τους Αλβανούς (13,8%) και με το να είναι ...ομοφυλόφιλος (8,2%) ή κομμουνιστής (3%).

Θα σου πω εγώ τι είναι τέχνη...

2007-06-06T16:40:00.000+03:00

Με έκπληξή μου διαπιστώνω ότι το περιστατικό τής σύλληψης του υπευθύνου της έκθεσης Art Athina πρώτον συνάντησε ηπιότερες αντανακλαστικές αντιδράσεις στην blogόσφαιρα σε σχέση με το τι θα περίμενα (άραγε συνηθίζουμε ή βαριόμαστε;) και δεύτερον έφερε στην επιφάνεια θέσεις που αποτελούν - θέλω να πιστεύω χωρίς να το συνειδητοποιούν οι φορείς τους -τη βάση κάθε «λογοκριτικής λογικής».

Θέσεις τύπου «θα σου πω εγώ τι είναι τέχνη» και «σε μερικά “δήθεν έργα” ή σε μερικούς “δήθεν καλλιτέχνες” αξίζει/συγχωρείται η λογοκρισία».

Επαναλαμβάνω κάτι που είχαμε πει, με ανάλογη αφορμή, παλιότερα:

Η ελευθερία τής τέχνης δεν θα πρέπει να είναι υπό την αίρεση της έγκρισης κανενός (διότι αυτό θα την αναιρούσε) ούτε η έκτασή της προϊόν ...δημοσκόπησης, έτσι ώστε να αντανακλά τη μέση αισθητική αντίληψη (διότι αυτό θα τη στράτευε στη σκοπιμότητα εξυπηρέτησης και συντήρησης του "μέσου όρου" - αντί να της δίνεται η δυνατότητα να τον προάγει δημιουργικά).

Αναγκαστικά, για να αποφύγουμε αυθαιρεσίες, επαφιέμεθα στον καλλιτέχνη τον ίδιο για να ορίσει το τι συνιστά γι' αυτόν καλλιτεχνική έκφραση. Ο μόνος περιορισμός που μπορεί να του τεθεί είναι, όταν το έργο του αγγίζει προστατευτέες ευαισθησίες του ευρύτερου κοινού, να μην είναι προκλητικά εξωστρεφής στην έκθεσή του, με τρόπο που να "εισβάλλει" στον κύκλο δραστηριοτήτων ενός ανύποπτου τρίτου.

Φοβάμαι ότι οποιαδήποτε άλλη θεώρηση, η οποία - έστω και εμμέσως - θα συναρτά την προστασία ενός έργου με το «καλλιτεχνικό του βάθος» (σαν να επρόκειτο για αντικειμενικώς μετρήσιμο μέγεθος, έστω κι αν πολλοί επιμένουν να «ταυτίζουν τα όρια του σύμπαντος με τα όρια της αντίληψής τους») ή με τη γενικότερη πορεία τού καλλιτέχνη ή με την απάντηση στο ερώτημα αν υφίσταται «καλλιτεχνικός κόσμος» στην Ελλάδα και όχι απλώς ένα «τσούρμο κρατικοδίαιτων “δήθεν”» κ.τ.ο., ενδίδει αναπόφευκτα στην αυταρχική λογική που περιγράψαμε, κρυμμένη πίσω από αυτοαναιρούμενες διακηρύξεις τύπου «εγώ γενικά είμαι κατά της λογοκρισίας, αλλά αυτό το έργο…».

«Αυτό το έργο» θάψτε το, βρίστε το, απαξιώστε το… Αλλά αφήστε το στο φυσικό του χώρο και κρίνετέ το ως τέχνη, έστω κι αποτυχημένη κατά τα δικά σας (ή και τα δικά μου ή και όλων) κριτήρια.

Για την Αμαλία

2007-06-01T01:13:00.000+03:00

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλοήθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες ινοσάρκωμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαΐου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο, στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com/ *. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας».

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Αν θέλετε, αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

_____________________________

* Προσωπική σημείωση-διευκρίνιση: Μεταξύ άλλων η Αμαλία προέβη στην καταγγελία συγκεκριμένων γιατρών, προσδιοριζόμενων ονομαστικά. Η ακρίβεια όσων τους προσάπτει μένει να ερευνηθεί αρμοδίως. Μέχρι αυτό να γίνει, διατηρώ απόσταση από τις επώνυμες αναφορές και καλώ τους αναγνώστες να μην εστιάζουν στα ονόματα αλλά στο φαινόμενο το οποίο κρύβεται πίσω τους, την αναλγησία και την αναποτελεσματικότητα του συστήματος Υγείας της Χώρας.