وبلاگ بدون اسم

2009-07-08T00:20:00.000+04:30

ترس که برم میدارد ، دیگر خواب ندارم ، خودم را میکوبم به در و دیوار ، یاد پیاده روی بعد از ظهرش میافتم ، یا کتابفروشی ای که نمره ی کتابهایش هزار و دوهزار که هیچ ، شاید به میلیون میرسید ، بعد باز میترسم ، صدای گرفته ی دختری را میشنوم ، چشمهایش بسته است ، دست می اندازم دورش ، از آن طرف تا زیر بغل و میکشم ، به آتش که میرسیم میافتم ، بعد دیگر از خواب بیدار شده ام ، دنبالش که میگردم نیست ، بعد نمیفهمم ، هیچ نمیفهمم ، شاید نفهم شده ام .

2009-07-06T17:51:00.000+04:30

از نشانه های به گ.ارفت.گی آن که نیم ساعت با خودت فکر میکنی جیم موریسن کی بود ، هی هم با خودت کلنجار میری ، بعد که دیگه از فرط استیصال بلند میشی بری رو ویکی ببینی یادت میاد و بعد بیشتر عصبی میشی که «یعنی چی جیم موریسون کیه احمق جان ! این چیزیه که فراموش کنی آخه؟»

پی نوشت آن که برک آن ترو تو ذ آذر ساید

2009-07-03T10:00:00.002+04:30

خیابان حافظ ، شب ، بعد از تئاتر
پی نوشت : فلیکر

2009-06-30T15:28:00.000+04:30

مرزي بين درد ؛ خود درد ، و بدنم باقي نمانده . همه اش تير ميكشد . خستگي را با تمام وجود احساس ميكنم . شده ام مثل كلاسهاي سر ظهر ساختمان گسسته ي سال دوم دانشگاه . استاد كه برميگشت سمت تخته ، چشمهايم را ميبستم . تو بگو لحظه اي . مثلن استراحت ميكردم . حالا هم همان شده . اما ديگر اندازه ي چرخ زدن استاد به سمت تخته و بعد دوباره سمت ما هم حتي نيست . خيلي كه طولاني باشد ، بين فشار دادن دو كليد كيبورد . يا زمان كامپايل شدن فرم آخر نرم افزار .

خيره شده ام به چشمهايش . ميپرسد ؛ هيچ شده تنهايي سفر كني ؟ دلم ميخواهد بگويم كه نه . يا مثلن ، تنها چرا ، بيا با هم برويم . ناخودآگاه ميگويم ؛ خسته ام . سر را تكيه ميدهم به لبه ي پنجره و سيگار دود ميشود بي پك زدن . دست ميكشد به صورتم . به سينه ام . لبخند ميزند . من هم . ميگويم ديده اي اينها را كه ميگويند فلان و منتظر جوابند و آن يكي ميگويد خسته ام ؟ ميخنديم .

ساعت صفر است . هنوز كار مانده . خواب امان نميدهد . كاش هميشه كسي ، باشد كه بپرسد تنها سفر ميروم يا نه ؟

2009-06-26T20:42:00.002+04:30

یا که برداری و بروی . کلن . هر جا . فقط بروی . بترسی از تحقیر . یا از ترس . یا از دوری و سکته ی مادر و صدای لرزان پدر که بپرسد پزشکی قانونی را گشته اید ؟ «هر جا» که میگویم ، یعنی هر جا ها ! تو بگو بیابان ، یا بگو ... هر جا ! بفهم دیگر ، هر جا !

2009-06-21T17:38:00.002+04:30

خوب که بشوییشان پاک میشوند . سه بار . سه بار بدون وقفه . یعنی اینطور که لیزیشان که رفت ، باز صابون را برداری . فقط باید قول بدهی که دیگر فکرش را نکنی . گریه هم . شکوه هم حتی . هر چه ، همه را بریز دور . مردم را ببین ! میروند ، میایند ، میکنند ، مینوشند ، تو اما همینجا ایستاده ای وُ خیره مانده ای به پشت دستهایت . منتظری چیزی بگویند ؟ یا شاید اشکی بریزند ؟ آنها هم خوب میدانند که کار خودشان بوده . سبویی که شکست و آبی که ریخت ، به تلنگر ناشیانه و بیشرمانه ی خود آنها بود . حال بایست و نگاه کن . آنقدر نگاهشان کن تا دیگر سیگار هم نتوانی به دست بگیری . من که میدانم ! سیگار که نباشد ، اشکهایت باز میغلتند روی گونه ها و تمام

2009-06-18T18:12:00.000+04:30

من همینجا ایستاده ام . سیگار به دست . مردم را نگاه نمیکنم . نیم ساعتی هست که چشمم مانده به پیرمردی که پشت پنجره ی ساختمان روبرویی ایستاده . حرکت نمیکند . میترسم بگویم و نباشد اما پلک هم انگار که نمیزند . همینطور خیره مانده . زیادند آخر . پنجره را باز میکنم . برایش دست تکان میدهم . لبخند میزند انگار . اما بعد میرود . میمانم که چه لبخندی و چه رفتنی ؟ باز می آید . روزنامه ای را به دقت پشت پنجره میچسباند . دست تکان میدهد و میرود . پایین را نگاه میکنم ، مردم سوت میکشند .

2009-06-16T11:05:00.000+04:30

شب است و چهره ميهن سياهه

نشستن در سياهي ها گناهه

تفنگم را بده تا ره بجويم

كه هر كه عاشقه پايش به راهه

برادر بي قراره برادر شعله واره

برادر دشت سينش لاله زاره

شب و درياي خوف انگيز و طوفان

من و انديشه هاي پاك پويان

برايم خلعت و خنجر بياور

كه خون مي بارد از دلهاي سوزان

برادر نوجونه ، برادر غرق خونه

برادر كاكلش آتش فشونه

تو كه با عاشقان درد آشنايي

تو كه همرزم و همزنجير مايي

ببين خون عزيزان را به ديوار

بزن شيپور صبح روشنايي

برادر بي قراره برادر شعله واره

برادر دشت سينش لاله زاره

برادر كاكلش آتش فشونه

2009-06-10T15:03:00.000+04:30

من همينجا مي ايستم ، تو برو . خسته كه شدي برگرد و بقيه اش را بسپار به من . بعد من مي آيم و باز تو ميروي . فقط بايد هر بار يادمان بماند تا كجا را رفته بوديم . برو ، من همينجا منتظرم .

2009-06-08T16:43:00.000+04:30

نگاه ميكنم تا بلكه پلكهايم خسته شوند . ميرود و مي آيد . بدون وقفه . گاهي ميترسم كه هرگز خوابم نگيرد . بعد صدايي ميگويد ، ترس ندارد ، خُوب نگيرد ، تو بگو هزار سال . ميگويم ، آنوقت بايد هزار سال فكر كنم . هزار سال زياد است . اين آخري را با خودم ميگويم ، نميخواهم بفهمد ترسيده ام . باز صداي بوق اشغال ميپيچد . خُوب برندارد ، ميتواني بگويي من زنگم را زدم ، تو برنداشتي ، اما چه فايده ، به كه بگويم اصلن ؟

2009-06-07T09:53:00.003+04:30

تصور كن بگزاريم تمام شود . يعني ولش كنيم تا تمام شود . بعد هم حتمن برويم بگوييم كه ما دست خودمان نبود كه ! ما فقط ولش كرديم ، خودش يكهو تمام شد . آخر مگر مرباي هويج است جانم ؟

2009-06-06T01:08:00.002+04:30

چند دقيقه اي هست كه اينجا ايستاده ام . باد هم ميايد . دستهايم را از همان اول چپانده ام در جيبهايم ، بعد هم كه ديدم حالا حالاها اينجا خواهم بود ، مشتشان كردم . خودم هم نميدانم از خستگي بود يا از سرما كه چانه ام را هم كردم توي يقه ام . هر كدام كه بود ، بد نشد . از اين بالا ، بالاي يقه ام ؛ زمين را نگاه ميكنم . آنجا هم باد ميايد . نميدانم از كي است كه جاي نفس كشيدن دارم ها ميكنم ، حتم دارم اما كه اين يكي از سرما بود . حال ديگر خود داني . من اينجا ايستاده ام به هر حال .

2009-06-02T12:58:00.001+04:30

عكس نوشت : ميترا .

پي نوشت : توجه ! وبلاگ بدون اسم تبديل به فتوبلاگ نشده است ها !

2009-05-27T17:59:00.003+04:30

خیابان بهشتی ، مصلی

2009-05-24T22:57:00.001+04:30

امشب تو میدون ونک دوست داشتم یه پل عابر پیاده ی گنده از این سر میدون تا اون سرش بود ، میرفتم وسطش میشتم ، پاهام رو آویزون میکردم ، تکون تکون میدادم ، سیگار میکشیدم .

2009-05-23T16:14:00.004+04:30

پيرزن تمام مدت موزاييكهاي كف ايوان را جارو ميكشيد . خسته هم كه ميشد جدول حل ميكرد . ميگفت جدول حل كردن يادگار شوهر خدابيامرزش بوده . نميخوابيد ، هيچ ؛ تو بگو لحظه اي . امام زاده را هم كه ديگر پاك از ياد برده بود . تا ديروز كه جارو را آرام به ميله هاي كنج ايوان تكيه داد و رفت دراز كشيد رو به قبله .

2009-05-22T21:06:00.001+04:30

او دیگر اینجا نیست . دیروز اول وقت خودش را از بلندترین جایی که میشناخت پرتاب کرد . به زمین که رسید دیگر نمیشناختمش . در راه صورتش سوخته بود . شاید لازم نبود اینهمه بالا برود .

2009-05-21T19:07:00.002+04:30

خوب راستش رو بخواین من اصلن حس خوبی نداشتم وقتی تو این بلاگ زیر هر پستی مینوشت فلان قدر کامنت ، یعنی همه ش احساس میکردم حالا که چی ؟ بعد خوب کلن کامنت دونی رو بستمش ، هفته ی پیش هم که مستحضر هستید که کلن ریخت و قیافه ی وبلاگ رو عوض کردم . بعد عزیزان رفقا بهم گفتن که چرا کامنت نداره بلاگت پس ؟ منم خوب دلایل مذکور رو براشون گفتم و ایشان هم نمیدونم متقاعد شدن یا نه ، اما دیگه چیزی نگفتن . تـــــــــــــــــــــــــا دیشب که یکی از دوستان گفت وقتی نمیتونه کامنت بگذاره احساس گنگی بهش دست میده و دنبالش امروز که یکی دیگه از دوستان خیلی عزیز گفتن که چرا کامنت دونی نداره بلاگت . خوب طبیعتن من به فکر افتادم که بازش کنم دوباره . بعد از اونجایی که بلاگر کلن کار کردن باهاش سر راست نیست و من خیلی با تمپلیت بلاگم ور رفته بودم ، تمپلیت بیچاره خراب شده بود* و از راههای معمولی این کار امکانپذیر نبود . بنابراین من مجبور شدم تمام کُد CSSِ بلاگم رو از بالا تا پایین بخونم تا بتونم اولن کامنتهام رو باز کنم و ثانین اجازه ندم تعداد کامنت ها رو نشون بده . کار خیلی خیلی طاقت فرسایی بود و تقریبن سه ساعت طول کشید ، اما وقتی تموم شد حس خیلی خیلی خوبی داشتم . حالا به هر حال این شما و این وبلاگ بدون اسم با کامنت دونی بدون نشون دادن تعداد کامنتها ! دو نقطه دی

*دقیقن خراب شده بود ، یعنی وقتی میزدم که کامنت دونی رو باز کن ، باز نمیکرد !

2009-05-20T11:01:00.000+04:30

اول

من ديشب ساعت يازده و نيم رسيدم خونه . بعد خيلي هم خسته بودم . شارژ موبايلم هم توي راه رسيدن به خونه كه چه عرض كنم از دو ساعت پيشش تموم شده بود . در همين راستا اهل بيت به شدت نگران بنده شده بودن ، در اين حد كه جناب پدر به بنده امر كردن كه از اين به بعد هميشه شارژر موبايلم همراهم باشه .

دوم

بعد خوب من خيلي خيلي خسته بودم . جلوي بي بي سي فارسي شام خوردم و قصد خواب كردم .

سوم

در اندروني تخت ، خيلي حس خوبي داشتم كه به به چه تخت خوبي ، چقدر الآن ميخوابم خوش ميگذره و اينها .

چهارم

دقيقن همون لحظه ي حس خوب گرم شدن چشمها ، يك صداي ويز يا شايد هم ويژ من رو به خودم آورد .

پنجم

تا صبح تعداد معتنابهي پشه ، بنده رو به معناي واقعي كلمه گ.ا+ي.ي.د+ن ، تا اونجا كه ساعت ِ دو صبح چراغ بالاي تختم رو روشن كردم و تا صبح خاموشش نكردم . البته هنوز نميدونم چرا اينكار رو كردم و چه جوري ممكن بود كار مفيدي بوده باشه ، اما به هر حال اين اون كاري بود كه من كردم (از لحاظ استيصال)

ششم

صبح وقتي خسته و نمور از تخت اومدم بيرون (دقت كنين كه خسته و نمور از تخت اومدم بيرون) ، سه تا پشه روي ديوار ديدم كه خدا به سر شاهده اونقدر فربه بودن كه سايزشون به خرمگس ميرفت . حتمن ميتونين حدس بزنين چي شد . با پشتي صندلي راحتي ِ كنار تختم چنان سه بار كوبيدم به ديوار كه ديوار از رنگ خونشون قرمز شد (از لحاظ هيچ لذتي بالاتر از لذت انتقام نيست) .

هفتم

تو فكر يك پشه بند يك نفره م ، يه پشه بند يه نفره ي بي روزن .

2009-05-18T13:58:00.002+04:30

دستانت را مشت ميكني و بلند آه ميكشي . سر بلند ميكنم تا ببينم واقعن آنجايي يا اين همان روياي هميشگي وقت بيداري ام است .

2009-05-17T13:46:00.000+04:30

يه نسيم خيلي خوبي از تو اين پنجرهه كه پشتمه مياد تو ، ميخوره به كمرم و ميره . منم هيچ به روي خودم نميارم كه دارم كلي كيف ميكنم . پر رو ميشه .

2009-05-15T20:48:00.001+04:30

دنبالش را که بگیری ، نسبمان شاید برسد به پناهنده ای که برای تکه نانی لخت میشد .

2009-05-14T19:39:00.000+04:30

پس این مادر مرده چه بگوید که هر روز پرده را که کنار میزند نه نوری هست که ببیند ، نه آسمانی ؟

صبح برایش همان چند گلدان همیشگی است ، روی تاقچه ی حیاط خلوت .

2009-05-13T10:39:00.000+04:30

مادر كه مُرد ، گاهي فكر ميكردم صورتش را دوست داشتم وقتي زل ميزد و ميگفت «تو از من نيستي دختر !» . بعد اما همان تصوير هم فراموشم شد .

2009-05-10T16:10:00.001+04:30

ميخواستم يك چيزي توي اين مايه ها بنويسم ، بعد ديدم كه خُوب اين را كه نوشته اند ، كلي هم خوب نوشته اند ، ديگر هيچ نوشتنم نيامد .

پي نوشت : مرسي خانم لاله .