Tarabeladas veñen e van

Ano 1, día 1, hora 1...

2005-06-28T01:12:00.000+02:00

Esfragháronse!!!!!

Escacharráronse!!!!!!

Acabou a II Longa Noite de Pedra!

1. Todo home verde...

2005-06-02T00:02:00.000+02:00

... debe vir do mundo subterráneo (a non ser os marcianos).
2. Todo home verde morre ao pouco de chegar. A dieta que teñen, nin se semella á nosa.

Isto merece estar en primeiro plano:

2005-05-18T18:08:00.000+02:00

El usuario anónimo dijo...
O escenario (como din os cursis) vai ser este: na noite electoral, o PP saca 37 deputados e diante das cámaras Fraga entra de vez na historia pola porta do infarto televisado. Dous días despois, durante os actos fúnebres en Bonaval, sábese que cos votos por correo o PP recupera a maioría absoluta. Pero constituído o primeiro parlamento posfraguiano, o PP non é capaz de presentar un candidato, rompe en tres pedazos e convócanse novas eleccións para outubro. No verán fúndanse en Galicia catorce partidos, entre eles a inverosímil alianza de Baltar, Cacharro e Cuíña con Xosé Luís Barreiro, Beiras, Manuel Soto, Meilán e Blanco Campaña. Case ó mesmo tempo, o PP de Madrid defenestra a Rajoy e mándao de candidato á Xunta. Chega outubro e ninguén consegue a maioría. Finalmente, un complicado xogo de pactos dálle a presidencia e o goberno a Cañita Brava, que obtivera un deputado pola Coruña prometendo unha rede galega de karaokes con cargo ó Sergas. Tras dous meses de pompa e parranda, Cañita proclámase Tirano (sic) do Novo Reino de Galiza, fai presidente a John Balan e comeza o chamado Semestre Delirante, durante o cal son pasados pola guillotina Paco Vázquez, Pemán o do tempo, Superpiñeiro e Gaioso, entre outros. Como resposta a estes excesos, prodúcese o famoso levantamento dos irmandiños e vai todo para o carallo. Así as cousas, case dan ganas de que gañe Quintana.

Declaración de intencións

2005-05-18T17:50:00.000+02:00

En vista de que teño isto abandonado; de que non respondo algún correo que debo desde hai "paí" un mes; de que faltan ... días para as eleccións (teño que mirar algo máis para os escaparates do barrio) e isto non ten traza; de que por primeira vez na vida vou votar sen mirar a quen (como seica hai que facer o ben); de que me doe a cabeza "again" (aínda hei morrer nova cando sempre quixen ser unha vella repunante!); de que estou escribindo isto por escribir e para non perder o costume...

DECLARO

que son boa xente, pero é que o PHARMATONVIT non me dá feito efecto [com efeito, não me tem feito efeito].

Anuncio

2005-04-25T19:07:00.000+02:00

Va que non sabedes que o P.P. vai perder as eleccións?

Nugalla...

2005-04-11T18:49:00.000+02:00

ou falta de tempo. O caso é que me parece que non teño nada que dicir nin que pintar. Debe ser pola falta de motivación. Creo que non vexo algo interesante desde o 2001 en M.
De acordo; ao mellor si; pero eran miraxes.

Desafogo

2005-03-23T21:02:00.000+01:00

Primavera e mariachis

2005-03-21T08:10:00.000+01:00

Chegou por fin a privamera. Chove a fío e florecen os mariachis. Xa vos darei eu "mañanitas"!

Versos negros

2005-03-20T02:23:00.000+01:00

Choraría por ti,
se che valese o meu corazón cativo.
Por ti,
para que mañá che chegue a primavera.
Pero os versos negros
non se me dan ben
e o meu pranto é ruín
e non consola.

Esta noite vai ser longa,
compañeiro,
como se fose un século.

Limpando almarios

2005-03-18T19:48:00.000+01:00

Dentro dunha flor verde antes había sempre un ollo á espreita. Agora a flor perdeu a color e fica vermello o seu nome, que me queima sen que o mire, mesmo coas pálpebras pechadas.
Como veu, marchou. Acabouse o peso! Ha pensar que me amola. Pois si! Pero non é nada que non se quite cunha boa soneca, é o bo que ten a "memopausa".

************************************************************

Prácticas de perruquería:

= # :-) ............Lavo a cabeza

%% :-) ............Poño os rulos

&& :-) ............Fago un moño alto

@@ :-) ............Encerello todo

??? :-) ............Teño as miñas dúbidas

**** :-) .........Paxariños na cabeza

A Nada...

2005-03-17T22:02:00.000+01:00

...

Onte, outra vez.

2005-03-13T22:35:00.000+01:00

Alguén celebrou onte os seus 27 anos. Foi unha festa fantástica.
Xa sei que o debuxo non ten "case" nada que ver pero... non é vivir reinterpretar a realidade?
Eh, o de vermelho! A ver se te fuches volver mulato?

:DDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDD

Cando veñas de visita

2005-03-13T21:46:00.000+01:00

Aínda te busco de vez en cando coa vista. Só entón me lembro de que por un
tempo non vas estar. E alégrome por ti. Supoño que a mudanza non foi doada, pero sei que estás afeita a medios hostiles :) e que te vas adaptar.

Non quería deixar de saudarte desde aquí, agora, sortuda, que cun "clic" podes moverte polo mundo.

Non che conto nada novo. O importante da miña vida telo pintado ou escrito embaixo ou enriba disto.

De acordo, non vou esaxerar :) Os segredos xa chos contarei en privado.

Ás veces soño que outra vez nos volvemos encontrar nun concerto de Omara Portuondo e, quen sabe...?

Suceso sobre sofista somatizado

2005-03-11T09:50:00.001+01:00

(Nova versión con pequeno toque final. En vinganza do Santo dos Croques)

Santo sentíase Samaniego, Sender, Sartre, Stendhal... Saramago. Soñaba sentenzas supremas, sonetos simbolistas, sáficos sensibles. Soñaba ser superior.
Sabíase serio, sublime, sabio: sobráballe soberbia. Sentenciaba sobre si: "serei sélebre" (si, seseaba, sáibano).
Sentábase sobre sela -sospeitabámolo secretamente snob-, subscribindo signos sen sosego. Se se saturaba, silabeábaos sonoramente. Subitamente, separábase sensiblemente de si, soltaba soflamas severas sobre seus semellantes: "Son sórdidos, secos, simples. Soltan sandeces. Superareinos sen sufrir"
Sacrificou sono, sexo, ser sociable, saír sábados, sentir sol... Só semellaba sereno salferindo sílabas. Suou sangue. Sentiuse superado.
Sabéndose só, solicitou secretaria: señora sobria, seria, seca, silenciosa. Sería seu sostén. Seleccionou sílfide santanderina: saciaríase sen sablealo.
Sedente seiscentas semanas –Sol sobre Selene saía sen sufocos-, Santo sufriu substantivos sobresaltados, simpáticos septetos, sempiternas secas semánticas. Safo seduciuno. Sófocles sedouno, Sade siseoulle: “Sométete!”.
Sospeitosamente, semellante secretaria sorría satírica segregando sutilmente subliteratura soporífera, sombría, sensacionalista.
Sen sorpresa, sábado setembrino, Santo solucionou sagazmente sentenciar superprodución. Sentíase seguro. Satisfacíao.
Serio, sacou sobre, saqueteouna. Sopesouna: sospeitou sobrepeso.
Solícita, secretaria sairía selar sobrescrito. Saíu.
Sibilina, sorriu, señoreou sobre, signou siglas súas.
Sintetizo: sobreprodución sobresaíu. Secretaria santificouse supermillonaria. Santo supúxose sodomizado; sanou sandeces, soberbia. Simplemente suicidouse.

Para quen me preguntaba onte se me ía manifestar

2005-03-08T23:37:00.000+01:00

Tod@s somos hermafroditas!

(Non lle vexas dobre sentido, que saibas que te quero moito, xúroo! :DDDDDDDD)

A canción que soaba antes pódela escoitar aquí

Ernesto el embobado

2005-03-08T12:44:00.000+01:00

Elena Estévez -española extremadamente efusiva- era elegante, exquisita. Emanaba efluvios enervantes, evidenciaba espíritu extraordinario. En escueto elogio: encantaba. En encontrándola, empezaba el embrujo. Esto exactamente experimentó Ernesto Echegoyén, emigrante europeo, ex embajador estoniano.

Enamoróse.
Encontrábase entonces Ernesto en el Ecuador, en "El Exeter". Ella emergió en el espejo, esplendente, escotada, envuelta en encajes. Efectivamente estaba en la escalera.
Enardecido, exaltado, Ernesto empezó espetándole exabruptamente escandaloso exordio:
-¡Espléndido ejemplar!
Enseguida emitió explicaciones.
-Excúseme. Experimenté encantamiento. Estoy enfebrecido. Eres escencia, elíxir, estandarte. Estoy embrujado, enajenado, encadenado.
Ella, endiablademente elástica, escapó, envolviéndolo en enigmático estupor. Ernesto estaba eufórico, ebrio en eclipse, en el Edén.
Elena empezó esquivándolo. Empero, enseguida entendiéronse. Escarceos. Esporádicos encuentros. Enternecidas epístolas. Enojos, explicaciones. Epílogo: enlace.

Non era "Caballo Loco"

2005-03-06T14:25:00.000+01:00

Chamábase Tiroloco McGraw e, o seu amigo mexicano, Pepe Trueno (tamén lle encontro parecidos).
Ghasús, acabo de ver en que época o emitían! Polos dólares de Hanna-Barbera!

"O caos, nunca fomos tan felices"

2005-03-06T13:59:00.000+01:00

As palabras do título viñéronme á cabeza mentres lía o intercambio de post entre Arcal e O Santo dos Croques . Non me acordo agora quen as escribiu. Sería Brecht?

Pero, que non quede dúbida, eu vou por Arcal.

(AVISO: Este é un chiste privado que non van entender nin os interesados. Creo que non o entendo nin eu...)

Cousas que lle oín a Fausto

2005-03-05T19:21:00.000+01:00

"Os curas do globo terrestre tributáronse todos e puxeron 5o pesos cada un para pagar o Alzamento Nacional e pagaron 4o pilotos alemáns e 100 comandantes e coroneis norteamericanos".

"Stalin matou dezaseis millóns de zares, que eran unha raza de rusos".

"Había unha emisora clandestina na que lle chamaban a Franco o Porco do Pardo. Cando morreu puxéronlle unha pedra na cabeza de seiscentos mil quilos".

Será que a Historia non sempre a escriben os vencedores?

Navegación en solitario

2005-03-04T12:43:00.000+01:00

(Para os catro que me entenden)
Hai cousas que debo de extirpar da cabeza e non dou dado. Dáme o sono.
A ver se vai ser que me teño que operar sen anestesia!

"Beati Hispani quibus bibere e vivere idem est"

Na moda

2005-03-03T17:57:00.000+01:00

Quen o diría. Eu convertida nunha escrava da moda!

Hibernación

2005-03-02T01:12:00.000+01:00

Da condición de inactividade parcial e de redución metabólica extrema que se dá en certos animais durante invernos rigorosos danse bos exemplos na Corredoira das Fraguas, en Santiago de Compostela.
Escusan achegarse a ver o fenómeno: nin asoman.

Cinema

2005-03-01T17:48:00.000+01:00

Era coma a boca dun galán de cine, daqueles cun bigotiño de catro pelos ridículo que facía de ganster chulito. Era coma a boca dun rapazolo que se gaba dos catro pelos do bigote. Reparei nela hoxe por primeira vez e case tiven pensamentos impuros. Menos mal que son guiadiña. Ou non?

Pasa, estás na túa casa.

2005-02-27T22:39:00.000+01:00

Encontreite e, coma sempre, devoráronnos as palabras. Alicia fronte a Alicia a través do espello. Alicia que conversa consigo mesma: dos coellos con sombreiro (o máxico que nos une), de raíñas de corazóns (que lles corten a cabeza!), de gatos de Cheshire con sorrisos que se esvaecen (amor, onde nos vai a amizade?), de botellas que din "bébeme" (como se nos fixese falta invitación!)

Somos Alicia nunha tarde de domingo e diante están as portas por abrir...

PUBLICIDADE Use Botas de Sete Leguas, hai mil mundos sen descubrir.

Pranto a un carpinteiro, co permiso de Patty Pravo

2005-02-26T10:58:00.000+01:00

Tu mi fai girar / tu mi fai girar / come fossi una bambola

Poi mi butti giù / poi mi butti giù / come fossi una bambola...

Non ti accorgi quando piango / quando sono triste e stanca /

Tu.. / pensi solo per te...