κόκκινη κλωστή

ticky tacky

2009-01-30T10:03:00.003+02:00

Little boxes on the hillside,
Little boxes made of ticky tacky,
Little boxes on the hillside,
Little boxes all the same.
There's a green one and a pink one
And a blue one and a yellow one,
And they're all made out of ticky tacky
And they all look just the same.

And the people in the houses
All went to the university,
Where they were put in boxes
And they came out all the same,
And there's doctors and lawyers,
And business executives,
And they're all made out of ticky tacky
And they all look just the same.

And they all play on the golf course
And drink their martinis dry,
And they all have pretty children
And the children go to school,
And the children go to summer camp
And then to the university,
Where they are put in boxes
And they come out all the same.

And the boys go into business
And marry and raise a family
In boxes made of ticky tacky
And they all look just the same.
There's a green one and a pink one
And a blue one and a yellow one,
And they're all made out of ticky tacky
And they all look just the same.

η μάσκα

2009-01-06T20:00:00.015+02:00

Αρχαιος πηλος η μασκα μου στα χερια μου τα ξανθά απογευματα
καθως προσπαθεις τη μελαγχολια της μερας σου να σβησεις ,
να εξαγοραζεις χρονο μαζι μου,να νικησεις μαζι μου,
βρισκω τροπο τοτε να σε κανω να παραδινεσαι στην απάτη της σχεσης μας
ουτε που υπολογιζεις τις συνεπειες της βαθειας μου προσεγγισης ,
εκεινη τη στιγμή εγω φευγω απο σενα αφηνω τη μασκα να σου μιλαει
φευγω και λαθρα βυθιζομαι στα σπηλαια της σκεψης σου
να παραβιασω τις οικονομιες του μυαλου σου,
να σπασω τις κλειδαριες σου ,
να σε βλεπω να σε κρυφοκοιτω ,
ανεπαισθητα να σ'εξεταζω αχορταγος ,
να ψαχνω τις κρυφες σου λεπτομερειες που ουτε τις φανταζομουνα ,
ενα τοπιο που την αρμονια του καταπατω
τρεμοντας μη γινω αντιληπτός
σ'ενα λιβαδι ξενο που δεν σεβομαι
κι αλλαζω τις συμβασεις του
αρνουμενος τις απαγορευσεις σου
ψαχνω τις λιρες στις τσεπες σου
ακουω κρυφακουω
τ'αρχαια σου απογευματα
εκει που πας τη μελαγχολια να νικησεις
και γδερνεις φτηνα τον εαυτο σου
επωφελουμαι να κρυφοκοιταξω
κλεφτης να ζωγραφίσω σταλακτιτες θανατους ταπεινωσεις
ν αγγιξω τα παρακάλια σου σ'ομορφους κακάσχημους αγνώστους
να σ'εξεταζω γιατρός αχορταγος
να ανακαλυπτω ασθένειες χάρτες,οδηγίες που δεν ειχα ακολουθησει
δρόμους που κανεις ολομοναχη
το τοπιο σου ν'αλλαζει ν'ανθιζει
να το βλεπω να ραγίζει να βαρυγκομαει ν'αναπνέει
γιατρός ερώτων αναξιος να το γνωρισω να το εξηγησω να το συγχωρησω
μονο να το ποδοπατω να το εμβολιαζω με τα αληθινα μου ματια
να καταργήσω την δικη σου τη δικη μου ισορροπια
φτωχος απατεωνας
δεν εχω αλλη λυση γιατρικο
να φανερωθω εκει που δεν θα πρεπε να ειμαι
βγαζοντας τη μασκα του ξενου
πετωντας την να σπασει
στα βελουδινα πατωματα των απαγορευμενων για μενα δωματιων.

Εξάρχεια και Πατησίων

2008-12-13T21:20:00.003+02:00

Εξαρχεια και Πατησιων περα δωθε ,λεωφορειο,νοσοκομειο και τοτε τρεχαμε κι εδω ειμαστε ολοι και μας σκιζει η μοναξια
Εδω ειμαστε σου λεω
με γιατρους και ψυχιατρους και σε παραταω να φυγεις,
πρωι ειναι και βρεχει δεν ξερουμε που να σταθουμε ποια λεξη να κρατησουμε τη μανα,μη κρυωνεις κρεββατι στο διαδρομο με παραβαν,μη μου κρυωσεις ελαφακι μου ,
περιμενε με νοσοκομες βλοσυρες εκει που δεν ανηκεις ,
δεν ειμαι εδω και θα ερθω αυριο να σε βρω,
με πικρα και με φτωχεια ατελειωτη κι αβασταχτη φτωχια μωρε να με περικυκλωνει και ποιος ειναι ο δρομος πες το και μαντεψε το ,
με πονο δακρυγονο και πονο στο κεφαλι ,σφιγγεται πονος σημαια στο κεφαλι μου ,πες μου που παμε να ξυπνησω να σ’αντεξω να μη δειλιασω παλι , να φερθω καπως στη μοναξια σου στη μοναξια μου.
ελατε φιλοι τωρα βραδιαζει να πεταξουμε να στησουμε να δωσουμε οτι δεν εχουμε, ελα να κλαψουμε, να σπασουμε ελα στο δακρυ του δακρυγονου και στη φωλια της πολης,
σωμα ζεστο να σκεπασω το φως που σε καρφωνει ,
πως σου μιλανε οι σκιες και λες παραμυθενια πραματα
να πιουμε ενα ποτο στο μπαρ που ξενυχταει
ελα να δουμε τσοντα πολη γυμνη γρανιτης σε κρεββατια να χορευει.
τους μεταναστες κατω απ τις γεφυρες
τα παιδια στη λενορμαν
να χρωστανε το βαρος του κοσμου
στη ροσινιολ σκυλια ετοιμοθανατα και κλωτσημενα,
νοσοκομειο να μοιρασουνε χρυσα γοβακια στους πεθαμενους
ελα ελα να φωλιασεις μεσα μου ελα να σε κρυψω απ τους μπατσους
να σηκωσουν τα παπουτσια μας φτερα απ τα πεζοδρομια ,
ελα τα χρονια να νιφτουν τις αμαρτιες μου να μαγευτουν οι μερες μας
ασημι λαμψη νυχτες μας να σαγηνευονται νεα χριστουγενα
να ζυμωθουν ελα λαμπαδες ν αναψουν ελα τα χερια να δεθουν ελα τ’ αστερια πλησιαζουνε ελα τα ματια ν αποκαλυφθουν τα χερια ν ακουμπησουν
ελα να λαμψουν τα σκουπιδια μας
ελα τη μοναξια να κοψεις βασιλοπιττα
ελα κρεββατι ελα αρρωστια ελα φτωχια μου
ελα την τελεια στιγμη στου χαρου τα δοντια να γινουμε φιλοι
προδοσιες να σγχωρεσουμε να σβησουμε τεφτερια ελα ελα να δουμε τεντωμενα σκοινια σεντονια και τι εχει απο πισω ελα να ψαξουμε για καλυτερη αρρωστια ν ακουσουμε παλια τραγουδια ,να δουμε
βαρυ φορτιο στη πλατη μας, ελα να μη γερασουμε ,
ελα δεν ειμαι ελευθερος στο λεω ελαφος εσυ στο δασος ελα,
δεν ειμαι ελευθερος βαραινω γερναω και λεω, να ρθώ ,θα ερθω,
γιατι βγηκαν αστερια πισω απ τις ταρατσες μας ,
πως να τα δεις πως θα τα αντικρυσεις,
βγαινουν αστερια σου λεω και φευγουν ,
αποκλεισμενοι κι αυτα τα χριστουγενα ,
ελα εξω,ελα
καφενειο και πακιστανοι ανεργοι στο περιστερι παρελασεις αταιριαστες νυχτα κοιμισμενη μου νυχτα ,τα νανουρισματα σου σκληρα ,
και καφενεια με μικρες και φτωχιες πουτανιτσες,ωχ μανουλα μου και σκατομοναξια μου,
ζαλισμενος εκτος τοπου και χρονου σου,ελα δεν ξερω αν θα ρθεις
περναω ποτε ποτε απο εδω που ποιος ξερει που ειναι και τι ειναι ,
φιλος και απολυτως ξενος ,
πολη σκηνη, πολη σκληρη με χαλασμενα αισθηματα ,σαν δοντια προς εξαγωγη,
λιγουρια τη μιζερια μου βαρεθηκα,
που πατω,θελω να ερθω και πρεπει να φυγω ,
ελα να με βρεις ,ζαλισμενος
μοναξια και φιλοι και φευγουμε απ αυτο που μας περικυκλωνει ,μη γελας
οσο ειναι καιρος ,οσο ειναι καιρος ενα τσιγαρο καπνισε και φτασαμε κι ας μη καπνιζεις πια,
κι ας το ΄κοψες ενα τσιγαρο δρομο στα ξενα ειναι το αυριο
ελατε προσκληση χωρις τον ξενοδοχο
ενα τσιγαρο καιρο μεχρι να φτασουμε στην Πατησιων.

UNA NOTTE A NAPOLI

2008-12-01T18:43:00.003+02:00

Mε αλιταλια φτασαμε στη Ναπολη με φτερα ραγισμενα ,πολη με κουρασμενο χαμογελο,Ναπολη ραγισμένη,εκπαιδευμενη να περιμενει λυτρωτικο τελος να βλεπει μασκες ανθρωπους τοπία με την ελαφροτητα που τους αξιζει, η θλιψη να μυριζει πορτοκαλι και βροχη και χριστουγεννα μικρά και ταπεινα και ελα να δεις την πολη απο πανω ν ακουσεις τις καμπανες της να δεις τα τζαμια του καπρι να λαμπουν απο τις πενιχρες αχτιδες του πρωινου,να λαμπει κι η νυχτα, να ερθει αργα χαιδευτικα,και δεν ειναι αναγκη να κανεις τα λαθη που εχω κανει, να βλεπεις και να ειμαστε αμιλητοι.ελα μια νυχτα στη Ναπολη , μη φοβασαι να χαμογελας τη θλιψη σου,την ακρη,ενα αδιεξοδο δαιδαλος στενα σοκακια,τρεχουν τα λεπτα κοσμος στους δρομους τρωει ριτσες και φρολες και εχει τσαντες με ρουχα μωβ που ειναι της μοδας φετος , χορευει κι η μοδα φετος το χορο της ακρης ,του τελους να φτασουμε την αγαπη στο τελος να δουμε περηφανοι τα σκοταδι που δημιουργησαμε ,να το αντικρύσουμε να αγγιξουμε να μας αγγιξει .
Εφυγαν κι αλλοι κι αλλοι κι αλλοι σου υποσχομαι ,στο υποσχεται δεν σ αφηνει η πολη μονο σου,ελα να δεις απο ψηλα εχει μαλακα συννεφα η Ναπολη εχει το υφαιστειο μεσα της γυρω της ,τρεχει,κοιμωμενη βαδιζει σε βλεπει στα ματια σ αντικρυζει με φρουτα με ομπρελλες με τραγουδια του πατερα σου της μανας σου τις μουσικες ,εχει χρονο που ερχεται και ξαναρχεται και εμεις γυρω γυρω στριφογυρναμε το βλεπω το παρατηρω και το καλυτερο που εχω να κανω ειναι να γελαω να κλεινω το ματι στη νυχτα,προαστειο Παυσιλυπο, πινω το Παυσιλυπο θεραπευομαι πατωντας μαλακα τα σκαλοπατια του σκαρφαλωμενος σε ξενα δευτερολεπτα.Νάπολη,χυνομαι στη νυχτα,ποιος ειμαι που ερχομαι ,τι ψαχνω, λες "θα σε μαθω να θελεις" και να σου λεω ειναι αργα ,αυριο παλι,και να παρακαλας "ελα να μαθεις τι ειναι να θελεις",ειναι αργα.Αυριο, χρονος, ωρες λεπτα σαν ξενητια θα ειμαι ετοιμος να θελω.Ξενο αυριο,αληθεια σου λεω.

αποσπασματα

2008-11-20T15:13:00.004+02:00

Η ερημια των αναμνησεων,
εβλεπα ονειρο την Παρασκευη το βραδυ πως ημουν πιθηκος στο κεντρικο δεντρο της αυλης ,πιανομουν απ’τα κλαρια της ιτιας,πηδαγα απ’τα ψηλα στα χαμηλα,ενοιωθα ωραια σαν πιθηκος πανω στο δεντρο,…..μ’εβλεπε η σκυλα μου ,που δεν ημουν πια ανθρωπος,κι ειπε αφου αποφασισε κι ηρθε στον δικο μας κοσμο τον κοσμο των ζωων,ας τον παντρευτω αφου αγαπιομαστε,μ’αγαπαει και τον αγαπαω τοσο,ηρθε και μου κανε την προταση με μεγαλη φουρια και ταραχη,………εγω τρομαξα την εβλεπα ταραγμενη ,ποσο την αγαπουσα,
Ποσο την αγαπουσα,που βρηκε την τολμη να μου μιλησει,αλλα δεν το αντεχα να μεινω για παντα στον κοσμο των ζωων,που η αγαπη είναι τοσο πηχτη,τοσο στερεη σαν τοιχος.
Σαββατο,
συνεχιζω να βλεπω εγχρωμα όνειρα,που θυμαμαι σχεδον ολες τις λεπτομερειες το πρωι,καλο είναι αυτό η κακο?,ειδα την μανα μου να είναι μπροστα σ’ένα γκισε και να σημειωνει κατι ο υπαλληλος,με κοιτουσε , ηταν όπως ηταν τοτε που ηταν σαραντα-σαραντα πεντε,μονολιγο μαραμενο το υφος.
Μονο αυτό μου προδωσε ότι δεν ζει.Ηταν λοιπον ορφανη υιοθετημενη
Κι εψαχνε σε καποια νομαρχια την πραγματικη της μητερα,ελεγε στον υπαλληλο πως η πραγματικη της μητερα ηταν καλογρια,κι αν την βρουν
Θα την αποκαλει «καλογρια –μητερα»,με κοιτουσε την ωρα που μιλουσε,με κοιτουσε σαν μην ηθελε να φανερωθει ότι ειμαστε μαννα και γιος,η σα να ειχε θαμενη την αγαπη μας στο ερημικο τοπιο των αναμνησεων.
Οι πεθαμενοι ισως, για να ησυχασουν ,να κανουν τις αγαπες τους μαρμαρινες σε σιωπηλα νεκροταφεια.

Οι σιωπες.

Οι σιωπες που με ανεθρεψαν,τα μυστικα που μου αποκαλυφθηκαν πολύ αργοτερα,το πονεμενο χαμογελο που φυτρωνε στους γαμους και τα βαφτισια,η ματαιοτητα των Χριστουγενων,του Πασχα,του καλοκαιριου,tης Παναγιας ,και του Χριστου του ιδιου,εκλεινε λιγο τις πληγες τους ,τους εκανε να φαινονται πιο χαμογελαστοι πιο αισιοδοξοι.

Οι φιλες μου στα σκουπιδια

Βρισκονται κι αυτές σ’ένα φαυλο κυκλο αναμεσα στο καθαρο τους προσωπο ,την καθαρη τους την ψυχη,κι ολου του κοσμου την αμαρτια,κάθε μερα συγχωρουν αμαρτωλους ,χαμενους,χτυπημενους που προτου χτυπηθουν χτυπουσαν,που ο πονος τους συμμαζεψε στην στοργικη αγκαλια του ,είναι καμια φορα ο πονος η πιο βαθεια στοργη.
Μεσα σε τοσες αμαρτιες που εχουν συγχωρεσει,λοιπον καποια δεν τους γυαλισε?

Τα παγώνια ένα βραδυ

Θελω να ειμαι καλα,θελω το πρωι να μυριζει μαστιχα,κατά τις δεκα να είναι ο ουρανος γαλαζιος,στις εντεκα ο καφες μυρωδατος εις τη νιοστη να σου χαμογελα, στις δωδεκα να βλεπεις τις πιο γλυκες αρμονιες να κανουν παρελαση στον δρομο,να εχω χαραξει ένα ωραιο σχημα-τατουαζ στην ψυχη μου,
το μεσημεριατικο υπνο σαν κατασκηνωση στα πελαγη της παιδικης ηλικιας,
Το απογευμα ένα τραγουδι με τραβαει να χορεψω κι ας μη τα καταφερνω,μετα θα ερθουν τα χαμογελα των απροσμενων γνωριμιων,μετα στο παραξενο μπαρ-ρεστωραν με όλα τα χτυποκαρδια,και το μελλον να στεκει λαμπερο στο απεναντι πεζοδρομιο,μετα στο σπιτι που μιλoυσαμε για τις ψυχες , τα παγωνια του δημου πριονιζουν επιθυμιες κι επιθυμιες αλλα εμεις ξενυχτουσαμε.
"τα σκουπιδια της πολης"
Παντα φανταζομουν μια αθροιση ανθρωπων που βοηθουν αυτους που εχουν αναγκη και βοηθιουνται κι αυτοι,θα μαζευαν πολυτιμα σκουπιδια,θα τα μετασκευαζαν,θα τα πουλουσαν,θα ζουσαναρκετες ωρες μ'αυτους που βοηθουσαν,θα τους μαθαιναν τεχνες,θα τους μαθαιναν τη γλωσσα,θα μαθαιναν ολοι μαζι ν'αγωνιζονται.Αληθεια ποσο μια ζωη μπορει να ειναι δημιουργικη,αγωνας και γιορτη μαζι?

Μικρό παραμύθι με ελάφι

2008-11-03T19:24:00.005+02:00

"...κάθε χρόνο, της Αγίας Μαρίνης, ένα ελάφι κατέβαινε από το βουνό, δώρο στη χάρη της. Καθότανε να το σφάξουν και να το μαγειρέψουν να το φάει ο κόσμος. Κι ο κόσμος το ήξερε και το περίμενε. Μια χρονιά όμως το ελάφι άργησε. Περίμεναν οι επίτροποι, περίμενε και ο κόσμος, τίποτα. Λίγο πριν τελειώσει ο παπάς τη Λειτουργία, φάνηκε το κακόμοιρο λαχανιασμένο και κουρασμένο και καταϊδρωμένο. Οι επίτροποι τό 'πιασαν αμέσως και τό 'σφαξαν, χωρίς να του δώσουν ούτε μια σταλιά νερό, για να μη φύγει ο κόσμος που ανυπομονούσε. Από τότε το ελάφι δεν ξαναφάνηκε. Μάθημα που δε σεβάστηκαν το θαύμα και δεν το άφησαν να ξαποστάσει"

(παραμύθι που λέγανε παλιά σε χωριό της Μακεδονίας)

νερό κερί και θειάφι

2008-11-03T18:06:00.004+02:00

εσυ: ναι
εγώ: ναι ναι
εσυ: το δευτερο ναι πού παει?
εγώ: παει στο απολυτα ειναι δυυσκολο πραγμα το απολυτα σχεδον ιερο,το σεβομαι και του βαζω στην ακρουλα του ενα προσφορο ενα κερακι ενα ναι
εσυ: τιμη μου που μνημονευεις παρεα μου το απολυτο
εγώ: σερναμενος κοιταω τις ακρουλες τα βαθουλωματα στο βραχο και λεω να το απολυτα που σεβομαι που φοβαμαι και με δερνει,και το αποφευγω και το ραινω με μοσχογιασεμια της απειραχτης παρθενας νιοτης μου,ημουνα νιος και πρεπει κατι ναχω να μιλαω στον πληθυντικο κι ειναι αυτο το απολυτα το απολυτα που μυριζεις κερι.
εσύ: θέλω να σου πώ για το νερο
εκεινο που σβηνει στις ακτες
εγώ: που μυριζεις το θειαφι ειναι αυτο που θελει να πεθανουμε με τη σειρα μας αχ δεν μενουνε λεξεις στο σπιτακι που εχτισα μωρε δεν μενουνε μονο δακρυα και ρουφηγμενες μυτες ,δε μενει τιποτισ
εσύ: αχ μωρε,αχ

σιδερωνει στο μεσα δωματιο

2008-10-08T14:03:00.003+03:00

Τις μερες μας στο τραπεζι του Θεου ,
Τις τοποθετησαμε με βιασυνη ,
Κι αμοληθηκαμε γι αλλες εκδρομες
Κι αλλα καλοκαιρια,
Ο Θεος πεινουσε για ταξιδια
Μακρυνα κι αγυριστα
Και για παραθυρα φωτισμενα
Κι αγαπη
Σα να παραβιαζονται οι μερες …
Να παλαιψουν με του Θεου την οργη
Σαν αγριεμενα ζωα στο κλουβι
Τι ζητουν
Μονο μια σφαγη τους μενει
Τι ζητουν ,δεν μας λυπουνται
Κι ετσι με τις κραυγες των ημερων
Ερχεται ο Θεος οργιζεται
Και φυσαει στ ασπρα κυπαρισια
Να σου του μαυρου βαρκαρη του φουσκωνει το πανι
Σε βλεπει χαμενο και χαμογελαει
Σε βλεπει ακινητο και ζηταει να σε γοητεψει
Εσυ χαφτεις τις ιστοριες του
Σ αποκοιμιζει ,σε φιλαει,ρουφαει το ταληρο που χες στο στομα σου
Λεει αμοιβη να σε περασει απεναντι
Απεναντι .
Είναι ακομη νυχτα απεναντι,
Κι αν ξημερωσει
Δεν ξημερωνει απ’οσο ξερουνε απεναντι,συνηθως μονο δυει ο ηλιος εκει
Ζαλισμενος ,ηττημενος ,ξευτελισμενος ,δυει.

Χτυπημενος σηκωνεσαι
Τι να κανεις
Το τελος που γινεται αρχη
Αρχη που είναι σαν τιποτα
σαν στα μισα του καλοκαιριου
να γινεται χειμωνας
χιονι με λιακαδα ,
τρικυμια με απνοια
σου ρχεται να ψαξεις να βρισεις τη μανα σου
αν θυμηθεις το προσωπο της
τα ωραιο προσωπο της
με τι ματια να τη δεις
τι λογια να μιλησεις
αν τη βρεις
είναι μια πηγη εκει κοντα
πηγη που γελαει
γελαει με σαλιο ξυνο
Δε γελαει, γρυλιζει .
Μη γελαστεις και πιεις νερο
Μη γελαστεις και σκυψεις
Απ το ασπρο κυπαρισι δεξια
Δεξια προχωρα μεχρι μια λιμνη
Να δεις μια λιμνη
Θα σ εμποδισουν
Αγριοι φυλακες, θα φοβηθης ,
Βγαινουν απ’τα ορυχεια μυρμηγκιές οι φυλακες,
Ουρλιαζουν ,δειχνουν τις λαμες τους,
Σαν εφιαλτης παλι που σε στελνει πισω
Όμως πισω δεν υπαρχει
Το πισω κοβεται και χανεται καλε μου
Εσυ στεκεσαι εκει
Μιλα στους φυλακες και παρακαλα
Για λιγο νερο της λιμνης
Ότι θυμασαι πες το,και ξαναπεστο
Ότι εισαι από ουρανο και γη
Κι ότι σε ξεσκισε η αγαπη με τα γαμψα της νυχια
Μη και βρεθει κανεις να λυπηθη
Να πιεις νερο της μνημης
Να πιεις νερο να μαλακωσεις
Να πιεις το μαυρο φως αγορι μου
Να ρθει η αρχη του τελους
Να αδειασουν τα σπιτια κι όλα τα οικοδομηματα
Να χορτασει ο Θεος
Να σιωπησουν τα όνειρα
Να δεις το μεγαλο σεισμο
Το σκοτάδι και το φως θα γινουν φιλοι .

Σιδερωνει στο μεσα δωματιο
Την γυρευεις στα σκοτεινα απογευματα τριαντα χρονια πριν
Σφιγγεται η καρδια σου ,
Στο νοσοκομειο νυχτωνει ,
αέρας φυσαει την κουρτινα
Μια ψυχη ετοιμαζεται ν αφησει σωμα
Πεφτει ένα κρυο στη γειτονια μου
Κι ερχεται εκείνη η μυρωδια όπως ακριβως πριν τριαντα χρονια.

δωσε ρυθμο ν'αρχισουμε

2008-09-16T14:37:00.007+03:00

ΠΑΙΞΕ ΤΟ ΝΤΕΦΙ ΣΟΥ ΝΑ ΤΟ ΧΟΡΕΨΩ ΤΩΡΑ,ΑΠΟΨΕ ΔΕ ΝΥΣΤΑΖΩ ,
ΔΕΝ ΕΧΩ ΝΑ ΠΑΩ ΠΟΥΘΕΝΑ,
ΠΑΙΞΕ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΣΟΥ ΕΣΥ ΚΑΙ ΜΕΧΡΙ ΝΑΡΘΕΙ ΤΟ ΠΡΩΙ ΘΑ ΔΟΥΜΕ ,ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΦΥΓΟΥΜΕ ΜΑΖΙ ΓΙΑ ΠΟΛΕΙΣ ΜΑΚΡΥΝΕΣ,ΠΑΙΧΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΣΟΥ,
ΑΥΤΗ Η ΝΥΧΤΑ ΓΛIΣΤΡΑΕΙ ΑΜΜΟΣ ΜΕΣΤΑ ΔΑΧΤΥΛΑ,ΠΑΙΞΕ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΣΟΥ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΠΟΥ ΜΑΣ ΒΓΑΖΕΙ ,
ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ ΑΔΕΙΑΝΟΙ ,ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΙΣ ΟΝΕΙΡΟ ΔΕ ΒΡΙΣΚΕΙΣ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ,
ΤΟ ΓΛΕΝΤΙ ΜΗ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ,ΠΑΙΧΤΟ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΣΟΥ ΚΑΙ
ΜΗ ΠΑΡΕΞΗΓΕΙΣ ΑΝ ΧΥΝΟΜΑΙ ΜΕΣ ΣΤΙΣ ΣΤΡΟΦΕΣ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΠΕΦΤΟΥΝ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΜΟΥ ΣΤΗ ΣΚΟΝΗ ΤΩΝ ΠΑΛΙΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΚΑΙ ΧΑΝΟΝΤΑΙ
ΚΟΥΡΕΛΗΣ ΚΑΙ Μ’ ΟΥΡΑΝΟ ΓΑΛΑΖΙΟ ΝΑ ΜΑΙ ΜΑΖΙ ΣΑΣ ΑΥΡΙΟ ΤΟ ΠΡΩΙ
ΣΑΣ ΠΑΙΡΝΩ ΑΠΟ ΠΙΣΩ ΚΑΙ ΜΕ ΣΤΙΧΑΚΙΑ ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΑ ΓΕΛΙΑ ΚΑΙ ΣΑΧΛΑΜΑΡΕΣ ΔΑΚΡΥΑ ΦΩΝΕΣ
ΣΑΣ ΑΓΑΠΩ ΔΕΝ ΣΑΣ ΤΡΟΜΑΖΩ,
ΔΩΣΤΕ ΡΥΘΜΟ ΝΑ ΜΑΓΕΙΡΕΨΩ , ΝΑ ΚΥΝΗΓΗΣΩ ΜΙΑ ΣΚΙΑ,
ΝΑ ΤΟΝ ΠΕΡΑΣΩ ΤΟ ΧΕΙΜΩΝΑ,
ΑΧ ΝΑ ΜΟΥ ΛΙΩΣΕΙ Η ΠΑΓΩΝΙΑ ,
ΚΙ ΑΝ ΠΑΙΖΕΤΕ ΝΑ ΦΥΓΟΥΜΕ ΣΕ ΑΠΑΛΗ ΑΜΜΟΥΔΙΑ,
ΝΑ ΥΠΟΣΧΕΘΩ Ο ΜΠΑΓΑΣΑΣ ΚΑΙ ΧΑΜΟΓΕΛΑ, ΤΡΕΛΟΥΣ ΧΟΡΟΥΣ ΚΑΙ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΕΤΕ,
ΚΙ ΑΝΕΜΕΛΑ ΝΑ ΣΑΣ ΚΟΥΝΑΩ ΤΟ ΜΑΝΤΗΛΙ,
ΑΝ ΠΑΤΕ ΒΟΛΤΑ ΤΟ ΠΡΩΙ ΝΑ ΡΘΩ ΜΑΖΙ ΣΑΣ ΜΕ ΔΥΟ ΞΕΓΥΜΝΩΜΕΝΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ,
ΝΑ ΡΘΩ ΜΑΖΙ ΣΑΣ ΣΑΣΤΙΣΜΕΝΟΣ ΚΟΥΡΕΛΗΣ ΜΕ ΜΟΥΔΙΑΣΜΕΝΗ ΤΗΝ ΑΦΗ,
ΠΑΜΕ ΟΠΟΥ ΠΕΙΤΕ ΝΑ ΞΕΘΩΡΙΑΣΟΥΜΕ ΝΑ ΚΥΛΙΣΤΟΥΜΕ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΤΟΥΜΕ ΣΤΟ ΠΟΛΕΜΟ ΤΟΥ ΠΡΩΙΝΟΥ
ΠΑΙΧΤΕ ΤΟ ΝΤΕΦΙ ΣΑΣ ΝΑ ΚΑΝΩ ΤΗ ΜΑΙΜΟΥ ,
ΔΩΣΤΕ ΡΥΘΜΟ ΝΑ ΦΥΓΟΥΜΕ.
ΠΑΙΞΕ ΤΟ ΝΤΕΦΙ ΣΟΥ ΝΑ ΤΟ ΧΟΡΕΨΩ ΤΩΡΑ, ΑΠΟΨΕ ΔΕ ΝΥΣΤΑΖΩ ΚΑΙ ΠΟΥ ΝΑ ΠΑΩ ΔΕΝ ΕΧΩ.
ΔΩΣΕ ΡΥΘΜΟ ΝΑ ΑΡΧΙΣΟΥΜΕ.

(ακούγονας Μr Tambourine man-Bob Dylan)

Παλιά αλληλογραφία: "Το βραδυ αραιώνω"

2008-09-08T13:30:00.006+03:00

Αργα-αργα(ειναι μολις απογευμα) ανακαλυπτεις πως ειναι ωρα να αρχισει να γραφεται ο επιλογος,αλλα λογια δεν θα προσθεσεις στην πλοκη,αυτην την τοσο απλη,τοσο ιδια με αλλες που προηγηθηκαν,τοσο ιδια με αλλες που θα συμβουν σε αλλους,ειναι ωρα να βγεις απο την παυση σου να μαζεψεις τα λιγοστα ρουχα σου να φορεσεις το τρυπιο καπελλο να βγεις εξω στο δρομο που βεβαιως εχουν χαθει οι φιλοι ,εχουν προσπερασει οι φιλες,να βγεις εξω στην πολη ας πουμε εννια το βραδυ,φυσάει, τα παιδια γυρνουν απ τα φροντιστηρια,οι συνταξιουχοι απο την χαρτοπαιξια του καφενειου, να εφευρεις μια διαδρομη αναγκης μασωντας τσιχλα,μια διαδρομη να φυγεις χωρις να το πολυσκεφτεις,να φυγεις με την ελαφροτητα της ζωης σου μοναδικη αποσκευη.Διαλυεται το εκει δεν υπαρχει ουτε το εδω,δραπετευεις απο το εκει και το εδω ,δεν εισαι εσυ πια, αλλαζεις επιδερμιδα και πουκαμισο,απολυεσαι απ'την παλια ζωη,δεν εισαι εσυ που ησουν,ξεφευγεις κι απ'τον εαυτο σου,δεν θες ,αρνεισαι,αραιωνεις ,γελας με την αρνηση τους(αρνηση της) εκεινη την σιγουρη εκεινη την συνηθισμενη,δεν σε νοιαζει που ακουγεται ακομη ο ηχος της ο ρυθμικος,που καπου ακομα χτυπαει το σφυρι της. Ειναι καλη η αρνηση γιατι σε αραιωνει σε κανει σκια μεσ'τη νυχτα,σε κανει παιδι του δρομου,μια ακομα αρχη καποτε θα ερθει ,μη με ψαξεις ουτε εδω ουτε εκει.(6-5-2006)

γραμματα απο ενα φιλο

2008-08-27T10:26:00.002+03:00

αγαπητο μου εκει,
σε ειδα στ'ονειρο μου που ειχες θλιψη Κυριακατικη,οχι του απογευματος ,ειχες θλιψη πρωινη,κι εγω να θυμηθω πρεπει να ξαναμιλησω με τη μνημη,να της πω μια καλημερα τελος παντων αμα συναντηθουμε τυχαια στο ασανσερ,αλλα κομπιαζω δεν μπορω να ξαναπιασω σχεσεις μ'εκεινη την μνημη που τσακωθηκα και μ'εβαλε στη θεση μου και ανταλλαξαμε βαριες κουβεντες.
Ειχες λοιπόν εκεινη την διαυγη θλιψη του πρωινου της Κυριακης,τα ηξερες ολα,βεβαιως και τα ηξερες,κι εγω δεν θυμαμαι να σου πω ναι η οχι,αυτο που διακρινω ειναι, πώς να στο πω ,διακρινω την θλιψη σου σαν θριαμβο,σαν κατι μυρωδικο εξυπνο διαυγες ,κρυσταλλο που θα το θυμαμαι και θα συγκινουμαι οσο μπορει καποιος που ειναι εδω να συγκινηθει,να θυμηθει,να τρεξει πισω μπρος,πινω μονο το νερο μου ξαπλωνω στο χαλακι μου μεχρι την ωρα που θα με παραλαβουν οι γιατροι να μου κανουν εκεινη την περιφημη μεταμοσχευση,να παρουν ολο αυτο το εδω με το κοφτερο τους νυστερι,και να μην πω κανενα οχι ,να μην αμφιβαλλω πια, πρεπει να φυγω απο εδω, ζητω απ'τη θλιψη σου βοηθεια.

πικρο σαλιο

2007-07-03T18:56:00.000+03:00

Μετα απο χρονια σε βρηκα να περιμενεις τρενο στο σταθμο Λαρισης ηταν αργα ενα βραδυ Κυριακης ,φορουσες το μακο μπλουζακι που ειχες στα Χανια,κοιταζες το πατωμα και σκεφτοσουνα δε με ειδες ,σου ελειπε το χαμογελο,μου φανηκε,οτι δεν το ειχες πια,σα να σε ειχε βαρυνει η ζωη σα να σε κουραζε η πλοκη των ημερων σου,σα να ειχε στεγνωσει το γελιο σου εκεινο που τα απαλυνε ολα κι ολα τα προσπερνουσε αλλα κι ολα τα αγαπουσε,σα να μην μπορουσες να αγαπησεις τοσο πολυ πια σα να σου ειχε στερεψει εκεινη η αστειρευτη πηγη που ειχες παλια στα στηθια σου σα να ειχες βαρεθεισα να μην ειχε πια νοημα με καποιον να συνεννοηθης σε καποιο να χαμογελασεις,
Περιμενες το τρενο να πας πού, στο σπιτι σου που παλια ουτε ηθελες να επιστρεψεις κι ηθελες να περνας τις νυχτες στους δρομους η σε ξενα σπιτια ,και κουβαλουσες τα φορεματα σου σε μια τοση δα βαλιτσα να εγκατασταθεις οπου νυχτωσει και να εγκαταστησεις να χαρισεις τη χαρα σου,τον χορο σου οπου χρειαστει κι οπου τυχει.
Δεν μιλησα ,μονο σε κοιταζα και θυμομουνα εκεινες τις διασταυρωσεις της ζωης που καποια φορα μας εφεραν μαζι για κατι νυχτες και κατι μεσημερια και ηταν ετσι τα πραγματα κι εγω δεν μπορουσα να σου δωσω παρα μονο κατι που φαινοταν χαρουμενο και ρυθμικο αλλα εμοιαζε πως ηταν εκει παρουσα εκεινη η δικημου πικρη γευση, ισως μια σταγονα της να εμεινε στο στομα σου και σ'εκανε ν’απογοητευτεις και ποτιστηκε μεσα σου ενα δεντρο με φυλλα καπως κοφτερα ,τις κυριακες ματωνουν τις επιδερμιδες,τις μικρες πριγκιπησες ,τις δαγκωνουν στο τελος η ασθενεια τις αφηνει με λιγο αιμα λιγο γελιο,και καθονται να περιμενουν ενα τρενο να τις παει στο σπιτι που βαριουνται αλλα δεν υπαρχει, πειθονται με τον καιρο πως δεν υπαρχει, τιποτα καλυτερο να κανουν..φευγω και χανομαι μεσα στον καπνο της κυριακης ,δεν εχω κατι να δωσω ,δεν ειναι τιποτα να παρω,γεια.

παλιοι φιλοι

2007-01-29T17:37:00.000+02:00

Σφυριζα εκεινο το απογευμα προσπαθωντας ν’ανακαλυψω τη μελωδια των ημερων που περναω ,αλλαζα ρυθμους και νοτες και χανομουνα στους βραχνούς και στους φαλτσους δαιδαλους του σφυριγματος μου που αντηχουσε μηχανικο θλιμμενο κι αμηχανο βεβαιως σε αδεια δωματια σε αδεια καφενεια που συχναζουν ταξιτζηδες,ετσι το ακουγα,μετα ηρθε η αιφνιδια τηλεφωνικη προσκληση να παμε η παλια παρεα στην ταβερνα της ξανθης στο λοφο του Στρεφη οσοι υπηρχαν ευχεροι απο την δεκαετια του 70 που τωρα οι περισσοτεροι θα ηταν σιωπηλοι κι αμιλητοι,να μην εχουν να προσθεσουν τιποτα,κινησεις αργες σαν βημα σημειωτον ,θα βρισκομασταν εκει καμια δεκαπενταρια απο εμας τους πετυχημενους του 80 στην ταβερνα του Στρεφη σαββατοβραδο ,δεχτηκα την προσκληση χαμογελωντας με αξιοπρεπη απαθεια,και μαλιστα πηρα κι εγω ενα δυο τηλεφωνα να καλεσω κατι παλιους παμπαλαιους φιλους ,διπλα ειναι το ντεκαντάνς και παρακατω ηταν ο βρουτος που περασε στο χωρο του μυθου ,μεσα του υποθετω θα παραμονευουν φαντασματα με μακρυα μαλλια και λαμπερες γενιάδες ,μυστικες βαλιτσες στο χερι με οικοσκευες οραματων ,και προικες αστρωτες κι αφορετες και παραπονεμενες παραφουσκωμενες ψυχες γιατι δεν μας εγιναν οι χάρες,το ντεκαντανς στεκεται στα ποδια του σαν αγιος βασιλης χριστουγεννων τοσο σοσιαλιστικωνκαι τοσο σγουρομαλικων με κοκκινα μποτακια και μινι φουστες κι εκεινη η σπιτισια μυρωδια με χειλια ετοιμα να φιλησουν ενοχα κι οπουδηποτε.
Εκεινη τη βραδια λοιπον βρεθηκαμε στου στρεφη την ταβερνα με σπασμενους καθρεφτες ,αδεια ταβερνα κατα τις εννια , που λες στις αδειες καρεκλες ηταν ολο το ματωμενο πληθος που δεν ηρθε η δεν καλεστηκε,ηταν κι εκεινοι που δεν ηθελαν να δουν τα χτυπηματα,τα σφαξιματα ,εκεινοι που ειχαν πολυ βαθειες ουλες,με κοιταζαν αυτοι που δεν τους χαιρεταω πια στο δρομο γιατι τους ξεχασα ,η ειναι μακρυα,η ξαναγυρισαν στα χωρια τους και ντυθηκαν τα ρουχα του μπαμπα τους και της μαμας τους.Δεν ηταν βεβαιως κι ο Πετρος που θα εκανε παρεα με μια χορευτρια απ’το Παρισι εκεινη που χορευε σε μια επιθεωρηση και την περιμενε καθε βραδυ εξω απ’το θεατρο να την παει σπιτι της αμιλητος,δεν ηταν κι εκεινη η Ε.που η ψυχη της εγινε ψωμι και φανουροπιττα και βρηκε τροπους να κρυφτει,και να μη νοιωθει τιποτα,δεν ηταν ο Ρ. που ηθελε να πηγαινει στα νησια μακρυα απ’τους τουριστες και μακρυα απ’τη βαρεια του καλαματιανη προφορα και να ζει ενα καλοκαιρι κατασπρο αμολυντο με ψωμοτυρι,ιδιως εκει στην Ικαρια με τα μεγαλα αδηφαγα κυματα.
Δεν ηταν ο Α. που η μαννα του πεθανε νωρις κι η αδερφη του εφυγε απ’το σπιτι και δεν αντεξε αλλο να ειναι αυτο που περιμενε ο πατερας του κι η νεα του γυναικα.
Δεν ηταν η Ρ. που τις αποκριες εκανε θαυματα κι υψωνε το κορμι της τουλαχιστον εικοσι ποντους πανω απ΄το πατωμα ,η τρελλα μαγευε το κορμι της τις νυχτες και την ξεχναγε την τρελλα της το αλλο πρωι σα να μη συνεβηκε τιποτα.
Μολις εφτασα στο μακρυ τραπεζι με ειδε ο Τακης και μου ειπε : αυτα τα ρουχα που φορας να τα αλλαζεις πότε πότε ετσι για να αλλαζεις διαθεση,κουρασμενο σε βλεπω,μετα κοιταζε κατω και δεν μιλουσε.Ειναι η μασκα μου ετσι ,του απαντησα,ειναι μασκα.
Μετα μου ειπε ο Νικος :ευαισθητο παιδι ησουν τοτε και σε πειραζαμε ,φχαριστηθηκα που θυμοτανε τις ευαισθησιες μου,(ποιες ευαισθησιες μου που δεν τις θυμαμαι;).
Eνοιωθα καπως ασφαλης αναμεσα τους ,ολοι με τις ιδιες πιθανοτητες να θυμουνται η να τους θυμουνται ,ολοι με τις ιδιες πιθανοτητες στο ταξιδι που εχει αγνωστη διαρκεια ,και να παρει ευχη φοβαμαι πολυ νάκουσω την αναγγελια του τερματος.
Κατα τις δεκα το βραδυ γίναμε καμια δεκαπενταρια παλιοι και παμπαλαιοι,
πειραζα το Χρηστο μαλακά ωστε να του ειναι φανερη η τρυφεροτητα ,του ελεγα πως τωρα που ειναι νιοπαντρος σταματησε τα παρτυ ,τις κρεπαλες και τα ξενυχτια,δεν μας καλει πια κι αυτος αντιδρουσε με τρυφερα γαυγισματα, δεν ηθελε να δαγκωσει,και οταν στο απεναντι τραπεζι που επαιζε καποιος ενα μπουζουκι ηρθε και καθησε ενας ζωγραφος της παλιας εποχης που ειχα σιγουρευτει πως πεθανε ,ζωγραφος και τρελλος και πεινασμενος ξεδοντιαρης αρχων της παλιας νυχτας,εφυγα απο την ομηγυρη των σιωπηλων συμφοιτητων μου και καθισα λιγο στο τραπεζι του ,
δεν με θυμοταν ,ρε Αλεξη εγω ειμαι ,οπως ο Πετρος που ειχε ερθει απο τον αλλο κοσμο και συναντηθηκαμε σ’ενα λιμανι,ετσι κι αυτος που ηταν ζωντανος ολοζωντανος και μια χαρα ,δεν με θυμοτανε,τον πιεσα του εδωσα πληροφοριες ,καταλαβε επιτελους και μου ειπε δεν φταιω εγω που δεν σε θυμαμαι φαινεσαι πολυ κουρασμενος ,ν’αλλαζεις ρουχα ποτε ποτε ,γιατι δεν αλλαζεις,
Δειξε μου κανενα πινακα καινουργιο ,εχεις μαζι σου? Κατι φωτογραφιες μου εδειξε κι ηταν σκιες απο γυναικες που κλαινε .Δεν πεθαναν ακομη οι γονεις μου ,μου ειπε,ζουνε κι ειναι ακμαιοι και νεοι κι εγω πλησιαζω τα εβδομηντα κι εκεινοι ειναι ερωτευμενοι και τρεχουν στα μπαρακια και στα κλαμπ κι εγω ειμαι γκαστρωμενος με τρέλλα εβδομηντα χρονια και δεν νοιαζονται .
Γυρισα στο τραπεζι που με περιμεναν οι φιλοι κι ελεγαν δειτε τον τον ευαισθητο ποσο κουραστηκε κι εγινε ολοιδιος οπως ηταν,εγινε ολοιδιοςΜετα μ’επιασε μια πολυλογια και τους ειπα ολα μου τα μυστικα μου κι επινα κοκκινο κρασι να τα βρεξω να μουλιασουνε ,και τους τα εδινα να τα καταβροχθισουνε να τα κρυψουνε στις τσεπες τους και να μ’εχουνε σε εικονιτσες καταστροφης κι ισως ετσι τους φανει λογικη η μασκα η κουρασμενη μου για τις αποκριες, δεν θελω να τις φοβαμαι τις αποκριες ,ας με παρει ο υπνος εκει στο παρτυ που θα κανει ο Χ.απ΄το πρωι,και θα τους εχω εκει σαν αγελη σα σμηνος κι οποιον παρει ο πεινασμενος λεων ο σκοτεινος ,ας παρει εμενα τον βασανισμενο.Εφυγε αθορυβα ο Αλεξης να παει να φαει ,μου εγνεψε γεια σου,να φαειφανουροπιττα ,ταχινι και παλια απογευματα με κορες που χαθηκανε σε κατι στενα στο μοναστηρακι δεν τις θυμαμαι κρυφτηκαν καλα καλα ,πηραν αλλο υφος και μολις τις συναντησα στο Παρισι τυχαια στο δρομο,μου ειπαν αυριο αρραβωνιαζομαι,δεν θελω να γνωριζομαστε τωρα κανω αλλες παρεες.
Ειπαμε στον Χ. να κανει ενα πρωινο παρτυ που να κρατησει ενα εικοσιτετραωρο ,ειπε εκεινος καποτε θα το κανω ,να δουμε ποσοι θα θελουν να ερθουν,εσυ να μη φορας τα ιδια ρουχα την αλλη φορα να φορας εκεινα που φορουσες τοτε στην εκδρομη του ετους στη Θεσσαλονικη,γελουσαν θλιμμενα , που να τα βρω ρε παιδια ,πανε τριαντα χρονια τωρα, που να τα βρω? Τοτε να μην ερθεις στο παρτυ,να κατσεις σπιτι σου ,ελεγαν και γελουσαν που ημουν πολυ διαφορετικος απο τοτε που με καναν παρεα και τοσο ολοιδια ενοχος διπλα στο ντεκαντανς που εκλαιγαν τα πιτσιρικια ,εκλαιγαν που μας ειδαν και τρομαξαν και δεν ειχαν κεφι ν’ακουσουν το μοδατο ντι τζει μονο τρομαξαν κι εφευγαν προς το λοφο να κρυψουν τους φρεσκους ερωτες τους και να κρυφτουν .
Ο Τακης γελουσε κι ελεγε ειναι απλα τα πραγματα ειναι απλα ,εκεινα τα πραγματα λοιπον εφευγαν κι ολο εφευγαν να πανε να πεθανουν ισως, δεν ξερω, με πηρε ο υπνος εκει στο πεζοδρομιο κι οταν ξυπνησα ειχα γενεθλια και η μανα μου ετοιμασε ενα χαλβα γιατι δεν ειχαμε λεφτα εκεινη την Κυριακη να παρουμε τουρτα με κερακια και το σπιτι μας ηταν μικρο και χωρις κανενα παραθυρο και δεν τυχαινε σε μας ουτε φωνη ουτε ακροαση.

Ελπήνωρ, πως ήλθες...

2007-01-13T16:59:00.000+02:00

Τοπίο θανάτου. Η πετρωμένη θάλασσα, τα μαύρα

κυπαρίσσια,

το χαμηλό ακρογιάλι ρημαγμένο από τ' αλάτι και το φως,

τα κούφια βράχια, ο αδυσώπητος ήλιος απάνω,

και μήτε κύλισμα νερού, μήτε πουλιού φτερούγα,

μονάχα απέραντη, αρυτίδωτη, πηχτή σιγή.

'Ηταν κάποιος από τη συνοδεία που τον αντίκρισε,

όχι ο πιο γέροντας: Κοιτάχτε, ο Ελπήνωρ πρέπει να 'ναι

εκείνος...

Εστρίψαμε τα μάτια γρήγορα. Παράξενο πώς θυμηθήκαμε,

αφού είχε η μνήμη ξεραθεί σαν ποταμιά το καλοκαίρι.

'Ηταν αυτός ο Ελπήνωρ, πράγματι, στα μαύρα κυπαρίσσια,

τυφλός από τον ήλιο και τους στοχασμούς,

σκαλίζοντας την άμμο μ' ακρωτηριασμένα δάχτυλα.

Και τότε τον εφώναξα με μια χαρούμενη φωνή: Ελπήνορα,

Ελπήνορα πώς βρέθηκες ξάφνου σ' αυτή τη χώρα;

είχες τελειώσει με το μαύρο σίδερο μπηγμένο στα πλευρά,

τον περσινό χειμώνα, κ' είδαμε στα χείλη σου το αίμα

πηχτό,

καθώς εστέγνωνε η καρδιά σου δίπλα στου σκαρμού το ξύλο.

Μ' ένα κουπί σπασμένο σε φυτέψαμε στην άκρη του γιαλού,

ν' ακούς τ' ανέμου το μουρμούρισμα το ρόχθο της θαλάσσης.

Τώρα πώς είσαι τόσο ζωντανός; πώς βρέθηκες σ' αυτή τη

χώρα,

τυφλός από την πίκρα και τους στοχασμούς;

Δε γύρισε να ιδεί. Δεν άκουσε. Και τότε πάλι εφώναξα

βαθιά τρομάζοντας: Ελπήνορα, που 'χες λαγού μαλλί

για φυλαχτάρι κρεμασμένο στο λαιμό σου, Ελπήνορα,

χαμένε στις απέραντες παράγραφους της ιστορίας,

εγώ σε κράζω και σα σπήλαιο αντιλαλούν τα στήθια μου

πώς ήρθες, φίλε αλλοτινέ, πώς μπόρεσες

να φτάσεις το κατάμαυρο καράβι που μας φέρνει

περιπλανώμενους νεκρούς κάτω απ' τον ήλιον, αποκρίσου,

αν η καρδιά σου επιθυμεί μαζί μας να 'ρθεις, αποκρίσου.

Δε γύρισε να ιδεί. Δεν άκουσε. Ξανάδεσε η σιωπή τριγύρω.

Το φως σκάβοντας ακατάπαυστα βαθούλωνε τη γη.

Η θάλασσα, τα κυπαρίσσια, τ' ακρογιάλι, πετρωμένα

σ' ακινησία θανατερή. Και μόνο αυτός, ο Ελπήνωρ

που τον γυρεύαμε με τόση επιμονή μες στα παλιά

χειρόγραφα,

τυραννισμένος απ' την πίκρα της παντοτινής του μοναξιάς,

με τον ήλιο να πέφτει στα κενά των στοχασμών του,

σκαλίζοντας τυφλός την άμμο μ' ακρωτηριασμένα δάκτυλα,

σαν όραμα έφευγε και χάνονταν αργά

στον αδειανό, χωρίς φτερά, χωρίς ηχώ, γαλάζιο αιθέρα.

Τάκης Σινόπουλος, "Ελπήνωρ", Συλλογή Ι (1951-1964), Αθήνα, εκδ. Ερμής, 1976,

σσ. 11-12.

τηγανητά ψάρια

2006-11-15T16:33:00.000+02:00

Η ταβερνα ηταν στις οχθες της λιμνης διπλα σ’ένα φαρο που εστελνε σηματα στα μακρυνα καραβια κι ένας αερας σηκωνε αφρισμενο κυμα.
Στριμωχτηκαμε σ’ένα μικρο τραπεζι και η κορη του ταβερνιαρη μια νεα χλωμη κι αυστηρη ,με ξεπλεκα ασπρα-ασημενια μαλλια,μας εφερε κρασι,μυριζε τηγανητο ψαρι.
Διπλα μας μια παρεα γιορταζε κατι ,ειχαν φερει κιθαρα,και τραγουδουσαν ολοι μαζι ,
στο παραδιπλανο τραπεζι κατι ηλικιωμενοι που από τ’αστεια τους καταλαβαμε πως ηταν νιοπαντροι κοιταζονταν στα ματια, μια κυρια από τα παρακατω τραπεζια με μαγκικο υφος αρχισε να χορευει.κατι ζειμπεκικα ,η χλωμη σερβιτορα ελεγε «μπραβο χορεψτε πουλακια μου..»
Παλι μεσα μου αρχισα να πλημυριζω ,αγαλλιαση ,ένα αισθημα ασφάλειας στιγμιαίας, μια γλυκα ,ικανοποιηση κατευθειαν από τα παιδικα χρονια
Την ρωτησα:
-Γιατι ολες οι γυναικες εχουν εδω τα μαλλια τους ασπρα?
-Για να μην παιζει ρολο η ηλικια τους.
Ηπιε μια γουλια κρασι ,κοιταζε απεναντι στον τοιχο,ηθελε να μιλησει .
"Ποθω μια νιοτη που είναι μαγικη όχι μη γνωριζοντας,αλλα γνωριζοντας,
μια νιοτη που τα ξερει όλα και συνεχιζει να παθιαζεται,
θελω να μαθω να ζω φρεσκιες ημερες εχοντας ένα μεγαλο παρελθον,
ελπιζω ότι ετσι θα μου συμβει,
δεν θελω να φοβαμαι ,
δεν θελω να ξεχνω,
θελω να προσθετουν νεοτητα οι μερες που εζησα ,
Σου φαινεται παραλογο? Γυρισε σε μενα.
Δεν ειχα τι ν’απαντησω,
μια νιοτη γερνωντας,
παραξενη ιδεα.
Πες του ποσο καλα με ειδες,νομιζω θα χαρει,
πες του πως δεν με βαραινει πια το παρελθον, σαν αναλαφρο συννεφο τον νιωθω,υπηρξε και υπαρχει ,σιωπηλο συννεφο πανω μου και χαιρομαι να τον φανταζομαι να χαιρεται ,να του το πεις αυτο."
Θα του το πω ,ειπα.
Το κεφι ειχε αναψει στην ταβερνα.
Αφησε το τηγανι η γυναικα του ταβερνιαρη και βγηκε με την ποδια να χορεψει,η νιοπαντρη που ηταν γυρω στα εξηντα αλλα ομορφη ηλεκτρισμενα ομορφη, καθρεφτιζοταν ποτε στα ματια του κιθαριστη ποτε στα ματια του συζυγου της,μ’ένα χαμογελο που όλα τα αγαπουσε ,όλα τα δικαιολογουσε,όλα τα φωτιζε.

(αποσπασμα απο μια επιστολη)

εκτεθειμένοι

2006-11-13T17:00:00.000+02:00

Ποιος ξερει ποσα χρονια ειχαν περασει από τοτε.
Οταν φτασαμε περπατουσαμε στη χειμωνιατικη πόλη,μη ξεροντας που να παμε,ουτε δρόμους θυμομασταν,όλα ειχαν αλλαξει ή μοιαζαν όλα αλλιωτικα,όλα πιο συγχρονα,ισως και πιο ομορφα,πιο λαμπερα απ’αυτά που ειχαμε αφησει.
Δεν πολυμιλουσαμε μεταξυ μας μονο κοιταζαμε και δεν χορταιναμε,κοιταζαμε και νοιωθαμε κατι σαν ριγος, σαν χτυποκαρδι,πρεπει να ηταν γιορτινη νυχτα,αποκριες ,γιατι εβγαιναν παρεες χαρουμενες από σπιτια με φωτισμενα παραθυρα, δεν μπορουσαν να μας δουν εκεινοι μονο εμεις μπορουσαμε να τους πλησιασουμε με την ησυχια μας οσο θελαμε, αορατοι,κοιτα ποσο ψηλωσαν ειπα στον διπλανο μου ,μου φανηκαν σωστοι γιγαντες,ομορφυναν και ψηλωσαν ειπε ο άλλος,αυτό που ενοιωθα εγω ηταν μια πικρη ζηλια για τους ζωντανους,για την σπαρταριστη,καυτη ζωη τους,για το ρισκο που παίρνουν περπατωντας εκτεθειμενοι στην πραγματικη ζωη,μου φανηκαν καπως σαν αθλητες,ποσο θα ηθελα να ξανακολυμπησω μαζι τους.

ειχαμε συναντηθει καποτε;

2006-10-01T21:17:00.000+03:00

Thinking Of You
Originally uploaded by yotababy.

Τον βρηκα πολλα χρονια πριν ,τα λογια του σ’ένα δανεικο βιβλιο ποιησης ,
Ελεγε για ένα κοριτσι μωβ ,κοριτσι από φως,ηταν η εποχη που παραμονευαν στις γωνιες κολωνιες αρωματα και αφελεια,κι όλα ηταν αισιοδοξα ,κι ηταν να ‘ρθουν ,να ‘ρθουν,όλα ηταν πιθανα,όλα γοητευτικα καθως ακομη δεν υπηρχαν,τα ονειρα μπορουσαν να παιρνουν σαρκα ,αρωματικη ,ρεαλιστικη ,ετοιμη να την χαιδεψεις κάθε απογευμα,και μου σκηνοθετησε μια πρωταγωνιστρια χρωματος μωβ και με την υφη του φωτος.
Περνουσαν τα χρονια και ξεχνιομουν,ποτε καπνιζα ποτε το εκοβα ,ποτε δουλευα σκληρα ποτε απελπιζομουν,περνουσαν προσωπα ,μου γελουσαν μου θυμωναν,μου αντιμιλουσαν,μου φωναζαν,μου αντιστεκονταν,περνουσαν μερες ησυχες,νυχτες απειραχτες,πώς γλιστρουσαν ,πώς γλιστρουσαν.Γενεθλια αχρωμα,σχεδον θλιβερα,σπαταλες απ’το κομποδεμα του χρονου μου,δεν ηρθε η κοπελα που ηταν μωβ,δεν μπορεσα να την διακρινω ,ισως να την φοβηθηκα ενδομυχως,δεν ξερω.
Εβαλα τα’ονομα του στο google ένα βραδυ που τον θυμηθηκα πριν κανα δυο χρονια μηπως βρω κανενα ποιημα του,δεν βγηκε τιποτα .
Όμως ηρθε εκεινος να με βρει ,ετσι μου φανηκε,σ’ένα βιβλιο του Χρονά , «τα κοκορια της οδου Αισχύλου», ητανε λεει ανημπορος κι εψαχνε βοηθεια και παρεα, συναντηση μεσω βιβλίου,παλι καλα.
Χιονι εχει καιρο να ριξει μεχρι τη θαλασσα όπως ένα βραδυ που θυμαμαι ακομα από εκεινες τις ηρωικες και ταυτοχρονως αφελεις εποχες ,δεν χτυπαει η καρδια μου μ’εκεινους τους παλιους ρυθμους αλλα ηταν καλη συναντηση,καλη.
Μετα παλι περασαν λιγοι μηνες κι ειδα ένα αρθρο στη λογοτεχνικη στηλη της city press στο μετρό,πως πεθανε σχεδον νεος και τρια χρονια μετα ετοιμαστηκαν τα απαντα του,ειχε και τρια ποιηματα,το ένα μιλουσε για πληγες,για τις πληγες που τον χαραζουν και τον τσουζουν,κι ελεγε νομιζω πως η πιο μεγαλη πληγη είναι η ιδια η σχεση μας με τη ζωη μας.Θωμας Γκορπας είναι τ’ονομα του.

Να είσαι έτοιμος

2006-08-17T19:16:00.000+03:00

photo by shadowplay.

Ημασταν σ’ενα δρομο λοιπον,σε δρομο που εμοιαζε με το δωματιο μου,
ηταν λιγο πριν τη νυχτα,ενα φως εφεγγε μες το απογευμα.
Αυγουστος μηνας λιγος κοσμος στους δρομους,μεθυσμενοι μαλλον κυκλοφορουσαμε
Σε ρωτησα αν με καποιο τροπο μ’αγαπας ,δεν απαντησες ,ισως δεν ακουσες,μετα παλι βρηκα κουραγιο και χαμογελο και ξαναρωτησα,
σε τραβηξα απ’το μανικι : «βγες απ το παραθυρο σου και πες μου αν μ’αγαπας» ,
Ποιο παραθυρο μου απαντησες απο ποιο παραθυρο θελεις να βγω και γιατι , ετσι απαντησες,δεν ηθελες να μιλησεις ,ηθελες να γυρναμε στο δρομο εκεινο το απογευμα και να σου λεω τι βλεπω και να γελας,μονο αυτο ηθελες εκεινο το απογευμα,να βλεπεις με τα δικα μου ματια,
ομως τα ματια μου ειδαν ενα παραξενο ανθρωπο στο απεναντι πεζοδρομιο,
κατω απ την αναμμενη λαμπα,ηταν σαν να ηθελε να φωτιστει,
σα να μη του εφτανε το φως του απογευματος,σα να ηθελε να τον δω και να τον συμπαθησω.
«Τι βλεπεις εκει απεναντι ,τι κοιτας εκει ;» ,γελουσες και ρωτουσες,
φοβομουν να σου πω πως ειχα μπει σε μια ιστορια απο ενα παιδικο τραγουδι ,
ημουνα ενας ναυτης που δεν εχει στον ηλιο μοιρα και τριγυρναει μονος στους δρομους των λιμανιων ,αναζητωντας κι αυτος δεν ξερει τι,
αναζητωντας να κρυφτει,ισως και νακρυψει κατι,
ετσι ελεγε εκεινο το τραγουδι που τραγουδουσε ο πατερας μου,
εκεινος εκει απεναντι κατω απ’τη λαμπα παραμιλουσε και μου εγνεφε,
θα περασω απεναντι να τον χαιρετησω,
διψουσες ειπες να πας να πιεις νερο ,
ηξερα πως μια ωραια μερα θα χαθεις ,θα εισαι μακρυα κι ας σε βλεπω διπλα μου ,
Ηθελες εκεινο τον Αυγουστο να κανουμε βολτες στους αδειους δρομους και να σου μιλαω για τα σπιτια για τα σοκακια που αγαπω,κι εσυ να τ’ακους και να γελας ,και να τελειωνουν γρηγορα οι νυχτες μας και να φευγω να κοιμηθω μονος μου στο δωματιο με την μαιμου που ανεβαινει στα γονατα μου μολις με βλεπει και κλαιει, ολο κλαιει το τερας μου το δαρμενο τερας μου που εχω καιρο να το παω βολτα γιατι δεν εχω τιποτα να του πω κι εκεινο ειναι γερικο και αρρωστο,και δεν θελει να παμε στο γιατρο, τους φοβαται τους γιατρους δεν θελει αλλες ενεσεις και θαυματα ,τον πινει γλυκο τον καφε του το τερας μου κι ας πειραζει,
κι ολο κλαιει αθορυβα και αμεριμνα ομως μετα κοιμαται απελπισμενα.
Λοιπον πλησιασα τον κυριο που μου εγνεφε ,ποσο ειχε γερασει ,πανω απο τριαντα χρονια ειχα να τον δω ,σκονη στο προσωπο του ,εκανα να τον φυσηξω, εκεινος δεν μου ειπε πολλα μονο να εισαι ετοιμος μου ειπε ,να εισαι ετοιμος γιαυτα που χανονται γιαυτα που θα χαθουν ,τιποτε αλλο.
Απο τοτε εχω να δω εκεινο το αινιγματικο σου,περηφανο ανεξαρτητο χαμογελο ,
απο εκεινο το απογευμα που δεν ηθελες να μου πεις αν μ’αγαπας,
δεν τη σηκωνε η ψυχη σου τετοια κουβεντα
κι εγω μετα δεν πολυπροσπαθησα να σε βρω ,
καταλαβα πως μαλλον ξεκινουσε η αρχη του τελους.
Μετα αρχισαν να επιστρεφουν οι ορδες των παραθεριστων ,με αυτοκινητα και πλοια και κορναρισματα ,γεμισαν τους δρομους με βαλιτσες ,χαρουμενες φωνες,χορους, καλωσορισματα,χαθηκες στο πληθος δεν ξαναβρεθηκαμε.

Νανούρισμα

2006-07-10T01:55:00.000+03:00

photos by André di Lucca and mio slow photo.

Ax ποσα πραγματα εχεις μεσα σου διπλωμένα και καθαρά και δεν το ανοιγεις συχνα το ντουλαπι και εκπλησσεσαι οταν βλεπεις τα ρουχα και τις δαντελες που σε περιμενουν να φορεσεις οταν θα παντρευτεις, θα γεννησεις, θ'αγαπησεις,θ'αγαπηθείς, θα λυπηθείς, θα βαρεθεις.
Εδω ειναι τα ρουχαλακια σου μωρο μου τα βλεπω που ανασαίνουν και σε περιμενουν ,δεν εχεις παρα να τ'αγαπήσεις και να τα μεταποιησεις αν μπορεις , να τα φορεσεις με την λαμπραδα σου, το φεγγος σου ,τη μουσικη σου που αγαπώ και την χαϊδεύω και πάντα θ'αγαπώ.

χειμώνας έξω απο μια πολυκατοικία

2006-07-05T00:38:00.000+03:00

Το μακρόσυρτο απόγευμα του Ιουλίου τέλειωνε, στον τοίχο του διαμερίσματος είχε πάρει τη θέση του ένα κουνούπι τίγρης, περίμενε να νυχτώσει για να δουλέψει, να δαγκώσει και να υπάρξει, περίμενε να ζήσει όπως το περιγράφουν τα τηλεοπτικά δελτία που προειδοποιούν τους κοιμώμενους πολίτες.
Εξω ήταν χειμώνας, φύσαγε και ψιλόβρεχε αρχές Ιουλίου, ωραία μύριζε η βροχή, ο σκύλος του διαμερίσματος ερέθιζε την ευαισθησία του τώρα που έφευγε το φως της μέρας και σκεφτόταν πως, ενώ το αφεντικό του είχε ,καλώς εχόντων των πραγμάτων, άλλα είκοσι πέντε χρόνια σφριγηλής ζωής, εκείνος είχε άλλα έξι χρόνια μόνο, μέχρι να τον καταβάλλουν απόλυτα τα σκυλίσια γερατειά του, η σκυλίσια ζωή είναι τόσο μικρή, έπρεπε να βρει τρόπο να ζήσει πιο έντονα, να αγαπήσει πιο έντονα, να νιώσει πιο έντονα, να κλάψει, να γελάσει πιο πολύ, πιο δυνατά, ν' αφήσει την ψυχή του να εμπιστευτεί, να ηρεμήσει, να δώσει, να δεχτεί.
Αυτό δεν ηταν εύκολο, τοσο παραχαϊδεμένος σκύλος που ήταν, δεν ήξερε να δέχεται όσο έπρεπε, σε τελική ανάλυση, δεν ήξερε ν' αγαπά όπως έπρεπε κι είχε μόνο λίγα χρόνια μπροστά του, έτσι του δήλωνε αυτό το καλοκαιρινο-χειμωνιάτικο απόγευμα, του το φώναζε η μυρωδιά της βροχής, του το τραγουδούσε η ψυχή του.
Στην τηλεόραση ετοιμαζόταν ν' αρχίσει το ματς ανάμεσα στη Γερμανία και την Ιταλία, είχε πάρει το αφεντικό θέση στον καναπέ του σαλονιού, πλησίασε ο σκύλος κοντά να νοιώσει την ζεστασιά των ποδιών του αφεντικού του, να τρίψει το γέρικο κεφάλι του στα πόδια του, να νοιώσει για άλλη μια φορά την αγάπη χύμα, χωρις κρατήματα και φιλοδοξίες και όνειρα και περιορισμούς, μια αγάπη να αντικαθιστά τον χρόνο, να δίνει μια κλωτσιά στον χρόνο να τον αποβάλλει, να σε φέρει σ' εκείνο το δωμάτιο που δεν έχεις συχνά επισκεφτεί, ν' αδειάσεις το είναι σου χωρίς ηλικία, να ξαναθυμηθείς εκείνη την σκύλα τη μάνα σου που σε γέννησε πριν δέκα μόνο χρόνια κι αφηνόσουνα και χαλάρωνες στην αγκαλιά της με τις πολλές ρώγες, αφηνόσουν στο ζεστό γάλα της, στριφογύριζες στον ουρανό της αφέλειας, της χρήσιμης άγνοιας και της ζεστασιάς.
Το κουνούπι-τίγρης, αποφάσισε να κάνει την πρώτη πτήση του γι' απόψε, έπρεπε κάποιον να δαγκώσει, να ρουφήξει αίμα ακριβώς όπως το περιγράφουν οι δημοσιογράφοι που φοβίζουν τον κόσμο, εγώ δεν υπήρχα στη σκηνή, περνούσα με το αμάξι έξω απ' την πολυκατοικια γυρνώντας κουρασμένος στο σπίτι, ειδα, λοιπόν, απ' το ανοιχτό παράθυρο, το κουνούπι να εφορμά προς τον μαλλιαρό λαιμό του σκύλου, βεβαίως ήταν μολυσμένο με λεϊσμανίαση, κοινώς Καλαζάρ.
Βεβαίως, αργότερα το καλοκαίρι, θα έδιωχνε τον παρείσακτο μικρό χειμώνα του Ιουλίου, θα συνέχιζε σαν κανονικό καλοκαίρι, ο σκύλος θα έκανε μερικές επισκέψεις στον κύριο Γιάννη τον κτηνίατρο της γειτονιάς, κάποιες ενέσεις άνευ επιτυχίας, θα πέθαινε πρόωρα από Καλαζάρ, δεν θα προλάβαινε να θυμηθεί πώς αγαπούν και πώς αφήνονται.
Το αφεντικό του σκύλου δεν θα ξανάπαιρνε σκύλο γιατί πολύ τον στεναχώρησε, τον ταλαιπώρησε η ένεση ευθανασίας εκει προς το τέλος Οκτωβρίου, τότε, που ανάμεσα στις φθινοπωρινές μέρες εμφανίζονται μικρά καλοκαιράκια των τεσσάρων ημερών, που μπορούσα να τις νοιώσω σαν μια ζωή καλοκαίρι, ας είναι τόσο λίγες μέρες, αν ήξερα τώρα που περνάω έξω απ' την πολυκατοικία, αν μάθαινα τώρα που ψιλοβρέχει να θέλω και ν' αγαπώ.

Ακουγαμε

2006-06-27T21:25:00.000+03:00

Ησουν λυπημένο κύμα ,δεν είχες ακρογιάλι να σταθείς .
Στης αγάπης μου το μνήμα καρτερώ να ρθεις να κοιμηθείς.

Ακουγαμε και ξανακούγαμε ενα δυσκολο απογευνα Ιουνίου.

Η εξουσία της καθαρίστριας

2006-05-17T23:14:00.000+03:00

Μπορεί να φορέσει ένα καλσόν, αν θέλει,
από 'κείνα που έχουν μια κατακόρυφη ραφή και
κόβει τη γάμπα στα δύο,
μπορεί, αν θέλει,
ν' αφήσει ν' αχνοφαίνεται τούτο το καλσόν
κάτω απ' τη στολή εργασίας.
Όπως, επίσης, μπορεί, κάτ' απ' το καπέλο της
να πετάξει μια τούφα αδέσποτη,
να σκανταλίζεται η ανταύγεια η ξανθή
με τα νέον και τα βλέμματα.
Μπορεί, αν θέλει, να συγχωρήσει το θαμώνα
για το τσιγάρο που πέταξε κάτω,
μπορεί να μην πει τίποτα,
μπορεί να χαμογελάσει,
μπορεί να πει ένα "δεν πειράζει",
όλα τα μπορεί,
όπως, επίσης, μπορεί
δια της σιωπής της της αέναης
να γραπώσει στον κόρφο της όλες τις τύψεις
για τα πεταμένα τσιγάρα του κόσμου.

Μπορεί να γίνει αόρατη, αν θέλει,
μπορεί και να φορέσει το Chanel,
να σου θυμίσει νύχτες στο Capri,
χλιδάτη να γίνει, μπορεί,
όσο κι ανασφαλής για το έργο που επιτελεί,
όσο και διψασμένη να αποδείξει
τη χρησιμότητά της.
Μπορεί, αν θέλει, ν' ασπαστεί του σιναφιού της
τη δόξα
κι ευγενικά πολύ, προσεκτικά πολύ
να σβήσει του διαλείμματος την κάφτρα
στο τασάκι.
Όπως μπορεί, εξίσου εξουσιαστική
να το πολτοποιήσει με την παντόφλα της
στο μόλις καλογυαλισμένο πάτωμα.
"Δε βαριέσαι", ίσως να πει,
"εγώ θα το μαζέψω".

Στης παλάμης το στερέωμα

2006-04-25T12:18:00.000+03:00

photo by just a name thingie

Κι αν ήταν ο κόσμος όλος, μια χούφτα, πώς θα χωρούσε μέσα της δεν ξέρω, αλλά λέω, αν ήταν, νομίζω πως κάπου στον καρπό θα ξεκινούσαν όλες οι θάλασσες, θα τρέχαν τα νερά στα αυλάκια της δούλεψης, τόσο πολύ που δούλεψες καμιά μάντισσα δε βγάζει άκρη με τις γραμμές σου.
Νομίζω, πως τα παιδιά θα μαζεύονταν στους πρόποδες του αντίχειρα, κι ας φώναζαν οι λαοί να κάνουν ησυχία στον τόπο του τοτέμ, εκεί όμως θα πηγαίναν τα παιδιά, κοντά σε τούτο που δεν πρέπει να βεβηλώσει κανείς, κοντά σε εκείνο που τα δέχεται με χαμόγελο κατανόησης. Εκεί, στους πρόποδες του αντίχειρα, τα παιδιά θα ανάβανε φωτιές με τα μάτια τους, τόσο μικρός που θα 'ταν ο κόσμος, θα περίσσευαν τα προσανάμματα και όλα τα συναφή.
Ανάμεσα στο μικρό το δαχτυλάκι και τον παράμεσο, εκεί σε αυτά τα αλληλοεξαρτούμενα δάχτυλα, αυτά που τα ενώνει ένα κόκκαλο, αυτά που είναι αδύνατον η κίνηση του ενός να μην επηρρεάσει το άλλο, μέσα εκεί, λοιπόν, θα 'ταν η θέση για την κουνιστή καρέκλα της γιαγιάς. Να ταλαντεύεται γλυκά, κάτι θλιμμένα απογεύματα, να θυμάται πως κάποτε την πρόσταζε το σώμα της, τότε που κι εκείνο τη θυμόταν με τη σειρά του, να θυμάται όλους εκείνους που την ξέχασαν, να θυμάται τη γυναίκα που από μέσα της φεύγει. Όλα τα ανατριχιάσματα, σαν ελεγεία θα απλώνονταν απ' το παράθυρο, θα χάιδευαν τα αναρριχώμενα ρολόγια του κήπου.
Στη ράχη του χεριού, θα ξεμπλέκονταν όλα τα πάθη των πανηγυριών, θα τα ζωγράφιζε ο λυράρης εκεί επάνω, ναι, μονάχα εκείνος ξέρει, ο επιτήδειος που κινεί τις ψυχές, με τις χορδές για κορδόνια, η λα στα χείλη, η ρε στον αναστεναγμό, η ντο σε κάθε σου ξεκίνημα. Πάνω στη ράχη του χεριού, θα 'ταν τόση η άπλα, που των ανθρώπων τα βήματα θα γίνονταν αράδες μιας μικρής ιστορίας και, σίγουρα θα είχε έρωτα μέσα της αυτή η ιστορία, μα πιο πολύ θα είχε χώμα, ιδρώτα, βροχή, απελπισία και καθαρτήριο δάκρυ. Θα 'χε και όλα σου τα ντροπαλά τα βλέμματα, δεν ξέρω πώς βρίσκω τη δύναμη να απαιτήσω τέτοιο πράγμα, μα μέσα στην ιστορία των ανθρώπων θέλω να χωρέσω και τα ντροπαλά σου βλέμματα.
Πέντε δάχτυλα, που λες, ο παππούς, η γιαγιά, η μάνα, ο πατέρας κι εσύ και το χέρι ολόκληρο μια πατρίδα, το χέρι ολόκληρο ένα σπιτικό που ποτέ δε σε ένοιαξε αν έχει αυλή ή όχι, ποσώς σε ενδιέφερε αυτό το πράγμα, μονάχα που κάποιες φορές οι προεκτάσεις της χούφτας ήταν για σένα κάτι δικό σου, ολόδικό σου ήταν κι ας σε ρωτούσα πάντα τι είναι αυτό, εσύ μου έλεγες για τη χούφτα, κοίτα, έλεγες, εδώ χωράει ο κόσμος όλος.
Σου 'κανα πάλι το χατήρι, κι είπα να χτίσω ένα σπίτι στο όρος της Αφροδίτης, αγάπη το λένε, φώναζες εσύ, μα εγώ θυμόμουν της τσιγγάνας τα λόγια κι ας μην τα πίστεψα ποτέ "στο όρος της Αφροδίτης σε βρήκε το πρώτο σου ξημέρωμα". Έτσι τό 'μαθα, δε φταίω εγώ, κει ξημερώθηκα με την πρώτη μου ανάσα, σ' ένα βουνό που όλοι λένε ότι είναι της Αφροδίτης. Της αγάπης είναι, επέμενες εσύ, κι όσο κι αν αρνιόμουν να υπακούσω, συμβιβάστηκες λέγοντας πως ίσως να είναι το ίδιο τελικά, μα εγώ θέλω να είμαι ακριβής, ίδιο δεν είναι, κάθε γράμμα πάει σε άλλη ρότα. Απ' το άλφα στο γάμμα, το ταξίδι είναι αλλιώς, απ' το άλφα στο φι, είναι η γειτονιά μου, άκουσέ με, κει ξημερώθηκα πρώτη φορά, αυτή είναι η δική μου πατρίδα.
Μα σου 'κανα το χατήρι, σου 'πα, πού είναι η αγάπη δεν ξέρω, μα να πάμε, μονάχα μην ξεχάσουμε να πάρουμε προμήθειες και κοίτα να αντέξεις τη ζέστη, προετοιμάσου, θα περπατήσουμε πολύ. Ανάμεσα στα δάχτυλα, φεγγάρι απριλιάτικο στα μάτια σου, με κοίταζες κι έμεινα πάλι με την απορία, να μην ξέρω αν συμφωνείς ή όχι, να μην ξέρω αν μέσα σου κρύβεται η απόλυτη γνώση ή η άγνοια τελικά, μα τι σημασία έχει.
Ίσως να μου κάνεις κι εσύ με τη σειρά σου το χατήρι, τόσο μικρός που είναι ο κόσμος, σε μια χούφτα χωράει, κι ό,τι είναι μακριά, ό,τι είναι απέναντι, αναγκαστήκαμε όλοι μας να το αφήσουμε απ' έξω.

ρακενδυτες ιστοριες

2006-03-28T01:33:00.000+03:00

photo by alba.

Φευγω ταξιδι ,οχι μακρυα ,εδω γυρω θα ειμαι, μεσα στην ιστορια σου που μολις μου διηγηθηκες ,
αυτη που λες καθε μερα ,
αυτη που μου ψιθυριζεις στ'αυτι τα βραδια με το καληνυχτα.
Παω να ψαξω εκεινη την αλλη ιστορια την τρομαγμενη την σπαρταριστη ,
εκεινη που κρυβεται στα σκοτεινα της ιστοριας σου,
με τις λεξεις και τα χρωματα που δεν λεγονται,
με τα αισθηματα που δεν πρεπει να εμφανιστουν,
τα λογια που αποφυγες να πεις ή αποφυγα ν'ακουσω
και στεκονται ακινητα στα συνορα μας τις αδοξες ωρες,
την ωρα που πεφτει ομιχλη σιωπη και δεν μιλαω και δεν μιλας .
Αχ εκεινες οι λαθραιες λεξεις που ειναι αλλη ζωγραφια ,αλλες εικονες,αλλη ενταση ανομολογητη,
Ψαχνω μιαν αληθεια που ειναι σαν φτωχια συγγενης , απ'ολο το σοι κατατρεγμενη,
ευτελισμενη και καπου ξεχασμενη,
Μιαν ιστορια με τις λεξεις που δεν γλιστρησαν απ'τα στοματα μας.
Ψαχνω την αλλη ιστορια την τρεμαμενη την υπονοουμενη την στριμωγμενη και ανειπωτη.
Μιλαει για τις στιγμες που δεν τις κατατασει η μνημη ,τις στιγμες που ξεχασαμε κι επεσαν στο βυθο .
Ειναι ακομψο ως κυνικο ν'ανασυρθουν,κι αν καποτε συμβει σ'αφηνουν θεογυμνο στα ματια του αλλου.
Ιστοριες που σπανε σε μικρους κοκκους θλιψης κι απλως σκονιζουν το προς τα πισω τοπιο .
Πηρα λοιπον ενα απογευμα την αποφαση να περασω απ’την παλια γειτονια εκεινη την αδικημενη,
δικη σου ή δικη μου,να δω τα απλωμενα ρουχα στις αυλές ,να μυρισω τα απονερα απ’τις κουζινες
Θα καπνιζουν οι ξυλοσομπες, μια μυρωδια οπως σ' εκεινο το σκοτεινο ψιλικατζιδικο της Καγιανης,
θα χτυπησω δυο ελαφρους χτυπους στην ξυλινη πορτα και θα πω απλως : «γεια σας, ηρθα»,
τα χαμογελα θα ειναι συγκρατημενα στην αρχη ,αρκετα βλεμματα θα κατευθυνονται στο πατωμα ,
καπως σαν να φταιμε που υπαρχουμε ,που υπαρχει αερας για τις νοθες σκεψεις,για τις λαθραιες υπαρξεις,
κατι βραζει στην κουζινα και θα στειλει το παιδι να φερει κρασι απ’το μπακαλικο απεναντι,
«πεθυμησα εκεινα τα λουκανικα της κυρα-Χρυσουλας» ειπα,
«Θεος σχωρέστον τον Κυρ-Παναγιωτη,θυμασαι ποσο του αρεσαν ;» μου απαντησε,
ηπιαμε δυο ποτηρακια κρασι ,την κοιταξα κλεφτα στα ματια
μετα ζητησα να ξαπλωσω στο ντιβανι του διαδρομου ,νυσταζα πολυ,ηθελα να κοιμηθω ,βλεπουμε μετα.
Ενοιωθα μια πικρα στο στομα μου ,ειχε προστεθει κι η γευση της ρετσινας, την ιδια στιγμη απ’το βαθος του δρομου ακουστηκε η ξεχασμενη μελωδια της Ραμόνας
Με πηρε ο υπνος.

ένα μικρό ψάρι που το έλεγαν ίσως

2006-03-23T19:48:00.000+02:00

flishlight
photo by New York Observer.

Αγαπη ειναι η εκπληξη που κολαει χαλκομανια μεσα σου,
τα ψεματα που θες να φαινονται αληθινα,
εκεινο το τοσο δα ψαρακι ισως που σε κολυμπαει,
τα τρυπια δευτερολεπτα σουρωτηρι σταζουν χρονο νερο στο πατωμα.
Σε κλωτσαει το μελλον και δεν εχεις να του τραγουδησεις τιποτα,
σε γελαει το παρελθον και δεν εχεις μιλια να του απαντησεις,
σε μουδιαζει το σημερα και δεν θα σηκωθεις απ'την κλινη.
Αγαπη ειναι εκεινο το ισως που δεν θα μεγαλωσει να το ψαρεψεις ποτε.