pendellos

fenómenos mediáticos

2005-10-19T20:06:00.000+02:00

Ante as peticións de numerosos segidores do blog, un elemento dos que escribía neste espazo vai publicar un texto.Espero que os lectores entendan un posible deterioro no contido.Como lle dixeron a un amigo meu na rúa unha rapaza que non coñecía de nada " Xa había tempo oh, xa había tempo" ( isto évos certo). pero bueno, hoxe iso non toca.
Hoxe vou falar dun estrano fenómeno mediático, que é tema de conversa nas cafeterías,restaurantes e tamén dos fins de semana. é un fenómeno coñecido como BANDOLERO.Conseguín informarme sobre o asunto, e logrei xuntar algunhas das súas características.Velaí van:

eu sei que a noite ten un dente negro

e tamén sei que non hai no mundo empaste

para tapar tal desastre.

agora seica chamaron as multinacionais

haber se a volven ó tempo dos pañais!

Dixéronme que chora unha estrela

porque ninguén se fixa nela

eu voulle ofrecer unha cerveza

haber se llo quito da cabeza.

...

E ó final todos acaban berrando, BANDOLERO!!. Curioso fenómeno, si señor. advertencia: anda con ollo ti tamén o podes ter.

Vista dende o faro

2005-09-13T23:44:00.000+02:00

Non será doado borrar ese amencer da miña memoria como tampouco será doado esquezer que ti non estabas ó meu carón cando o sol douraba na mañá.Ver nacer ó sol nese mar de néboa fíxome descubrir o fermoso que pode chegar a ser ó mundo pero sen ti parece non ter sentido...

A bufanda de cores

2005-09-06T00:54:00.000+02:00

Lucía camiñaba pola rúa envolta na súa bufanda de cores, sentíase realmente ben cando a levaba, era a mesma calor que sentia cando el a apertaba. Tiña medo de camiñar e non chegar a ningunha parte, a soidade enfriáballe o corpo. Avanzou uns pasos pola calle mollada ata que chegou a una cafeteria. Sentou nunha mesa, sacou a bufanda e pediu un chocolate quente para revivir. Mentres o tomaba colleu o paquete que el lle regalara polo seu aniversario do seu bolso, abriuno.Era un libro, na primeira páxina leu..esta vez xa non hai lugar para a esperanza...Despois de lelo levantouse e marchou. Deixou naquel café a Joyce, a bufanda de cores e a esperanza que sentia cando el a apertaba. Saiu a rúa e quixo camiñar ata chegar a ningures..

O fin da verbena

2005-09-01T00:20:00.000+02:00

Remata o tempo da verbena, das romarias, das festas campestres, e con el remata as horas de lecer e as longas tardes inesquecibeis. O verán trouxo con el ledicia e felicidade.
A verdade e que disfrutamos de cada momento, aínda que apenas pisamos a area da praia e cambiamos a auga salgada do mar por un recuncho da piscina, sempre ateigada de xente.
Botaremos de menos Viveiro, os concertos, as moitas festas que disfrutamos: sobor de todo as do Carme (que deron fin onte) e especialmente o día da Empanada, onde o viño corria polas gorxas como corren as horas neste mes de setembro que comeza.Tamen as xuntanzas con amigos de nunca e de sempre que chegan nos meses de sol e marchan cando o inverno comeza a ensinar a sua fria realidade.
Pero non todo e malo, o curso que inevitablemente comeza tamen pode deixarnos bos momentos, ou polo menos iso e o que esperamos del.

Benvidos a todos os ciberamigos dende os pendellos.

O tempo da verbena

2005-06-17T10:34:00.000+02:00

Chega o tempo da verbena, o tempo da romaría, das festas campestres e tamén chega o tempo de despedirnos de vos. Pero esta despedida e só momentánea porque esperamos seguir escribindo no verán, pero non vos estrañedes se non é con tanta regularidade, seguramente que estaremos estudiando...
Temos dous meses para gozar do momento: ir a praia e cantar alí " ¡ aguanta a nevera, María aguanta a nevera, aguanta a neveeeeeeeeeraaaaaa!, o campo e cantar alí "a raiz do toxo verdeeee, e moi mala de arrincareeeee, pero se non tedes sachoooooos, traemósvoloooooos nós , ¡eeeeeeehi!", para ir a lúa e cantar alí "hai un ghalego na luna, luna; hai ghalego na luna que veu de Chantada", na horta e cantar alí "prantando o seboliño na leira do lado, ascoitei un ruido algho raaaaro..." FESTA!!!!!

Un saúdo para todos os que nos seguen, aiqui estamos para o que vos faga falta. Estamos agradecidos de que nos comentedes.
Un bico para todos, esperemos que teñades un bo verán.

Acordame cando estiveramos alí.

2005-06-10T10:36:00.000+02:00

-Onde andas?...
-Estou aiqui no fondo da carrilleira, ........(interferencias).......ó camiño...
-¡Oiote moi mal, oiote moi mal!
-Vin un........... baixou cara Cotobelle........era............
-Pero onde carallo estás,ohhhhh!!!!!!
-..............................................

Eu acordome cando estiveramos alí, a caza do jabalí, un mal día no que non funcionaban os teléfanos móbiles. Pero eu acordome que estiveramos alí.

Cantigas de cego

2005-06-03T10:58:00.000+02:00

O outro día escoitamos que nunha aldea de Ourense, raiando con Portugal, queda a última muller que segue a manter a tradición das cantigas de cego. Como se supón, esta muller é cega de nacemento pero co seu canto dalle un pouco de alegría a esta aldea condenada a morte. Acórdanos como se fora hoxe o comezo da cantiga.Dí así:

Son sega de nasemento

non conoso pai nen nai

so conoso as anduriñas

que me alegran a mañá

Os nosos parabéns para esta muller, e esperamos que non se perda nunca esta fermosa tradición.

ECHE O QUE AI

2005-05-27T11:12:00.000+02:00

Alá foi todo, foise como nos imos nós, sen darnos conta,sen facer ruído...
hoxe que tiñamos gañas de traballar!!!!
( borróusenos o texto, ECHE O QUE AI )

Pareceres do traballo

2005-05-27T10:36:00.000+02:00

Ultimamente vimos escribindo relatos breves e sinxelos pero hoxe e un día raro, temos gañas de traballo.
E imos falar de eso,de traballo. velaí vai:
Según de quen proveña, o traballo pode ter varias definicións.
1.A do dicionario; actividade,ocupación dunha persoa.ESFORZO.
2.Un político; arrepañar o máximo diñeiro posible e sentarse a firmar papeis.
3.Un peón; carretar cousas, esperar a hora do xantar e sentarse a sombra cando se quece.
4.Delincuente; gañar para comer,quitándolle a quen lle sobra.

5.A nosa;non pensar moito nil,e ilo levando antes que il te leve a ti.

CAL É A TÚA?????

Rapidamente breve

2005-05-20T10:39:00.000+02:00

Antesdata: polo éxito do artigo anterior, imos publicar outro.Este debe ser lido na maior brevidade posible(sobor 15 segundos).

Estaslendountextoquepartedunhaideaabstractaleloconentusiasmoporquesaesedohabitual
vaspensandodequefalaráecandoacabesdelelodarastecontadequenondinadaperoquedarache
unsorisonacara.

a contrareloxo

2005-05-18T12:31:00.000+02:00

Quedan 3 minutos de clase, imos facer historia publicando o artigo máis rápido da historia dos blogers da clase...
Dous minutos...as ideas non chegan a cabeza...
Un minuto...bo, QUEDA PARA OUTRO DÍA!!!!!!

Ring,Ring,Ring.....

Unha semana alonxada da rutina

2005-05-13T10:44:00.000+02:00

Está ben que a xente se interese máis pola poesía, que millor xeito de facelo que tendo unha semana da poesía no I.E.S.
O primeiro día da semana comezamos arrendando o noso salón de reunións. Estivemos unha hora para lograr colocar o mellor posible os traballos feitos por nós na pasada avaliación. Pola tarde, despois de xantar, estivémoslles explicando ós alumnos do primeiro ciclo da Eso a nosa forma de ver a poesía.
Chegou o martes e nós seguimos contándolles as nosas movidas sobre a poesía. Xa na tarde, organizouse un obradoiro de poesía para que quixese participar, non fomos moitos a verdade, uns traballaron e outros a maiores aínda botaron unhas risas. Alí estaban de organizadores un dos que esta a escribir eiquí, a maiores de Tania, Soraya e Celia que axudaron no que puideron.
O mércores foi o día grande, ou porque pensades que esta no medio da semana? Presentáronse no recinto dous poetas, ben admirados por nós. Recitaron algunhas das súas poesías pechadas cun gran aplauso da xente que asistiu o seu encontro. Maria Lado e Igor Lugrís, que aínda non dixéramos os seus nomes, mostraronse moi amables e felicitáronnos polo noso traballo.
Xoves, día de poesía na rede, con Figueiras de xefe. Algúns animaronse e descubrimos páxinas moi interesantes.
Venres, ou sexa hoxe. No recreo que vai ser agora, ten lugar o recitado de poesía que pecha o evento.
Oghallá se volva repetir en anos vindeiros esta esperiencia que nos achega a este mundo que tanto nos gusta e que tan pouco coñecemos.
Un saúdo para todos os lectores que hai tempo que non o facemos.

O poder da curiosidade

2005-04-29T10:37:00.000+02:00

Ía de volta a casa, cavilando no que vira. Nunca tal cousa sentira, nunca tivera esa sensación despois de ver algo.Aquela imaxe era puro reflexo da súa vida, na soidade máis profunda, no silencio absoluto, caída como unha pedra nun mar sen fondo.
Tantas veces pasara por diante daquela casa sen dono, e nunca se atrevera a entrar.Só unha vez se achegara ó xardín e desbotara a idea namais pisalo.Pero aquel día era distinto, estaba decidida a entrar.
Abriu a cancela, ruxeu da ferruxe que tiña. Cruzou o xardín que outras veces tanto medo lle dera. Estaba cheo de follas caídas polo paso de moitos outonos e que ninguén barrera. A casa era vella, moi vella.A porta da casa daba a un corredor longo e escuro, cunhas escaleiras retortas ó fondo.Ela estaba confusa, non sabía que faguer,pero unha forza interior obrigábaa a continuar.
Quen sabe o tempo que ela pasou alí, quizáis unha ou dúas horas. Estaba no piso de arriba,cun falso teito xa roto polos anos, unha sensación de humidade coma a que produce cando se está nunha lagoa a que nunca lle da o sol. Había unha porta pechada entre tódalas abertas, unha bágoa dun peixe nun mar de terra. A curiosidade non a deixaba pensar, decidiu abrila sen máis.
E alí estaba, o que despóis tanto que pensar lle daría.

improvisando

2005-04-20T12:04:00.000+02:00

Cando non se sabe o que contar,habitualmente fálase por falar.Pero nós non respetamos os costumes, e ímosvos contar un suceso.
Hoxe día 20 de abril(mañá hai feira en Chantada)no recreo aconteceu unha novidade.Dúas mozas de 1º de Bacharelato, entre elas unha que escribe ahora aquí, deulles a cabeciña para armar unha función.Pero contámovolo dende o comezo.
Fixeron un traballo sobre o magnífico libro de Xela Arias, Intempériome. Ata aí o normal. Hoxe no recreo convocaron as dúas clases de 1ºde bach.¡e armárona!.Fixeron un xogo no que había que reunir as palabras que faltaban nos poemas da autora.Gañaron tres rapaces, pero iso é o de menos.Alí había bebidas para todos, aínda que o camareiro non era alá moi bo. Mesturaba o Cas limón coa Cola, e dalí saía cada mestura...
O fin que foi unha festa,no medio de tantos libros.¡ Xa tendes unha idea para os recreos!

Grandes cheas

2005-04-13T11:56:00.000+02:00

Achegueime ó meu pai. Estaba sentado no sofá, coma sempre, lendo La voz de Galicia co seu xesto serio. Cando me viu miroume con mala cara. Ese día o xornal falaba de que o 10% dos rapaces solía ir ós botellóns frecuentemente e con finalidade para emborracharse. Xa me saltou co típico discurso, propio del, para intentar inculcarme as normas que lle parecían correctas. ¡Malditas enquisas! E precisamente este día que saíra a noticia tiña o cumpreanos do meu amigo Ramón.
Tiven a sorte de que ese día os meus pais marcharon a unha cea e eu aproveitei para achegarme a festa. Ó fin acabamos no parque, cun botellón. Comezei a falar con Ramón, non paraba de traerme bebidas, trouxome unha especial da que tomei varias copas seguidas. Xa era hora de marchar, os meus pais xa estarían a chegar. Cando ía cara a casa deume un mareo, agarreime a unha papeleira que había ó lado e botei o que tiña dentro, a metade na papeleira e a outra metade fora. Senteime na beirarrúa, a cabeza dábame voltas, arrimeime a parede e quedei durmido.
Ó día seguinte acordei na casa de Luis, estaba deitado no sofá. ¿Qué facía eu alí? Mirei o reloxo da parede, eran as doce e vinte. Tiña agudo dor de cabeza e unha sequía na boca que non era normal. Busquei a cociña e agarrei un vaso de auga, bebino.
O caso e que despóis chegou Luis e contoume o acontecido, cando chegara a casa íame caer unha boa...

NOTA: Baseado en feitos reais non moi afastados do noso ambiente.

Hasta outra

2005-03-18T10:37:00.000+01:00

Chega a Semana Santa, polo que hai que descansar. E como non ía ser menos tamén o faremos no blogger.
Esperamos que vos gustase a nosa forma de contar as cousas, porque nisto faise o que se pode e que nos siguades visitando durante todo iste tempo.
Gustaríanos que nos comentárades o voso parecer.
Volveremos a escribir o venres seguinte do comezo das clases se non hai ningunha novidade. Esperemos que disfrutemos e disfrutedes para chegar con forzas a terceira avaliación que vai ser...
¡ Bueno, HASTA OUTRA !

Ana

Rafa

Un becho pouco visto

2005-03-15T10:04:00.000+01:00

O cozarello é unha especie moi rara nestas terras. Onde hai ben diles é alá por Monforte. Dixeronnos que no luscofusco é cando se poden ver algúns.
Imosvos contar a historia que lles aconteceu a tres amigos nosos na súa chegada a Monforte (ían facer un ciclo de agraria), e seica teñen unha finca de moitas hectáreas con montes no medio e todo. O que pasou foi que os poucos días de chegar alí, e como eran primeirizos no lugar, contáronlles a historia do cozarello. E esta historia ben a decir así:
O cozarello (especie apreciada pola súa nutritiva carne) hai que ir buscalo entre o día e a noite, como xa dixemos antes. O truco para collelo e ir cun saco nin moi grande nin ca boca moi pequena, e ir repetindo polos sitios onde hai máis maleza: ¡ UN, DOS, TRES, CATRO, COZARELLO Ó SACO ! Ó primeiro a sorte non vos é moi boa pero ó ir pasando os minutos e ir caendo a noite van saindo do seu cocho.
Istes amigos nosos seica non tiveron moita sorte na súa busca, pero se vos queredes intentalo xa sabedes o que tedes que facer. ¡ E haber se tedes máis sorte que estes probes rapazes !

Destrucción

2005-03-11T10:41:00.000+01:00

Fai hoxe un ano, Madrid despertaba co ruído das bombas, bombas que levaron consigo as vidas de moitas persoas que facían a súa rutina diaria e que non contaban atopar a morte ó sair da casa.
Pero cousas parecidas a estas acontécenvos no mundo deica pouco a diario, senón a diario, semanalmente. Pasa, que estamos afeitos a ver nos medios de comunicación cousas do tipo de: decenas de mortos en Palestina, coche bomba mata a trinta persoas en Irak; e outras como: soldados estadounidenses torturan a presos Irakís, tropas nortamericanas bombardean un vehículo cun prisioneiro recén liberado...
Pero a este terrorismo ninguén lle di nada, e como os mortos son "os de alá", aínda mellor.
Ven eiquí ó caso una canción dos Suaves de Ourense (grupo que nos gusta moito), que di así:

Do oriente chegan catro xinetes

son mensaxeiros de odio e de morte

son o terror, irmáns,guerra inclemente

que arrastrará cruelmente feridos polas súas mans

corpos sin vida os que onte foron ós séus irmans.

Levas o rencor dun fusil

porque ti non sabes que os odios

son semillas de destrucción.

O teu deus teno todo, ti nada tes

pero sin embargo matar podes

virtude ser inhumán, ¡ moi ben irmán !

fanático iracundo, que podes nun segundo

namentres falas de liberdade arrasas o mundo

Levas o rencor dun fusil

...

Cavou o mundo a súa tumba, volveuse tolo

non se respeta ó home, non se respeta o voto

Odias ó teu veciño, mentres rezas a Deus

nadan mortos no río que a Cristo bautizou

de día contra a guerra, navallas despóis do sol.

Levas o rencor dun fusil

...

Galernas no norte é o sur de España

medo negro, perfidia branca.

Comtempla o mundo irmán e pensa un pouco

ser libre non é ser tolo, ser xusto non é ser forte

defende a túa liberdade ata morte.

Levas o rencor dun fusil

...

lugar fermoso

2005-02-22T10:01:00.000+01:00

Allariz échevos ben fermoso, nos nunca alá chegáramos ata o venres pasado que fumos de excursión. ¡E ben contentos que quedamos do lugar!

Por esas terras pasa o río Arnoia, fermoso, tranquilo e tan cheo de vida. Nel refréganse os parrulos e brincan as troitas ante a mirada dun compracido ollador. Non e de extrañar que xenios coma Ferrín fixáranse nel, para darlle as grazas.
Pero non pensedes que só hai río; ata alí achegáronse para facer A lingua das bolboretas (fermosa película, por certo), atraidos polos seus paisaxes e as súas rúas empinadas e retortas, pero nobres por ter acollido a figuras coma Vicente Risco; que hoxe ten alí unha casa-museo.

Bueno, e que máis decirvos, só que, cando teñades algo de tempo e gañas, achegédesvos por alí, veredes como paga a pena.

invocando a choiva

2005-02-11T10:47:00.000+01:00

Xa fai ben tempo que non chove por estes lares. Ben é certo que nos queremos bo tempo pero a choiva tamén e moi necesaria. Non hai máis que mirar pra as árbores para ver a falta que lles fai.
O outro dia iamos polo monte e fixamonos nun carballo que pedia a berros que lle deran de beber. Cando chegamos a casa demonos conta de que devíamos axudar dalgún modo a este carballo e ós seus irmaos.
Como non os podemos regar todos queremos invocar a choiva con este poema de Uxio Novoneira:

CHOVE maina e calada.

Veinse os fuis da auga

contra as bandas das penas...

En soutos e devesas

as pingoadas esbaran e baixan

petando de folla en folla.

Por veces

co vento a ruxidoira

medra i esvece

en ondas que ún alonga...

Esperemos que así sexa e que este noso amigo carballo se encha de auga.

O que se di sempre

2005-01-24T10:59:00.000+01:00

Hoxe empezamos a publicar e, como non hai moita arte nin sabemos o que contar, imos empezar dicindo o que se di sempre...
Damosvos a benvida a todos os que nos visitedes, que ides ser poucos, e esperamos que vos guste.
No futuro daremos a nosa opinion sobre temas literarios e informaremos os cibernautas de temas diversos.
O nome ven do pendello que teño na miña casa e que esta a punto de caer, queriamoslle dar unha homenaxe antes de que veña o chao.
Como non nos deiraron poñer a foto do pendello de casa, se alguén sabe como se fai que dea razón.
Gustaríanos que nos derades a vosa opinion para orientar as nosas publicación e saber do que queredes que falemos.
E nada máis, ata o venres que ven que non temos tempo para escribir(moitas gañas tampouco).
Que disfrutedes do entroido.E vinde a Chantada que os hai muy bos e a Salcedo onde sae o oso.