Recuncho dos venres

2006-03-14T06:21:00.000-08:00

Cando tiña cinco anos soñaba con ser unha cegoña, aguia, rula, curuxa ou un merlo. Todos voaban nos días e disfrutaban dos meses do ano.

Eu pensaba que era divertido, mellor que xogar debaixo do castiñeiro cunha morea de plásticos, imaxinar a inexistencia, e así pasar e pasar e pasar o tempo... ata medrar e deixar atrás o soños.

Daquela non comprendía a díficultosa vida dunha ave. No Faro, un fermoso espazo para poder voar sobre a inmensidade dos océanos do mencer, podían chegar a atoparse cunha aspa xirando a gran velocidade ou cun incendio provocados por unhos vándalos.
Daquela, descoñecía a Gripe Aviaria.

2006-02-21T13:36:00.000-08:00

Creín que era a única que xogaba cos soños.

Os venres somerxome no munda da existencia mentres os luns emerxo para perderme nesta inmensa carballeira.

A choiva parece non amainar, mentres eu comprendo que hai que loitar, vivir sen que ninguén o faga por ti.

A mañá segue, andanme a contar:

- ¡É tan difícil pensar!
- Vivimos nun mundo mediático no que absorvemos a información coma esponxas sen pasala antes polo noso tamiz (ou demiurgo).
- Deixamos que o poder nos sobrepase.
-(…)

¡¡Que razón ten Kant, ata parece maior de idade!!

Silenzo alguén anda a falar.

2006-01-08T08:47:00.000-08:00

Este recuncho necesita desganduxar as feridas lúgubres, luídas que impiden vela enfiadeira.

2005-12-11T13:29:00.000-08:00

O derradeiro sentido esta en mirar a lúa dos teus ollos e escurecer o sol da memoria invernal.

Pensar que só soñaba contigo que todo era unha ilusión, que agora teño ante min.
Ninguén coñece o lugar nin o momento exacto.

Quixera saber se ti recordas os días de lúa chega, cando xogabamos na herba mollada do deserto sin mar.

Agora, pensar que me perdín daqueles días nos que o inmenso océano me achegou ao fin a agonía da vida sen que xamais perdurase aquela mirada, aqueles xogos...

¿¿Recordas??

Vivo por ti

2005-12-09T07:22:00.000-08:00

Na inexistencia dos días non crecen as árbores desta carballeria, elas só me acompañan nos días en que a bufanda, deixa un aroma que se esvara entre as ramas dos soños!!

Refuxiarme nos momentos vividos na profundidade do teu océano, danme gañas de vivir, nos que os días fríos de inverno perduran no tempo.
Por iso, vivo en ti.

Estas árbores da carballeira deixaran un gran aroma a recordo!!

17/02/05

Decembro?Soños?mundo?

2005-12-04T03:48:00.000-08:00

Decembro espertou en choiva,eu espertei do soño sin fin, por que este mundo non ten nin fin nin espontanedade (o contratrio que Platón decía dos seres naturais), este mundo pregunta pero non responde.

Eu, busco respontas que non teñen nin unha soa pregunta.
¡Que difícil é vivir!

2005-09-23T13:49:00.000-07:00

Penso...

Sigo, non me concentro.
Non lembro que vós iba de decir.

penso...

xa non sei.

Mellor será marchar.

2005-08-08T12:25:00.000-07:00

Si, as vacacións estan a ser boas, inda que as veces perdome nun deserto sen saída, creendo que as horas pasan sen tempo,os días non chegan e marchan sen gañas de vida. Si, as vacacións estan a ser boas. É o que acostumo a decir.
Tamén decir,¡Estan a ser unhas vacacións involvidables!Aquela semana en Viveiro, as festas da miña casa, todos os momentos fermosos, divertidos, comprometidos...bueno...todos eses momentos compartidos con vosoutras, contigo. As vacacións estan a ser boas.A angustia do paso das horas segue a converterse nestas vacacións desérticas sen saída pero con chegada ao fin.

Miñas nenas, inda vos queda moito verán, disfrutadeo que o merecedes!!!
Grazas,meu nene, por facerme tan felíz!!!

Ohhh!!! A despedida...

2005-06-17T01:51:00.000-07:00

E...parece mentira que xa pasasen seis meses dende que creamos o noso recuncho,e...agora que nos queda unha semana para rematar as clases(por fin....!!!) temos que despedirnos do blogger (que mal....!!).
A verdade e que nos resultou divertido, relaxante...por iso foi o noso rechuncho, onde desconectar; do agovio, da rutina, das presas,das clases...do tempo!!!
Esperamos que para todos os que segistes as nosas pequenas pegadas tamén tiverades o voso recuncho na nosa páxina!!!

Vamos a seguir escribindo no verán, ainda que non tan a miudo e tampouco as dúas xuntas.

Moitos saudos dende o recuncho!!!

2005-06-17T01:34:00.000-07:00

O día das letras galegas, Susana, gañou un lote de libros por participar no concurso organizado polo instituto!!

Deténse de novo a mirar para a foto. Bota de menos non buscar nada en ningures e sempre atopar algo. Tamén, cando nenas, pasaban as tardes a xogar na alameda e ó truque...
Tiña o cabelo louro e a pel tan branca e suave...Xa non quedaba nada daquela Ánxela.
As historias do avó...; " miña cerella, senta aquí, o meu carón, que che ei contar o conto..."
Olla agora pola fiestra e ve os rañaceos, xigantes que gañan forza neste mundo roto e enfermo e tenta imaxinar o solpor en Rianxo, sentada con Xonxa na praia, mentres o sol se escapa trala liña do horizonte.

(Soraya): a verdade é que esta rapaza ten futuro!! E presente e pasado e soños e maxia e marabillas nos ollos e doces de nubes nos beizos e... e todo iso que non podo dicir aquí.
Noraboa, miña compi!!Nunca cambies!!

RiSa ToNtA...Ou...ToNtA rIsA...jajajajaja.

2005-06-10T01:32:00.000-07:00

jajajajajajajejejejejeje...jijijijijijejejejejeejejej....ohhhhhh!

JAJA!!!

EsTa SeMaNa TiMoS o SiNdRoMe Da RiSa ToNtA.

Risa: Movemento que fas coa boca cando estas feliz ou che causa ledicia algo. As veces as risas van acompañadas de sons.
Cada ri de forma diferente.

Nós somos felices e rimos moito sempre (ben,case sempre) mais esta semana...TiMoS o SíNdRoMe Da RiSa ToNtA.

jiji...!

RiSa ToNtA: Movemento que fas coa boca cando estas cansada,estresada e a túa mente está saturada de datos.Sempre vai acompañada de sons!

Se ti amig@ te encontras na mesma situación ponte en contacto con nós ,a ver se, entre todos, acadamos a solución. jejija!!!

A experencia...!!!!

2005-06-03T01:36:00.001-07:00

E xa rematou a novela por entregas... a verdade e que nos resultou moi complexo escribila e poñer as nosas ideas en común .Quizais teña razón xenevra e nos quedou bastante poético e clásico , pero para ser o primeiro intento tampouco estivo tan mal, non..........?
O que pasa e que nos metemos moito dende o principio no subxectivo e cada vez íanos resultando máis díficil continuar...

Novela por entregas.IV

2005-05-27T01:38:00.000-07:00

a noticia do xornal golpeoume de cheo na cara. É aínda que revolva nos recordos, non poderei mudar o presente.
E outra vez a música das ondas... levantome da mecedora,as ondas... chaman por min...fago equilibrios na baranda...A música,o cheiro a mar ...Un leve chimpo.....Perdurarei para sempre neste mar dos afogados.

Novela por entregas.III

2005-05-20T01:41:00.000-07:00

E logo collíasme a man. E a miña pel estremecía, mentres eses ollos verdes reparaban en min con degoro. A marea seguía a subir e non nos importaba sentir a auga fría como tampouco nos importaba o tempo de todos os reloxos.

Tempo, tempo, tempo... Tempo é o que agora non teño. Ti sábelo ben.

novela por entregasII.

2005-05-13T01:38:00.000-07:00

Era o tempo da sega e botaba de menos o cheiro a herba cortada pero nesta terra só cheiraba a mar.
Os meus pés enzoufados na area, os ollos espreitando o horizonte, noites a piques de caer e, de súpeto, unha man no meu ombreiro. E ti aquí, ao meu carón... Gustábame cando estabas comigo. Ninguén máis . Ti , eu e o olor a mar.

Novela por entregas.I

2005-04-29T01:38:00.000-07:00

A lúa brilla.Parece a inmensa descubridora da escuridade da noite. E eu, na soidade do meu balcón, ollando esa luz que emerxeu das augas deste mar morno.
E a música das ondas...Transportanme as tempestades de tempos pasados. sei que os meus ollos ficaran anegados nestes mar dos afogados.
A tenúe brisa revolve pensamentos; os paseos pola praia, onde só existíamos ti e máis eu ... solpores compartidos e amencer contigo.

2005-04-13T03:17:00.002-07:00

Estábase a rir de nós. Tareixa, segue a facer malabares co bolígrafo e Mario tenta imitala. Estase a rir de nós. Ana dorme esperta. O tempo non pasa. Segue a rirse de nós. Antón non escoita pero escribe o que sexa. Bea olla atenta para as explicacións do taboeiro, tamén dorme esperta. Catro horas. Estou nerviosa, ou só un pouco inqueda. Tampouco é para tanto. Non me gusta como fala. Mario segue tentando facer malabarares como fai Tareixa e ela segue a rir de nós. Non o consegue. Tampouco ela. Xoán arrolíncase na cadeira, como se estivera no bambam roxo da Alameda. Tres horas e corenta e cinco minutos. Ri de nós como fai e fará sempre. Non estou nerviosa pero teño algo de medo. Gústame ter medo. Ás veces tamén lle damos medo a ela. É o xusto. Mario ainda non consegue collerlle o truco ao boligrafo e ela segue a rir de nós.
Susana.
(l.universal,2004-05)

Xa comezou abril.

2005-04-08T23:30:00.000-07:00

COMEZOU ABRIL. A min cólleme instalado na invernía: chovénme por dentro unha tristeza, un qué pasa conmigo chaval, un non te me rindas. Esperando. A Godot, que era o tipo aquel que non acababa de chegar. Que non chegaba nunca.Este ano propóñome aproveitarme de abril dende mañá mesmo. Non permitir que se me pase, como cada ano, envolto nun santiamén veloz e ulceroso.Este abril poñeréime as pilas da ilusión. como só por saber que a ilusión, como unha luz, non me falta. Colgarei no cedé portátil os soños gravados algún día. Regresarei a Itaca para que a Itaca regrese a min. Este abril procurarei abrazar os abrazos perdidos. Amarei máis do que me amen. Bicarei os bicos que me faltan. Sazonarei con gintonic sen alcohol, ai, cada madrugada: ya no cierro los bare ni hago tanto excesos, canta Joaquín. Este abril vestirei de primavera a primavera. Levantareime co sol algún día. Saudarei a precampaña electoral con vivas a democracia(sin Franco, sin estatuas). Perderei a Deus que esperte, que leva tempo durmido. Este abril serei un individuo mediofeliz, mediomelancólico. Coma ti, que non sabes que xa comezou abril. Abril para o gozo. Para que non chova tristeza por dentro. Para vivir,corazón. Para vivir.
Xosé carlos canerio, En abril.
La voz de Galicia.

Impresionante,non teño palabras suficientes para poder expresarvos o sentimento que me causou ler este artigo.
Antes de nada, decir que me permitin o luxo de cambiarlle un palabra o principio e outro case o final.
Caneiro é un dous escritores xunto a Enma Pedreira, Maria xosé Queizán, Pilar Pallarés, Igor Lugrís, Lois Pereiro, Xela Arias, Yolanda Castaño, Lino Branxe, Lupe Gómez...e moitísimos máis, que me engaiola cando leo algún artigo no periódico ou algún dos seus poemas.
Un saúdo para todos os que nós leen e para a miña compañeira de blogger, susana, que está enfermiña.

2005-03-18T09:02:00.000-08:00

AMÁBANSE sen esperanza, como din que se aman os que de verdade coñecen o amor. Ela estaba sentada na barra de Café Soledad. Tomaba un capuchino e remexía coa culler a espuma da memoria: os abrazos, a linguaxe tonta dos amantes, a cama diminuta que parecía máis grande con el. El, que residía permanentemente en Café Soledad, só pensaba nela. O periódico unira as súas vidas. Dende que se amaban Zapatero semellaba menos demagogo, Moratinos sensato, Rajoy menos atado a un mástil aznarino, Maragall prudente, Fraga enternecedor, incluso Pita varela parecía máis amable querible mazapán. Todo empezou nas páxians de atrás. Cando el remataba de ler o periódico ela, cun bolígrafo coa cara de Goya, enchía as casillas do encrucillado. Unha mañá, nas sete correspondentes a (segundo apelido do escritor máis vnedido que se chama Arturo), el escribiu: Quérote. Marchou, desasosegado. Ao día seguinte, á hora do almorzo, ela non estaba. Triste colleu o periódico. Na portada da Voz había algo escrito. Alguén pintou a cara de Goya e dúas palabras. El pediu un capuchino. Non pasou da primeira páxina. Os seus ollos quedaron varados naquelas dúas palabras: eu tamén. Nunca parou o seu barco nunha praia tan fermosa.
Xosé Carlos Caneiro, A praia.
La Voz de Galicia.

Cando digo que te amo
non falo dos teus ollos grandes
nin dos dedos longos que me arrolan
nin das mans que me tocan con degaro

Cando digo que te amo
non sinalo as cousas imposibles que procuras
nin o cuspide da túa boca de marmelo
nin o zucre na borda dos teus labios

Cando digo que te amo
non esperta abril en choiva
nin a espera fundo para sempre
nin abandono a mágoa nos teus brazos

Cando digo que te amo
poalla surbia cómbaro mencía xardo
polpa pórfiro caruma queipa enxuro ábaco
digo mar terra tempo infinito
morte vida verso ceo canto
digo as palabras todas meu amor
cando digo
que te amo.

Xosé Carlos Caneiro, A Valga Do Triste Amor.

xosé Carlos caneiro (verín, ourense, 1963), poeta , narrador e xornalista, é diplomado en EXB pola escola Uninversitaria de Formulación do profesorado de Ourense e realizou estudios de Filoloxía Hispánica e de xeografía e Historia. Na actualidade é profesor do centro público de asociación cultural Monterrei da mesma vila.
A súa obra poética foi galardonada, entre outros, cos premios Celso Emilio Ferreiro, cidaqde de Ourense, Rosalia de Castro e Johán Carballeira do concello de Bueu e en calidade de narrador obtivo polas súas novelas O infortunio da soidade (1992) e Un xogo de apócrifos (1997 ) o premio xerais de novela e o Torrete Ballester de narrativa, respectivamente.
Traductor ao galego de obras teatrais de Sam Sheppard e John Shanley, no ano 1991 publicoyu baixo o titulo O buscador de nada unha recopilación de ensaios e artigos xornalísticos.

2005-03-11T01:37:00.000-08:00

O estrondo retumboulle na cabeza e o fume nubroulle a vista. Xa non viu o bagón nin o asento no que sentaba mentres lía Grandes Esperanzas de Dikens que comenzara a ler aquela mañan porque lle gustara a película.
Namentres soñou que sería un anxo de barro,que formaría parte da constelación máis fermosa,e dende alí gardaría,vixilaría.
Cesou o estrondo e esvaeceuse o fume. Centos de almas deixaron bagóns baleiros para converterse en anxos e gardar ,vixiar o mundo que pronto volveria a viaxar noutros trens e a sentarse noutros bagóns.

Susana.

Con este relato queremos acordarnos de todas as persoas que fai hoxe un ano as víctimas do 11-M ; tanto os que se converteron en anxos de barro coma os que os perderon na terra.

2005-02-25T15:42:00.000-08:00

Boas!!!que tal??Espero que esteades ben. Nosoutras estamos un pouco agobiadas cos exames, pero menos mal que xa e fin de semana!!!Senón fora por o fin de semana.....!!!!
Hoxe non tivemos clase con Susana púxosenos maliña!!mandámoslle un saúdo con moito ánimo e esperamos que se recupere pronto!!
(soraya)agora vouvos a escribir outro "poema" meu, non me gusta moito.
Bueno a verdade é que non me gustan os meus "poemas". Non sei, as miñas amigas animáronme a que escribise, e fixenlles caso. Senón fora por elas e a profesora de lingua galega e literatura, agora non estaría enchendo espacio no noso blogger!!!! bueno este e un dos meus "poemas ".

Volvo a pensar en ti,
A recordarte en min.

Volvo a recordar,
A vivir aqueles días,
Era feliz.
Daquela
Daquela so pensaba en sorir, vivir, ….
Daquela todo era un soño.
Un soño que rematou _nunha amargura,
_nun recordo;
que me afoga,
que vive por ti,
e morre en min.

( Soraya) Agora xa que estou vouvos a escribir outro, este foi un dos primeriros. Inda teño que facer algúns cambios.

Necesito falar contigo, saber máis de ti,
asegurarme de que eu teño un sitio no teu corazón,
que sentes algo por min e inda non me olvidaches.

Necesito que volvas ó meu carón,
Porque senón morrerei con este recordo que non dá marchado de min.
Non olvido os teus ollos cravándose coma agullas no meu corazón,
as túas mans acariciándome como sabas de seda,
os teus beizos rozando a miña pel,
os paseos por aquel precioso lugar.

Eu era feliz,
Dende aqueles días o meu corazón encóntrase nun comlupio escuro.
Non sei que pensar, a el quéroo e a ti, prefiro non sabelo.
Non podo falar con ninguén disto, porque ninguén me entendería.
Estou segura de querelo, ¡pero, OS RECORDOS MATAN!.

Agora vamosvos a dedicar unha canción que nos gusta moito moito!!
Dedicada: a todos os que leen os venres o noso recuncho, a todos os nosos amigos/as, compañeiros/as, e dende logo a unha persoa que tamén lle gusta moito, a Susana!!
En resumen dedicámosvola a todos!!
(soraya) a min esta canción tráeme moitos recordos!! Para vós miñas nenas e tamén para ti meu nene!!
Aí vós vai.....

BESOS DE PERRO "LA LUNA ME SABE A POCO"

Decía que tenía el corazón alicatao hasta el techo,
que a ver si no podía hacerle yo una cenefa a besos
pa llenar de porvenir los bolsillos del mandil
y colgar un recuerdo de cada azulejo,

y es que ná le da más asco
que aguantar como un peñasco
a que pase el invierno,que le diga que ya nos veremos,
que ha vivido en un silbido
orgullosa de haber sido una yegua sin freno,
desgastada de andar por el suelo,

le dije que a la noche por los poros me salían mares,
soñando que me hablaba y me agarraba a sus cuerdas vocales,
que no hay quien pueda dormir escuchando mi latir,
que parece que está masticando cristales,

tengo un gato en las entrañas,
un tembleque en las pestañasy muy poco tiempo,
si me dice que ya nos veremos,
voy rompiendo las persianas
pa dejar por mi ventanael camino abierto,
si se cansa de andar por el suelo,

pondremos el mantel,
tu quédate a mi lado,
a comernos al amanecer lo que quieran las manos,
y de postre un sol maldito que termine de volverme loco,
que ya sabes que la luna a mí siempre me sabe a poco.

MAREA.

2005-02-20T03:31:00.000-08:00

Hoxe é domingo pola mañá, preguntarédesvos como é que vos escribimos un domigo!!! pois,o venres marchamos de excursión a Allariz!!! Pasámolo moi ben!!
Agora non temos moitas gañas de contarvos cal foi o noso percorrido xa que visitamos moitos lugares. Foi unha excursión moi longa,pero amena!!O que si vamos a dicir, é unha vila preciosa. Quedamos namoradas dela!!
Se estás casado, solteiro sen compromiso, solteriro a piques de casar, se tes fillos, se es ancián, sexas quen sexas e esteas como esteas, tes que visitar esta vila!!!

(Soraya),Agora vou dedicar a todos os noso lectores unha poesía escrita por min. A verdade é que me dá un pouco de vergoña, pero animáronme a que vos escribise unha poesía propia. Esta non me gusta moito.

Non podo volver contigo.
Non funcionaría,
Inmadurez,
desencanto,
oídos pechos.

Deixámolo.
Insistiches,
sabías que sentía amor,
AMOR VERDADEIRO.
Os teus ollos derramaron bágoas,
non se borrarán nunca da miña mente,
Encheron os meus ollos,
Inundaron a miña habitación.

Agora o meu corazón,
afoga en mares de suspiros.

RECÓRDOTE

SEMPRE estás presente;
nos soños,
nas tardes aburridas,
nas mañás frías.

SEMPRE no meu corazón,
O principio que me dá vida
percorre todo o corpo cando estas cerca, lonxe...

cando non estás.

EL está namorado de TI,
EU Non.

¡¡¡¡Un pouquiño de cultura!!!!

2005-02-11T01:34:00.000-08:00

Esvaece o pasado e o presente, enchinos e baleireinos,
E dispuñome a encher a miña parte do futuro.

¡ Ti que me escoitas aló arriba! ¿Que tes que confiarme?
Mira a miña cara mentres aspiro a luz do lusco fusco,
Fala con franqueza, ninguén máis te escoita e só quedarei
un minuto máis.

¿Contradígome?
Moi ben entón, contradígome;
Son grande, conteño multitudes.

Concéntrome cara a eles porque están preto, agardo na
solaina da porta.

¿Quen fixo o seu labor acabará antes a cea?
¿Quen desexa camiñar conmigo?

¿Falaras antes de que me vaia?¿Decidiraste demasiado
tarde?

Walt Whitman,Canto de min mesmo.

Walt Whitman!!!! Sen duda algunha é un dos grandes do romanticismo (aclarar que, polo menos nós, non entendemos como romanticismo paparrucha sentimental asquerosa).
¿Quen non escoitou algunha vez o verso "oh, capitán mi capitán" que ao final da película El club de los poetas muertos a moitos (deberiamos incluirnos?!) nos puxo a pel de galiña.
Whitman nace no ano 1819 morre no 1892 a causa dun ataque de hemiplexia (senón sabedes o que é buscádeo no diccionario).
Soamente publica un libro Follas de herba que vai aumentando ao longo das seguintes edicicións.
O contido poemático de Whitman vai do canto a si mesmo ao himno optimista a toda a humanidade.

Walt Whitman é o poeta norteamericano máis orixinal, vigoroso, persoal e independente.

" Eu non choromico cos que choromiquean en todo o mundo, porque os meses son baleiros e porque o chan é ceéneo e porcallada"

Walt Whitman.

"Carnaval, carnaval...carnaval te quiero..."

2005-02-04T01:34:00.000-08:00

Ben!!!Xa chega o entroido...!as rúas enchense de pantasmas, diaños, fermosas princesas, de cigarróns e xoqueiros...Pero o máis importante para nós, e.........QUE NON TEMOS CLASES!!!!!!!
A ver, non é que nos guste o entroido só porque que non haxa clase......
Na nosa pequena pero importantíiiiiisima vila que é Chantada ( xa saberedes, Chantada corazón de Galiza!) o día máis importante destas festas é o martes de entroido. Hai un concurso de comparsas, ainda que non se sabe moi ben se é concurso ou que carallo é porque todos os anos gañan os mesmos....je je. Pola noite todos os anos ( dende que nos deixan) acostumamos a sair disfrazados e gustanos moito meternos cos que non o van. Pero este ano temos clase o mercores de cinza e como nos temos que levantar cedo non podemos sair.....( bueno, sair pódese, como nos dixo Paco de filosofía, pero non nos deixan!!)

O tempo que nos deixan para escribir no noso recuncho estase a rematar.........ATA O VENRES SEGUINTE!!!( se sobrevivimos o entroido...)

PD: (susana) Eu hoxe quero felicitar a miña " compi " de blogger(Soraya) porque está de cumple!!! FELICIDADES AMIGA, XA ERES UN ANO MÁIS VELLA.....jeje!!!!!!
PD2: (Soraya) Gracias a todos os que se acordaron de min!!! Gracias!!!

2005-01-24T01:48:00.000-08:00

¡saúdos cibernautas!benvidos o noso blogger, o recuncho do venres. Recuncho porque é un pequeno espazo creado por nós neste gran mundo da rede, é venres porque nos peta escribir só os venres. ¿queda claro o do nome? Entón seguimos.
As individuas que escribimos no recuncho somos Soraya e Susana, dúas pequenas mulleres (este ano cumplimos dezasete...), cursamos 1º de BAC (polo menos andámolo a intentar, uns días con máis ganas e outros con menos) no instituto "Lama das Quendas", Chantada.
Un dato interesante da nosa curta pero longa vida, e que nos gusta moito a poesía e hoxe queremos estrear o noso dietario agasallandobos con algúns poemas.

Atalogo....
Bikos para nós, para ti, para os noso amigos, para os teus, para os que nos len, para os que non, para os que se conectan, para os que non... Bikos para TODOS!!!

Todo ao diaño
Todo.
Todo agás aqueles bares
onde me sentín o máis excelso pecador
e o máis desenfreado poeta.

Aqueles bares que me fixeron
para a eternidade.

Lino Braxe, A caricia da serpe.