بیایید دنیای بهتری بسازیم

منزل نو

2009-10-29T18:43:00.000-07:00

دوستان و همراهان چهار ساله‌ام، جامه نو پوشانده‌ام بر این وبلاگ، ببینید لطفا

دنیای بهترم در نشانی جدید

شهرزاد

2009-10-27T16:18:00.000-07:00

نیکلای ریمسکی کرساکف (1844-1908)، سوئیت سنفونیک شهرزاد، اپوس سی وپنج

قصه‌های شبهای عرب، افسانه‌های هزار و یک شب و شهرزاد قصه‌گو، تمام آن چیزی بود که کرساکف برای تصنیف سوئیتی زیبا لازم داشت

از کجا این قصه‌ها شروع شد و دهان به دهان نقل شد تا سالها و سالها بعد مکتوب شود، چندان روشن نیست. از پرشیا یا ایران زمین، هند، یا سرزمینهای عرب نشین؟ آن چه بدیهی است، وقتی این افسانه‌ها در سده هجدهم در اروپا انتشار یافت، از لحظه‌های اول تسخیر کرد اروپاییان را. اول بار آنتوان گالاند فرانسوی قصه را با نام ماجراهای سندباد بحری به شکل پاورقی منتشر کرد که چهارده سال طول کشید

محبوبی و قبول عام هزار و یک شب به سده نوزدهم هم تسری یافت، تا ریمسکی کرساکف آن را، یا قسمتی از آن را در قالب موسیقی ریخت، به زیبایی هر چه بیشتر. خودش گفته که چهار موومان قصه‌های مستقل هستند و بی‌ارتباط به هم. تنها یک ملودی زیبا برای ویولن سولو در هر چهار موومان شنیده می‌شود که آن هم بیانگر شهرزاد قصه گوست و این که حکایتی دیگر برای شهریار می‌آغازد

پارتیتور کار در تابستان 1888 نوشته شد، در ساحل دریاچه زیبای چریمن یتسکوی (می‌توانید اسم را رد کنید، به یقین خواندنش همان قدر سخت است که نوشتنش). نخستین اجرای جهانی فصل بعد در سن پترزبورگ روی داد. کرساکف در یادداشتی قصه سوئیت را چنین خلاصه کرد که سلطانی شهریار نام بعد از بی‌وفایی دیدن از محبوبه، همه زنان را خطاکار دانست و تصمیم گرفت همه همسرانش را از دم تیغ بگذراند. نوبت به شهرزاد که رسید قصه‌ای حکایت کرد برای سلطان، به رسم راویان افسانه آن را در جایی حساس ناتمام گذاشت و ادامه را مؤکول به شبی دیگر کرد. چنین بود که حکایت به شب هزار و یکم کشید، و سرانجام سلطان از قتل شهرزاد صرف‌نظر کرد

موومان یک، دریا و کشتی سندباد، لارگو(1) مائستوزو، لنتو، آلگرو نون تروپو

موومان یک با تم اصلی که در سراسر کار شنیده خواهد شد باز می‌شود، با صداهایی صاعقه گونه

این ورودی قوی لحظه‌هایی بعد با نوای آرام بادیهای چوبی پاسخ داده می‌شود تا به نوای افسونگر شهرزاد فرود آید، نغمه‌ای از ویولن سولو

بعد از ورودی سلطان و آوای شهرزاد، موومان به تم سوم می‌رسد که تا پایان، موجهای دریا و تکانهای کشتی سندباد را تجسم می‌دهد

موومان دو، قصه شاهزاده قلندر، لنتو

صدای شهرزاد قصه گو، این بار قدری استهزاآمیز، قصه شاهزاده قلندر را آغاز می‌کند. در هزار و یک شب چندین داستان از این شاهزاده هست، معلوم نیست کرساکف کدام را در ذهن داشته وقت تصنیف. آنچه هست، شاهزاده‌ای در این روایتها بوده که خود را از پیروان قلندران می‌دانسته. این ملودی شرقی با نوای فاگوت وارد می‌شود، و چندین بار تکرار می‌شود با ارکستر و بعد سولوی ابوا با همراهی هارپ، تا نوبت به ویولنها می‌رسد به همراهی بادیهای چوبی، و بعد هورن سولو کار را ادامه می‌دهد. ارتعاش ترمولوی ویولنها شنیده می‌شود، و ناگهان تمی به ظاهر جدید از ترومبون شنیده می‌شود

این ملودی که جدید به گوش می‌آید، همان تم شهرزاد است، این بار قدری مخمور. روند قصه با این تم فانفار گونه عوض می‌شود و ترومپتی با خفه کن آن را ادامه می‌دهد، و تا آخر موومان بین سایر بخشهای چوبی و برنجی و زهی پخش می‌شود

موومان سه، شاهزاده خانم و شاهزاده جوان، آندانتینو کوازی آلگرتو

نغمه مواج ورودی ویولنها نوید موومانی رومانتیک و زیبا می‌دهد. فلوتها و کلارینت این نوا را ادامه می‌دهند تا ضربه‌های طبل کوچک آهنگ را قطع می‌کند

ویولنها وارد قصه می‌شوند و دایره زنگی و مثلث همراهی می‌کنند. به زودی هارپ هم اضافه می‌شود و بعد بار دیگر نبوغ شگفت‌انگیز کرساکف در ارکستراسیون خودنمایی می‌کند. لحظه‌ای کوتاه آوای شهرزاد به گوش می‌رسد، ولی در صدای ارکستر حل می‌شود

موومان چهار، جشنهای بغداد، آلگرو مولتو

درامد فیناله با سؤال و جواب عصبی و متناوب سلطان و شهرزاد شروع می‌شود، که کابوسی پریشان به ذهن متبادر می‌کند

جشن با آهنگ رقص فلوت سولو آغاز می‌شود. به تدریج، با پیوستن سایر سازها جشن تهییج می‌یابد. ناگهان احساس می‌شود جشن به صحنه کشتی سندباد منتقل شده. چوبیها به ناله در می‌آیند و کشتی با صخره تصادم می‌کند. باز نغمه شهرزاد به گوش می‌رسد و در آکوردهای ارکستر محو می‌شود، چون رؤیایی شیرین

سازبندی این سوئیت زیبا چندان گسترده نیست، ولی با تمام سادگی هنر بی‌نظیر کرساکف را در ارکستراسیون به رخ می‌کشد. گروه استاندارد زهی، پیکولو، دو فلوت، دو ابوا، یک کرآنگله، دو کلارینت، دو فاگوت، چهار هورن، دو ترومپت، سه ترومبون، توبا، طبل بزرگ، طبل کوچک، دایره زنگی، سنج، مثلث، تام تام، و هارپ سازهای این اثر هستند

در پست شاهزاده خانم و شاهزاده جوان که سه سال پیش انتشار دادم، می‌توانید موومان سوم را با اجرای کم نظیر ارکستر فیلادلفیا به رهبری یوجین اورماندی بشنوید. همان جا نت همین موومان که برای ویولن سولو تنظیم کرده بودم سی و چند سال پیش، قابل برداشت است

ترجمه و تلخیص از راهنمای فیلارمونیک نیویورک به آثار سنفونیک

توضیح (1) برای آشنایی با این اصطلاحات، پست سرعتهای موسیقی را ببینید

پروفسور سایرس فروغ

2009-10-15T16:16:00.001-07:00

دو سه سال پیش در مطلبی در مورد سایرس یا علی فروغ نوشته بودم که چقدر این هنرمند را دوست دارم و چطور سی وچند سال است بت هنری من است. افسوس دیشب این بت شکست

هفته‌ای پیش بود، دوستی در فیس بوک ویدیویی پست کرد از کنسرتوی هیندمیت با تکنوازی فروغ و با همراهی ارکستر سنفونیک تهران که در ژانویه 1978 (دی 1356) در تالار رودکی ضبط شده... با عشقی که به فروغ داشتم و علاقه‌ای که به ارکستر سنفونیک تهران و فرهاد مشکوة دارم (و خوانندگان این وبلاگ به یاد دارند چه جدلها داشته‌ام بر سر این عشق و علاقه) اول با حسی نوستالژیک خوشحال شدم، خوشحال وافی نیست به مقصود، حال عجیبی پیدا کردم. بعد یادم افتاد که من در آن کنسرت بودم، نه آن، همه کنسرتهای دو هفته یک بار ارکستر سنفونیک تهران، بی استثنا. یادم آمد که میکروفونی بالای سر نوازندگان نبود، به ظاهر امکان ضبطی با این کیفیت خوب فراهم نبود آن زمان. شک کردم مبادا کسی با قصدی خاص این ویدیو را در یوتیوب گذاشته، بی اذن و اطلاع فروغ. از دوست جوانی که آن را در فیس بوک گذاشته بود پرسیدم، بی اطلاع بود، او هم از من خواست اگر خبری گرفتم به او بگویم

با سابقه تماس با فروغ و متنی که در مورد اویستراخ برایم نوشته بود، متنی با ای-میل برای پروفسور فرستادم با این مضمون

سایرس گرامی

تازگی دیده‌ام ویدیویی از شما (یا ادعا شده از شما) در فیس بوک و یوتیوب پخش شده که در آن کنسرتوی هیندمیت را در سال 1356 با ارکستر سنفونیک تهران اجرا کرده‌اید، به رهبری هنرمند مهمان، زدنک کوشلر

من در آن کنسرت حضور داشتم و به روشنی به یاد دارم میکروفونی بالای صحنه و نوازندگان نبود، و تا جایی که من می‌دانم آن زمان کنسرتها را ضبط نمی‌کردند

لذاست که خواستم تایید کنید که در این کلیپ واقعا شما (و ارکستر سنفونیک تهران) نواخته‌اید

سپاسگزار خواهم بود از پاسخ شما، چرا که دوستان زیادی در فیس بوک این را از من پرسیده‌اند

با تشکر
فاریا

پاسخ شتاب زده‌ای که ساعتی بعد دریافت کردم و هنوز از حیرت آن بیرون نشده‌ام این بود

آقای پیربازاری

شما محق هستید که سوال کنید، ولی حق ندارید توهین کنید. با بیان عبارت "ادعا شده از شما" و این که "کنسرت ضبط نشد" دارید من را به شیادی متهم می‌کنید

باید بگویم اتهامات شما نادانی و گستاخی و بی‌احترامی شما را نشان می‌دهد. با تاسف باید بگویم این رفتار کاملا تیپ ایرانی و خاورمیانه‌ای است

درست می‌گویید که میکروفونی مقابل من یا ارکستر نبود، با این حال بسیاری از کنسرتها، اگر نگوییم همه آنها، ضبط می‌شد. برنامه من بی اجازه من ضبط شد، چنان که تصور می‌کنم همه کنسرتها بی اطلاع نوازندگان ضبط می‌شد. بعد از دومین برنامه در جریان ضبط آن قرار گرفتم و بلافاصله اظهار داشتم "ولی میکروفونی جلوی من نبود." پاسخ دادند "نگران نباش. ما کارمان را بلدیم، سازت شنیده می‌شد." در نهایت پدرم نوارها را مطالبه کرد و تالار رودکی هر دو برنامه را در اختیارم گذاشت که هنوز دارم و یکی از شاگردانم در دانشگاه در یوتیوب پستش کرد

دو میکروفون در دو طرف صحنه بالای دیوارها یا روده‌ها (تصور می‌کنم ستونها مقصود استاد بوده) به طور دائم نصب شده بود. این دو به طرف سن و سالن خم شده بودند تا هم صدای اجرا را دریافت کنند و هم صداهای سالن را. این روشی است که اجراها ضبط می‌شدند. اگر شما آنجا بودید باید اجرا را تشخیص می‌دادید، چنان که بسیاری افراد تشخیص داده‌اند و در تماس با من گفته‌اند که آنجا بوده‌اند و برنامه را خوب به خاطر دارند. بر خلاف شما و دوستان منفی باف شما، این افراد مشتمل بر چند تن از نوازندگان ارکستر، با من تماس گرفته‌اند و برای پست کردن ویدیو و تجدید خاطراتشان تشکر کرده‌اند

من قویا توصیه می‌کنم که شما و دوستانتان به جای این نظرهای مخرب و ناهوشمندانه، و سوالهای منفی بافانه، با غرور تعریف کنید از همه موسیقی‌دانانی که آن شب در اجرا دخیل بودند، بیشترشان ایرانی، و امکاناتی که آن زمان وجود داشت و دیگر نیست

سایرس فروغ
رئیس بخش زهی و پروفسور ویولن
دانشگاه کارنگی ملون
پروفسور مهمان پاییز 2009 مدرسه موسیقی ایستمن

تصور می‌کنم اصل قضیه را که سوء‌تفاهم از کجا ناشی شده خواننده خود دریافته: در کنار ویدیوی پست شده در یوتیوب هیچ معلوم نیست که آن را شاگرد پروفسور به خواست ایشان گذاشته، پس نمی‌تواند جعلی باشد. طبیعی است که من هم از علوم غیبی بهره‌ای ندارم. تشخیص نوازنده از صدای ساز هم در حد گوش آماتور بنده نیست، سهل است، فقط گوشی نابغه، از قبیل گوش موتزارت می‌تواند تشخیص دهد که ویولن را هایفتز زده یا اویستراخ مثلا. همین قدر هم فقط در مورد نوازنده‌های صاحب سبک مقدور است، نه هر نوازنده‌ای. باری، از اصل داستان می‌گذرم با نیت سوء‌تفاهم، هر چند اعتقاد دارم چندان هوشمندی نمی‌خواست فهمیدن نگرانی و حسن نیت من از لابه‌لای سطرهای ای-میل

اما برسم به آنجا که بتی را شکسته دیدم با افسوس و اندوه. نمی‌دانم مشکل چه بوده دیشب که انسانی به ظاهر متین چنین بی‌ادبانه و با اطاله پاسخ دو کلمه سوال را داده است. کافی بود گفته شود که بله، اجرا از من است و با آن دو میکروفون کذا ضبط شده، که خود استاد هم از آن بی خبر بوده. جناب استاد که بارها بر صحنه تالار رودکی درخشیده آن دو میکروفون را تا آخرین کنسرت سنه 56 ندیده و از مسؤولان ضبط تالار پرسیده چطور ضبط کرده‌اند، ولی من باید آنها را می‌دیدم، شگفتا

گیرم که من بدکار بوده‌ام در ارسال این ای-میل، گستاخ بوده‌ام، نادان بوده‌ام و منفی باف، این که پروفسور همه بدرفتاری من را به دوستانم تسری می‌دهند چه نام دارد؟ کاش به دوستانم ختم می‌شد این تسری هوشمندانه و حتی نبوغ آمیز. ظاهرا حد یقف ندارد پرده دری استاد، که رفتارم را تیپیکال ایرانی دانسته‌اند! خود پروفسور کجای این طیف قرار می‌گیرند؟ ایرانی نیستند ایشان؟ این سان بی‌ادبانه خطاب کردن دیگران تیپیکال کجاست؟ کاش می‌دانستم. شاید علت همین است که با رفتن به فرنگ اسمها عوض می‌شود، و علی می‌شود سایرس مثلا، تا تبری جسته شود از بدرفتاری تیپ ایرانی

در انتهای مطلب حکم می‌فرمایند که نوازندگان ایرانی آن اجرا در آن شب تحسین و تعریف شوند. پی بردن به اغتشاش ذهنی پروفسور نبوغی چندان نمی‌خواهد. دو دقیقه قبل ایرانی را گستاخ و نادان خوانده‌‌اند استاد، چطور باید نادانان را تحسین کرد

خیلی سعی کرده‌ام از دیشب که بتم را حفظ کنم و ببخشایم بر استاد این سوء‌تعبیر را. نمی‌شود. مگر این که یکی، فقط یکی از خوانندگانم تایید کند که واقعا از ای-میلم اتهام به شیادی استنباط می‌شود و حق با حضرت استاد است. این متن را برای پروفسور هم می‌فرستم، اگر هنوز بتوانند فارسی بخوانند

انوشیروان روحانی

2009-09-24T12:10:00.001-07:00

آهنگهایی هستند که در تاریخ هنر ملتها امضای ملی می‌شوند، به تعبیر فرنگیان. سرود مارسیز چنین بود، وقتی که روژه دو لیسل در بیست وپنجم آوریل 1792 تصنیفش کرد تا انقلابیون فرانسه به جای تصنیفهای کم مایه قبلی بخوانند در رژه‌ها. بعد هم شد سرود ملی فرانسه. قیاس مع‌الفارق نیست اگر ترانه‌ای مثل مبارک‌باد در این ردیف ذکر شود. تا خواندش حسین همدانیان در چهارگاه، بی فاصله شد سرود ملی جشنهای عروسی، باز هم به تعبیری. جشنهای تولد ایرانیان اما بی سرود بود سالهای سال، بماند از فرنگ برگشته‌هایی که آن ترانه فرنگی را می‌خواندند (و می‌خوانند) در مراسم تولد فرزندان یا بستگان

کاری می‌خواست کارستان و مردی می‌خواست مردانه تا آهنگی خاص برای این منظور تصنیف شود، پسند عامه شود، و فراگیر شود. انوشیروان روحانی آن مرد بود. در سال چهل و هفت آهنگی ساخت برای تولد صنعتی پیکان. تا پخش شد فراگیر شد، سرود ملی جشنهای تولد شد. سهلی بود ممتنع، چهار میزان آهنگ و چهار سطر شعر، این هنر است و آن هنرمند

انوشیروان روحانی، مرد خوش‌روی همیشه خندان موسیقی ایران در سال 1318 در رشت متولد شد. پدرش رضا روحانی مهندس کشاورزی بود. دستی هم در ویولن زدن داشت و سرودن شعر. از لحظه تولد انوش، لالایی را در کنار گهواره‌اش می‌نواخت. از شیرخواری گوشش را با نوای موسیقی آشنا کرد. فقط انوش نبود، همه فرزندانش. اردشیر، شرداد، و شهریار هم بودند. اردشیر معلم پیانو شد در ونکوور کانادا. شرداد آهنگساز شد و رهبر ارکستر، بعد از کنسرتی با یانی شهرتش افزون شد. شهریار به مدرسه موسیقی وین رفت و بعد از فراغت از تحصیل موسیقی‌دانی بنام شد

باری، دو سالی گذشت، خانواده به تهران کوچ کرد. سه سالش بود انوش، برایش یک ارگ بادی بازیچه خریدند، شد همه عشق و زندگیش. توجه پدر بیشتر به او جلب شد. با راهنماییهای پدر به آنجا رسید که در شش سالگی در جامعه باربد به اجرای برنامه پرداخت و مورد تشویق استادان جامعه قرار گرفت. در هفت سالگی وارد هنرستان شد و تحت تعلیم جواد معروفی قرار گرفت. به واسطه عباس شاپوری که دوست پدرش بود به رادیو راه یافت. در اولین برنامه، نه که قد و قامتی ریزه داشت، صبحی، که قصه‌گوی شهیر کودکان بود، بغلش کرد و روی صندلی گذاشت تا به میکروفون نزدیک شود. دیری نگذست که انوشیروان، از یازده سالگی، عضو روزمزد رادیو تهران شد.

در هجده سالگی به کنسرواتوار پاریس رفت و بعر از فراغت از تحصیل به تهران بازگشت. با وجود تخصص در موسیقی کلاسیک غربی و آشنایی با موسیقی سنتی ایرانی، به موسیقی پاپ گرایش پیدا کرد و اولین آهنگی که ساخت "اسرار ساز" بود که پوران خواند

بیست وپنج ساله بود که عضو شورای موسیقی رادیو ایران شد و تا سالها در این سمت باقی ماند. با برنامه گلها همکاری داشت و رهبری ارکستر هشتم این برنامه هم بر عهده او بود. هم‌زمان، به آهنگسازی سینما هم پرداخت و آثاری ارزنده در این رشته تصنیف کرد

اولین بار در سال 1346 ارگ را وارد ایران کرد و به تدریس نواختن آن پرداخت. در اکثر آهنگهایی که در این دوران تصنیف کرد از ارگ استفاده کرد، به خصوص آن ارگ دو طبقه معروفش که زبان‌زد شد. مشهورترین آثار این دوران که در موسیقی ایران جاودان شد سلطان قلبها بود و البته گل سنگ. تا سرانجام با آهنگ "تولدت مبارک" محبوب عام شد، بعد از آن که سالها مورد احترام خاص بود

انوشیروان روحانی در همه کشورهای جهان کنسرتهایی برگذار کرده و خدماتش به موسیقی ایران قابل تحسین است. علاوه بر موسیقی در ورزش هم دستی دارد، سهل است، در قایق‌رانی و اسکی روی آب تخصصی دارد. خلبانی ورزیده هم هست. انوشیروان روحانی در سال 1340 با گیتی دریابیگی ازدواج کرد. دو دخترش پیانو نوازند و پسرش رضا کم ندارد از پدر هنرمندش

از آخرین آثار انوشیروان روحانی آهنگی است که گروه راک اسکورپینز با نام "شاید من، شاید تو" اجرا کرد و شرکتی فرانسوی آن را ضبط و پخش کرد. این آهنگ مدتی طولانی در ردیف نهم پرفروشهای دنیا بود. شاید تنها آهنگی باشد از هنرمندی ایرانی که در جدول بالاترین بیست ترانه وارد شد

ویدیویی کوتاه ببینید که در آن انوشیروان روحانی به اختصار از خود می‌گوید

نقل با تلخیص از مردان موسیقی سنتی و نوین ایران، نوشته حبیب الله نصیری‌فر، با نگاهی به ویکی فارسی

هان مصاحبه می‌کند

2009-09-16T13:08:00.001-07:00

اعجوبه ویولن نوازی معاصر، هیلاری هان، به وبلاگ موسیقی سکانس (در اصل سیکوئنزا، معادل ایتالیایی سکانس) پیوسته تا به تهیه یک سری مصاحبه بپردازد با آهنگسازان. قرار است این سری روی کانال اختصاصی هان در سایت یوتیوب منتشر شود

هان اظهار می‌دارد گفت وگویی که با جنیفر هیگدان کرد الهام‌بخش این سری شد، وقتی احساس کرد از این مصاحبه بسیار آموخته است. می‌گوید در مصاحبه جدی مطالبی گفته می‌شود که شاید در صحبتهای دوستانه روزمره هرگز بیان نشود. گفت وگوی مذکور در هفته اول نخستین اجرای جهانی اثری انجام یافت که جنیفر هیگدان برای هیلاری تصنیف کرد و به او تقدیم کرد

بنا بر این است که روز اول هر ماه مصاحبه‌ای جدید در کانال هان بر یوتیوب انتشار یابد

نقل از مجله موسیقی استرینگز، شماره اکتبر 2009 قسمت اخبار

نانا موسکوری

2009-09-10T18:17:00.000-07:00

نانا موسکوری روز سیزدهم اکتبر 1934 در کرت یونان متولد شد. فروش سیصد میلیون صفحه و نوار و سی.دی از 1500 ترانه به هشت زبان در سراسر دنیا، و پنج دهه درخشش بر همه صحنه‌های جهانی هنر، رکوردهایی دست نیافتنی برای نانا همراه داشته است

خانواده موسکوری، آن گاه که نانا تولد یافت، در چانیا، دومین شهر بزرگ جزیره کرت(1) سکونت داشت. پدرش کنستانتین در یک سینمای محلی متصدی پروژکتور بود و مادرش آلیس در همان سینما کنترلچی بود. سه ساله که شد، پدر خانواده را به آتن کوچاند و آنجا به سختی کار کرد تا بتواند نانا و خواهر بزرگش جنی را راهی کنسرواتوار آتن کند. نانا از شش سالگی نبوغی نشان داد در موسیقی، به خصوص نقیصه‌ای مادرزادی، داشتن تنها یک تار صوتی، صدایی استثنایی به او هبه کرده بود که تا کنون همراهش است، هم در صحبت کردن و هم در خوانندگی

کودکی نانا موسکوری هم‌زمان شد با اشغال یونان بر دست آلمانیان نازی و پیوستن پدرش به نهضت مقاومت ضد نازی. با همه سختیهای این دوران و به رغم تک تار صوتی که نقصش تلقی می‌شد، به تحصیل جدی آواز پرداخت. به رادیو زیاد گوش می‌داد و در عالم کودکی عاشق صدای فرانک سیناترا، الا فیتزجرالد، و بیلی هالیدی بود

سرانجام در سال 1950 در کنسرواتوار پذیرفته شد و در موسیقی کلاسیک، رشته تخصصی آواز را انتخاب کرد. بعد از هشت سال تحصیل در کنسرواتوار، به تشویق دوستانش به موسیقی جاز رو آورد و با آنان یک باند و حتی یک برنامه رادیویی ترتیب داد. وقتی استاد آوازش در کنسرواتوار خبردار شد از داستان، با تعصبی که به موسیقی کلاسیک داشت، به حدی که موسیقی جاز را کاملا بی‌ارزش می‌دانست، خشمگین شد تا جایی که نانا را از شرکت در امتحانهای نهایی هم محروم کرد. ناگزیر، نانا کنسرواتوار را ترک کرد و به آواز خوانی در کلوب زاکی در همان آتن رو آورد

کار نانا موسکوری در کلوبهای شبانه آتن بالا گرفت و شهرتی به هم زد، تا سال 1957 که اولین بار ترانه "شیدایی" را به دو زبان یونانی و انگلیسی برای شرکت اودئون-امی ضبط کرد. بختش اما آنجا بر در زد که در 1958 با آهنگساز نامی یونان، هاجیداکیس ملاقات کرد. هاجیداکیس که از اولین لحظه به صدای استثنایی نانا پی برد، به او پیشنهاد همکاری داد. سال بعد نخستین ترانه ساخت هاجیداکیس را در افتتاحیه فستیوال آواز یونان اجرا کرد، که جایزه اول را برایش به ارمغان آورد. دیگر قدم گذاشته بود به جاده‌های شهرت و محبوبیت

نانا موسکوری در سال 1960 باز در همان جشنواره آواز یونان، دو ترانه دیگر از هاجیداکیس اجرا کرد، هر دو به فینال رسیدند و به اشتراک اول شدند! سال بعد، ترانه متن یک فیلم مستند آلمانی را اجرا کرد که در مورد یونان بود. این ترانه که بر اساس تمی از هاجیداکیس تصنیف شده بود، هنوز هم به نام "رزهای سفید آتن" از بهترین آثار نانا به شمار است

در 1962 نانا ملاقاتی داشت با کوئینسی جونز، به تشویق او به نیویورک سفر کرد و آلبوم "دختری از یونان می‌خواند" را به سبک جاز امریکایی منتشر کرد. این آلبوم و "کتاب رنگامیزی من" که کوتاه مدتی بعد در انگلستان انتشار داد هر دو پر فروش‌ترین شدند

اما سال 1963 هجرت دائمی نانا را به همراه داشت از یونان به پاریس. آنجا توجه آهنگساز نامدار فرانسوی، میشل لوگران را جلب کرد و با اجرای دو ترانه از او در سالهای 1964 و 65 به موفقیتهای تازه‌ای دست یافت. در 1965 آلبوم انگلیسی زبان "نانا می‌خواند" را در ایالات متحد تهیه کرد. موزیسین امریکایی، هری بلافونته این آلبوم را شنید و بسیار پسندید. پس نانا را به توری همراه با خود دعوت کرد. در این تور بود که بلافونته از نانا خواهش کرد عینک معروف با قاب سیاه را، که امضای هنری نانا شده بود، کنار بگذارد. نانا نه چندان دل بسته بود به آن عینک که بتواند کنارش نهد، چنان از این پیشنهاد پریشان شد که در روز دوم تور می‌خواست بلافونته را ترک کند. باری، بلافونته ناچار از این پیشنهاد گذشت و تور به خیر و خوشی ادامه یافت! سال بعد آلبومی فرانسوی زبان او را بر قله‌های هنر فرانسه نشاند. "آدیو آنجلینا" ، معروف‌ترین اثر نانا، از جمله ترانه‌های این آلبوم است

در سال 1968 توجه نانا موسکوری به بازار هنری انگلستان جلب شد و به تهیه و اجرای یک شوی تلویزیونی برای بی.بی.سی پرداخت(2) که یک فصل بر دوام بود. سال بعد ترانه محبوب "دوباره و دوباره" را اجرا کرد که باز دنیا را فتح کرد. پس از آن تورهایی برگذاشت در استرالیا و زلاند نو و ژاپن

موفقیتهای پی درپی نانا موسکوری ادامه یافت. در سال 1984 سرانجام نانا به موطنش بازگشت، نه برای اقامت، برای اجرای کنسرتهایی در یونان. یک سال بعد ترانه متن سری تلویزیونی "دختر میسترال" را برای شبکه بی.بی.سی اجرا و ضبط کرد و آن را "تنها عشق" نام نهاد. دیگر بار این ترانه در سراسر جهان پخش شد و بعد به زبانهای دیگر هم اجرا شد. در سال 1987 باز هم به برگذاری تورهایی دیگر در کره جنوبی، تایوان، سنگاپور، هنگ کنگ، مالزی، و تایلند اقدام کرد

در سال 1991 آلبوم "تنها عشق" که این بار گلچینی بود از بهترین ترانه‌های انگلیسی خوانده‌اش، پرفروش‌ترین آلبوم شد در ایالات متحد. بعد از آن آلبومهای بی‌شمار دیگر از نانا انتشار یافتند، بی‌وقفه. در این سالها ترانه‌های زیادی با همراهی هنرمندان سرشناس دیگر اجرا کرد، از جمله با دمیس و خولیو. در سال 1997 در کنسرتی بزرگ برای صلح جهانی شرکت کرد در کلیسای سن جان در نیویورک. این کنسرت به صورت یک آلبوم هم منتشر شد و بعد در شبکه تلویزیونی پی.بی.اس پخش شد

در سال 2004 یک شرکت ضبط فرانسوی مجموعه‌ای از 34 سی.دی در یک جعبه تهیه و منتشر کرد که بیشتر از 600 ترانه فرانسوی نانا را در بر می‌گرفت. در سال 2006 رسما اعلان کرد که قصد دارد در ظرف دو سال بازنشسته شود. به همین منظور یک سری کنسرتهای خداحافظی در اروپا، استرالیا، آسیا، امریکای جنوبی، ایالات متحد، و کانادا برگذار کرد

از زندگی خصوصی نانا موسکوری می‌توان به اختصار گفت، در سال 1961 با جرج پتسیلاس ازدواج کرد و از او دو فرزند دارد، نیکولاس و هلن. در سال 1975 این دو جدا شدند. نانا دیگر ازدواج نکرد تا سال 2003 که آندره چاپل را به همسری برگزید. بعد از اعلام بازنشستگی در کنسرتی در آتن در بیست وچهارم ژوئیه 2008، نانا موسکوری و همسرش در سوئیس اقامت گزیده‌اند

نانا موسکوری در دوره‌ای کوتاه از زندگی به سیاست هم پرداخت، بعد از آن که به جانشینی اودری هیپورن به عنوان سفیر صلح یونیسف انتخاب شد و ناخواسته به بوسنی کشیده شد، در آنجا عمیقا تحت تاثیر عواقب ناگوار جنگ به خصوص بر کودکان بوسنیایی قرار گرفت. کنسرتهایی خیریه در سوئد و بلژیک حاصل این تاثر بود، همه به نفع کودکان جنگ زده بوسنی. دیری نگذشت که در سال 1994 به عضویت پارلمان اروپا درآمد، ولی خیلی زود، در سال 1999 در اعتراض به جنگهای سراسر جهان از پارلمان کناره گرفت و سیاست را یکسره کنار نهاد

ویدیویی ببینید از ترانه زیبای نانا، مون آمور، که بر اساس تم اصلی موومان دوم گیتار کنسرتویی تصنیف شد به نام کنسرتو آرانخوئز اثر خواکین رودریگو. معلوم نیست این ملودی زیبای رودریگو نانا را محبوب‌تر کرد یا آواز دلنشین نانا کنسرتو آرانخوئز را به شهرت رساند

توضیح (1) این اسم باید به کسر کاف و را خوانده شود، تقریبا بر وزن سجل
توضیح (2) این شو هم‌زمان از تلویزیون ملی ایران هم پخش می‌شد

استاد شجریان

2009-09-07T11:13:00.000-07:00

دیروز برنامه دو روز اول صدای امریکا حلاوتی دیگر داشت، با حضور هنرمند محبوبم، استاد شجریان. راست بگویم، با همه صرفه‌جویی در به کار بردن عنوان استاد، محمدرضا شجریان از معدود هنرمندانی است که بی کمترین تردید استادش می‌دانم و می‌خوانم

بیوگرافی کوتاهی از استاد به زبان خودش را سالها پیش انتشار داده‌ام، علاقه‌مندان می‌توانند همان‌جا ببینندش، تکرار نمی‌کنم. فقط دو کلمه اضافه کنم، برای من که عشق و علاقه‌ام موسیقی کلاسیک غربی است بیشتر، درست خواندن و وسعت صدای استاد حیرت‌آور است. مقایسه می‌کنم، ناخودآگاه، با بزرگانی چون خوزه کارراس و پلاسیدو دومینگو، کمتر نیست، اگر بالاتر نباشد. از جوانی توجهم را با خواندن گوشه‌های سخت و گاه مهجور جلب کرد. در کاست خسرو خوبان مثلا، اگر عنوانش را درست بگویم بعد از سی و چند سال، راک خواند خواندنی. تا جوان‌ترها به اشتباه نیفتند، نه موسیقی راک که آنان دوست‌تر دارند، گوشه راک از ماهور غرضم است، همین طور بارها مخالف خوانده و مغلوب در چهارگاه، گاه به محدوده سوپرانو چنگ‌اندازی کرده است، شگفتا

دیشب که برنامه را می‌دیدم، باز هم ناخودآگاه یاد همین برنامه دو هفته پیش دو روز اول می‌افتادم که سیاوش قمیشی حاضر بود در آن، تو گویی آسمان باز شده، وجود ذیجود حضرت استادی پایین افتاده، با استاد گفتن‌های بی‌مزه مجری برنامه، که بی تردید حاصل ناآگاهی ایشان بود، جناب قمیشی با ابروهای گره خورده دو کلام حرف نزد، اگر زد، حرف حسابی نزد. استاد شجریان اما، در تمام یک ساعت زمان برنامه لبخندی شیرین به لب داشت و گفت آن چه باید می‌گفت

باز نمی‌توانم مقایسه نکنم استاد را با شهرام ناظری... شر می‌شود، می‌دانم، هر چه باد باد. سالها پیش جایی گفتم و نوشتم، به مزاح، شهرام ناظری پنجاه دقیقه نوار پر می‌کند، هفتاد دقیقه‌اش خارج (فالش) است! نمانده بود که دوست‌دارانش بی‌جانم کنند. دور از مزاح، ناظری در دهه شصت کارهایی فاخر بیرون داد، اندک اندک، در گلستانه، درس سحر، و بسیاری دیگر... ولی خارج می‌خواند، چه کنم اگر راست نگویم؟ هنرمندی گران است، ولی صدای از ته گلو با وسعت بسیار محدود، و فالشهای هر از گاه، به زیبایی آثارش لطمه می‌زند

باری، آخرین تصنیف استاد که تازگی منتشر شده، بر شعری از فریدون مشیری، زنده یادش، می‌توانید برش دارید (دانلود کنید) از اینجا
استاد شجریان: زبان آتش، نزدیک 8 مگابایت، 8 دقیقه و 20 ثانیه

و نوایی آسمانی که غروبهای ماههای رمضان، جوانی با آن سر شد، اینجاست
استاد شجریان، ربنا، 4 مگابایت، 4 دقیقه و 33 ثانیه

توضیح ضروری

2009-08-28T18:36:00.000-07:00

از بازدیدکنندگان و خوانندگان گذری تقاضا دارم توجه فرمایند

اول، کامنتهای تیپ "وبلاگ زیبایی داری دوست عزیز، به من هم سر بزن" پابلیش نمی‌شوند. زحمتی نکشید که بعد باعث گله گذاری شود

دوم، بسیاری از خوانندگان دوست‌دار من یا وبلاگم یا هر دو، پیوند می‌زنند وبلاگشان را به دنیای بهتر من، بی آن که منتی گذارند بر سرم. گاهی کاملا اتفاقی خبردار می‌شوم و ممنون می‌شوم، کیست که از این لینک شدنش به جای دیگر، که یعنی دوستش داشته‌اند، خوشحال نشود؟ اما بعضی بازدیدکنندگان، بیشتر گذری، پیوند می‌زنند به من، در برابر به جد می‌خواهند که متقابل عمل کنم. گله نکنند از من، خواهش می‌کنم، وقتی چنین نمی‌کنم. تم اصلی وبلاگ من موسیقی است، با موارد استثنایی غیر آن. بسیاری از وبلاگها را بسیار دوست دارم و هر روز یا حتی روزی چند بار باز می‌کنم و بی‌صبر انتظار مطلب جدیدشان می‌کشم. ولی لینک دادن به همه آنها (به طور معترضه، مثل بعضی وبلاگها که در حاشیه دهها لینک دارند) تابلوهای پزشکان عمومی تهران را به خاطرم می‌آورد: اطفال، داخلی، ترک اعتیاد، ختنه

تا بکاهم از تلخی این دو خط یادداشت، سخن قصاری شنیدم، بازگو کنم برایتان... به یکی از معلمان رانندگی معروف و خوشنام شهرمان برخوردم، گفتم شنیده‌ام کارت بی‌نقص است و با دل‌سوزی و تسلط کامل. گفت، با لهجه جنوبی، آخای مهندس، می‌خواهیم شب که به خانه می‌رویم یک استکان ودکای حلال بخوریم!... شاد باشید

مژده

2009-08-13T18:35:00.000-07:00

خبر فوت نوید مجاهد متاثرم کرد. جوان یزدی که با بیماری دوشن پنجه نرم می‌کرد، ولی هم‌زمان دهها و صدها نفر را به دنیای وبلاگ نویسی هدایت کرد، من مثلا

چهار سالی پیش که وبلاگم راه افتاد، هنوز بلاگر فارسی وجود نداشت، نوید در وبلاگش با اسم مژده یادم داد که چطور فارسی بنویسم در آن. امکان عکس گذاشتن در پستها هم به عقل بلاگر نرسیده بود هنوز، باز از نوید یاد گرفتم، ولو با مکافات، عکس را در پیکاسا بگذارم و با عملیات کارآگاهی آن را به پست بلاگر بفرستم، و خیلی کارهای دیگر

خبر را که خواندم، با احساس دین بزرگ، گفتم یادش کنم

مصاحبه‌ای با رادیو زمانه کرده بود، خوب است، اینجا بخوانید یا گوش کنید

رامین جمالپور

2009-08-04T18:38:00.000-07:00

سالها پیش بود... دوستی سراغ از معلم پیانو می‌گرفت برای دخترش. دخترک، که از لحظه تولد روی زانویم بزرگ شده بود مثل دخترم، دو سه سالی بود اتودهای اولیه پیانو را کار کرده بود با معلمی در حد موسیقی پیش دبستانی، آن هم با معرفی من. استعدادی که در او دیده بودم راضیم نمی‌کرد به آن حد، که خوابهای طلایی و لاواستوری بهترین آموخته‌هایش باشد. روزی از من پرسیدند رامین جمالپور چطور است برای ادامه کار، نمی‌دانم چطور پیدا کرده بودندش. از دوست نازنینم رازمیک اوهانیان که رهبر کر ارمنیان بود آن زمان پرس وجو کردم. گفت رامین؟ بهترین است، تردید نکن. یک سال بعد خوابهای طلایی رسید به والسهای شوپن و بعد سونات طوفان. بعضی آدمها ذاتشان معلم است، استعدادی در اختیارشان بگذار، می‌دانند با آن چه کنند. رامین از اینان است

رامین جمالپور در تهران متولد شد، در خانواده‌ای هنرمند و عاشق. پدرش عباس جمالپور بزرگ‌ترین مینیاتوریست ایران است، معاصر ما، و مادرش طراح. پنج ساله بود که فراگیری موسیقی را زیر نظر پدر آغاز کرد و به زودی دوره ارف را به پایان رساند

در هشت سالگی پیانو را با معلمش خالدی به طور جدی شروع کرد و بعد از دو سال باز جدی‌تر محضر پروین خرسندیان را درک کرد. کار با این مدرس ده سال دوام داشت. تئوری موسیقی را با مصطفی پورتراب پی گرفت و شاگردی دکتر شریفیان کرد در هارمونی. دیگر به آهنگسازی رو آورد و سعی کرد پلی بزند بین دو هنر زیبایش، موسیقی و نقاشی

برای آکادمیک کردن همه آموخته‌هایش، وارد دانشگاه شد و در 1993 موفق به دریافت لیسانس شد در رشته نقاشی، با درجه ممتاز. در دانشکده، کار رنگ و روغن را که قبلا از مرتضی کاتوزیان تعلیم گرفته بود با دکتر جواد حمیدی ادامه داد. هم‌زمان از برگذاری منظم رسیتالهای پیانو غافل نشد. یکی از این برنامه‌ها را، در سال 1989، شبکه تلویزیونی آلمان ضبط کرد و در آلمان پخش کرد. یک سال بعد هم رسیتالی موفق در کانون هنری اتریش ادامه دهنده فعالیتهای هنری رامین شد

رامین جمالپور در سال 1990 برنامه‌هایی در دانشکده صدا و سیما برگذار کرد و متعاقب آن، در 1992 به اجرای آثاری اوریژینال در دانشگاه هنر پرداخت. در این دوران جوایز و افتخاراتی در جشنواره‌های موسیقی به دست آورد. از سال 1993 به عنوان پیانیست گروه کر ارکستر سنفونیک تهران دست یافت و هم‌زمان به مدت پنج سال نوازندگی پیانوی کر صدا و سیما را بر عهده گرفت

در همین اوان، رامین به ارمنستان سفر کرد و در رشته‌های رهبری و آهنگسازی ادامه تحصیل داد. پروفسور آقاجانیان، آلتونیان، و مرادیان در زمره استادان او بودند. در سال 1999 سرانجام به مقام رهبری کر ارکستر سنفونیک تهران رسید. دیری نپایید، دو سال بعد، به کانادا سفر کرد تا در سفارتخانه ارمنستان در اتاوا برنامه‌ای اجرا کند. پس از آن به ونکوور رفت و در این شهر اقامت گزید

در سالهای سکونت در ونکوور زیبا، رامین جمالپور آثاری بی‌شمار تصنیف کرده برای پیانو سلو، پیانو و تار، پیانو و آواز، و پیانو و ویولن. تعدادی از این آثار را در کنسرتها و برنامه‌های تلویزیونی اجرا کرده است. به علاوه، فعالیت در دیگر هنرش نقاشی را هم با جدیت دنبال کرده و پنج نمایشگاه از آثار آبرنگ حاصل آن است، افزون بر نمایشگاههای تورنتو و تهران

قطعه ساز عشق را از آثار پیانو سلوی رامین جمالپور ببینید. ویدیو در برنامه زنده ضبط شده و نور کافی نیست، ولی باز ارزش دیدن و به خصوص شنیدن دارد

غبار خاطرات، قسمت دوم

2009-07-31T19:04:00.000-07:00

اما برگردیم به پلکانی که به اشکوب بالا می‌رفت، رو به روی مطبخ و در ابتدای راهرو اصلی. در انتهای پلکان که با یک پاگرد به طبقه دوم می‌رسید، دو اتاق بزرگ سمت چپ بود و یک اتاق بزرگ سمت راست. تا دور نرفتیم، آن وقت رسم نبود که همکف بگویند و طبقه اول و دوم و بالاتر، پایین را اول می‌گفتند، بالا را دوم و سوم

اتاق بزرگ سمت راست سرزمین عجایب می‌شد اگر پسرک آلیس می‌بود. اسمش بود اتاق مهمان.دور تا دورش مبل چیده، با زمینه کرم و شاخه‌های مغز پسته‌ای. همان که پسرک را رویش نشاندند و عکسی گرفتند چندی بعد از آمدنش به دنیا، استاد عکاس هم هر چه هنر داشت رو کرد و سه تا از این تصویر را در یک عکس چاپ کرد، تا بعدها چهار خواهر سر به سرش گذارند و سه کله‌اش بنامند. باری، وسط اتاق هم یک میز قهوه‌ای با پایه‌های قوس‌دار خراطی شده بود. همه به کنار، روی این میز چهار ظرف نقره‌ای در دار بود پر از شکلات. نه شکلاتهای کارخانه‌ای رنگ وارنگ، تکه‌های کوچک به شکل برگ در دو رنگ سفید و قهوه‌ای. عشق بود و زندگی برای پسرک. شکمو بود، چلاس نبود. بی اذن مادر در اتاق مهمان را باز نمی‌کرد. اشکافی هم آخر اتاق بود که منبع ذخیره شکلاتها و هم آجیل بود. تخمه، پسته، نخودچی، و کازو. این کازو هم از تنقلهای محبوبش بود. از همان جنس و طرح شکلات خوریها، میوه خوری، دو دست پیش دستی، و دو قندان هم روی میز چیده و آماده بود

هر از گاهی با مادر به خیابان شاه رضا می‌رفتند برای خریدن آن خوردنیها. آنجا که می‌رفتند، پسرک می‌دانست که دست کم دو سه کیسه برنجک و مقادیری لواشک سهمیه همیشگی است. گاهی هم از آنجا به خیابان اسلامبول می‌رفتند تا پنیر لیقوان بخرند که فقط مغازه ایران داشت. آنجا هم پسرک سهمی داشت، شیر عسلی نستله، که آن هم فقط مغازه ایران وارد می‌کرد

ناهار و شام خانواده اغلب در اتاق نشیمن بزرگ طبقه اول صرف می‌شد. سالی یکی دو بار مادر بزرگ هم از رشت می‌آمد و چند روزی مهمانشان می‌شد. سر سفره با قاشق خودش پلو خورش می‌کشید، اخم خواهرها در هم می‌رفت. مادر بد عادتشان داده بود. هر کدام بشقاب و قاشق و چنگال و لیوان جدا داشتند و دیسیپلین خانواده حکم می‌کرد در هر دیس پلو و هر ظرف خورش کفگیر و قاشقهای مخصوص کشیدن غذا می‌گذاشتند. کسی اجازه نداشت با قاشق خودش، دهن زده می‌گفتند، غذا بکشد. یک بار هم مادر بزرگ با آن لهجه غلیظ گیلکی مادر را مؤاخذه کرد که این پسرک چرا خواهرها را به اسم صدا می‌زند و به آنها خواهر نمی‌گوید

یک بار پدر که از سفر جنوب آمد، با خودش یک بچه میمون سوغات آورد. مادر که عاشق نگهداری حیوانهای خانگی بود، اسمش را فیروز گذاشت. کارهای بامزه‌ای می‌کرد. قسمت یا قاسم یادش داده بود موهایش را می‌خاراند، مثلا دارد شپش می‌جورد. آقا فیروز یکی دو سالی با خانواده بود، تا یک روز که خواهر ارشد در راهرو درس حاضر می‌کرد برای ورود به دانشگاه، فیروز پرید و گازی از پایش گرفت که تکه‌ای از گوشت کنده شد و خون فواره زد. پزشک خانواده، دکتر بهرامی که همسایه‌شان بود، بعد از مداوا و اقدامهای ضروری توصیه کرد که احتمال هاری فیروز می‌رفت، لذا بهتر بود به باغ وحش تحویل می‌شد، با ذکر داستان، تا آنجا بدانند چه کنند. چنین کردند

غبار خاطرات، قسمت اول
غبار خاطرات، قسمت سوم، به زودی

روز وست ونکوور

2009-06-08T19:07:00.000-07:00

نمی‌دانم چه سری است که هر سال با اشتیاق به انتظار روز وست ونکوور می‌نشینم که اولین شنبه ماه ژوئن است. دوست دارم مراسم رژه و جشنهای این روز را. از هفت سالی که ساکن وست ونکوور زیبا بوده‌ایم، فقط یک بار، دو سال پیش که در سمیناری در دانشگاه یو.بی.سی بودم، این جشن را از دست دادم. غیر از آن، شنبه گذشته ششمین بار در این جشن حاضر بودم

شرحی بر این روز را در مطلبی که در سال 2005 نوشته‌ام بخوانید
ویدیوهایی کوتاه از این مراسم را در سال 2006 بیینید
عکسهای مفصل جشن امسال را در فتوبلاگم ببینید

غبار خاطرات، قسمت اول

2009-06-04T23:34:00.000-07:00

پسرک پشت چرخ خیاطی نشسته بود. چهار ساله بود. انگشتش را بر قوسهای آرم سینگر روی بدنه مشکی چرخ کشید. دسته را چرخاند. سوزن به سرعت بالا و پایین رفت. توجهش از آرم و دسته چرخ به مخروط نور آفتاب چرخید که از پنجره‌ها روی چرخ خیاطی افتاده بود و با قدری شکست روی گلهای قالی ادامه داشت. شره‌های رنگ کرم قابهای چوبی پنجره‌ها را دید، نارنجی می‌زدند زیر ستونهای نور

یک دفعه احساس کرد چه تنهاست. چهار خواهرش به مدرسه رفته بودند. اسمها از فرط تکرار در ذهنش آهنگین شده بودند، بدون معنایی خاص. عبرت... مدرسه خواهرها عبرت بود اسمش، مدیرش خانم بیرشک، خواهر دکتر احمد بیرشک، آن ریاضی‌دان نابغه. صبح که می‌شد، روپوشهای ارمک طوسی می‌پوشیدند، یقه‌های توردوزی سفید جداگانه را به گردن می‌بستند، مثل دسته گل راهی مدرسه می‌شدند. عاشق بوی مداد تراشیده بود که از کیف کوچک‌ترین خواهر بیرون می‌زد

پا شد. آرام به راهرو سرک کشید و از اتاق کوچک بیرون رفت. انگشتش را روی خط قهوه‌ای گذاشت و کشید و رفت. زیر این خط یک نیم قد رنگ روغنی کرم بود و بالایش تا سقف رنگ پلاستیکی، قدری کم رنگ‌تر از پایین. خط قهوه‌ای شاهکار اوستا نقاش بود که بی خط‌کش می‌کشید

رسید پای پله‌ها. بغض کرد. صدای مادر را از اشکوب فوقانی می‌شنید. داد زد مامان من اینجا تنهام. مادرش آمد پایین. بغلش کرد. گفت من اینجام، تنها نیستی... خانه بزرگی داشتند، دو اشکوبه با حیاط و زیرزمینهای بزرگ. از کوچه بن بست باریک که رد می‌شدی و در را باز می‌کردی، وارد یک حیاط خلوت کوچک می‌شدی. دریچه فلزی سیاه را زیر پایش دوست داشت. جوری با رمز و راز به نظرش می‌رسید. چندی یک بار آقایی می‌آمد و دریچه را باز می‌کرد تا کنتور آب را بخواند. باری، رو به رو پنجره مطبخ بود و دست راست راهروی اصلی همکف. به راهرو که می‌پیچیدی طرف چپ در مطبخ بود و دست راست راه پله به اشکوب بالا

پدرش، تا به یاد داشت در ماموریت بود. این بار مامور بازرسی سواحل جنوب بود از سوی سازمان بنادر و کشتی رانی. در فواصلی که به خانه باز می‌گشت، تمر هندی و انبه سوغات می‌آورد. نوکری بود قاسم نام، کارهای خانه را می‌کرد، از خرید و آشپزی، تا جارو پارو. می‌گفت به من نگویید قاسم، بگویید قسمت، پسرک هرگز نفهمید چرا. باری، قسمت داشت ماهیهای دودی را با نخ قند به دیوار انباری کوچک ته مطبخ آویزان می‌کرد. وقتی از کارهای خانه فارغ می‌شد، با پسر بچه منچ و مار وپله بازی می‌کرد، یا قایم موشک

بعد از مطبخ، همان دست چپ، راه پله باریکی پایین می‌رفت و به زیرزمینی می‌رسید که می‌گفتند قدیم آب انبار بوده، حالا به زیرزمینی بزرگ‌تر وصلش کرده بودند که جای خواب بعدازظهر تابستان بود

ادامه راهرو به دو اتاق می‌رسید، دست چپ اتاق کوچک بود و دست راست اتاق بزرگ نشیمن. سقف آن را با تیرآهن پوشانده بودند، می‌گفتند خیلی محکم و مطمئن است. سقفهای بقیه قسمتهای خانه چوبی بودند. تازگی اتاق بزرگ با یک دست میز و صندلی ارج و یک بخاری بزرگ ارج مبله شده بود. نامی بود که می‌شناختند و به آن اطمینان داشتند، چنان که گوینده تلویزیون می‌گفت، آن تلویزیون فیلیپس سفید کوچک با دو شاخه آنتن که روی کانال هفت تلویزیون ثابت پاسال را می‌گرفت. آن هم گوشه اتاق بزرگ بود، ولی با اولین نشانه‌های گرما به تراس بالا منتقل می‌شد، جایی که در سراسر تابستان نشیمن خانواده می‌شد و آخر شب، با علم کردن پشه بندها، جای خواب

اتاق بزرگ، سراسر پنجره‌های ارسی بزرگ داشت رو به حیاط. ادامه راهرو هم بعد از اتاقهای بزرگ و کوچک به صفه‌ای می‌رسید که با چند پله به حیاط می‌رفت. کف حیاط آجر فرش بود با حاشیه‌های گل‌کاری. بهار که می‌شد، بنفشه، گل میمون، و تاج خروسی غوغایی داشتند از رنگ. گلدانهای یاس سفید هم بویی پخش می‌کردند در حیاط که هنوز یادش کلافه می‌کند

دیوارهای بلند سمت چپ که به منزل همسایه، آقای احمدی می‌رسید، در بالا رجی از آجرهای نازک چهارگوش داشت که مورب کار شده بودند، مثل لوزی، می‌گفتند کلاغها را می‌پراند تیزی گوشه آجرها. انتهای سمت چپ حیاط، حوض آب بود که تمام تابستان آب تمیز داشت و در فصل سرما با تخته‌های بزرگ پوشانده می‌شد. شیر آب کنار پاشویه هم گونی پیج می‌شد تا یخ نزند و نترکد. سمت راست مستراح بود و حمام احتصاصی داخل خانه، با سربینه بزرگ. مجاور آن زیر زمین کوچک که خواهرها در آن عروسک بازی می‌کردند. با قابلمه‌های اسباب بازی کته می‌پختند با یک بند انگشت روغن، سیب زمینی هم سرخ می‌کردند، چه معجونی می‌شد این ترکیب، تا آخر عمر غذای محبوب پسرک ماند

غبار خاطرات، قسمت دوم

دنیای پایین سل

2009-05-22T17:58:00.000-07:00

بیست سالی پیش بود، روزی از روزها، ماری کیمورا که تکنیک سون فیله را تمرین می‌کرد تا صدای سیم می را بهتر کند، به سرش زد همین تکنیک را با سیم سل امتحان کند. موهای آرشه را کمی شل کرد و آن را با فشاری بیشتر از معمول بر سیم سل کشید، نزدیک به خرک. صدای عجیبی شنید... سل، درست یک اوکتاو بم‌تر (پایین‌تر) از سل دست باز ویولن

از آن روز تکنیکی جدید به نوازندگی ویولن اضافه شد، کیمورا آن را "هارمونیک پایین" نامید. سابقه داشت کاربرد این تکنیک البته، مثلا در قطعه فرشتگان سیاه اثر جرج کرومب، ولی کیمورا گسترده‌اش کرد، و نخستین بار در مقاله‌ای در نشریه استرینگز در سال 2001 آن را تشریح کرد و بعد در ساخته‌هایش به کار برد

کیمورا بعد از این که در سال 1994 اولین بار هارمونیک پایین را در رسیتالی معرفی کرد، با تمرینهای مداوم هر روز خش همراه با آن را کم کرد و صدایی صاف‌تر گرفت، تا جایی که اکنون از سل معمول دست باز ویولن تا سل یک اوکتاو پایین آن، همه نیم پرده‌ها را اجرا می‌کند. لم کار فشار و سرعت آرشه است و جای کشیدنش روی سیم. مثلا دوی وسط را با انگشت گذاری عادی و فقط با آرشه یک اوکتاو پایین می‌برد تا دوی دست باز ویولا را بگیرد از ویولن. غرض این که شیوه کار مثل هارمونیک معمولی (بالا) نیست که انگشت بی فشار روی سیم گذاشته شود

کیمورا ادعا می‌کند از همه سیمها می‌توان هارمونیک پایین گرفت، ولی صدای حاصل همیشه صاف و تمیز نیست. این صداها را می‌توان اتفاقی به دست آورد، اشکال در نواختن با برنامه و با قصد است. او به روز خوب و روز بد هم اعتقاد دارد! می‌گوید صدای هارمونیکهای پایین در روزهای خوب بهتر است. تعریف می‌کند که اولین بار که این شیوه را امتحان کرد، تصور کرد دچار وهم شده و صدای سل دست باز ویولنسل را از جایی دیگر می‌شنود

اما فیزیک این قصه... دانشمندان فیزیک هنوز نمی‌دانند چطور این اتفاق می‌افتد، که با بازی با فشار آرشه بتوان هارمونیک پایین گرفت. ماری کیمورا ناچار شد برای حل این معضل علمی به دانشگاه استنفورد برود و مساله را با ماکس ماتیوز مطرح کند، بهترین فیزیکدانی که پیشرو در موسیقی کامپیوتری شناخته شده. ماکس میکروفونهایی طراحی کرده که صدای هارمونیکهای پایین را می‌گیرند و برای آنالیز فیزیکی آماده می‌کنند. کیمورا امیدوار است به زودی جواب قطعی معما را از مطالعات ماتیوز دریافت کند

ولی تا آن زمان برسد، کیمورا از جنبه عملی داستان غافل نشده، با آهنگهایی که خود ساخته یا به دیگران سفارش داده، توانسته یک سی‌دی ضبط کند و انتشار دهد با عنوان دنیای پایین سل. از کارهای ضبط شده بر این سی‌دی می‌توان شش کاپریس و یک سوئیت سه موومانی را ذکر کرد، همه ساخته و نواخته خود کیمورا. اما در سال 2007 آهنگسازی به نام ژان کلود ریست اولین بار ویولن کنسرتویی برای ماری تصنیف کرد و در آن از هارمونیکهای پایین بسیار استفاده کرد

به هر حال کار آسانی نباید باشد دست یافتن به هارمونیکهای پایین. کیمورا تعریف می‌کند، روزی به جولیارد رفته بودم، دانشجویی نزدم آمد و گفت هر چه کرده نتوانسته هارمونیک پایین را بزند، با اصرار می‌خواست که یادش دهم. آرشه‌اش را گرفتم، موها را قدری شل کردم، و پنج ثانیه بعد توانستم سل دست باز ویولنسل را روی ویولنش اجرا کنم. لمهای خاص این کار را برایش گفتم و ساز را با موی آرشه شل شده به او دادم، چند ثانیه بعد او هم بالاخره سل بم را از ساز گرفت

کیمورا می‌گوید برای تولید هارمونیکهای پایین، سیمهای کهنه بهتر از سیمهای نو هستند. با سیم کهنه لازم نیست آرشه چسبیده به خرک باشد، لذا صدا صاف‌تر می‌شود. ولی وقتی مجبورید سیم عوض کنید، تا وقتی سیم کاملا نو است، فقط باید فاصله آرشه را از خرک کم کنید تا بتوانید به هارمونیک پایین دست یابید. در هر حال تمرین و تمرین و تمرین، تنها راهی است که شما را از ناله "باز هم صدایش در نمی‌آید" به فریاد تحسین "وای خدای من" می‌رساند! به عنوان یک قاعده کلی، اگر کسی سون فیله را کار کرده و بلد باشد، آسان‌تر به هارمونیک پایین می‌رسد

در صفحه‌ای از وب‌سایت کیمورا می‌توانید نمونه‌هایی از هارمونیکهای پایین را در دو قطعه پارتیتا و جمینی بشنوید. از دستش ندهید، شگفت‌انگیز است

ترجمه با تلخیص از شماره ژوئن 2009 مجله استرینگز

مایکل رابین

2009-05-18T18:33:00.000-07:00

موتزارت 35 ساله رفت، شوپن 39 ساله، شوبرت 31 ساله، و مایکل رابین (یا ری بین، به کسر را، اگر مایلید امریکایی بگویید اسم را) در 36 سالگی جهان موسیقی را بهت زده کرد با فوت غم انگیزش

مایکل رابین، ویولنیست امریکایی با اصل رومانیایی در دوم ماه مه 1936 متولد شد. پدرش جرج نوازنده ویولن بود در فیلارمونیک نیویورک و مادرش جین پیانیستی بود از اهالی مدرسه جولیارد. هفت ساله بود که جرج نبوغی دید در پسر بچه، قراری گذاشت و نزد یاشا هایفتز برد او را. هایفتز تستی گرفت از پسرک، تعمقی کرد، و سفارش کرد مؤکد که بچه را به گالامیان بسپارند. ایوان گالامیان همان ایرانی تبار متولد تبریز بود که معتبرترین معلم ویولن سده پیشین شناخته شده است

باری، مایکل تحصیل نزد گالامیان آغاز کرد و چندی نگذشت که استاد او را "مطلقا بی‌نقص" توصیف کرد. تابستان بعد او را به میدومانت برد، مدرسه‌ای شبانه روزی که گالامیان برای محصلان سازهای زهی و پیانو تاسیس کرده بود، فقط برای هفت هفته تابستانی. اعجاب آور است نگاهی به اسامی تعدادی از دانش آموزان این مدرسه: جاشوا بل، کیونگ وا چونگ، جیمز انس، یویوما، ایزاک پرلمن، پینکاس زوکرمن

بعد از تحصیلات ابتدایی، مایکل رابین به مدرسه جولیارد رفت. کنسرتهایی بی‌شمار برگذار کرد در این دوره با ارکسترهای بزرگ امریکایی. تا سرانجام روز بزرگ فرا رسید، 29 نوامبر 1951، در پانزده سالگی بر صحنه تالار کارنگی درخشید، در اجرای ویولن کنسرتوی نمره یک پاگانینی همراه با فیلارمونیک نیویورک به رهبری دیمیتری میتروپولس. دیگر توقفی متصور نبود بر موفقیتهای ویولنیست نوجوان در فتح همه سالنهای نامدار و نامساز جهان. در 13 دسامبر 1954 درهای رویال آلبرت هال در لندن هم به رویش گشوده شد، با اجرای ویولن کنسرتوی چایکوفسکی همراه با ارکستر سنفونیک بی‌بی‌سی

در رسیتالی دیگر باز هم در کارنگی هال نیویورک، ناگهان تعادلش را از دست داد و در جا نقش زمین شد. این آغازی بود بر بیماری عصبی که از پایش در آورد و در نهایت به فوت جوان نابغه 36 ساله منجر شد، در آپارتمانش در نیویورک. نوزدهم ژانویه 1972 بود

مایکل رابین بیشتر با ویولن کوبلیک می‌نواخت، که یک گوارنری 1735 است. نیک بختی است برای جهان موسیقی که رابین در سده بیستم می‌زیست، تعدادی از نواخته‌هایش ضبط شده موجود است، کنسرتوهای مندلسون، گلازونف، نمره یک پاگانینی، و هر دو کنسرتوی وینیافسکی از این جمله‌اند. همین طور فانتزی اسکاتلندی بروخ، سوناتهای یسایی، و 24 کاپریس پاگانینی

ویدیویی کوتاه به جا مانده از مایکل رابین را ببینید در اجرای اثری از کرایسلر در بیست وشش سالگی

هنریک وینیافسکی

2009-05-14T18:37:00.000-07:00

کمتر دوستدار و شنونده عام موسیقی اسم آهنگساز و ویولنیست لهستانی، هنریک وینیافسکی را شنیده یا اطلاعی مبسوط دارد از احوال این خالق دو کنسرتوی نفیس ویولن و بی‌شماری قطعات کوتاه برای ویولن سولو یا ویولن و پیانو، آثاری که در رپرتوار هر ویولنیست حرفه‌ای جای ثابت دارند

هنریک وینیافسکی روز دهم ژوئیه 1835 در لوبلن لهستان متولد شد. اصلش از یهودیان لهستان بود، ولی پدرش به کلیسای کاتولیکی گرویده بود. خیلی زود نبوغش را در موسیقی نشان داد و بعد از تعلیمهای اولیه نزد مادر، در هشت سالگی وارد کنسرواتوار پاریس شد. بعد از فراغت از تحصیل در کنسرواتوار، در تورهایی طولانی شرکت کرد به عنوان نوازنده. در اکثر این برنامه‌ها، برادرش ژوزف همراهش بود با پیانو. اولین اثرش را در دوازده سالگی تصنیف کرد، گران کاپریس فانتاستیک اپوس یک. این کار آغازگر کاتالوگی بود نسبتا کوچک از آثارش با تنها 24 شماره اپوس، ولی با اهمیتی فوق‌العاده در حیطه ویولن نوازی

نوجوانی که به سر رسید، به ایزابلا هامتون زیبا دل باخت. سالها زمان لازم بود تا بتواند خانواده را موافق کند با این دلدادگی، تا در سال 1860 بتواند به حباله نکاح درآورد محبوبه را. پس از ازدواج، به دعوت آنتون روبنشتاین به سن پترزبورگ نقل مکان کرد وینیافسکی جوان، تا به تدریس ویولن بپردازد، و همزمان در کوارتت انجمن موسیقی روس نوازندگی کند. اقامتش در سن پترزبورگ دوازده سال به درازا کشید

سال 1872 برای وینیافسکی آغازگر تورهایی باز هم طولانی بود در دنیای نو، همراه با روبنشتاین، به مدت سه سال. در سال 1875 در جانشینی هانری ویوتان به استادی ویولن در کنسرواتوار پادشاهی بروکسل منسوب شد. از شاگردانش در این مدرسه یوجین یسایی را می‌توان نام برد

اقامت در بروکسل اما، همزمان شد با سیر نزولی سلامت عمومی وینیافسکی و بیماری قلبی، تا جایی که بیشتر کنسرتهایش ناگزیر قطع می‌شد در میان برنامه، هر چند که نشسته می‌نواخت در این سالها. تا سرانجام در آوریل 1879 به شهر اودسا رفت در جنوب اوکراین و در آنجا اقدام به برگذاری برنامه‌ای کرد که آن را کنسرت خداحافظی نامید. سال بعد که به مسکو رفت، در 31 مارس 1880 دچار حمله قلبی شد و جان به در نبرد. بدنش به ورشو انتقال یافت و چهل هزار نفر در تشییع پیکر حضور یافتند

نام هنریک وینیافسکی به عنوان ویولنیستی نابغه و سازنده آثاری گرانبها برای این ساز در تاریخ موسیقی ثبت است. دو کنسرتوی وینیافسکی در بیشتر کنسرتها نواخته می‌شوند. اولی در فادیز مینور اپوس 14 در 1853 تصنیف شد و دومی در ر مینور اپوس 22 در 1862 ساخته شد و محبوبیتی بیشتر از اولی دارد. اسکرتزو تارانتل اپوس 16 و ده اتود کاپریس برای دو ویولن اپوس 18 از نفیس‌ترین کارهایش هستند که بسیار نواخته می‌شوند در نمایشهای ویرتوئوزی

هنریک وینیافسکی از مفاجر ملی لهستان است. پرتره‌اش بارها بر تمرهای پستی و سکه‌های این کشور نقش شده است. مسابقات بین‌المللی هنریک وینیافسکی در نوازندگی ویولن از سال 1952 شروع شد و هر پنج سال یک بار برگذار می‌شود. قابل ذکر است، دخترش ایرنا رژینا وینیافسکی هم بعد از پدر شهرتی کسب کرد در آهنگسازی

قطعه اسکرتزو تارانتل را با اجرای ماکزیم ونگروف ببینید و بشنوید

آداب ای-میل، قسمت دوم

2009-05-11T20:58:00.000-07:00

دستور (17) مواظب فرمتها باشید. بعضی از دریافت کننده‌های ای-میل رنگ و فونت و اندازه نمی‌شناسند(1)، در این صورت احتمال دارد نوشته‌های فرستنده درست دریافت نشود و حتی گاهی به شکلهای بی‌معنی و خنده‌دار تبدیل شود. در ضمن، دقت کنید رنگ فونت و رنگ زمینه طوری نباشد که خواندن را سخت یا حتی غیرممکن کند

دستور (18) مواظب امکانات اچ.تی.ام.ال هم باشید. بعضی دریافت کننده‌ها اچ.تی.ام.ال نمی‌شناسند، در این صورت هم مثل مورد (17) ای-میلی مغشوش و مخدوش به گیرنده می‌رسد

دستور (19) ای-میلهای زنجیره‌ای را فوروارد نکنید. همه اینها شوخیهایی بی‌مزه هستند. مطمئن باشید اگر فورواردشان نکنید سوسک نمی‌شوید یا اگر بکنید میلیونر نمی‌شوید! توصیه می‌شود ای-میلهای زنجیره‌ای را به محض دریافت پاک کنید

دستور (20) هرگز وضعیت دریافت رسید را فعال نکنید. اغلب گیرنده‌ها با دیدن این پیغام که فرستنده رسید دریافت می‌خواهد از خیر باز کردن ای-میل می‌گذرند. مؤدبانه‌تر و اخلاقی آن است که از گیرنده تقاضا کنید دریافت ای-میل را اطلاع دهد، اگر واقعا اهمیتی دارد به هر دلیل

دستور (21) از دستور بازپس گرفتن ای-میل ارسالی (ریکال) استفاده نکنید. احتمال این که گیرنده ای-میل را باز کرده و دیده باشد، قبل از استفاده فرستنده از این دستور، بسیار زیاد است. در این صورت دستور بازپس گرفتن ای-میل بی‌معنی است و حتی می‌تواند ابلهانه به نظر آید. اگر این امر اهمیتی زیاد دارد، اخلاقی و مؤدبانه است که در ای-میلی دیگر از گیرنده بخواهید ای-میل قبلی را، که اشتباهی در آن داشته‌اید، نادیده انگارد

دستور (22) هرگز متن یا پیوست ای-میل را بدون اجازه فرستنده کپی یا فوروارد نکنید(2). احتمال نقض قوانین انحصار تالیف (کپی رایت) زیاد است

دستور (23) از ای-میل برای مطرح کردن مسائل خصوصی یا محرمانه استفاده نکنید. درجه ایمنی ای-میل در حد کارتهای پستال قدیمی است. اگر مطلبی را احتمالا روی آن کارتها نمی‌نوشتید، در ای-میل هم ننویسید

دستور (24) موضوع ای-میل را فراموش نکنید. موضوع ای-میل است که گیرنده را میل می‌دهد به باز کردن و خواندن با میل، یا باز نکرده و نخوانده پاک کردن! در عین حال موضوع را طولانی انتخاب نکنید، مختصر، مفید، و چکیده چند کلمه‌ای کل مطلب ای-میل باشد خوب است

دستور (25) بیشتر از جمله‌های "معلوم" استفاده کنید، فهمیدنش بسیار ساده‌تر و سریع‌از جمله‌های "مجهول" است. مقصود معلوم و مجهولی است که دردستور زبان خوانده‌اید. اصولا در بیشتر زبانهای زنده دنیا وجه مجهول رو به زوال است. مثلا وقتی خیلی ساده می‌توان گفت "سفارش شما را امروز می‌فرستیم"، چرا بگوییم "سفارش شما امروز فرستاده خواهد شد"؟ اول، فاعل معلوم است و نمی‌خواهیم پنهانش کنیم! دوم، ساختار مجهول با سادگی و بی‌تکلفی ای-میل مغایرت دارد

دستور (26) از نوشتن "فوری" یا "مهم" یا نظایر اینها در فیلد موضوع خودداری کنید. به همان دلیلی که در دستور (9) گفته شد، نوشتن "فوری" در ابتدا یا انتهای موضوع بی‌مزه است

دستور (27) از جمله‌های طولانی حذر کنید. به همان دلیلی که در دستور (8) برای پاراگرافها گفته شد، جمله‌ها را هم کوتاه بگیرید. تکرارش بد نیست چون مهم است، جمله‌های طولانی، پاراگرافهای طولانی، و ای-میل طولانی گیرنده را به نصفه-نیمه خواندن آن وا می‌دارد

دستور (28) بسیار دقت کنید، ای-میل هم مثل نامه و مثل گفتار باید عاری باشد از زبان خشن، کلمه‌ها و اصطلاحات دور از ادب، و مطالب گویای نژاد یا جنس پرستی. هر یک از اینها کافی است برای کشاندن شما یا شرکت شما به دادگاه

دستور (29) ای-میلهای اخطار ویروس جدید، که خیلی رایج شده، از جنس ای-میلهای زنجیره‌ای تلقی می‌شود، از فوروارد کردن آنها خودداری کنید

دستور (30) مثل نامه و مثل محاوره، از نوشتن مطالب جنسی (مقصود مربوط به جنس است، نخواستم از ترکیب ناهنجار و جعلی جنسیت استفاده کنم) خودداری کنید(3). مرسوم شده به جای ضمیرهای "آن مرد" و "آن زن" از آنان استفاده شود تا نوشته ضامن جنس نباشد، ولو این که مفرد مورد نظر باشد

دستور (31) به ای-میلهای دورریختنی (اسپم) پاسخ ندهید. به محض جواب دادن به اسپم، فرستنده می‌فهمد که آدرس شما فعال است و اسپمهای بیشتر می‌فرستد! بعضی از این ای-میلها (از جمله تبلیغات) زیر نویسی دارند که اگر نمی‌خواهید ای-میل از ما دریافت کنید به فلان لینک بروید و اشتراکتان را لغو کنید. حتی این کار را هم نکنید! اسپم را فقط پاک کنید، همین. اگر برنامه دریافت ای-میلتان دکمه‌ای برای معرفی اسپم دارد، آن را بزنید، ضرر ندارد

دستور (32) در استفاده از فیلد رونوشت (سی.سی) صرفه جو باشید. گیرنده‌ای که آدرسش در فیلد رونوشت است، اغلب تکلیفش را نمی‌فهمد که باید کار خاصی بکند، یا باید پاسخ دهد، یا فقط برای اطلاع ای-میل را دریافت کرده است. همین طور در پاسخ به ای-میلی که سی.سی هم داشته، قاعده آن است که پاسخ را به او یا آنان نفرستید، مگر اطمینان داشته باشید که فرد یا افراد لیست شده در فیلد رونوشت باید از پاسخ شما اطلاع یابند، به هر دلیل

توضیح (1) همین جا اضافه کنم، عده زیادی از دوستانتان فونتهای فارسی روی کامپیوترشان ندارند، در این صورت نوشته شما را با شکلهای بی‌معنی (یکی از دوستان می‌گوید خط چینی) خواهند دید. فقط وقتی فارسی بنویسید که اطمینان دارید گیرنده امکان خواندن فارسی دارد

توضیح (2) این دستور احتمالا برای خواننده داخل کشور حاد نیست، چون تابع قوانین بین‌المللی کپی رایت نیستیم، تا جایی که من می‌دانم

توضیح (3) این دستور بیشتر به ای-میل به زبان انگلیسی مربوط می‌شود که در آن سوم شخص مفرد جنسی است، یعنی مذکر و مؤنث دارد. باید اذعان داشت و افتخار کرد که فارسی از معدود زبانهاست که جنسی نیست. همه گروههای ضمیرها (فاعلی، مفعولی، و ملکی) شش صیغه دارند و تذکیر و تانیث ندارند

آداب ای-میل، قسمت اول

2009-05-06T14:47:00.000-07:00

چهار سال پیش مطلبی در مورد آداب اینترنت نوشتم، راضی کرد خیلی از دوستان و همراهان را. این هفته یک جلسه آموزش با ناهار(1) در شرکتی که در آن کار می‌کنم به این آداب اختصاص داشت، قدری جدیدتر، بیشتر آکادمیک (مدرس از استادان کالج زبان ونکوور دعوت شده بود)، و با تمرکز روی ای-میل و به خصوص ای-میلهای کاری. به نظرم رسید می‌تواند بسیار مفید باشد برای همه، و با قدری تعدیل برای ای-میلهای غیر کاری. ترجمه و خلاصه‌اش کرده‌ام. طولانی است، 32 دستور است، در دو قسمت تقدیم می‌کنم

دستور (1) مختصر و مفید بنویسید. توجه داشته باشید که علی‌الاصول خواندن از مانیتور به سادگی خواندن از کاغذ نیست و چشم را خسته می‌کند. ای-میل طولانی میلی ایجاد می‌کند در گیرنده که با تمرکز کمتر بخواند یا بریده بخواند با پریدن از بعضی جاها. پس شما، با خلاصه نوشتن، جای پریدن را حکم کنید

دستور (2) در عین اختصار، کامل بنویسید. اگر ای-میلتان پاسخ (ریپلای) است، همه سؤالها را جواب دهید و حتی سؤالهای بعدی را هم (که ممکن است بر اثر جوابهای شما به وجود آید) پیش بینی کنید. اگر نه ناگزیر تعداد ای-میلهای رفت و برگشتی زیاد خواهد شد و وقتتان را (و قطعا وقت گیرنده را) خواهد گرفت

دستور (3) هر چند ای-میل از نظر رسمی بودن درجه‌ای کمتر از نامه دارد، املا و نگارش (دستور زبان) و نقطه گذاری آن به اندازه نامه مهم است. املای غلط یا نگارش ضعیف قدر و اعتبار شما را کم می‌کند برای گیرنده. نقطه گذاری نامناسب هم خواندن ای-میل را سخت‌تر می‌کند

دستور (4) به طور مشخص و برای گیرنده مشخص بنویسید. ای-میلهای بدون اسم و رسم گیرنده، از قبیل پاسخهای اتوماتیک، چندان مؤثر نیستند

دستور (5) برای ای-میلتان فرم درست کنید. در این فرم می‌توانید شکل و اندازه صفحه، اندازه و رنگ فونت، و به خصوص امضای معمولتان را بگنجانید. حتی می‌توانید برای دو سه نوع گیرنده (اداری، دوست، رسمی، غیر رسمی، مثلا) دو سه فرم درست کنید. می‌توانید آن شرح مصیبت معروف که اگر ای-میل را به اشتباه دریافت کرده‌اید چه کنید و من مسؤول ویروس نیستم را هم در فرم رسمی و اداری بگذارید

دستور (6) سریع پاسخ دهید. گیرنده ای-میلی فرستاده به امید دریافت فوری پاسخ، اگرنه که نامه یا فاکس می‌فرستاد! قاعده سرانگشتی برای مهلت پاسخ به ای-میل محلی 24 ساعت و ترجیحا همان روز است. برای ای-میل راه دور، با احتساب اختلاف ساعت و تفاوت ساعت کاری می‌توان تا 24 ساعت به آن افزود و تا 48 ساعت را قابل قبول دانست. خارج از این محدوده را با یک پاسخ آنی اطلاع دهید که مثلا ای-میل را دریافت کرده‌ام و دارم روی آن کار می‌کنم و تا فردا یا آخر هفته جواب می‌دهم

دستور (7) فایلی را پیوست نکنید مگر واقعا لازم باشد. با ارسال پیوستهای حجیم، سیستم ای-میل گیرنده ممکن است مختل شود. پیوست بزرگ را فشرده (زیپ) کنید و علی ای حال از گیرنده وقت مناسب برای ارسال آن را بپرسید. ویروس یاب قوی و مؤثر و بهنگام را هم فراموش نکنید

دستور (8) متن ای-میل را منظم و تمیز تهیه کنید. گفته شد که خواندن از مانیتور سخت‌تر از خواندن از کاغذ است، با بی نظمی آن را باز هم سخت‌تر نکنید. پاراگرافها را کوتاه بگیرید، بین آنها یک خط سفید بگذارید. بیشتر از فهرستهای یک خطی استفاده کنید

دستور (9) وضعیت اولویت زیاد را فعال نکنید. حتما قصه چوپان دروغگو را به خاطر دارید(2)، با استفاده مداوم از این وضعیت گیرنده را به این پیش فرض سوق می‌دهید که باز هم ای-میلی عادی از شما گرفته که اولویت فوق‌العاده نشان می‌دهد! تصویرتان و قدرتان را نزد گیرنده تنزل ندهید با این کار. به علاوه، اگر مطلبی آن قدر مهم و در اولویت است، احتمالا تلفن برای آن مناسب‌تر از ای-میل است

دستور (10) هرگز همه حروف را بزرگ تایپ نکنید، هم خواندن را سخت می‌کند و هم این احساس را به خواننده می‌دهد که دارید فریاد می‌زنید بر سرش

دستور (11) در پاسخ ای-میل از صفحه ای-میل جدید استفاده نکنید. حتی اگر در همان صفحه پاسخ (ریپلای) می‌دهید، متن اصلی را پاک نکنید. اشکال ندارد، حتی خوب است، که سابقه محاوره یا مراسله باقی بماند، از رجوع به حافظه مؤثرتر و سریع‌تر است بی‌تردید

دستور (12) از متن تبری در انتهای ای-میل غافل نشوید، می‌تواند نجات بخش باشد. یک خط آخر ای-میل که من مسؤولیتی برای ویروس احتمالی همراه این ای-میل نمی‌پذیرم (دست کم این سر دنیا که ادعا و اقامه دعوی خیلی رایج است) می‌تواند وقت و مال و اعصابتان را حفظ کند

دستور (13) قبل از ارسال، به دقت متن را مرور کنید. تقاوت اساسی ای-میل با نامه سنتی در این جاست: دکمه ارسال را بزنید، ثانیه‌ای دیگر به گیرنده می‌رسد. در مورد نامه می‌توانید قبل از رسیدن به صندوق پشیمان شوید، حتی می‌توانید صندوق پست را از جا بکنید! ولی در مورد ای-میل هیچ راهی ندارید برای ممانعت از ارسال. سوای موضوع، کنترل دقیق املا و انشا و نقطه گذاری هم اهمیت زیاد دارد

دستور (14) زیاد از پاسخ (ریپلای) به همه استفاده نکنید. بسیار آزار دهنده و زننده است که یک نفر عده‌ای را (پنجاه نفر به فرض) به جایی دعوت کرده با ای-میل، هر کدام که جواب قبول دعوت می‌دهند دکمه پاسخ به همه را بزنند. لطفا قدری فکر کنید، به بقیه چهل و نه نفر چه ربطی دارد که شما دعوت را می‌پذیرید یا نه

دستور (15) در صورت لزوم، برای رعایت حریم خصوصی افراد، از کپی کور (بی.سی.سی) استفاده کنید. وقتی می‌خواهید ای-میل را برای چند نفر بفرستید، دلیل ندارد با گذاشتن آدرسها در فیلد گیرنده اصلی، آدرس همه را در معرض دید همه قرار دهید، اخلاقی هم نیست. به استثنای موارد خاص اداری. اگر تا حالا نمی‌دانسته‌اید، آدرسی که در فیلد کپی کور بگذارید کسی دیگر نمی‌تواند ببیند. به علاوه، در فوروارد کردن ای-میل به دیگران، فهرستهای طولانی قبلی را (که گاهی چندین صفحه می‌شود) پاک کنید

دستور (16) مواظب مخففها و صورتکها باشید که کجا استفاده می‌کنید. مخففهای مرسوم در چت (مثل ال.او.ال = دارم می‌خندم!) را در ای-میل نگذارید، مؤدبانه نیست. به همین ترتیب از صورتکهای مرسوم در چت (خندان، گریان، بوسه، چشمک، و سایر آنها) استفاده نکنید

توضیح (1) این سر دنیا، در شرکتها (دست کم شرکتهای مهندسی که من می‌دانم) بیشتر روزها جلسه‌های آموزشی می‌گذارند در ساعت ناهار (12 تا یک)، ساندویچ یا ظرف غذایتان را همراه می‌برید، همان طور که مدرس یا سخنران صحبت می‌کند شما ناهارتان را نوش جان می‌فرمایید! حتی گاهی اولیای شرکت، برای کشاندن شما به جلسه‌ای که مهم می‌دانند، ناهار می‌دهند

توضیح (2) این ارجاع به قصه چوپان دروغگو، در نهایت شگفتی، در متن اصلی است و زاییده خیال من نیست. فقط در متن اصلی آمده "داستان پسری که فریاد می‌زد گرگ"، من اسم قصه را برای خواننده فارسی زبان گذاشتم

آداب ای-میل، قسمت دوم

سولیست

2009-04-29T17:35:00.000-07:00

شنبه فیلم سولیست را دیدم در روز دوم نمایش عمومی... عالی بود، عالی هست، ببینیدش، به خصوص شما که موسیقی دوست هستید

استیو لوپز ستون نویس لوس انجلس تایمز است. در جست وجوی سوژه برای داستانش به ناتانیل ایرز برمی‌خورد، در پارکی زیر تندیس بتهوون می‌نوازد، ویولنی را که تنها دو سیم دارد. در تحقیقات بعدی می‌فهمد که ناتانیل محصل ویولنسل بوده در مدرسه جولیارد، در حوادثی دچار اسکیزوفرنی شده و به خیابان خوابی رو آورده، با همه مختصات کلاسیک بی‌خانمانی در امریکای شمالی

ناتانیل شیفته بتهوون است. فیلم‌ساز این دلدادگی را با تاکید بر سنفونی سوم نشانه می‌زند، به تناوب موومان اول و موومان دوم (مارش عزاداری) در سراسر فیلم شنیده می‌شود. یکی از خوانندگان روزنامه، ویلنسل سالها بلااستفاده مانده‌اش را به ناتانیل اهدا می‌کند. استیو با تهیه یک آپارتمان ارزان تلاش می‌کند او را به زندگی باز گرداند. از ویولنسل نواز اول فیلارمونیک لوس انجلس کمک می‌گیرد، نتهای شش سوئیت باخ را برای ناتانیل تهیه می‌کنند. بتهوون بتهوون است، قابل درک است، ولی شاید اگر یوهان سباستین نبود، بتهوون بهتوون نمی‌شد... با این شرح و تفسیر سعی می‌کنند ناتانیل را به تمرین سوئیتها مایل کنند. اما باز در انتهای فیلم اجرای فیلارمونیک لوس انجلس از اروئیکا تصویر می‌شود، با رهبری اساپکا سالونن

ناتانیل ایرز را جیمی فاکس بازی می‌کند، همان که دو سال پیش اسکار بهترین بازیگر نقش اول را برای ایفای نقش ری چارلز برد. آرشه را خوب به دست می‌گیرد، ولی انگشت گذاری بسیار ضعیفی نشان می‌دهد، پیداست هیچ تعلیم ندیده. نقش استیو لوپز را رابرت دانی بر عهده دارد، و کارگردان جو رایت است، سازنده نسخه جدید غرور و تعصب و نامزد اسکار برای کفاره

معرفی کوتاه فیلم را ببینید

کلارا و فانی، آهنگسازانی در سایه

2009-04-21T11:51:00.000-07:00

تاریخ موسیقی نامهای بانوان زیادی را به عنوان نوازنده و آهنگساز در خود ثبت کرده، افسوس بیشتر این اسامی زیر سایه بستگان ذکورشان رنگ باخته‌اند یا محو شده‌اند. معروف‌ترین اینان، بی‌تردید کلارا شومان و فانی مندلسون هستند، اولی همسر روبرت شومان و دومی خواهر فلیکس مندلسون

کلارا ویک، موسیقی‌دان و آهنگساز آلمانی و پیانیست نامدار عصر طلایی رومانتیک، در سیزدهم سپتامبر 1819 متولد شد. بعد از ازدواج نام همسرش شومان را بر خود نهاد و با این نام معروف شد، هر چند که بیشتر شهرت و محبوبیتش در دوران دختر خانگی حاصل شده بود

در مارس 1828 وقتی نه ساله بود، کلارا برنامه‌ای اجرا کرد در لایپزیگ در منزل دکتر ارنست کاروس که مدیر آسایشگاه روانی بود. در این برنامه روبرت شومان که نه سال از کلارا بزرگ‌تر بود حضور داشت، به عنوان شنونده، چنان تحت تاثیر قرار گرفت که تحصیل حقوق را کنار نهاد و به فراگیری نواختن پیانو رو آورد، نزد فریدریخ ویک، پدر کلارا

دو سال بعد، کلارا همراه با پدر در توری هنری به سراسر اروپا سفر کرد. در وایمار نویسنده نامدار، گوته در رسیتالش حضور داشت، بعد از برنامه مدالی به کلارا هبه کرد، رویش حک شده بود تقدیم به هنرمند نابغه، کلارا ویک. در همین تور بود که پاگانینی، که آن زمان در پاریس سکونت داشت، دعوت کرد کلارا را به برگذاری برنامه‌ای مشترک. پاریسیان از ترس وبای به شدت شایع شده شهر را ترک کرده بودند، برنامه کم مشتری و ناموفق از آب درآمد

تا سیزده ساله شد کلارا، انتخاب قطعه‌های اجرایی در برنامه‌هایش در دست پدر بود، از این سن، اختیار انتخاب را خود به دست گرفت، در کنار اجرای آثار باروک و کلاسیک از اسکارلاتی و باخ، موتزارت و بتهوون، و شوبرت، قطعاتی از رومانتیکها را هم به رپرتوارش افزود، از قبیل شوپن، مندلسون، و البته شومان

نوزده سالش که شد و بحث ازدواجش با روبرت شومان بالا گرفت، پدرش هر چه در توان داشت کرد تا از این پیوند جلو گیرد، سرانجام دو دلداده اجازت از دادگاه گرفتند و وصلت کردند. تا کلارا از سایه روبرت خارج شود، بنا بود صحبت فقط ازو باشد، خالی از لطف نیست این اشاره که نفیس‌ترین ترانه‌های شومان در این دوران تصنیف شد

راست است که کلارا بعد از این ازدواج هفت فرزند به دنیا آورد، یکی بعد از دیگری، ولی این سبب نشد که از آهنگسازی و هم نوازندگی دست بردارد. در واقع کلارا بود که با تورهای اروپایی باعث شهرت فراگیر روبرت شومان شد

در سال 1853 یوهانس برامس بیست ساله، کلارا و روبرت را در لایپزیگ ملاقات کرد و زوج موسیقی‌دان را با نبوغش تحت تاثیر قرار داد. از همین جا دوستی مادام‌العمر برامس و کلارا شروع شد و بعد از درگذشت شومان به حمایت برامس از کلارا انجامید و سرپرستی فرزندان. تردید نیست که این دو دل باخته بودند به هم، ولی ثبت نیست در سندی که این شیفتگی آسمانی با روابط خاکی ملوث شده باشد. کلارا ویک شومان در بیستم ماه مه 1896 از دنیا رفت

اجرایی از یک والس زیبا از کلارا ببینید

اما از فانی... فانی مندلسون در چهاردهم نوامبر 1805 در هامبورگ متولد شد. پدرش آبراهام مندلسون بود، فرزند موسس (موسی) مندلسون، فیلسوف آلمانی. آبراهام بود که بارتولدی را به نام خانوادگی افزود

فانی از همان آموزشی بهره می‌برد که برادر کوچکش فلیکس دریافت می‌کرد، حتی با معلم یکسان. عجیب نیست که هر دو نبوغ کودکی بروز دادند و در خردسالی به تصنیف آهنگ پرداختند. دوستان خانوادگی از قبیل موشلس، در حوالی 1820 سخت تحت تاثیر نبوغ این خواهر و برادر بودند. تنها اوضاع اجتماعی آن دوران بود و محدودیتهایی که برای بانوان وجود داشت بی‌تردید، که فانی را در سایه قرار می‌داد. حتی پدر، هر چقدر منورالفکر، از تاثیر آن اوضاع اجتماعی برکنار نبود. همواره به فانی گوشزد می‌کرد، برای فلیکس موسیقی می‌تواند حرفه باشد، برای فانی نباید از حد یک سرگرمی فاخر مرسوم برای بانوان فراتر رود! فلیکس اما فکری دیگر داشت، خواهر را تحسین می‌کرد، و تصنیفات او را می‌ستود، تا حدی که بسیاری از آهنگهای فانی را به نام خود انتشار داد! فانی هم بسیار کمک می‌کرد به فلیکس، نقد می‌کرد آثارش را و تصحیح آنها را برعهده می‌گرفت

در 1829 بعد از سالها بحث و درگیری خانوادگی، سرانجام فانی موفق شد با ویلهلم هنزل نقاش ازدواج کند. بعد از آن بیشتر با نام فانی هنزل شناخته شد. در این دوره بود که در منزلشان در برلن کنسرتهای بی‌شمار برگذار کرد و در آنها آثار خود و برادر را به اجرا گذاشت. جدی‌ترین این کنسرتها برنامه‌ای بود که به نخستین اجرای پیانو کنسرتوی نمره یک فلیکس اختصاص داشت

فانی مندلسون هنزل در سال 1847 در برلن درگذشت، بر اثر سکته مغزی، عارضه‌ای که قبلا پدر و مادر و پدر بزرگش را هم از پا درآورده بود. فلیکس هم تنها شش ماه بعد بر اثر همین عارضه چشم بر جهان بست. در سالهای اخیر، به همت نوازندگان و شرکتهای ضبط، بسیاری از آثار فانی اجرا و ضبط شده‌اند و از سایه خارج شده‌اند

قطعه‌ای برای پیانو از فانی مندلسون ببینید و بشنوید

کانونشن سنتر ونکوور

2009-04-06T19:19:00.000-07:00

اولین پروژه‌ای که در این سوی دنیا طراحی کردم، قسمتی از سازه‌اش را، کانونشن سنتر ونکوور بود، با چند ویژگی. بزرگترین کانونشن سنتر کانادا، بزرگترین پروژه غرب کانادا، از بزرگترین پروژه‌های ساختمانی کانادا، و پروژه ساختمانی با بیشترین مصرف فولاد در کانادا

این ساختمان 135000 متر مربع زیربنا دارد، در شش طبقه. از زبان مدیر پروژه بگویم که در اجلاس مجمع عمومی سالانه انجمن مهندسان استراکچر بریتیش کلمبیا، دو هفته پیش، سخرانی کرد در معرفی این پروژه... آنجا که به تشریح المانهای افقی رسید، توضیح داد که تیرها و خرپاهای این ساختمان از مشکل‌ترین قسمتهای کار بود، چرا که دهانه‌ها بزرگ است، تا 75 متر دهانه عادی و تا هجده متر کنسول، بعضی تیرها با شیب 50 درجه از بام به همکف می‌رسند، در طبقه پارکینگها ارتفاع تیرها محدود است، و از همه بدتر، تغییر مکان و لرزش تیرها باید به کمترین اندازه‌ها محدود می‌شد... باری، به اینجا که رسید، به من اشاره کرد در میان حضارو تصریح کرد که طرح صدها تیر از این دست بر عهده فاریا بود. لحظه خوشی بود، بی تعارف، چرا پنهان کنم

این همه صغرا چیدم تا بگویم امروز افتتاح این ساختمان بود. مردم مثل موران ریخته بودند برای تماشای کانونشن سنتر جدیدشان، تا ببینند مالیاتشان کجا صرف شده... عجیب است، هیچ دری بسته نبود و به همه سوراخها می‌شد سر کشید

عکسهای بیشتر از افتتاحیه را در فتوبلاگم ببینید

برای کانونشن سنتر معادل خوبی پیدا نکردم... کسی می‌داند معادلی برایش

حلقه آهنین

2009-03-24T19:36:00.000-07:00

شش سال و ده روز بعد از هجرت، بالاخره امروز به حلقه آهنین رسیدم

وقتی در سال 1907 پل بزرگی در دست ساخت در استان کبک منهدم شد و هفتاد وپنج کارگر و تکنیسین و مهندس کشته شدند، فکر التزام مهندسان به سوگندی نظیر پزشکان شکل گرفت. نشانه این سوگند هم حلقه‌ای است، که آهنین بود ابتدا، ولی حالا فولاد زنگ نزن است، در انگشت کوچک دست کاری مهندسان، تا هر لحظه این سوگند را به یادشان آرد و از تخلف از کدهای مهندسی برحذرشان دارد

التزام قانونی مهندسان اما بر عهده انجمنهای مهندسان استانهاست، که با عنوان "مهندس پروفشنال" یا پی.انج به شاغلان حرفه مهندسی تفویض می‌شود، لذاست که حلقه آهنین ارتباطی به عنوان پی.انج ندارد. اما احراز و اثبات داشتن مدرک علمی مهندسی برای دریافت حلقه روشهایی دارد که برای منهدسان مهاجر آسان‌ترینشان داشتن عنوان پی.انج است

مراسم سوگند حرفه‌ای و دریافت حلقه آهنین هر سال در ماه مارس برگذار می‌شود. این مراسم، که به طور معترضه بگویم مراسمی است مثل آنچه در کتابها در مورد فراماسونری می‌خوانیم، قدری خنده‌دار به نظر رسید در سده بیست ویکم. شاید برای همین، تلفنهای موبیل را بیرون سالن گرفتند و بدتر، تذکر دادند اگر کسی، با هر وسیله‌ای، در حال عکس یا فیلم گرفتن دیده شود، از سالن اخراج می‌شود و حلقه‌اش هم پس گرفته می‌شود! ولی خوب، رسم رسم است و باید اجرا شود. در قسمت سوگند خوردن، همه حاضران زنجیری را به دست گرفتیم که لاینقطع ردیف به ردیف در تمام سالن کشیده شده بود، به نشانه این که همه مهندسان مثل حلقه‌های زنجیر به هم وابسته خواهند بود

خلاصه، در ژوئن سال قبل عنوان پی.انج را دریافت کردم و امروز حلقه‌دار شدم. راست بگویم، در زمان سوگند خوردن، ترانه معین بر لبم خنده نشاند، که یه حلقه طلایی، اسمتو روش نوشتم، الی آخر

بازارچه نوروزی

2009-03-16T20:15:00.000-07:00

امسال هم بازارچه نوروزی مثل هر سال برگذار شد، آخرین یکشنبه سال، در پارک ماهان نورت ونکوور

امسال از شهرام شب‌پره هم دعوت شده بود، افسوس که از آن اتفاقهای عجیب و غریب افتاد، در شهری که در تمام سال دو ساعت برف هم نداریم، همان روز و همان ساعت باید برف می‌آمد! دورتر از صحنه چیزی جز چتر دیده نمی‌شد، ولی به هر حال شور و حالی داد به جشن، خوب بود

کوچ شش ساله

2009-03-14T09:09:00.000-07:00

شش سال گذشت، از کوچ زمستانی

بسته اویستراخ

2009-03-13T18:22:00.000-07:00

بسته هفده تایی سی‌دی‌های اویستراخ رسید. عالی است. شرکت امی هر چه با اویستراخ ضبط کرده در این بسته گذاشته، حتی کارهای تکراری با ارکستر و رهبر دیگر

عکسهای همه صفحه‌های بروشور بسته را اینجا می‌گذارم، ولی خلاصه داستان، از کنسرتوهای بزرگ (طبعا با دید و سلیقه من) اینها در جعبه هستند

بتهوون، ر ماژور، دو اجرا، سی‌دی‌های 3 و 4
بتهوون، تریپل کنسرتو، دو اجرا، سی‌دی‌های 1 و 2
برامس، دوبل کنسرتو، دو اجرا، سی‌دی‌های 2 و 6
برامس، ر ماژور، دو اجرا، سی‌دی‌های 6 و 7
سیبلیوس، ر مینور، سی‌دی 3
موتزارت، نمره 3، دو اجرا، سی‌دی‌های 7 و 11
موتزارت، نمره 1 و 2، سی‌دی 9
موتزارت، نمره 4 و 5، سی‌دی 10
موتزارت، سنفونی کنسرتانت، سی‌دی 9
پروکوفیف، نمره 1 و 2، سی‌دی 8
شوستاکوویچ، نمره 1، سی‌دی 13
خاچاتوریان، با رهبری آهنگساز، سی‌دی 13
بروخ، نمره 1، سی‌دی 12
لالو، سنفونی اسپانیول، سی‌دی 12

در این بین جای کنسرتوهای چایکوفسکی، می مینور مندلسون، و دورژاک خالی است، که اویستراخ با شرکتهای دیگر ضبط کرده، به علاوه سه کنسرتوی باخ و شش سونات ویولن و کلاوسن

توضیح واضح: هر تصویری که خواستید بزرگ‌تر ببینید، رویش کلیک کنید

CDs 1, 2, 3, 4

CDs 4, 5, 6

CDs 7, 8, 9

CDs 9, 10, 11, 12

CDs 12, 13, 14

CDs 15, 16

CD 17 and Bio

Bio