A Farola de Praga

Solla; Pedra e modernidade

2009-02-17T05:44:00.003+01:00

Debera estar a escribir sobre o mellor cocido do mundo; mais como as datas cadran como cadran tivemos a ocasión e a aproveitamos. Levabamos moito tempo querendo ir a probar en persoa o traballo tan persoal e, coido, tan vencellado á tradición do televisivo Pepe Solla e ata Poio nos fumos na noite de San Valentín.

Sita nunha casa de pedra, con horreo e cruceiro a casa Solla non evita os anos de tradición que leva ás costas, os exhibe con orgullo mais adaptado á modernidade de un interior amplo cunha cristaleira cara ó exterior, iluminación relaxada e vistas ó traballo da cociña "en directo". A decoración inclue unha exposición 'variable' e destaca unha grande escultura na barra da cociña.

A atención persoal da equipa e do propio Solla ten a xusta medida, nin 'ofician' como outras persoas que requiren silencio e contemplación nin deixan ó cliente desorientado diante de platos de dificil escrutinio.

Para nós foi a cea mais 'rendible' en moitos anos pois calquera dos pratos do menú express que nos recomendaron para esta primeira ocasión así como o Abalo 2006 que tivemos a sorte de escoller acadaron en nós a EMOCIÓN e a multiestimulación esa da que falan nos libros de alta cociña.

Así, os tres sorprendentes aperitivos nos deron unha idea desa conxunción de tecnoloxía e tradición que está en boga, A vieira movilizou os nosos sensos pola mezcla de texturas, o Bacallau nunha liña mais tradicional apoiouse na calidade do mesmo producto e na xusta feitura e, para rematar a costela voltou a movilizar tódolos nosos receptores cunha mixtura de sabores, cores e texturas abraiantes.

Prepostre de queixo país ó estilo de unha crema que mezclar con marmelo ou mazá que fan preciso un pouco mais do rico pan que acompañou a cea. O postre tradicional da casa Solla; un souflé con helado que non fixo preciso un gran esforzo para repetir e rematar pois sendo un postre coñecido no país hai tempo a forza de ausencia está a voltar ó plano do exótico.

A infusión de menta foi o chanzo final nas emocions culinarias da noite pola súa frescura. Vemos dificil superar este envite para moitos dos restaurantes do país.

Borges e Álvarez, El Calafate

2009-01-18T21:15:00.003+01:00

Borges y Álvarez, Bar-Librería. El Calafate.

El Calafate é unha localidade da provincia arxentina de Santa Cruz que debe andar polos 40000 habitantes e que pola súa situación xeográfica constitúe a porta obrigada de acceso ó Parque Nacional “Los Glaciares” e á súa xoia, o glaciar Perito Moreno.

Vila típica do desenrolo o seu trazado cuadriculado xira ó redor da Avenida Libertador na que se atopan os centros de artesanía e tendas do lugar. O seu hiperdesenrolo turístico dos derradeiros tempos fai dela unha víctima propiciatoria de tódolos males do crecemento turístico; mais, por sorte, non todo está perdido.

No centro comercial “Tierra de Gnomos” ó pé mesmo da estación de autobuses no segundo andar anúnciase un establecemento singular: “Libro Bar”. É Borges e Álvarez un local que conxuga librería, biblioteca, sala de estar, cafetería, restaurante, bar e sala de concertos sen agobios.

A enorme estantería de cada extremo do local almacena libros de múltiples temáticas, formatos e linguas tanto para a lectura ocasional mentres se toma algo como ben empaquetados para a súa merca, así como postais e pequenos obxectos de artesanía. A calquera hora do día constitúe un refuxio, un punto de encontro ou unha atalaia para observar ó que sucede na transitada avenida Libertador.
Dende primeira hora cos almorzos ben surtidos de café, zumos (jugos) e bollería; pasando polo variado menú do mediodía con xantar ‘de prato’ ou fast food, unha ampla variedade de cervexas e viños ata unha carta de cocteis que porán a proba a capacidade decisoria dos mais atrevidos e música en directo pola noite; todo atrae cara este local do que levamos a mellor impresión pola atención da súa xente sempre disposta a explicar calquera dúbida que nos xurdira.

Paprica, Lugo

2009-01-18T10:23:00.004+01:00

Tiña que ser dese xeito; acudimos á bimilenaria cidade de Lucus Augusti e tiñamos que aproveita-lo tempo...

Percurei consello no parecer de outros blogueiros coñecedores da cociña galega e topei esta recomendación e mais estoutra. Evidentemente non temos os coñecementos nin a experiencia de colineta ou de gourmet de provincias para facer unha grande crónica nin levamos libreta na que apuntar tódolos datos así que diremos o noso parecer sen moita floritura.

Trátase dun local xeitoso sito nunha ruela dentro de murallas mais de localización non casual, quero dicir que ou sabes donde vas ou non o topas diante nun paseo normal. A fachada sí que 'ten pinta', atrae a quen gosta dos ambientes pouco recargados, minimalistas diría eu. Unha barra pequena cara a unha cristaleira invita a pasar eses intres de espera tomando un aperitivo.
Comedor nen grande nen pequeno cara a un patio interior ten tamén unha decoración pouco cargada e con boa iluminación, mobiliario acorde e vaixela de louza branca e copas estilosas.

Como as circustancias da viaxe eran as que eran e tocaba conducir tra-la cea a lianta da miña compañeira pediu un espumoso para acompaña-la cea (botella pequena) que eu completei con auga para repoñer o que perdera. De xantar tomamos o Foie e o Atlantico-Pacífico como primeiros e un Risoto mais un bacallu... como non gosto da orde direi que o mellor sen nengún xénero de dúbida é o risoto que fai "move-las orellas" da emoción, o Foie estaba esquisito mais algo salgado, o combinado atlántico-pacífico resultou o exotismo que percurabamos e o bacallau tiña unha feitura que me lembrou á merluza negra que tomamos en Ushuaia...

A Relación Calidade-Prezo semelloume mais que aceptable e como comentario final dicir que tras correr, tomar 2 cortos de cerveza coa súa tapa, 2 copas de espumoso coa cea, auga e café o resultado da alcoholemia foi "0,0" en Guntín.

Ramos Generales, el almacén. Ushuaia.

2009-01-16T07:10:00.004+01:00

Esta é a primeira de unha serie de entradas que penso facer sobre os sitios que tivemos a sorte de coñecer na nosa recente viaxe á Arxentina (enlace álbum web).

A visita a Ushuaia constitúe un dos fitos casque inescusábeis de unha viaxe á Patagonia. Poboación creada co obxectivo soberanista e co traballo de presos que padeceron condicións inhumanas Ushuaia, a “bahía que mira ó poñente” na agonizante lingua Ona, é hoxe unha cidade grande, que se esparexa polos montes en construccións mais ben pequenas e que se nutre na actualidade do turismo e da explotación de algúns dos recursos forestais da zona (Lengas, Turba...) tras unha historia chea de erros, abandonos e moito, moitísimo sacrificio.

De A Farola de Praga

Unha de esas historias é a que deu lugar ó almacén e tenda de “Ramos Generales” que a principios do século XX fora un dos tantos establecementos que se fundaran na cidade para comerciar cos colonos e coa prisión. Na actualidade o establecemento conserva a estructura xeral do que fora mais nos estantes acumúlanse os mais diversos obxectos que foron caendo no desuso co paso do tempo, o mostrador ten a venda a mais deliciosa repostrería, como non alfanjores incluídos, e bebidas como a fantástica cervexa artesán local “Cape horn”; a trastenda xa non almecena mercancía senón que é o lugar no que se cociñan platos que abranguen o mais tópico ‘fast food’ con sabor local e as receitas propias da zona como a deliciosa Merluza negra; e no canto da caixa unha máquina de café da que saen cousas tan interesantes como o submarino ou o café “Martín Fierro”. Música de bo gusto ó xusto volume fan deste lugar o refuxio necesario no variable clima de ese extremo do mundo.

"Doña Mayor" en Frómista. Camiño de fé e de razón.

2008-11-26T06:03:00.006+01:00

Esta é unha desas entradas que un deixa 'madurar' por ver si atopa verbas menos rechamantes ou melosas.

Vai xa para mes e medio que fixemos a quenda de camiño que nos tocaba este ano escomenzando perto de Burgos e rematando na palentina Carrión de los condes. Non nos podemos queixar nin da meteoroloxía nin da sorte que tivemos porque puidemos comprobar en carne propia como o camiño constitue unha especie de dimensión a parte da vida cotián do resto na que pasas observando todo sen apenas seren percibido mais; cando precisas sempre hai alguen que te axude...

E de todos eses días queremos destacar un lugar singular e unha aposta arriscada.

O lugar é Frómista punto onde o camiño de santiago feito de fé relixiosa, sustentado polo valor económico e cultural do intercambio e actualizado pola necesidade de atopar calma nun mundo que ten demasiada presa se atopa co camiño trazado polo raciocinio academicista e ilustrado que tentou dar valor e oportunidade ó corazón da meseta dotándoa dunha vía de comunicación de alto valor e que agora vive unha segunda oportunidade como motor de desenrolo.

O camiño non fai mais ca 6 kilómetros ó pe da canle mais son dabondo para ver o seu valor como vía de sendeirismo, roteiro de paseo ciclista e de paseos en barca (eléctrica ou a remo). Eu quedei gratamente impresionado e desexo que, por unha vez, as administracions sexan quen de deixar que as zonas mais ailladas aproveiten as súas potencialidades.

DOÑA MAYOR.

Moitas veces, cando un escolle un aloxamento por internet ten que evitar ollar a presentación que fan os sitios de si mesmos e ver as fotos de esguello para non cair en enganos. Mais hai ocasions nas que fotos e verbas se quedan curtas... É o caso deste establecemento que constitue unha arriscada aposta persoal e filosófica de persoas que se alonxaron da barbarie inxustificable para plantar semente de oportunidade na meseta.

Trátase dun edificio de nova planta, construido con sentidiño e ben equipado mais sen luxos asiaticos. Ambientación con bó gusto, zonas comunes ben estructuradas cunha boa biblioteca que fai innecesario cargar con pesada documentación sobre a zona e, por riba de todo, o trato persoal, cercano mais non cargante dos propietarios e do persoal do establecemento.

O restaurante "La esclusa" fai un mix de cociña vasca e aproveitamento dos riquísimos ingredientes locais cunha interpretación que conxuga o respeto da tradición e o coñecemento das tendencias actuais, todo acompañado dunha adega que contén caldos das principais zonas de castela león e do estado. Os resultados son excelentes grazas a un servizo esmerado que coida de tódolos detalles.

Fora e dentro; Viña Albares. A cata 2008

2008-08-05T10:51:00.004+02:00

Este ano non vou deixar pasar o tempo que logo xa me dá non sei qué e remato por non escribir.

A cata a que acudimos nun local da zona vella xusto diante da torre de "malvecino" da fortaleza medieval se realizou ó redor da adega Viña Albares que ten a súa sede e moitos dos seus viñedos en Albares de la ribera fora do territorio acollido pola D.O. Bierzo mais lonxe de faceren delo unha desvantaxe esta xente se puxo as pilas e aproveitou a oportunidade para facer cousas 'diferentes' e acollerse as novas denominacións "brancas".

A nós principalmente nos chamaron a atención dous dos productos que fan 'por fora' dos parámetros da D.O.

Uve A Sauvignon. Foi para nós unha sorpresa total pois non sabiamos que un viño desta cepa se puidera cultivar con tan bó resultado no bierzo.Aromas a flores e froitos como o pexego ou a pera e un sabor suave, doce en sen agulla. Simple e completo, xenial.

Quinta del obispo. Mencia 1/2 crianza. Tratase do froito rei da zona, cultivado no que fora propiedade do bispo de Astorga na torre pazo que dá noma á adega. Nótaselle o paso polas barricas de carballo francés que lle prestan caracter e unha agrable sensación no traspaso.

É bó saber facer das carencias virtudes e dos problemas oportunidades.

EDICIÓN: Xaneiro 2009

Nestes días estase a celebrar un concurso de pinchos en Ponferrada patrocinado pola adega Albares na que se pode degustar unha copa dos viños sinalados mais un pincho 'de autor' por 2 € nunha serie de establecementos da capital berciana; non vos perdades os pinchos de Gambrinus, Al cuadrado i El otro.

Coñecendo a transición...

2008-08-04T08:53:00.000+02:00

...Acudimos ó concerto de Amaral na praza do obradoiro para seren testigos, cando menos, dunha metamorfose senón de algo peor.

Hai 4 anos vimos a un nacente grupo no patio do instituto de Noia, un grupo de dous nominais e varios expoñentes que fixeron vibrar a unha chea de xente nova coa forza da voz de Eva, coas súas carreiras, co toque ‘snob’ do sofá sobre o escenario e cunha música ben compensada entre pop, rock e toques doutros estilos. Dous membros que se ollaban constantemente e que facían acenos ó público para que participase da festa e disfrutaban dela.

Agora vimos un escenario de grande banda, unha voz loitando contra os elementos, mais asentada, sen carreiras nin chimpos, tentando chegar ó público por moi diversos camiños. Unha música mal regulada, con demasiados trocos de guitarra e efectos mal manexados, chea de erros nos tempos que fixeron difícil seguir algúns temas aínda que se coñeceran... con continuos acenos cara ós controis tentando solucionar a falla de manexo dos efectos i escasas olladas ou xestos entre os integrantes do grupo.

Ó cabo, que o chimpo que eles mesmos din que deron “dende a Quíntana ó Obradoiro” foi mal direxido e non é cuestión de que se trate dunha banda pop que tenta facer rock con letras comprometidas senón dunha falla de adaptación á realidade das súas posibilidades musicais. Si se ten unha voz a esa altura ¿non abonda con compoñer temas para que dé tódalas súas posibilidades?. Os punteos das bandas de rock hai que deixárllelos a quen os sabe facer ou precisa deles para encher o que as letras ou a voz non saben dicir.

Come e Fala

2008-08-02T14:54:00.002+02:00

...Iván Piñeiro e mais eu fomos xuntos ó instituto e xuntos fixemos os nosos primeiros “pinitos” na emisora de radionoroeste en Lalín; logo el puido facer periodismo en Madrid e, cousas da vida, agora está na R.G. dirixindo un programa de radio sobre gastronomía.

Si normalmente son moi crítico co oficio dos periodistas en xeral se trata dunha cuestión de noxo ás atádelas polas que se deixan guiar cara ó engano e a manipulación política mais no caso do periodismo gastronómico debo recoñecer que o único que sinto é unha noxenta envexa que se ve moi ben resumida no título do programa.

Percurou Iván un bo fato de comentaristas e reporteiros voluntarios nos que se atopa xente que coido destacada da gastronomía que se fai en Galicia como Manuel Gago por exemplo para os contidos sacados da rede. Velaí un indicador do ‘sabor’ do programa: amplitude de miras, aposta pola variedade e a multilateralidade.

Nos diversos espazos cos que se tenta encher a case unha hora de programa hai sitio para falar dos aspectos materiais e intelectuais, dos ingredientes e dos xeitos, da substancia e do recheo que hai ó redor do mundo gastronómico. Hai ollada ó local e hai perspectiva do que se fai por mundo adiante pois non vivimos illados e si queremos que as nosas viandas se difundan e os productos do país acaden o éxito que merecen tamén debemos apreciar e aprender do que se fai en outras latitudes.

Gústame especialmente o espazo adicado á chamada “parte intelectual” do xantar: O Viño. Recoñezo que a descrición das receitas se fai algo ‘pesada’ no medio radiofónico pois depende moito da riqueza da linguaxe de quen fala e case nunca consigue competir coas imaxes; mais ¿logo antes non había programas de receitas na radio?.

Para rematar a única crítica. A coletiña; si contamos os “por iso” que se din, se cadra chegamos ós 50 eh? por hora que dicía aqueloutra de Lastres...

As "outras" Médulas.

2008-07-22T16:08:00.004+02:00

Ten o Bierzo sona pola presencia no seu termo de un tesouro arqueolóxico de grande magnitude non só polas súas dimensions senón tamén polos seus significados; estou a falar das minas de ouro de "Las Médulas".
Mais, no Bierzo hai moitas outras pegadas do pasado romano e das súas ánsias polo prezado metal e o seu inxenio para extraelo. Perto de Villafranca do Bierzo na estrada cara a Paradaseca e logo no desvio a Paradiña hai outra mostra senlleira delo: A mina de "A Leitosa".

De A Leitosa

Sin teren as dimensions das súas irmás maiores o seu tamaño tamén chama a atención o contraste entre os riscos vermellos das ladeiras derrubadas e a frondosa vexetación do interior da zona dos derrubos.

De A Leitosa

Dende o merendoiro onde remata a pista de acceso (ben conservada polo de agora) parte un roteiro ben sinalizado e de baixa dificultade que leva polo medio da zona de derrubos e volta pola zona de depósito.

Visualizar o mapa ampliado

Seguindo pola estrada cara a Prado de Somoza atóparanse dúas paradas

De A Leitosa

dende as que se pode apreciar unha fermosa panorámica da mina e do Bierzo Baixo. Un bó motivo para pasar un día visitando esta terra.

De A Leitosa

Un café en Londres

2008-04-12T08:12:00.004+02:00

Moita xente gosta de viaxar á capital británica incluso para fins de semana e compras; mais aló do sibaritismo ou snobismo que isto poda significar quédome co cosmopolitismo da cidade e a súa vibrante vida cultural.

Mais hai unha 'pega' que resulta até incómoda. En Londres atopas calquer clase de alimentación e con calquer grao de elaboración mais custa moito, moitísimo atopar un sitio onde che fagan un CAFÉ e non isas cuncas de auga manchada que o único que fan é perforarche o estómago.

Na derradeira visita tivemos a sorte de atopar a zona do "7 deals" no Convent Garden e por alí o "Neal's Yard", un sitio que ten de todo nun e que serve un expresso como ten que ser.

Visualizar o mapa ampliado

Recomendamosvos a zona para pasear por seren semipeatonal e porque ten algunhas remozadas galerías con tendas que lembran outras zonas ben coñecidas, logo podendes tomar unha cervexa tibia nun dos pubs historicos que hai nos arredores como o Porcupine e, si tendes sorte ou reservastes con antelación, unha función dun musical que hai tantos como gustos.

La Boheme no Bergidum

2008-03-12T06:15:00.003+01:00

Non tiña eu moi claro que merecera a pena facer esta entrada e non tanto pola calidade da obra que comento como pola miña 'altura' para comentala.

O certo é que descoñezo si esta foi a primeira representación de ópera no teatro bérgidum mais o que si quedou patente é que se trata dun lugar un tanto xusto para obras deste calibre.

Temos pois unha primeira limitación; o formato da obra adaptouse e fíxose 'compacto' tanto na sección da orquesta como na escena para poder encaixalo no espazo do teatro ponferradino. Estes condicionantes non arredaron ó público que esgotou as entradas ó pouco de poñerse á venda o que fala ás clara que SI existe unha demanda deste e outro típo de eventos que precisan un auditorio con mais capacidade tanto no patio de butacas como tra-lo telón.

O asunto é que, coido, que estes atrancos de formato non foron quen de afectar ó desenrolo e calidade da representación que puidemos disfrutar. Para un absoluto descoñecedor deste xénero acostumado ás referencias das 'grandes voces' mais comerciais e con orquestacions mais completas foi unha fortuna non ter escoitado recentemente algunha das grabacions da obra destes artistas co que evitei distorsions e perxuizos de nivel e quedei só coas lembranzas das sensacions que os fragmentos que coñecía me produciran.

Tendes que disculpa-la calidade das imaxes mais atópabamonos lonxe e a cámara do mobil ten as súas limitacions

Ó meu parecer as fermosas arias de "Mimi" premiadas cos aplausos de todo o público estiveron a un moi bó nivel e sigo pensando así logo de escoitar o meu CD de MARIA ainda que recoñezo que ela está en outra galaxia.

Bueno, o que nos quedou claro é a débeda que temos de acudir a unha representación nun lugar mais axeitado (No real de Madrid ou, mellor, no pazo de ópera de A Coruña) e cunha orquestación completa.

AnA "Olvidouse" en Compostela

2008-03-03T06:10:00.003+01:00

Cando quixemos ir a Silleda AnA pechara. Un día aturando na tele ó tipo ese da cámara e a moto a vimos novamente... en Compostela.

Instaluse na rúa do "olvido" cara a Sar polo Catrón Vello e aló nos fumos.

Unha casa vella rehabilitada con modernidade mais sen estridencias, unha chea de estancias pequenas e acolledoras; pedra a vista, paneles brancos e luz, música variada (Fado, Jazz, melódica) climatización contra a humidade.

Collemo-la degustación para poder probar mais e un Enate rosado 2005 de cor algo mais transparente do habitual e cun aroma moi marcado a fruto vermello.

Os pratos da degustación decantáronse cara ó marisco e o peixe todo elaborado con agarimo, sen estridencias con sabores e texturas recoñecibles e ben misturados e presentados. O rissoto estaba exquisito. Os postres son mais para o paladar que para a vista con sabores contrastados de doce e ácedo.

Relación calidade prezo asequible nun lugar recomendable.

O fracaso migratorio

2008-02-20T07:04:00.003+01:00

A emigración é un fracaso...

...da sociedade na que se orixina.

Teatro de Ningures puxo sobre as táboas do Bérgidum unha condensación de textos e situacions comunes ó drama migratorio de Galiza e ás suas consecuencias para todos nós. Tamén apuntou con claridade e sen crispación cara á "volta da moeda" que vivimos nos tempos actuais e o pouco comprensible que é a actitude dun pais emigrante como o galego coa xente que agora inmigra cara a él.

Eu sempre digo que a ciruxía é o fracaso da mediciña como emigrar foi (É) o fracaso dunha sociedade que non sabe/pode desenrolarse por todo e por nada -deus- así os que emigraron son unha amputación de algo que semella sobrar e o lugar que deixan xa non voltará a se-lo mesmo como eles non o serán mais.

Criticamos ós que veñen porque non se "integran" cando o que semella é que queremos "asimilalos" facendolles esquencer quen 'son'. Cada quen debera escolle-lo seu camiño, uns; ir, traballar, aforrar, voltar a ???. Outros; ir, vivir, manter contacto, axudar e pedir axuda segundo vaian as cousas aló e eiquí. Si a opción de emigrar é libre esta sempre será menos fracaso que si, como entantos tempos e lugares, emigrar é a única saida.

Eu, duplamente emigrante, migrado agora de min mesmo; peregrinando sen move-los pés, cos ollos no sinos do ceo e o corazón como unha laranxa digo: Tod@s somos inmigrantes na terra e nunca voltaremos; só teremos o que saibamos deixarlle ós nos@s fill@s.

Pionono

2008-02-14T20:16:00.004+01:00

Cando eramos dúas aves voando polo mundo demos, por casualidade co restaurante "Corleone" un día que chovía a mares en Compostela e o único lugar para pasear era a recen aberta área central.

Daquela a teima de probar cousas descoñecidas (que non novas) non a tiñamos tan desenrolada como agora mais xa apuntabamos... e demos con 'aquelo'. O Pionono unha variante Italiana do "brazo gitano" mais feito con salado no canto de con doce (así básicamente). Dende aquela o restaurante e o plato eran unha cita obrigada nas fins de semana que nos achegabamos a Compostela... Ata que un día. Atopamos a porta pechada.

Percuramos... e topamos cousas moito mellores que nos abriron os ollos no canto de que a rutina só leva ó aburrimento mais, seguiamos a lembrarnos do 'noso' Pionono...

Ata que o día de Viana do Castelo o vín, foi só un intre; nun mostrador dunha pequena pastelería viguesa mais bastoume para saber que o era. Tan manifesta era a lembranza que non tiven a mais mínima dúbida. O mercamos para levar e o preparamos cunha salsiña de setas e acompañado dun dos descubrimentos destes anos sen el: O Viño de calidade.

Foi un xantar estupendo, co sol pola fiestra o prato o viño e... a compaña.

O novo prado

2007-12-29T07:10:00.000+01:00

Para min a nova 'cultural' do 2007 debera se-la posta ó día do museo con mellores fondos da peninsula ibérica, un dos mellores de europa e do mundo.

Mais, coido, que tratándose dunha obra necesaria e que ben lle virá ós visitantes do museo nin por asomo se achega ás que, no seu intre, lle deron un enorme pulo a museos como o Louvre ou o British...

Escomenzando polo mal organizado que está o 'circuito' para os visitantes: En primeiro termo; tende coidado cos horarios pois as horas de visitas gratuitas trocou, segundo: o esperpéntico espectáculo de ter que facer cola nunha porta (Goya) para mercarmos as entradas ó descuberto e na zona de penunbra (que si, que logo no verán se agradecerá), unha cola mal sinalizada.

Logo de colle-lo tiquet xa se pode buscar unha porta para entrar podendose escoller entre a nova porta (Jerónimos) e a vella porta principal (Velazquez) para as visitas individuais quedando a porta Murillo para as visitas colectivas.
Por nostalxia escollin a porta de Velazquez pola que entraramos a primeira vez xuntos Nieves mais eu cando aquela exposición de Velazquez...

A entrada conduce, tralo correspondente control de seguirdade, a unha zona de servicios con aseos e gardaroupa na que 'invitan' a deixaren os bolsos e mochilas; logo chégase xa a unha das zonas novas, "o recibidor das musas" un espazo amplo comparado co que había no museo mais que nin por asomo se achega a amplitude dos xa sinalados e outros museos de europa e américa.

Alí 'sufrimos' o segundo envite da lóxica de quen ten que argallar os circuitos de visitantes: Para irmos á exposición sobre Velazquez tiñamos que dar un rodeo completo... A exposición, tamén hai que dicilo, é magnífica e nada ten que envexar á que se fixera hai tempo; quero destacar a afortunada montaxe da derradeira sala na que se fai unha visión da "fábula de Aracné" (Las hilanderas) coa reproducción de Rubens do cuadro de Tiziano cuio tapiz deu pé para que Atenea 'metamoforsease' a Aracné.

Como a dita exposición temporal está no edificio villanueva, logo decidimos ir olla-las novas salas e o novo edificio mais escomenzamos por xantar na nova cafetería. A zona está dividida organizativamente en dous espazos con asientos; un para a cafetería e outro para o autoservizo mais como non se distinguen físicamente pois o museo ten na entrada a unha persoa que lle indica á xente por donde debe ir e sentarse segundo o que vaia a consumir... O menú do autoservizo non é caro (ten opción infantil e 'veg') e ten variedade e calidade dabondo con racions normais.

O recibidor da porta de Jerónimos que dá paso ó edificio novo é tamén amplo comparado co que había mais carece da vistosidade da 'sala das musas'. Por alí accedese ás salas do edificio novo que neste intre albergan unha exposición temporal sobre pintura do século XIX con moitas obras de grande formato moitas delas centradas nas esceas históricas de corte patriotico... O chan das salas é terriblemente ruidoso e xa mostra marcas de desgaste malia a seren novo.

Pasamos logo, subindo polas escadas mecánicas (menos vistosas que, por exemplo, as da londinense National Gallery), ata o rehabilitado patio do mosteiro co polémico cubo... Un panel na entrada nos pón en antecedentes do que foi ese patio que no intre da nosa visita contiña unha exposición de esculturas históricas dos reis "Austrias" que tanto gostan polas súas reminiscencias da preponderancia hispana no mundo...
Dende ese patio pódense albiscar as salas de traballo dos talleres de "mantemento" e restauración das obras que, cecais, é o mais positivo destas obras.

O QUE FALLA
Pois principalmente falla brindar un espazo cuberto mais luminoso no que face-la espera para merca-lo tiquet, deixa-la impedimenta e merca-los agasallos e publicacions especializadas.
Falla non ter un parquing mellor disposto e falla desaproveita-lo espazo do Casón do Retiro...
Fallouse en darlle-lo 'golpe' de vistosidade que si teñen os outros "grandes"; supoño que debe ser difícil pois o espazo do que se dispón está mais restrinxido e hai zonas que non se poden tocar e tampouco se pode facer da cidade unha toupeira.

O tesouro de Malasaña

2007-12-18T06:01:00.000+01:00

O restaurante "La isla del tesoro" está na rúa Manuela Malasaña moi perto da estación de metro Bilbao. Ten unha ambientación moi lograda a base de obxectos que levan a pensar en viaxes polos lonxanos mares de asia e polo caribe con multitude de obxectos de moi deiversa índole. A iluminación e morna, facendo; xunto coa música un ambiente moi agradable. Servizo exelente con persoal atento e amable mais non acosador, que sabe suxerir sen impor.

Carta suxerente, que aborda tódolos aspectos do xantar vexetariano con imaxinación e sen complexos; ben elaborada en racions xenerosas e cunha presentación mais ca correcta. A carta de viños é abondosa destacando os de producción ecolóxica; non teñen menú infantil mais si teñen comida e bebida compatible para cativos. Os postres non teñen dúbida cunhas presentacions suxerentes e plenas de sabor e texturas. Ampla variedade de infusions para remata-la "degustación" e prezo axustado ó que se oferta.

Un rosado para o nadal

2007-12-09T08:46:00.000+01:00

Tivo a ben un amigo en nos orientar co exemplo cando lle preguntamos por un viño rosado para acompaña-los pratos do nadal.

Deunos para probar "Quinta da Sequeira" rosé 2006 coa recomendación de tomalo ben frio e coa maridaxe indicada. Trátase dun viño do douro de cor rubí claro e cun destacado aroma de frutos vermellos no que sobresae a Frambuesa. Ten un primeiro sabor gorentoso, case doce e un traspaso suave que deixa unha pegada delicada do seu aroma.

Que o degustedes.

Milladoiro no Bierzo

2007-11-18T08:16:00.000+01:00

Como grande traca final das miña cuadraxésima volta ó sol cadrou que voltase Milladoiro a actuar en Ponferrada; no teatro "Bergidum".

Non foi nen moito menos unha desas actuacions nas que danzaba estasiado dende a primeira a derradeira peza; non foi dende logo como os coñecin na Quintana en 1982 ou logo en tantos outros lugares do pais, en eventos sinalados ou en concertos en vilas ou cidades perto de onde eu moraba. Eu non son o mesmo e sería moi pretensioso pola miña banda agardar a que eles o fosen.

O aire de serenidade que un teatro como o Bergidum ofrece non favorece en nada a un espiritu festeiro e festexante como o meu mais eu eleveime por riba delo e disfrutei da actuación dende o meu asiento.

Renovarse ou morrer... Nen unha cousa nen a outra. Milladoiro ten trocado unha parte da formación nestes 30 anos, levando os actuais compoñentes uns 5 anos (dende "o niño do sol") coa incorporación dos novos valores o grupo gañou en apertura a outras tendencias musicais e pagou o tributo dun certo alonxamento das pezas tradicionais 'puras'. Seña como fose as composicions seguen a ser impecables e o grupo non actúa coa deseperación dunha fuga cara adiante, senon que fai múltiples xestos cara ó seu percorrido artistico.

A capacidade multinstrumental de tódolos membros, a inclusión de varias pezas cantadas, en especial do album adicado a Manuel Maria, e a conservación, malia que reducida, desa "vibración" cara ó público deron nun concerto que cautivou a un teatro cheo que participou de bó grao nos 'xogos' que o grupo propuxo.

Disfruteino.

"Quen puidera namorala, quen puidera namorala, meu amigo..."

A Derradeira sempre é a mellor.

2007-10-30T16:42:00.000+01:00

Pois ainda que soe a tópico é certo. Neste mes que mañan se inicia temos a derradeira ocasión de visitar (revisitar) o camiño que propoñen "Las Edades del Hombre" en Ponferrada que se clausurará o día 24. Non me teño extendido moito sobor dela non por falla de apego a esta terra que me acubilla nen por inconformismo co que se refire á arte sacra ou ó planeamento do proxecto da confederación de dioceses de Castela e León senon por pensar que é mellor que cada quen se faga a súa valoración sen mais.

O que sí podo dicir, como afrimo no título da entrada, é que se trata da mellor ocasión pois non só se ten a disposición unha exposición 'digna'; xusto en fronte está o remozado castelo de Ponferrada e a propia zona vella da vila pequena mais acolledora. Mais valor aportan aínda as cores do outono por toda a ola berciana con especial interese na paleta de ocres que se pode disfrutar ó visitarmos As Médulas e perdernos polo roteiros que as percorren.

Para non desmerecer de todo elo temos a ocasión de disfrutar de, polo menos dous "festexos" grastronómicos:
'O das setas' como gostamos de lle chamar na casa que este ano será do día 13 ó 16 de Santos con degustacions diarias no restaurante Azul.

'As xornadas' ata o 9 de Decembro tódolas fines de semana en diversos restaurantes da bisbarra con menús pechados a un prezo de 22€.

'As catas' Os Xoves en Venres organizadas polo concello e diversos establecementos da zona alta de Ponferrada en colaboración con diversas adegas do Bierzo. Unha experiencia moi interesante e un xeito marabilloso de profundizares no mundo do viño. Algo que tamén no bierzo vai dar moito que falar e que facer...

Ou Revoire!!!

2007-09-01T08:17:00.000+02:00

Ben, derradeira que non final entrada desta viaxe... colguei uns vídos no Youtube do museo D'orsay e do seu comedor. Sí que se poden sacar fotos sen flash salvo nas exposicións temporais nas que empreguen fondos de outros museos ou galerías.

Onte fumos a Disney, visita obrigada viaxando con cativos ainda que xa en tempada normal pagas entrada para pasar 3/5 do tempo agardando en Agosto ainda é peor. Apañamonos para que fosen a tódalas montañas rusas e algunha repetiron... pasarono moi ben.

Hoxe saimos sen rumbo fixo a pasear por montparnase e voltaremos ó barrio latino. E con esto remato o uso do Mac deste hotel que me viu moi ben para coñecer ese outro mundo da informática que se agocha tras da mazá multicor...

Mais Paris

2007-08-30T07:32:00.000+02:00

Ola de novo; voulle collendo o tranquillo ó MAC e xa puiden pasarlle as fotos do teléfono... Agora teño que atoparlle as funcios de edición...

No día de antonte demos longos paseos por diversas zonas da cidade, en especial polo Marais e seguimos o "axe historique" entre a praza da concordia o arco de triunfo e o grande arch de la defense (en metro). Tentamos por tódolos medios aluga-las bicis de "Velib" mais foi imposible. Unha moza dun posto de información explicounos en castelan que ese sistema leva só un mes e que o sistema de aluguer para 1 día ou 7 precisa de traxetas de crédito "con chip"... Aínda así o sistema semella fantástico pois nas "mairies" do centro onde se aplica non hai mais de 300 metros entre as estacions e hai unhas 30000 bicis.

Xa vos contarei dun sitio para xantar "veg-eco" perto do Pompidou barato e cun servizo moi atento; agora non teño a tarxeta á man.

Onte, como vedes na outra foto, fomos ó Louvre... E digo fomos porque pasamos alí o día enteiro. Foi un día fantástico os rapaces estiveron xeniais e lles gustou moito todo o que viron. Collemos unha audioguia e visitamos tódalas alas aínda así o museo é tan grande que é imposible velo todo nun día (nin en dous nin en tres) onte estaban pechadas as salas de pintura española do século XVII e XVIII espero que non foran como as salas de escultura española (ó final da sala onde están os escravos de Migeul anxo) qu realmente é patética con poucas pezas e nun lugar oscuro, de cemento e coas pezas como escondidas nas esquinas.
Comemos na terraza do café do 1º piso da ala Richelieu e non foi caro e a comida (de prato) é variada.

Ben, hoxe Orsay,,,

PARIS

2007-08-27T22:54:00.000+02:00

Como lle debo moitas entradas a este blogue voulle adicar un pouco de tempo nesta viaxe...

Levamos xa 3 dias realmente fantásticos en Francia. O sábado tras achegarnos ó hotel e comproba-la zona collemos cara á cité e alí visitamos a Notre Dame; logo descansamos un pouco no parque Xoan XXIII que está xusto detrás e demos unha volta polo barrio latino ata a praza Maubert onde mercamos o xantar nun mercadillo (eu merquei comida libanesa) e logo o tomamos na sombra do citado parque; descansamos alí outro anaco e nos desprazamos ó longo do rio ata a Saint Chapelle. Saimos e demos outro paseo polo barrio latino ata o Odeón e o Parque de Luxemburgo onde pasamos o resto da tarde.

O Domingo fomos ata Blois en tren e alí alugamos unhas bicis e collemos un xantar típico de Baguettes e saimos en dirección ó chateau de Chambord. Ameazaba trona mais non tivemos ningun atranco. O chateau é fantástico e estaba ambientado cunha banda de homes con cornetis de caza e atavaiados de época. a zona é marabillosa para andar na bici e todos disfrutamos moito. Voltamos a Blois con tempo para dar un paseo polo casco vello e cear e logo collemo-lo tren cara a París; ó chegarmos demos un agradable paseo dende a Gare d'austerlizt ata a gare de Lyon.

Hoxe foi un día moi completo. Fomos ata a estación de Trocadero para atoparmos coa Tour Eiffel de fronte... as facianas dos rapaces mereceron o traballo da viaxe. logo baixamos e fixemo-la cola para subir. Estivemos dúas horas na torre admirando as fermosas vistas deste día tan espléndido e recreándonos nos detalles da historia constructiva da obra e dos feitos dos humanos no tempo que a tour leva en pé. Xantamos nunha terraza modestamente e saimos cara ó campo de Marte para pode-la admirar tal e como se pensara hai xa mais de 100 anos. Logo fomos a Montmatre a ver a Básilica do sagrado corazón e a pasear polas rúas cheas de locales encantadores e galerías de arte. Na praza du Tertre lles fixeron uns retratos ós nenos que estaban case tan ilusionados coma nós. Logo seguimos paseando ata que atopamos unha tenda de productos gregos que vendian 'a emporter' e collemos alí a comida; subimos no bus e voltamos ó campo de marte para disfrutar do atardecer mentras ceabamos con centos de parisinos e turistas nun 'botellón á francesa' ,mágoa de non ter mercado viño porque calquera nos houbese deixado o abridor.

Ainda nos quedan 5 días así que tentarei seguir escribindo i engadindo algunha información práctica. En principio só dicir que o transporte público parisino segue a terme fascinado e que si vindes por unha semana enteira (natural de Luns a domingo) vos traiades unha foto e merquedes unha 'carte orange' pois sae moi a precio.... tampouco deixedes de admirar o sistema de prestamo de bicletas Velib que se pode facer contra a tarxeta de crédito por un ou 7 días e permite coller bicicletas sen outro cargo mais ca o abono durante media hora; a segunda media hora custaría 1 Eu; a terceira media hora 2 Eu e a cuarta e sucesiva 4 Eu. Vese que está pensado para os desprazamentos curtos e funciona porque hai moitas estacions e as bicis vense por todas partes.

Reflexión gaiteira

2007-05-27T08:38:00.000+02:00

O Venres foi o fin da campaña e para festexalo marchei ó único acto no electoral do día.
O sorprendente concerto dos "Gaiteiros de Lisboa" en Ponferrada tivo boa acollida (2/3) e foi un espectáculo moi interesante. Non son quen de facer un calificativo desta rexeneración do folklore tradicional empregando os elementos sonoros aportados por séculos de contacto cos 'ritmos tropicais' africanos e brasileiros e polo inxenio de mestres Luthiers modernos, mais si podo dicir que foi unha mágoa que o concerto se fixese nun teatro con butacas e non nun lugar aberto pois, en moitas ocasions, a música invitaba a danzar e non a estar sentado.
Como mostra do seu pensamento estas verbas...

Veneramos o gaiteiro de Trás-os-Montes que vive tocando e bebendo enquanto outros lhe tratam das terras (bons tempos!), os virtuosos gaiteiros galegos, escoceses e irlandeses e ainda mais outros, que nos tempos conturbados que vivemos, tentam devolver a gaita de foles ao seu habitat natural - o convívio entre as gentes. São como santos no nosso altar musical. Sabemos, no entanto, que o caminho que vamos traçando nunca nos levará àquela santidade

Certamente disfrutei da actuación ainda non recoñecendo nengun tema pois xa están moi lonxe daqueles que presentaran un video para o Xabarín ainda que manteñen como señas de identidade a importancia das voces e dos ritmos de tambor.

A Casa do Antón

2007-04-19T06:28:00.000+02:00

Ainda que un nunca precisa de motivos para voltar a certos sítios o certo é que si se precisa dun refuxio onde estar a gusto.

Decía o meu vello que para estar detrás dunha barra non hai que estar moi estudiado mais hai que ter moito estudo; ainda que lle custaba chegar ata alí el iba de boa gaña ata a casa do Antón porque opinaba que o patrón tiña o que hai que ter para iste negocio.

Trátase dunha casa vilega situada no que era a saida de Lalín cara a Ourense e agora é o centro da 'cidade'. No baixo da casa se conservou a estructura básica da mesma incorporando un amplo ventanal interior para gañar confort no pasillo. As dúas estáncias, coas paredes de 'pedra vista' como todo o chan, son aproveitadas con mesas sinxelas e sillas antigas de comedor tapizadas e resultan do mais acolledor a calquer hora do día. A zona da barra ten unha decoración moito mais moderna con luces de neón e unha grande mesa de metacrilato; a barra alta e retroiluminada convida a se achegar para disfrutar da compaña do patrón e divisar a variedade de Viños, cervezas, licores e outras brebaxes que pon a disposición e sobre os que sabe aconsellar si dubidas ou non tes claridade de ideas.

A ben seguro que todo isto abonda para merecer unha visita, mais o que vai significa-la diferencia entre visitar e quedar prendado é, sen dúbida, o 'multipincho' co que acompaña cada consumición. Todos eles elaborados con productos locais, con boa apariencia e mellor sabor non desmerece para nada a calquer lugar de 'tapeo' de cidades mais reputadas.

Galway night

2007-03-26T20:19:00.000+02:00

Recentemente fixemos un St. Patrick Trip á capital cultural de Irlanda, situada no fondo dunha bahia pechada polas illas de Arán que a protexe do ruxír atlántico Galway ten unha intensísima vida nocturna gracias, en gran parte, á presencia de moita xente nova que estuda ou fai cursos nas súas universidades.

No noso rápido paso puidemos coñecer:

O'Connors, no suburbio turístico de Salthill, Decorado con unha enorme cantidade de obxectos antigos de todo tipo e uso (como se pode ver no video) para min destacou pola súa chimenea co lume aceso e a roupa colgando a secar como si dunha casa se tratase; ten música en directo (a partires das 22h) e non ofrece comida.

The skeff na céntrica eyre place. Xigantesco, con moitas salas todo él en madeira con aire moderno e música enlatada mais audible. Comida de todo tipo incluido restaurante á carta. Lugar da xentiña 'in' da comunidade local e universitaria moi concurrido á hora dos acontecementos deportivos televisados.

Taaffes pub. No centro de Galway, moi concurrido; ten 2 premios da asociación de pubs á musica en directo (2002 e 2006) a nós semellonos moi cheo de xente mais ben ambientado.

Monrose pub. Situado na outra banda do río, na Dominik st. Recomendounolo o patron da nosa B&B e foi moi boa recomendación; ten unha barra bastante grande, dúas zonas con sitios para sentarse e comer (ata as 21:30 de todo, logo só pizza) a bó prezo. A actuación de música tradicional foi moi boa e o ambiente acompañaba sen estridencias.

O'Connell's. Pub "americano" tamén na Eyre place. Pequeno, con decoración curiosa e moita clientela fixa. A verdade é que neste só tomamos un café (delicioso) para espanta-lo tremendo frio do temporal ártico, pero gustounos.

Tig Coilí. A escasos 10 metros do Taaffes na mesma rúa principal de Galway. Pub moi reputado de música tradicional, nas súas paredes colgan centos de fotos de toda a xente que 'é algúen' nesto da música tradicional irlandesa. Moita clientela, moitos deles moi maiores escoitando con atención ós músicos que, a todalas horas (neste si) amenizan o local. Non sirven comidas nen falta que fai, non terían sitio para mais xente; é mais, cando fai bó tempo a rúa diante da porta se enche de xente a escoita-la música de dentro.

Spanish arch. Perto da porta do mesmo nome da vella muralla da cidade, na zona antiga perto de Tig Coilí e Taaffes. Moi grande, con dúas barras e un grande escenario na entrada; zona de comedor ó fondo e chimenea. Alí puidemos disfrutar dunha actuación de fusión folk - jazz cunha agrupación de dous músicos españois e dous irlandeses. foi moi emocionante escoitar toca-la gaita galega nunha terra tan semellante e, ó tempo, tan diferente á nosa.

Lamento a calidade dos vídeos, a luz resultoume engañosa...¿ou serían as Guiness?.
Nalguha peli falaban do inicio dunha longa amizade, eu falo da confirmación dun lonxano amor...